Sex, mannen en macht: Zeg Maar Lauren is terug! (Op de kop af 1 maand na t opheffen)

Er was een tijd dat een standaard blogpost bij WordPress begon met de woorden:
“Be careful with your readers.”
Ik vond dat nogal neerbuigend, maar het probleem bleek nog veel groter.
Ik kan dat niet, zelfs al zou ik het willen.
Ik weet zelf namelijk helemaal niet welke kant het opgaat.

Het is voor mij net zo n grote verrassing als voor jullie, en daar hoort bij dat ik dingen definitief stop, en weer oppak, en dan weer stop.
Dat is niet omdat ik een lelijk karakter heb (hoewel ik dat waarschijnlijk ook heb) maar omdat ik altijd verander.
Bovendien zijn er natuurlijk genoeg bloggers die wel consistent zijn, net zoals er genoeg yogadocenten zijn die jaar in jaar uit hetzelfde doen trouwens (aan beide is geen gebrek) dus ik voel ook geen morele noodzaak om de stabiele factor in je leven te worden.
Maar goed, ik kan het dus ook gewoon niet.
Je kunt het vergelijken met het verschil dat ik preservers en creators noem.
Preservers– mensen die opbouwen en behouden.
Dit zijn de ondernemers (opbouwers), en zeker ook de meeste yogadocenten: Zij behouden en bouwen op. Ik heb weleens ergens gelezen dat de grootste denkfout van deze tijd is dat wij een obsessie hebben met productiviteit en  nieuwe dingen creëren: terwijl het gros van het werk dat gedaan moet worden onderhoud is!
Maar het water loopt ons in de mond bij het idee dat we iets nieuws gaan opbouwen, right? Allemaal goed en aardig, maar wie gaat dat dan onderhouden?
Het meeste geld, banen, behoefte aan, is om dingen te onderhouden, voor dingen zorgen. En binnen de preservers heb je dan nog een kleine groep die mogen bouwen, dus de ondernemers en met name de nieuwe ondernemers.
Toch noem ik dit allemaal preservers.
Daar tegenover staat iets heel anders…
(drumroffel)
Namelijk een vrij kleine groep creators.
Misschien is een betere naam creatives. Mensen die iets nieuws creëren maar door een cyclus gaan van opbouw en afbraak. Een echte kunstenaar is altijd ook de vernietiger van zijn eigen werk, al is het maar omdat hij zijn bewustzijn eruit haalt en door gaat met het nieuwe.
Daarom is de kunstenaar als ondernemer ook zo’n ramp: tegen de tijd dat hij iets moet verkopen is hij er zelf al helemaal klaar mee. 
Nou zo is het hier dus ook:
Tegen de tijd dat ik iets heb geschreven, ben ik er klaar mee.
(reden 1 Waarom Zeg Maar Lauren 1 maand geleden stopte)
En ik voel me zeer ongemakkelijk bij iets opbouwen wat geacht wordt consistent en duurzaam te zijn. De verwachting dat ik blijf schrijven voor Zeg Maar Lauren ervaarde ik als zo beklemmend dat het alleen daarom al prettig was ermee te stoppen.
Dit is natuurlijk een taboe.
En dat ik het beklemmend vond dat mijn yogastudio al 15 jaar hetzelfde was, en het alleen daarom al in 2018 goed voelde hem weg te doen, tja daar heb ik het wel moeilijk mee gehad.
Naar mijn cursisten toe voelde ik me schuldig dat het ook een opluchting was het juk van de verwachtingen van me af te mogen gooien.

Als je van WordPress al de waarschuwing krijgt Be careful with your readers, dan is Be careful with your yoga clients al helemaal vanzelfsprekend.
Yogadocent, schrijver, coach, mijn weerzin ertegen kwam allemaal op hetzelfde neer:
Het idee 1 message te hebben, 1 beeld naar buiten toe, 1 verhaal dat ik keer na keer vertel?
Het idee een preserver te zijn, in plaats van de creative
Gadvergielekes!
En net zoals ik in de laatste drie jaar afschuwelijke dingen met mijn yogastudio heb gedaan…. (ja, ik beken schuld) heb ik afschuwelijke dingen met Zeg Maar Lauren gedaan.
Het was een soort Wreck This Journal, maar dan met dit blog.
Dit is wat ik heb gedaan:
In één maand heb ik Zeg Maar Lauren achtereenvolgens:
– Opgeheven, omdat ik helemaal geen zin had om bekend te staan als die vrouw met die spannende blogs over Nijmegen. Of over mannen. Of over seks.
Bij nader inzien had ik helemaal geen zin om bekend te staan in Nederland, period.
Ja, als die vrouw die altijd binnenkomt in de kroeg waar je onmogelijk een praatje mee kunt aanknopen tenzij ze jou uitverkoren heeft. Een ijskonijn dat de touwtjes strak in haar pootjes houdt en zelf bepaalt bij wie ze ontdooit.
Zo wil ik wel bekend staan.
Maar: “Hu, hu, spannend blogje.”
Net iets te makkelijk. 
*hop. Stekker eruit.*
– Twee weken later: Stekker erweer in en Zeg Maar Lauren in de slipstream van mijn werk als online coach voor LS Harteveld, weer opgestart als docent privélessen hier in Nijmegen.
Ondertussen…
Ondertussen!
Voelde ik me dus steeds meer bekeken op Twitter en ook qua blogs. Ik ervaarde mijn verantwoordelijkheid: 
– als yogadocent (ook al hadden mijn privéyogalessen als Lauren Harteveld niets met seks te maken)
– en coach (ook al was ik ervan overtuigd dat alleen vrouwen die net zo dachten als ik door mij gecoacht zouden willen worden)
Maar dat ik nu een beroep had als Lauren Harteveld (anders dan schrijver van whatever the fuck I want) dat voelde beperkend.
Ik voelde me beperkt in wat ik nog mocht schrijven, of vinden, of mocht twitteren. Ik stopte ook praktisch met Twitter omdat ik toch niet kon doen wat ik wilde. Wat betekende: Pornosterren volgen, af en toe iets shockerends zeggen. Het tapijt ergens onder vandaan trekken als de boel net iets te politiek correct en bourgeoisie werd.
Dat deed ik niet meer.
En ik was al gestopt met dagboek schrijven, omdat de hele tijd in mijn eigen leefwereld zitten me na een half jaar als fulltime schrijver horendol had gemaakt.
Er was geen lust meer me nog te uiten, en ondertussen moest er eindelijk weer eens geld verdiend worden.
Ik moest mijn opruiende praatjes maar ergens anders gaan spuien want LS Harteveld die moest mainstream genoeg zijn om niet iedereen op de kast te jagen.
Maar dat was natuurlijk allemaal heel slecht van mij.
Alles.
Het hele idee hier geld te willen verdienen, the whole fucking thing.
Niet verwonderlijk dus dat ik na drie en een halve week, tadaa!
– Stekker uit alle nieuwe business activiteiten LS Harteveld
Ik had het hier nog niet verteld, maar het was een done deal.
Ik zou al mijn LS Harteveld sites gaan aanpassen (dat ga ik ook nog doen, maar heb ik dus nog niet gedaan), naar 100% schrijver, en al mijn coaching en yoga eraf halen. Of nou ja, dat ik voor €1000 een publiek optreden geef, dat is misschien wel handig, want dat filtert goed.
Maar op dit blog Zeg Maar Lauren zou ik dus deze week met het slechte nieuws komen dat er geen privéyoga door Lauren Harteveld kwam.
En dat ik óók niet terug ging naar schrijven over Nijmegen, mannen, macht en geld..
Mijn voornemen een onbenaderbaar ijskonijn te zijn was ongewijzigd.
Schrijven in het Nederlands was definitief van de baan.
Het was waarschijnlijk niet zo gek dat ik ondanks mijn lelijke karakter er niet naar uitkeek deze boodschap te gaan brengen.
Be careful with your readers.
En ik wist dat ik het mijn lezers de afgelopen maand al zo moeilijk had gemaakt, ik wilde niemand nog verder teleurstellen…
Ik had een paar pagina’s in mijn notebook waarop ik aantekeningen had gemaakt voor een allerlaatste Zeg maar Lauren blogpost die ik van mezelf moest schrijven. Een waardig afscheid, waarin ik ook echt mijn excuses aanbood voor wat er was gebeurd. 
Maar al deze notities? Die waren dus in het Engels.
Alleen al die pagina’s gaven aan hoe moeizaam mijn relatie was met schrijven in het Nederlands: ik denk over veel onderwerpen direct in het Engels.
Ook dit zou ik aandragen als argument:
Kijk.
Ik maak zelfs mijn aantekeningen in het Engels.
Ik kan onmogelijk doorschrijven in het Nederlands.
Maar toen kwam de redding, in de vorm van een natte (??!!) droom!

klik op de foto voor Menno’s TedX talk

Over mannen waar ik blijkbaar nogal wat gevoelens voor heb waar ik hier niet helemaal eerlijk over ben geweest:
Menno de Bree.
De rockster filosoof uit Groningen.
(die overigens een rasechte creator is, met een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor destructie, en die desondanks bij preservers op de payroll staat.
Creators, leer hiervan!
Wij zijn grappig en origineel! Monetize that shit!) 

En de andere man in mijn droom die dit blog van de ondergang heeft gered, was een succesvolle ondernemer van 28, een blonde man. Hij leek op Ryan Phillippe, wat me eraan herinnert dat ik die lekkere film Cruel Intentions maar weer eens moet gaan kijken.
De droom bestond uit een aantal scenes en locaties, de volgorde weet ik niet precies meer, maar de spil was dat ik een soort interview had met Ryan Phillippe terwijl we over een plein liepen dat me deed denken aan het plein met de bomen voor Des Indes in Den Haag.
Terwijl we gewoon doorliepen (ik droeg hakken en nog was hij groter dan ik), hield ik mijn hand tegen de zijne, nieuwsgierig of hij de uitnodiging aan zou nemen. Tot mijn verbazing deed hij dat en pakte hem vast.
Hield hem vast, ook toen ik hem lachend aankeek, zo van: “Seriously?!”
Ik gaf een knikje naar Des Indes en toen was de zaak beklonken.
Details weet ik niet meer maar wel dat ik hem de rekening liet betalen (van het hotel, ik was gratis) en dat ik me later zijn naam niet meer herinnerde, toen ik hem en Menno de Bree tegenkwam in dezelfde zonnige conferentiezaal waar we alledrie een inspirerende maar vooral ook goedbetaalde presentatie zouden houden.
Dus glimlachte ik maar naar hem, en zei alleen tegen Menno de Bree:
“Hé Menno!”
Ik was benieuwd of dit mijn waarde naar Ryan Phillippe zou schaden, dat ik juist hem niet met naam begroette. Terwijl er in Des Indes met een beetje geluk van alles was gebeurd wat dit felle zonnige licht niet kon verdragen.
Of dat deze uit nood geboren cold shoulder, er juist voor zou zorgen dat we elkaar over een uur tussen de coulissen, de kleren van het lijf zouden trekken. 
Het was de eerste keer dat ik Menno in levenden lijve zag.
En ik voelde dat daar ook het laatste blog nog niet over geschreven was.
Ja, bij nader inzien was ik toch wel blij dat ik deze week mijn slecht-nieuws blog voor Zeg Maar Lauren had uitgesteld. Nog geen poging had gedaan al die pagina’s Engelse aantekeningen tot een congruent verhaal te maken, om daarmee mijn Nederlandstalige carrière met een eloquent Mea Culpa af te sluiten.
Want dit verhaal was nog langer niet klaar.
Naar alle waarschijnlijkheid was Zeg Maar Lauren pas net begonnen.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s