Het Boekenfeest

“Zou jij daar iets voor voelen, eigenlijk? Om op te treden op het Boekenfeest?”
Voor mij zat een nieuwe man, waarvan ik nog niet wist of hij een vriend kon worden ja of nee.
De meeste mannen kwamen überhaupt niet tot de vierde date.
Derde, als ik onze eerste chance encounter in de Lux niet meereken.
Maar ondanks het feit dat hij al ver was gekomen, had ik nog geen final verdict durven vellen.
Ik was er nog niet zeker van dat hij kon leven met het feit dat we niet met elkaar naar bed zouden gaan.
Iets waar overigens alle mannen aan moeten voldoen, ook als ik wel met hem naar bed zou willen. Maar dat was sinds ik een geheime minnaar had niet meer voorgekomen.
Het was voor mij belangrijk dat een date nooit het S woord (seks), het N woord (naakt), of het T woord (thuis afspreken) gebruikte voor zover het de context van hem en mij betrof.
Want in the unlikely event dat ik wel verliefd was, dan was dit hierna direct over. En in alle andere gevallen blééf ik aan het afwijzen. 
Nee, ik wil niet bij je thuiskomen.
Nee, ik wil niet naar de sauna.
Hoewel één man me daar een keer bijna toe verleid heeft trouwens! Toen we aankwamen, bleek de sauna dicht.

Hier zag ik een teken in van het Universum, dat dit niet de manier was waarop ik uit mijn broekje wilde gaan.
Maar zo’n opstartende vriendschap vergde dus nogal een investering van beide kanten. Om teleurstellingen te voorkomen waarschuwde ik dan ook binnen vijf minuten dat ik alleen seks had met mijn geheime minnaar.
Mijn disclaimer bleek echter zo’n “accepteer voorwaarden” pop-up, die totaal geen effect had omdat hij ondanks mijn goede bedoelingen altijd ongezien werd geaccepteerd.

Ik was deze man bij de film Vice tegengekomen.
Die film gaat over Dick Cheney, vice-president van George Bush-junior.  “Vice” was het koosnaampje dat Georgie voor Dickie gebruikte.
Of George besefte dat “Vice” ook zonde betekende, het tegenovergestelde van virtue, een deugd, dat weet ik niet.
Maar sinds die film was ik gefascineerd met het idee ook Vice te worden:
Een positie waar niemand ooit de potentie van in had gezien, maar die ik zou weten te benutten om een gigantische impact te hebben.
Ook George Bush wilde graag impact.
En het liefst nog een beetje meer als zijn vader maar hij wist niet hoe dat moest. Dus toen oude rot in het vak Dick Cheney aanbood achter de schermen al het werk te doen, zodat de zaak op rolletjes verliep, zag Junior dat wel zitten!
“So are we gonna do this thing?” vraagt George Bush dan ook.
Ze zijn overeengekomen dat Dick Cheney als Vice President ook Buitenlandse Zaken krijgt en Defensie, en bovendien alles naar zich toe mag trekken wat hij belangrijk vindt.
“Is this happening?” vraagt George Bush hoopvol.
“I believe…” bouwt Dick Cheney de spanning langzaam op. “I believe we can make this work.”
De nieuwe vriend, deze nieuwe man, leek zelf ook wel een beetje op een Vice. Maar ja, ik was al Vice. Dus die naam kon ik hem niet geven.
Daarom noemde ik hem De Gelaarsde Kat: Omdat hij iedereen kende, en nooit opgaf.
Als de ene weg was afgesloten, dan nam hij de andere. Hij verspilde ook nooit energie, dat bewonderde ik in hem. Waar andere mannen blijven mokken als ik nee zeg tegen S, N of T, haalde De Gelaarsde Kat er zijn schouders over op.
Zelf weten.
Onze vriendschap ging heel gelijkwaardig op.
Hij wist inmiddels van mijn no go areas S (seks),N (naakt) en T (thuis afspreken), en was ook op de hoogte dat ik geen eten deel.
In ieder café waar ik regelmatig kom weten ze dat ze geen twee bestekjes voor de door mij bestelde flamkuchen hoeven neer te leggen.
Als andere mensen pizza’s bestellen om hun vrienden te voeren, dan moeten ze dat helemaal zelf weten, maar LS Harteveld does not share food.
De Gelaarsde Kat respecteerde dat.
Bovendien was ik aangenaam verrast door zijn kennis over Sex and the City. De Gelaarsde Kat had theorieën over Carry maar ook over Mr.Big, die een dominante moeder had die hij graag wilde plezieren. Daarom kon Mr.Big volgens De Gelaarsde Kat zo slecht voor Carry kiezen.
Ik was in de twee weken dat ik De Gelaarsde Kat nu kende erg gesteld geraakt op zijn gezelschap en hoopte dat ik zo snel mogelijk een All Clear On Tha Boundaries kon geven.
Pas dan waren we uit de gevarenzone.
De kernkwaliteit van De Gelaarsde Kat was dat hij mensen bij elkaar bracht, en in een mum van tijd wist in wie je geïnteresseerd zou zijn.
Zo bleken er in zijn vriendenkring een Nijmeegse Jan Wolkers te zitten, én een Nijmeegse Willem Frederick Hermans; twee mannen waar ik door de verhalen van De Gelaarsde Kat volkomen door geobsedeerd raakte.
Ik moest dan ook mijn uiterste best doen me niet te laten verleiden mee te gaan naar een presentatie waar ze allebei zouden zijn.
Hoewel de Nijmeegse W.F.Hermans het waarschijnlijk na vijf minuten voor gezien zou houden, want die hield niet van sociale gelegenheden.
Net als ik.
Met pijn in mijn hart zei ik tegen De Gelaarsde Kat dat ik niet mee zou gaan. Zijn netwerk zat te dicht aan tegen iemand die ik zeer waardeerde, maar waar ik enige afstand gepast vond.
En ik hield er niet van bekend te staan als “de introducée van”. Of misschien zelfs “vriendin van”, want De Gelaarsde Kat was single dus dat was extra oppassen.
Moest ik daar weer voor op mijn qui-vive zijn.
Nee, als het de bedoeling was, dan zou Het Universum mij deze Jan Wolkers en Willem Frederick op een andere manier laten ontmoeten.
Zonder dat ik op de agenda van De Gelaarsde Kat terecht kwam.
Maar nu vroeg De Gelaarsde Kat dus iets nieuws.
Het boekenfeest.
Zou ik daar eigenlijk willen voorlezen?
Ik weet niet eens meer of het een soort hypothetische vraag was, omdat hij een vriend van een vriendin d’r schoonmoeder d’r achterbuurvrouw kende.
Of omdat hij met iemand een gesprek had over een gat in de programmering dat moest worden opgevuld.
Ik weet alleen nog dat ik een diepe, maar dan ook echt hele diepe zucht slaakte.
Dit had werkelijk waar de potentie om onze vriendschap weer helemaal bij fucking scratch te laten beginnen. En dan ook nét nu we de grenzen bijna zuiver hadden, hè?
Bovendien had ik al jaren niets meer met het Boekenfeest.
De ticketprijs was meer dan verdubbeld vergeleken met vroeger, en het literair gehalte ook.
Dat was voor literatuurliefhebbers natuurlijk geen probleem, maar voor mij was het geen ideale situatie.
Met weemoed vertelde ik De Gelaarsde Kat over de eerste edities.
Dat ik verliefd was geworden op Jaap Robben, die nu een boekenkanon bij de Geus is, maar toen was hij gewoon een leuke jongen met krullen die met een dichtbundeltje in zijn kontzak voor je stond om een drankje te bestellen.
En dat in 2009 Nico Dijkshoorn en Herman Brusselmans mij met hun voordracht praktisch hadden gereanimeerd, toen ik op sterven na dood was, omdat ik die dag had gehoord dat mijn beste vriendin al vijf maanden lag te ketsen met de man die, om tot dan toe onduidelijke redenen, onze relatie had beeindigd.
Kijk dat hij, en geliefden in het algemeen, er nogal ruime interpretaties op na houden van wat wel en niet kan, daar heb ik geen problemen mee.
Daar ben ik zelfs voorstander van.
Maar ontrouwe vriendinnen, dat is hoogverraad.
In een poging iets voor me te kunnen betekenen had een nieuwe vriendin, Marieke – die vanaf dat moment tevens mijn beste vriendin zou worden en die dat ook nog steeds is – me met een bloedend hart over de drempel van het Boekenfeest gesleept. In een ware two-puncher hadden Herman Brusselmans en Nico Dijkshoorn het weer tot leven gepompt.
Herman met een verhaal over Yolanthe Cabau van Kasbergen.
En Nico met een relaas over sierwortelen snijden bij de Chinees.
Ik was schuddebuikend onder de stoelen van de Vereeniging beland. En daar had ik nog steeds liggen gieren van het lachen, als mijn nieuwe beste vriendin (dit is het moment dat vriendschappen gesmeed worden) me niet nog net stuiptrekkend naar buiten had getrokken voor de literaire hoofdact begon, waar de echte boekenlezers voor kwamen.
Ja dat waren nog eens tijden, drukte ik De Gelaarsde Kat op het hart.
Maar sindsdien viel er weinig meer te lachen in de Vereeniging.
De line-up leek ieder jaar serieuzer te worden, en inmiddels nam ik niet meer de moeite om te kijken wie er kwamen.
Bovendien keek ik geen tv meer, dus hoe zou ik ze überhaupt moeten kennen, die nieuwe schrijvers?
Ik herinnerde me ineens mijn Thierry Baudet boek, dat ik voor De Gelaarsde Kat had meegenomen. Ik haalde het uit mijn tas.
Ik had het gelezen en vond het een ontroerend en mooi boek. Ik had al vaak op het punt gestaan het weg te doen, zodat het ook door anderen gelezen kon worden. Maar ik had nooit het risico willen lopen dat het weggegooid zou worden of dat iemand er aanstoot aan zou nemen, als ik het bij mijn spullen voor Het Goed zou doen.
De Gelaarsde Kat zou goed voor Thierry zorgen, daar twijfelde ik niet aan.
Hij vertelde me over het optreden van Thierry Baudet. Zevenhonderd man in de Schouwburg van Arnhem, voornamelijk mannen in pak. Ik ben dol op mannen in pak, en ik vind Thierry ook heel leuk.
Note to Self: als Thierry ooit op het Boekenfeest zou komen, zou ik weer zou gaan.
En ik moest er maar gewoon vrede mee hebben dat er anno 2019 gewoon niks meer te lachen viel.
De Gelaarsde Kat vertelde dat hij mijn stuk zo leuk had gevonden, Nijmeegse Vintage. De Gelaarsde Kat had alle blogs doorgespit die ik de afgelopen tien jaar voor kortere of langere tijd had bijgehouden. Vier archieven vol, die hij liefdevol “schatten” noemde.
Maar mijn Zeg Maar Lauren blog was veruit zijn favoriet, en op het verhaal “Nijmeegse Vintage” kwam hij vaak terug. Hij vond het hilarisch.
Dat zou echt perfect zijn om voor te lezen, op Het Boekenfeest.
En ineens had ie me.
Hij wees me op een kans zelf humor terug te brengen, op het Boekenfeest.
Of om iemand verliefd te laten worden, die misschien wel net uit een lange termijn relatie was gestapt, en voorzichtig weer op vrijersvoeten was.
Net zoals ik in 2007.
Iemand die dat nodig had, dat alles even heel lief en eenvoudig was, hoewel hij of zij dan bij mij misschien niet helemaal aan het juist adres was. Maar ik ging mijn uiterste best doen.
Maar lachen zouden we!
Iedereen die een rotweekend had, omdat zijn of haar boezemvriend of vriendin achter zijn of haar rug lag te kieren met je geliefde, die zou ik over de grond laten rollen van het lachen.
Tot ze ons tot stilte kwamen manen, omdat de mensen die echt van boeken hielden Jan Siebelink niet meer konden verstaan.
Maar we zouden ze niet meer horen.
Dronken van het lachen zouden we naar huis gaan, met een hart dat gestopt was te bloeden, en we zouden het niet eens merken.
Pas tien jaar later, als iemand je vraagt of je meegaat naar het Boekenfeest en je met weemoed terugdenkt aan 2019.
Toen had een nog volkomen onbekende schrijfster op 23 maart, 2019 in de Vereeniging gevraagd:
“Wil je iets te drinken van me?”
Of:
“Plak jij ook plaatjes van Yolanthe Cabau van Kasbergen?”
En:
“Kan ik je misschien een plezier doen met een sierwortel?”
Ik keek De Gelaarsde Kat aan en ik wist dat hij door de ballotage was.
Vanaf nu zou hij mijn vriend zijn.
“Weet je Poesje?”
En ik bouwde spanning op.
“I think we can make this work.”

~Lauren/ LS Harteveld

Het Boekenfeest
wordt het laatste hoofdstuk in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s