“Hoi Laurrrrrren.” En ze rilde aangenaam.

Feromonen!
De hormonen die je neus opvangt van the opposite sex.
Je beschikt over éénpuntig denken namelijk het woord JA.

En je wilt het NU.
Als je er niet zo smachtend bij zuchtte zou je het verlichting kunnen noemen.
Als hij niet op de televisie was, maar in het echt, dan zou het allemaal nog te verklaren zijn.
Met feromonen.
Maar Mano Bouzamour was wel op de televisie.
En mijn miniatuur flatscreen was voorzien van 23 verschillende media poorten,
maar niet van een geurdispenser.

En dus was er geen verklaring waarom ik kwijlend van de bank gleed toen hij op maandag 4 november, 2013 zijn televisiedebuut maakte bij Pauw en Witteman.
Nou kan er daarna nog van alles gebeuren.
Een gezonde dosis deceptie. De real-life wake-up call. Anything.
Want mensen van tv vallen in ’t echt toch altijd tegen?
Nou, ik weet niet wie die onzin heeft bedacht maar trust me;
Johan Fretz is in het echt nog aaibaarder dan op tv
Danny de Munk speelt zijn geringe lengte gewoon weg.
Ronald Giphart heeft HET nog steeds.
En van Brad Pitt heb ik het charisma achter zijn hielen opgelikt in de Handboogstraat.
Tegenvallen my ass.
Het laatste wat helpt voor je realiteitszin is iemand in t echt zien.
En ook bij Mano Bouzamour ging het uiteraard helemaal mis.
Het grote postuur ademde 6 keer per week sportschool.
Zijn verfijnde motoriek zaaide homo-erotische opwinding.
Het autobiografische knaldebuut De Belofte van Pisa flaneerde zelfreflectie.
En dan die stem.
Laurrrrrren.
Een tongpunt r schijnt het te heten, een typisch Amsterdams talent.
Op de L klakt de tong….
De eu wordt een ui.
De z is een ZZZZ; de s een ZZZZ.
De k een KAA zo oorverdovend dat je hart omhoog schiet.
De dictie is staccato, ieder woord een stoot.
Ik was volkomen weerloos.
Het was heerlijk.
Uiteraard heeft Mano Bouzamour zijn rol als muze met verve gespeeld (alles voor de literatuur) en heb ik hartstochtelijk veel over hem geschreven in mijn boek De Candystop;
Een verslag van mijn tot mislukken gedoemde poging om gezonder te worden door geen suiker te eten én alle hoofdstukken naar snoepgoed noem.
In hoofdstuk 11 van De Candystop, getiteld Mon Cheri,kom ik Mano Bouzamour tegen.
Dat heet een meet-cute.
Heb ik van Ronald Giphart geleerd.
Die zich trouwens zojuist voor mijn nieuwsbrief heeft opgegeven maar zijn lidmaatschap nog niet heeft bevestigd.
Ik zal mijn roddels over Ronald dus over twee weken doen, als hij gezellig mee kan lezen.
Want afgezien van deze nieuwsbrief is het natuurlijk allemaal geheim, over wie ik schrijf. 
Niet dat het nou zo heel moeilijk te raden is, want hoeveel Marokkaanse sekssymbolen hebben najaar 2013 hun debuut gepubliceerd?
Maar toch.
Daar mag de lezer best een beetje moeite voor doen.

En daarna mogen ze mijn charisma oplikken uit de Handboogstraat.
Dat ligt daar namelijk gewoon nog.

Liefs, 

je idool Lauren

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 20 maart 2014 ]

“Hoi Laurrrrrren.” En ze rilde aangenaam.
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s