de film Vice is de foute man in al zijn glorie


Oohhh, dit viel te verwachten!
Een film in Lux Nijmegen, die volgens het praatje vooraf, van een spannende hoogleraar van de Radboud Universiteit (Die zelf ook wel iets van een wolf weghad…. of misschien meer een vos?) zo genuanceerd is, dat Republikeinen het portret van Dick Cheney karikaturaal vinden;
En Vice volgens Democraten juist te menselijk is.

Dat ik er dan twee uur en tien minuten verlekkerd naar kijk, en me pas daarna realiseer dat we er ook nog iets van moeten vinden.
Behalve dan “Jezus wat een lekker ding die Christian Bale! Net Michael Madsen!”
En dat ik daarna diep in gedachten verzink hoe het komt dat ik die gelijkenis niet eerder heb gezien.
Zijn het alleen de extra kilo’s die Christian Bale voor de rol van Dick Cheney is aangekomen?

boven: Christian Bale als een jonge Dick Cheney. onder: Michael Madsen

Of is het toch die bedachtzame manier van praten, die hij heeft aangeleerd? Een spraak die sinds de jaren 80 in de vergetelheid is geraakt en nu nog door weinigen wordt beheerst.
Want die communicatieve mannen van tegenwoordig.

Bah, bah. 
Ik was nog in deze gedachten verzonken toen een man die ook naar Vice was geweest, min of meer uit beleefdheid omdat we naast elkaar stonden te wachten en uit dezelfde film kwamen, vroeg wat ik van de film vond.
Ik kon aan hem zien dat hij wel normen en waarden had, maar desondanks maakte hij een prettige, zakelijke indruk.
Niet zo iemand die meteen je handen vastpakt en zegt dat hij masseur is.
Dus ik zei dat ik het een geweldige film vond. Na een minuut raving review realiseerde ik me, dat ik me misschien even moest uitspreken over het morele niveau van de hoofdpersoon. Voor hij me definitief in het bakje met Femme Fatales zou gooien.
Ik probeerde ook heel hard te bedenken of ik dat erg vond in die illustere mand te belanden, dus ik moest echt mentaal multitasken. Toen ik eenmaal had besloten mijn opmerking toch enigszins moreel te kaderen, maakte ik het eigenlijk alleen maar erger.

Want mijn: “Ja, het was natuurlijk wel een foute man.”
Werd al snel aangevuld met:
“Ik hou eigenlijk wel van foute mannen.”
Dit was tevens een test, of hij nu nog met mij wilde praten, aangezien hij en ik allebei wisten dat hij niet in die categorie viel.
En al vrij snel droomde ik:
“Wist je dat in de jaren 50 alle mannen zo waren? Wat geweldig hè? Waar zijn ze gebleven? Gedomesticeerd door vrouwen vrees ik.”
Ik nam een extra grote slok Chardonnay om dit verdriet te verwerken, en liet een dramatische stilte vallen terwijl ik in de verte tuurde. 
“Eeuwig zonde.”
Als de mannen het dan af lieten weten om zich als ondoordringbare vestingen door het leven te bewegen, dan deed ik het zelf wel.

De Goede Man daarentegen, liet zich zomaar niet wegjagen, en knikte begripvol bij mijn loflied op foute mannen.
En ik heb zelden in één avond zoveel over mezelf geleerd.
Hij kwam echt met nieuwe intel.
Want ondanks de grote hoeveelheid tijd die ik besteed aan persoonlijke ontwikkeling, ken ik mezelf verrassend slecht. Vooral omdat ik alles ook weer vergeet. Iedere keer ben ik weer verbaasd dat ik zo n zwak heb voor foute mannen, en seksueel gezien een onderdanig, Roodkapje achtig meisje blijk te zijn, dat graag het bos ingaat om met de wolven haar krachten te meten.
“Dat is interessant!” zei de man, die inmiddels mijn visitekaartje bestudeerde. Op de achterkant stond een schilderij van Roodkapje en de Wolf.

Eén van zijn vele interessante observaties van die avond, was dat ik me in mijn relatie als het kind opstelde. Ik leg alle verantwoordelijkheid bij mijn geheime minnaar.
Dat is ook echt zo.

Hij is mijn toegang naar seks in de echte mensenwereld. Zelf heb ik alleen mijn fantasie, mijn innerlijke seksualiteit. Maar daar komt geen man aan te pas. 
Die hoef ik ook niet meer.
Voor ik mijn geheime minnaar ontmoette, was ik single en had ik bijna uitsluitend seks met beschikbare, aardige mannen.
Maar ik weet nu beter.
Ik moet écht verliefd zijn, voor ik seks wil. 

En de mannen waar ik nu nog verliefd op ben, dat zijn wolven. 
Alfamannetjes die ondanks hun macht nooit iets tegen je zin in zullen doen. Dat is zwaar onder hun niveau. Een
 Wolf vindt de uiteindelijke verovering alleen tellen als Roodkapje er letterlijk om smeekt.
En hierin is de Wolf veel geduldiger dan andere mannen want hij heeft lijntjes met meerdere vrouwen lopen. De Wolf heeft zijn eieren niet allemaal in één mandje, dus hij kan zo’n risico investering als Roodkapje er wel naast hebben.
Het eerste signaal dat Roodkapje aan het ontdooien is, is als ze op een date verzucht:

“Ik zou wel een keer jouw huis willen zien. En thee met koekjes krijgen.”
Min of meer toevallig (want zo willen ze het allebei graag spelen) komen ze inderdaad bij de Wolf thuis. Roodkapje kijkt voorzichtig om zich heen, of ze tekenen ziet dat de Wolf vrouwen verkracht en tegen hun zin vasthoudt.
Want dan kan ze het nog op een lopen zetten.
Maar ze ziet eigenlijk niks.
En de Wolf vraagt vanuit de keuken wat voor thee ze wil.
Als ze op de bank zitten, maakt de Wolf grapjes en Roodkapje moet heel erg lachen. Wat een leuke Wolf!
Op precies het goede moment trekt de Wolf haar dichterbij, en kust haar.
“Hmmm!” zegt hij daarna, alsof hij een lekker hapje op heeft. “Wat zoen jij lekker!”

achterkant visitekaartje: Little Red Riding Hood by Henry Leverseege

Roodkapje krijgt er een rode wangetjes van, en ze trekt haar neus op in een grijns.
Na de zoen gaat de Wolf gewoon door met kletsen, en hij vraagt of ze nog thee wil. 
Roodkapje loopt door de grote woonkamer, en vraagt nieuwsgierig waar zijn slaapkamer is.
“Of mag ik die niet zien?” steekt ze haar kapje om de hoek van de keuken.
De Wolf lacht haar weer toe.
“Nee. Pas als je geen draad meer om je lijf hebt.”
Onverstoorbaar gaat de Wolf verder met zijn huishoudelijke taken. Hij lijkt bijna te vergeten dat er een opgewonden meisje staat, dat niet zo goed weet hoe het nou verder moet.
“En wanneer is dat dan?” vraagt Roodkapje.
“Ik zou het niet weten,” zegt de Wolf. “Volgens mij kwam er iemand voor thee en koekjes.”
En ineens viel het Roodkapje op, dat de Wolf heel erg op Michael Madsen leek.

~Lauren/ LS Harteveld

De biopic Vice over Dick Cheney draait in verschillende bioscopen, en voor wie per se wil weten wat dit stuk met de film te maken heeft;
Als je oplet zie je dat Dick Cheney zich nooit met geweld iets toeeigent. 
Hij maakt gebruik van wegen die anderen niet bewandelen, om te krijgen wat hij wil.
En hij omdat hij zich afstandelijk opstelde, alsof het hem niet uitmaakte hoe het balletje rolde, kreeg hij werk en macht naar zich toegeschoven.

tijdelijk geen verzendkosten dagboeken en erotica + 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica dit weekend zonder verzendkosten bestellen.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.
Gebruik code ONESHIP bij het afrekenen voor de gratis verzending binnen Nederland. 

.
Over Zeg maar lauren

Ik schrijf hier over films, wolven en Chardonnay. 
De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s