Ik hou dit niet meer vol (Zeg maar Lauren verdwijnt) (Zeg dus maar geen Lauren)

Het is vijf maanden geleden dat ik stopte met mijn yogapraktijk en ook met het schrijven van columns daar.
Ze hadden het doel gehad mijn yogastudio te ondersteunen, en waren niet mijn purpose work.
Zodra ik stopte met lesgeven, stopte ik dan ook met de columns die geen seks bevatte, niet over geweld mochten gaan, enzovoorts.
“Het mag echt bijna nergens over gaan hè?” zei iemand een keer, toen ze mij een onderwerp in de prullenbak zag gooien.
Nee, het mocht nergens over gaan.
Dat stond de toegankelijkheid van mijn lessen maar in de weg.
Inmiddels ben ik het blog aan het herlezen, en zie ik dat het wel degelijk ergens over gaat! Mon dieu. Het is soul searching to the max.
Een verslag van mijn laatste 18 maanden als yoga docent waar genoeg drama inzit om een mini-serie op Netflix van te draaien.
En dus ga ik mijn werk van die yogapagina inderdaad opslaan, en uitgeven. Onder mijn echte naam, dezelfde waaronder het is geschreven.
Anyway, als je me in oktober had gezegd dat ik One Day in maart ook helemaal tabak zou hebben van Zeg Maar Lauren; mijn columns over film en boeken, maar vooral over mannen?
Mijn meest toegankelijke werk waar mensen altijd over zeiden dat t zo leuk was? Veel leuker dan mijn Engelstalige werk, als ze dat al lazen.
Maar mijn Nederlandstalige werk?
Zowel de columns onder mijn echte naam, als deze Zeg Maar Lauren pagina (als ook ander Nederlandstalig werk, dat trouwens binnenkort allemaal uitkomt in mijn nieuwe boek Blote Kont) (en dat dus geen enkele promotie gaat krijgen)
vonden gretig aftrek.
Maar iedere keer als mensen zeiden hoe leuk ze waren dan KROMP ik werkelijk in elkaar.
Het voelde alsof iemand je kindertekeningen staat te bewonderen.
En het is dezelfde reactie die ik heb als mensen zeggen dat ze mijn yogalessen zo leuk vonden, en dat het zo jammer is dat ik ben gestopt.
En dan voel ik me daar weer schuldig over, dat ik dus helemaal geen fijn gevoel heb overgehouden aan mijn yogacarriere en dat ik hen beter had gegund.
En daarom trek ik nu, hier, wel op tijd de stekker uit.
Voordat ik me hier nóg schuldiger over voel.
Want the thing is:
Ik kan dit niet.
None of it.
Op het moment dat iets een vaste vorm heeft, dan is voor mij de lol eraf. En de verwachtingen van anderen dat je dan daarmee door blijft gaan, maken het alleen nog maar erger.
En ze willen altijd met je meedenken of je geen columns voor bladen kunt gaan schrijven, of dat je Nederlandstalige werk uitgegeven wordt, en ik heb me hier zelf ook heus wel schuldig aangemaakt.
Aan de gedachte dat ik iets met de Nederlandse markt zou doen.
En toch was mijn standaard reactie meestal:
“Oh iedereen mag mijn Nederlandstalige werk uitgeven. En al draai je het driedubbel binnenstebuiten en druk je het achterstevoren af, het zal mij werkelijk waar aan mijn reet roesten.”
Ik voel zoveel afschuw en woede, op het moment dat mensen contact met me willen maken over mijn Nederlandstalige werk.
En daarom moet het weg.
Met mijn Engelstalige werk heb ik daar veel minder problemen mee. Waarschijnlijk omdat dit wél echt mijn purpose work is, maar ook omdat deze stukken veel meer moeite kosten van de lezer.
Dat waardeer ik echt als iemand zich daarin verdiept heeft.
Maar sinds ik mezelf Lauren Harteveld noem, en niemand meer mijn echte naam vertel omdat ik die niet meer wil gebruiken, zijn mijn Nederlandstalige werk én tot op zekere hoogte ook mijn Engelstalige dagboek, me een doorn in het oog.
Te herkenbaar.
Teveel aanknopingspunten.
Ik schrijf nu 13 jaar over wat ik meemaak en d’r komt altijd shit van. Arnon Grunberg zei ooit dat hij meer schrijver was dan vriend, en ik heb dat lange tijd ook gedacht.
Maar nu denk ik: I m probably neither.
Schrijven heeft mijn vriendschappen en mijn leven onder druk gezet, maar nu mensen het beginnen te waarderen, stop ik ermee.
Vanaf nu zijn sociale contacten voor de leuk, zakelijke contacten voor het geld, en beide zijn volstrekt vertrouwelijk. Mijn innerlijke wereld is om over te schrijven and the two shall never meet.
Daarom stop ik per direct met Zeg Maar Lauren, en mijn Engelstalige dagboek. Naar alle waarschijnlijkheid stop ik gewoon helemaal als schrijver.
Het enige dat ik mezelf zie doen zijn posts over Mindset en persoonlijke ontwikkeling, op mijn huidige dagboek site Lauren Harteveld.com Die ook aansluiten bij mijn werk als coach.
Welke vorm posts op Lauren Harteveld.com gaan krijgen, weet ik nog niet.
En ik ga leven en genieten, in plaats van schrijven.
En verder hang ik na vijftien jaar mijn pen en ondernemerschap aan de wilgen en ga ik na het publiceren van mijn nieuwe boeken lekker voor iemand anders werken, onder mijn eigen naam. En daar hoop ik voor altijd bekend te staan als die complexe, totaal ontoegankelijke vrouw waar niemand hoogte van kan krijgen.
Dat lijkt me heerlijk.

~Lauren/ LS Harteveld

Despite the tragic ending, is Blote Kont een prachtig boek aan het worden!
Alle LSH verhalen en columns van 2007 tot heden staan erin.

Er zal nog één keer via dit blog een boekaankondiging van Blote Kont komen. 
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s