Light & Easy

studio van Tara Stiles in New York, de foto die alles veranderde

Nee….
Dit was niet zoals ik dacht dat het zou gaan.
Na vijftien jaar yoga had ik mijn oude, normale yogapraktijk achter me gelaten, en zelfs mijn hele onderneming opgeheven.
En nu in april 2019 zou ik FROM SCRATCH!!! opnieuw beginnen!
Ter illustratie, mijn voormalig cursisten zou ik het yogaprogramma van Zeg Maar Lauren niet eens laten zien, omdat het zo radicaal afweek van alles wat ik met hen had gedaan, dat ik niet dacht dat ze me zouden willen volgen.
De overgang van groepslessen naar privélessen was überhaupt niet voor iedereen interessant, maar ook de plannen die ik met Zeg Maar Lauren had, sloten op geen enkele manier aan bij wat “men” bij yoga verwacht.
Rauwer.
Echter.
Eerlijker.
Krachtiger!
Zeg Maar Lauren leek meer op een revolutie, dan een yogales, en op woensdag 3 april had ik dan ook mijn halve post al geschreven over deze full-on yoga experience!
Een transformatie, zo zag ik het voor me.
Ik had zelfs mijn oproep al geplaatst om met meer vrouwen te kunnen praten over wat hun ideeën waren over hoe we de beperkingen, de ketenen, de gouden kooi waarin we langzaam weg zaten te kwijnen en braaf zaten te zijn, open konden breken en BOEM!
Als supervrouwen zouden we terugkomen, als amazones die te paard langs de Waal stormen. Als heldinnen waar iedereen zich aan op kon halen, en die het goede voorbeeld zouden geven van in je kracht staan en iedereen aan je spies rijgen die het lef heeft ervoor te gaan staan.
Nou ja, nadat je ze er op gewezen had dat ze voor je troon stonden natuurlijk.
Want we waren wel redelijk.
Nou dat plan?
Dat leek dus tot gistermiddag een uitgemaakte zaak, dat dat er zou komen.
Alleen…. het kwam er niet.
Door een samenloop van omstandigheden, werd ik ineens helemaal een andere kant opgetrokken.
In deze post staat een foto van een yogastudio:
Een lichte grote ruimte, waar de yogi’s pauze lijken te hebben. Misschien is de les nog niet begonnen? In het silhouet van de vrouw linksachter die iets op haar mat neerlegt, meen ik Tara Stiles te herkennen:
Mijn eerste yogaidool.
Natuurlijk, ik had sinds 1998 Madonna al, maar die was veel meer dan alleen een yogaidool.
En op één van mijn yogaopleidingen had ik Shiva Rea leren kennen, dé yogadocent van begin deze eeuw, wat toen betekende dat ze uitverkochte retreats verkocht en via haar cd’s en dvd’s een wereldwijde fanbase had.
Ik leed aan wat ik noem “Dutch escapism”: Ik vond mijn inspiratie bij Amerikaanse leraren, niet in India of Nederland.
Ik las Yoga Journal, kocht dvd’s, cd’s.
En toen Tara Stiles yogafilmpjes voor YouTube ging maken, werd zij mij eerste yogaidool.
Bij Shiva Rea ging het nog om yoga, maar bij Tara voelde ik veel meer de energie, van waaruit ze lesgaf.
Licht en luchtig.
Ik heb haar ooit in het echt mogen ontmoeten, en ze was een buitenaards mooi. En heel ontspannen.
Een soort elfje, van 1 meter 80.
Letterlijk a breath of fresh air.
Zomer 2009 ging ik naar New York, wat mijn laatste grote reis zou zijn.
Mijn kat Willem had diagnose suikerziekte gekregen, een paar dagen voor mijn vertrek.
Samen met mijn beste vriendin Marieke, hadden we (met een vervangende arts ook nog) moeten leren insuline prikken, en Marieke’s relatief ontspannen oppasweek voor de poezen veranderde ineens in iedere ochtend om 08.00 in een spel “Waar is de poes?” als ze de opdracht had om Willem binnen een time-window van 15 minuten te laten eten, wachten tot hij at (want je mag niet prikken op een lege maag) en hem dan zijn laatste natvoer te geven en te prikken.
Ze vertelde er collega’s over alsof ze met een spuit, vastgehouden als een mes in een horrorfilm, achter hem aanging maar dat was natuurlijk niet zo.
Want net als Tara Stiles was Marieke echt te lief voor woorden, dus het was dan ook een vredige week.
Ondertussen liep ik rond in New York, en voor mij was dat YOGA New York.
Misschien al wel Tara Stiles New York, hoewel ik dat niet zeker weet, wanneer ik haar ben gaan volgen.
Maar de yogastudio’s in hoge gebouwen, de Bikram studio’s op iedere hoek van de straat, de mensen die met yogamatjes over straat liepen:
Ik vond het allemaal even fascinerend.
Battery Park, de locatie die volop gebruikt wordt in de 1985 film met Madonna Desperately Seeking Susan.
Alles kwam bij elkaar.
Hoe mensen naar India konden reizen, of op een schapenvacht in een omgebouwde boerderij voor spiritueel groepswerk, hun energie konden vinden, terwijl je het hier in New York zo op kon snuiven in de metro of van je bagel kon likken?
Ik begreep er niets van.
Toen ik thuis kwam, gooide ik mijn tas neer, hoorde van Marieke dat alles goed was gegaan, en wijdde me aan mijn katten met een overgave waar ik zelf ook regelmatig versteld van stond.
Na drie jaar was Willem genezen van zijn suikerziekte, en hoefde ik niet meer iedere ochtend te prikken, zijn bloedwaardes in de gaten te houden, en hoefde hij geen afgepaste hoeveelheden eten meer.
Willem overleed in juni 2015 en mijn andere katje de lieve Max, begin 2018.
And then the downfall began….
Nu ik niet meer bezig was met Max, moest ik erkennen dat het geven van groepslessen zo niet langer meer ging. Het bracht niet meer genoeg op en eerdere wat je “marketing efforts” zou kunnen noemen, brachten niet meer cursisten.
Het waren ook geen marketing inspanningen: Ik schreef voor mijn yogastudio omdat ik een schrijver ben. Ik maakte YouTube video’s omdat ik een YouTuber ben, iemand die het leuk vindt te delen.
“Je bent zo zichtbaar!” zeiden mensen vol bewondering.
Dat was ook zo.
Maar het jasje van de verwachtingen die rondom yoga hingen, begon steeds strakker te knellen, en voor de overstap naar privélessen bleek ik helemaal geen energie meer te hebben.
Ik stelde iedereen teleur, althans zo ervaarde ik dat.
Eerst mijn cursisten, omdat ik de yogastudio door mijn vingers had laten glippen en niet meer kon leven van mijn groepslessen, en daarom hun lessen ook niet meer kon geven.
Vervolgens stelde ik mezelf teleur door ook als privéyogadocent niet te slagen.
En na uitschrijving bij de Kamer van Koophandel volgenden vijf maanden waarin ik ervan overtuigd was dat ik first and foremost schrijver was.
Een schrijver die er een baan bij moest nemen waarschijnlijk (want ik wilde alleen schrijven waar ik zelf zin in had); Maar schrijver none the less.
Tot de volgende teleurstelling zich aandiende:
Schrijven bracht geen voldoening meer.
Ik zat dagen achter mijn bureau, ik schreef, natuurlijk schreef ik!
En ik publiceerde boeken, of althans dat probeerde ik, want er kwam niet veel van.
En ondertussen werd er ook nog verbouwd, maand na maand na maand. Met als crecendo begin dit jaar toen mijn hele huis midden in de winter drie weken onbewoonbaar was.
Dit was ook de reden dat ik na het overlijden van Max geen nieuwe katten had genomen: omdat ik niet wist hoe ik in 2019 in vredesnaam ergens onderdak moest vinden als ik ook nog twee diertjes in mijn kielzog had.
Toch denk ik wel eens, had ik het maar gedaan.
Was 2018 dan anders gelopen?
Was ik niet een heel jaar kwijtgeraakt om vervolgens voorjaar 2019 weer precies uit te komen, waar ik was gebleven?
Herfst 2018 heb ik hier een logeerkat gehad, en toen ging het veel beter met me. En ook nu heb ik een short-stay kat hier.
Misschien dat daarom alles weer op zijn plek valt.
De basis is een katje hier in huis, en dan pas de rest van mijn leven.
En de rest van mijn leven, kwam!
Ik kreeg weer zin om yoga te gaan geven, en ik kreeg inzicht dat schrijven, ondernemerschap én yoga geven, met elkaar verbonden waren geweest.
Daarom gaf het schrijven geen voldoening meer, sinds ik geen onderneming meer had. Daarom maakte schrijven me gek…
In januari ben ik een boek begonnen over een heel diepgravend, seksueel onderwerp. Nou na 7 dagen moest ik er echt mee kappen, want mijn hele leven stortte in. Relaties liepen spaak, de hele mikmak.
Ik dacht dat het met het onderwerp te maken had – te heftig, zeker midden in een verbouwing – maar nu zie ik dat het veel simpeler was.
Schrijven kan alleen bestaan als er een onderneming is, als er yoga geven is. En naar alle waarschijnlijk, ook alleen als er een katje is.
Dus misschien is het ook niet zo gek, dat ik nu ik weer begin met lesgeven, ik helemaal niet begin met een yoga waar alles inzit wat ik in die 15 jaar heb geleerd.
En ook niet met een yoga die op wat voor manier dan ook hemelbestormend is.
Maar heel simpel, bij iets lichts en luchtigs.
Iets wat in de binnenstad van Nijmegen zit: de plek waar ik energie krijg van de inner city buzz.
New York buzz.
Ik heb een hele fijne lichte werkruimte gevonden, en daar geef ik vanaf 17 april Light & Easy privélessen.
En als ik zo de afgelopen tien jaar bekijk, dan begrijp ik het ook eigenlijk wel:
Logisch, dat mijn baanbrekende yogawerk, er niet nu uitkomt.
Ik wil spelen, lachen, vrij zijn.
Dus Nijmegen moet het maar even zonder nieuwe leiders, en visionairs doen.
Wij gaan lekker yoga doen.

Light & Easy

Blije, lichte yoga voor als het lang genoeg serieus is geweest.

Light & Easy               6 lessen 75 minuten     €600
12 weken geldig

inschrijving

Heb je zin om te komen?
Stuur dan een mailtje met iets over jezelf
en wat je aanspreekt in Light & Easy
naar Lauren info@lsharteveld.nl

wie wat waar

Light & Easy is in een nieuwe werkruimte, die ik per dagdeel huur.
We zitten in de buurt van de van Welderenstraat.
In het kader van “Light” zijn ze overdag!
En ook omdat ik nog moet onderzoeken of de ruimte überhaupt geschikt is om s avonds les te geven.

Ik gebruik geen formules, of vaste prijzen:
Light & Easy is dan ook een tijdelijk programma.
Tot we weer zin hebben in iets anders.

De werkruimte is geschikt voor coaching maar ook groot genoeg voor yoga:
Ik neem dus de yogaspullen mee voor ons.
Je kunt een mat gebruiken van mij, maar ik raad aan om een yogamat mee te nemen. Deze kun je bijvoorbeeld kopen
bij Othala, ook in de van Welderenstraat.
Zij hebben een ruim assortiment, je kunt gewoon de eerste roze mat kopen die je tegenkomt (dat doe ik meestal) maar ze hebben ook stoere robuuste matten.
Let bij het uitzoeken op de stroefheid van de mat. In de winkel kunnen ze je helpen.

De eerste lessen zijn woensdagmiddag 17 april, en vrijdagochtend 19 april.
Dan zouden we dus onze eerste les kunnen doen.

Ik ga op dit blog Zeg maar Lauren yogafilmpjes posten, die ik speciaal voor Light & Easy maak, en die niet te zien zijn op mijn YouTube.
Dus subscribe op dit blog voor deze Light & Easy yogafilmpjes.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Tot snel!

~Lauren
Keep it light

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s