Welke baan is dit? Spion?

Hoi!
Welkom op mijn blog Zeg Maar Lauren, dat sinds vandaag ook onder het juiste WordPress account valt!
* maakt feestgeluidjes * 
Dus je ziet nu niet meer de naam van een uitgebluste yogadocent, die nadat ze 15 jaar de kost heeft verdiend, met vervroegd pensioen is. 
Nee.
Je ziet nu mijn naam, Lauren Harteveld.
De vrouw met de Prada tas, die staat de popelen de wereld te veroveren.
Maar er moeten nog wel her en der wat puntjes op de i.
Want hoewel ik nog steeds niet uitsluit dat ik met mijn boeken de kost kan verdienen, zonder een onderneming te beginnen heb ik vannacht bedacht dat er één aspect is waar ik onvoldoende rekening mee heb gehouden:
Eenzaamheid.
Er zit geen menselijk contact in mijn werk als schrijver want ik wil geen geld ontvangen om ergens te verschijnen.
Ten eerste zit je voor het leveren van diensten al snel vast aan het hebben van een onderneming, bv voor een aansprakelijkheidsverzekering voor als ik bovenop iemands Chiwawa ga zitten. Of (more likely) op iemands wettelijke echtgenoot.
Maar de echte reden dat ik er nu (nog?) niet voor kies te verdienen met coachen, speaken, lesgeven; is dat ik er de voorkeur aan geef dat mijn aanwezigheid gebaseerd is op interesse van beide kanten, of zakelijke belangen van beide kanten.
Gelijk oversteken.
Geen van beide moet verplicht zijn het contact door te laten gaan, omdat er ergens een contract ligt, of iemand met algemene voorwaarden slingert.
Niemand betaalt, niemand bepaalt, en niemand tekent a goddamnthing. 
Want als je mij tweehonderd euro betaalt, en nu sta je in mijn agenda, dan denk ik.
“Holy fuck, wat is dat? Een verplichting? How did I let this happen?”
Ik wil de ideale vorm vinden voor mijn werk als schrijver. En ideaal betekent daarin:
“Wat zou ik ook doen, als ik 40 uur per week ergens anders werkte?
En dus ook: Wat doe ik eigenlijk alleen maar voor het geld?
Inmiddels heb ik al een duidelijk beeld, en dat wordt iedere dag verfijnd.
Zo wilde ik een webshop maken voor de Nederlandse markt, maar realiseer ik me nu dat pakjes inpakken en versturen, en gaan spoorzoeken bij Post NL waar dingen gebleven is? 
Not my thing.
En dat is zeker niet iets dat ik blijf doen als ik er 40 uur naast zou werken.
Ik zal dit jaar nog wel een keer een pop-up actie doen, waarbij je mijn boeken rechtstreeks bij mij kan kopen;
maar geen webshopje spelen.
Maar door én geen diensten te verkopen én niet rechtstreeks boeken te verkopen, waren alle zakelijke ontmoetingen met echte mensen ineens uit mijn werkzaamheden verdwenen.
Dat was wel erg jammer.
En omdat ik geen onderneming had, was ik weldra misschien niet eens meer welkom bij gelegenheden voor ondernemers – waar ik nu nog een beetje kon meeliften op de staart voor mijn yoga carrière.
Dit ging duidelijk niet de goeie kant op.
Kijk, iedere dag schrijven is leuk. Maar je hebt natuurlijk ook iets nodig om óver te schrijven.
En toen kreeg ik ineens het idee van de eeuw:
“Mw.Harteveld? Wat dacht u van een leuke baan?”
Een paar weken geleden heb ik onder meer door de Meyers-Briggs persoonlijkheidstest, een veel breder beeld gekregen van wat een baan voor mij zou kunnen betekenen.
En dat mijn visie dat ik dan nog liever van de Waalbrug sprong, uitsluitend en alleen te maken had met de Verkeerde Baan!
Ik had het idee dat als ik ging werken, ik mijn persoonlijkheid moest vierendelen, en 8 uur per dag met alleen mijn romp, ontdaan van alle ledematen, me over de grond moest voortslepen.
En dat was mijn yogawerk.
Voor “echt” werk moest ik zelfs het lichaam achterlaten, en was alleen mijn hoofd welkom.
En dat mocht nog niet eens alles zeggen.
Deze geamputeerde visie veranderde echter compleet toen ik de Myers-Briggs persoonlijkheidstest deed, en ik het profiel las dat bij mij hoorde.
Ik was een ENFP, The Campaigner.
En mijn coach heeft voor mij een knip en plak email op basis van al haar boek gemaakt, over wat dit specifiek zegt over mijn werksituatie:

“The more unconstrained and flexible the working environment, the better ENFPs like it.  They work well independently but need frequent, spontaneous interaction with others to keep their creative juices flowing and to keep their work fun.

“ENFPs are born entrepreneurs!  They enjoy working for themselves because it gives them the freedom and flexibility, and the opportunity to choose the projects they wish to work on and the people they want to work with.  They usually have an abundance of ideas they want to see turned into reality, particularly those that will affect other people.”

(poop! toch ondernemer!)

“The conventional business world is usually not appealing to ENFPs because they dislike excessive rules, regulations, or standard operating procedures.”

“As an ENFP, career satisfaction means doing work that:
 Lets me work with a diverse group of people on a variety of projects, motivated by creative inspiration
 Lets me create new ideas, products, services, or solutions to problems that will help other people, and then see my projects become reality.
 Is fun, challenging, and always varied.
 Rarely requires me to handle the follow-through, routine details, or maintenance of a system or project.
 Lets me work at my own pace and schedule, with a minimum of rules or structure and the freedom to act spontaneously.
 Lets me meet new people, learn new skills, and continually satisfy my curiosity.
 Is consistent with my personal beliefs and values and lets me create opportunities that benefit others.
 Is done in a friendly and relaxed environment with humor, goodwill, and a minimum of interpersonal conflict.
Allows me the freedom to follow my inspirations and participate in exciting and intriguing adventures.
Is done in an environment that appreciates and rewards enthusiasm, ingenuity, and imagination. 

All from Do What You Are by Paul Tieger & Barbara Barron-Tieger

Al deze aspecten in een baan zouden er inderdaad voor kunnen zorgen, dat ik weer een gevoel van heelheid ervaar in mijn werk.
Maar het allergrootste kenmerk, hét ding waarom ik zo zuinig ben met mijn aanwezigheid toezeggen, én dus ook zulke nare associaties heb bij werken, dat is dit:
Het moet over de diepere dingen mogen gaan, of ik word gek.
Weet je nog dat er in de bananasplit periode het idee de rondte deed van;
“Oeh, wat als je door iemands kleren kan kijken?”
Ik kan dat met emoties.
Ik weet ALLES van je. Altijd. En vaak nog voor jij het zelf weet, bijvoorbeeld omdat je het nog helemaal niet wilt toegeven aan jezelf.
Ik heb de meest surrealistische gesprekken gevoerd, negerend wat ik intuïtief met honderd procent zekerheid wist. En uitsluitend reagerend op basis van wat iemand zei. 
Want ik sluit me er voor af, uit beleefdheid.
Ik probeer mijn communicatie 100% op inhoudelijk niveau te voeren;
omdat als je klaar zou zijn over de rest te praten, dan zou je dat wel aangeven.
Mensen beginnen ook vaak te fluiten, of direct over iets anders te praten, als ik per ongeluk toch ergens te dicht langs schuur.
Nou dan leer je het wel.
Bovendien vind ik het ook erg ver gaan om te laten merken dat je precies kan zien hoe je iemand emotioneel in elkaar zit. 
Maar ik zie het wel.
Die knop kan niet uit.
Ik zie het van jou, en begrijp onmiddellijk van iedere naam die je laat vallen, en iedereen die ik bij je in de buurt zie, hoe jullie je verhouden. 
Ik zie wie een hekel heeft aan elkaar, wie verliefd is, waar oud zeer zit. Ik zie wie de baas is, wie onzeker is, en wie alle macht heeft.
En dat degene die de macht heeft die vaak helemaal niet wil, maar dat de rest eenvoudigweg zo blij is dat er iemand halfway decent lijkt, dat ze niet kunnen wachten al hun macht uit handen te geven.
Ik heb ook een keer een vrouwelijke trainer gezien op tv, die in een soort teambuilding, of mannen weekend, de mannen in een grote cirkel liet staan en ze dan één voor één afliep om ze om te duwen.
Vervolgens liet ze hen op een andere manier staan en deed ze het opnieuw, om ze te laten zien dat ze nu steviger stonden.
Ondertussen zat ik walgend voor de televisie.
Van haar natuurlijk, dat ze werkelijk geen enkel besef had van grenzen. Of zichzelf had afgeleerd het te beseffen, wat dan weer extra zielig is. 
Maar ik walgde nog veel meer dat niemand haar terug floot.
Ik had direct mijn vertrouwen in haar opgezegd en was vertrokken. En dat was al bij hallo. Ik zie zoiets ogenblikkelijk, en dan maakt het me niets uit wie-wie betaald heeft, of wat de consequenties zijn, dan ben ik weg. 
Als mensen zeggen dat ik het in me heb om trainer te worden, denk ik daar altijd aan terug.
“No I don’t.”
Maar ik ben wel degene die kan zien waar de training fout gaat.
Wie zich gedwongen voelt mee te doen, en wie haar aanpak prettig vindt.
Wiens rol als outsider tussen de spaken vermorzeld wordt, en het bedrijf ontzettend veel geld gaat kosten in hun streven de neuzen dezelfde richting op te krijgen.
Er is nu zo’n agile werken-scrummen-aanpak waar de meeste bedrijven mee werken, en vaak wordt dan het voorbeeld van de ingegraven mijnwerkers aangehaald:
Problemen vandaag de dag zijn zo complex dat alleen multidisciplinaire teams, gericht op één uitkomst, het kunnen.
De oude procesmatige manier van werken, waarin ieder zijn eigen eilandje had, voldoet niet meer. Ik heb zelfs een tijd gedacht dat dit type consultancy wel iets voor mij was.
Tot ik nu zie waar de fout zit:
Een bedrijf ís geen mijnschacht waar 33 mensen doodgaan als je niet samenwerkt.
Het is veel minder spannend en iedereen heeft zijn eigen belang.
Zijn eigen onzekerheden.
Zijn eigen voorkeuren en afkeuren.
En die voel ik direct aan.
Maar dat werkt ook heel verlammend, omdat ik het niet correct vind het daar over te hebben.
Je moet mij dus absoluut niet ergens naar binnen sturen waar je een team van wilt maken. Dan moet je zo’n trainer sturen die werkelijk niets aanvoelt.
Ik ben meer een soort ziener:
Ik kijk dwars door het bedrijf heen, en kan precies zien welke processen, en welke (waarschijnlijk onbewuste) keuzes en aannames leiden tot welke uitkomst.
Maar zoals in mijn ENFP profiel al stond: ik kan en zal deze informatie nooit met kwade bedoelingen gebruiken. Ik kan er zelfs niet over schrijven!
Wel over hoe ik me voel in verhouding tot iemand, maar ik bescherm de identiteit van mijn personages, en vermeng feit met fictie.
Zo bezwaard voel ik me, om mijn bevindingen te delen.
Dus ik ben een soort spion-by-accident, die precies weet hoe alle lijntjes lopen wie alle spelers zijn. Maar die daar verder geen kwade bedoelingen mee heeft.
Eigenlijk een soort Bananasplit bril voor je bedrijf.
Maar dan één die echt werkt.

~Lauren

Zit jouw bedrijf te springen op een bananasplitbril? 
Mail dan naar Lauren, info@lsharteveld.nl

LS Harteveld Facebook

LS Harteveld Twitter

en ik zit op Linkedin!

Engelstalig dagboek

De subscribe of volg button voor dit blog, zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

LEVERING IN NEDERLAND

Ik kom nog met een pop-up winkeltje maar
de goedkoopste manier om mijn werk te kopen is
 via de uitgeverij

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s