Wat ik heb is zo simpel als 1+1. Tot de macht 474, maal pi en dan daar de wortel van.

bonus hint: Deze vrouw lijdt aan dezelfde aandoening als ik

Het begon zoals alles altijd begint bij mij:
Dat ik het zag in andere mensen.
En in het bijzonder in mensen van de andere sekse, waar ik heel erg verliefd op ben, was, en dus waarschijnlijk nog steeds ben.
Dat soort dingen gaan bij mij eigenlijk nooit over.
(dit is alvast een hint)
Eerst zag ik dat er meer was dan alleen het uiterlijk, waarom ik een man leuk vond.
Een soort liefdes-Ietsisme waar ik mijn vinger niet op kon leggen, maar ik me wel ineens met een schok (nou ja, na het luisteren van 300 Bon Jovi liedjes) realiseerde dat Jon Bongiovi een hele boeiende man was.
Heel bewust van zijn binnenwereld.
Ook met lange haarlak-manen en gescheurde jeans, had hij daar al prima woorden aan weten te geven.
En dat wij meisjes indertijd waarschijnlijk niet zozeer bevangen waren door zijn uiterlijk, als door de emotionele diepgang die daaronder zat.
In de jaren 80 had ik me nog gerust laten stellen door foto’s waarin de band met sponzen strippers stond te wassen, een shoot die ooit voor de promotie van hun Slippery When Wet album was gemaakt.
Maar nu ik terugluister denk ik:
“Hoe hebben we dit- in vredesnaam!- kunnen missen?”
Hoe heeft er ooit één tienermeisje, één muziekjournalist, één DJ, of wie-dan-ook die ooit eens een gitaar heeft vastgehouden, kunnen denken dat Bon Jovi vergelijkbaar was met Poison, Europe, Motley Crue.
Maar dan met een knappere zanger.
Dat hun muziek oppervlakkig was.
En een kwestie van geluk.
Hoe, hoe, hoe?
En hetzelfde gold voor alle mannen waar ik echt heart and soul verliefd op was geweest, en dat ook was gebleven.
Of waarvan de verliefdheid misschien een klein beetje was gezakt, maar waarvan ik wist dat ze hem zo weer zouden kunnen oproepen, als ze zouden willen:
Er was more than meets the eye.
Er was ALTIJD more than meets the eye.
In een Engelstalige blogpost probeerde ik er een draai aan te geven door te suggereren dat er misschien mensen waren die wel puur op uiterlijk konden vallen.
Men? voegde ik er niet eens met een knipoog aan toe.
Maar de blogpost maakte wel duidelijk dat ik erachter was gekomen, dat hoe mooi de man ook was (en dat waren ze, zijn ze), het uiteindelijk iets heel anders was waarom ik op ze viel.
En ik dit naar alle waarschijnlijkheid al had aangevoeld voor we een woord hadden gewisseld.
Want ik was nog nooit op iemand afgestapt die een enorme druif of hork bleek te zijn en ging er dan ook vanuit dat deze intuïtieve communicatie onderdeel was van een sub-species van mensen, die helemaal in contact waren met hun diepste gevoelens en emoties.
Als walvissen, onhoorbaar voor de buitenwereld, praatten onze onderbuikjes met elkaar, en zeiden ze dingen als:
“Hé wat leuk, jij bent net als ik.”
“Ja! Ik kom even naar je toe! Wacht!”
En dan stapte ik op een man af, en hoewel ik altijd zenuwen kon voelen, waren ze prettig. Het was meer opwinding, zoals een achtbaan.
Ik verwachtte niet dat de ander zou zeggen: “Nou, wat doe jij nou hier, gek wijf.”
Want woordeloos hadden we alles al gezegd.
Dus dat er een soort Nieuwetijdse, intuïtieve basis was, waarop onze grenzeloze, diepe gesprekken plaatsvonden, dat wist ik inmiddels.
En ook dat ik zo’n gesprek niet zou hebben met Brett Michaels (Ik heb deze naam niet geGoogled: dit is de tweede hint over waar deze blogpost over gaat!) van Poison, maar wel met Jon Bongiovi.
Wat ik alleen nog niet wist in dit stadium (en überhaupt-ik had ook nog niks op mezelf betrokken hè? Mijn inzicht stond nog in de kinderschoenen!) Maar wat ik dus nog niet wist, was dat er niet zo gek veel spiritueels aan was.
En dat het OOK niet mijn eerste hunch was, namelijk iets seksueel.
Mijn hele leven, of in elk geval vanaf de pubertijd, ben ik ervan uitgegaan dat mannen mij aantrekkelijk vinden omdat ik denk ik meer van seks houd.
En dat heb ik altijd vrij irritant gevonden, moet ik zeggen.
Omdat ze ook als ik totaal geen signaal teruggaf doorgingen met hints. Ook als, zoals een vriendin dat ooit formuleerde, ik inmiddels de stekels uit mijn rug had groeien om ze af te weren.
Nou ben ik gelukkig vrij agressief van karakter, dus als de non-verbale en neutrale afwijzingen niet het gewenste effect hadden, dan was ik vrij snel met schelden en dreigen. Waar ik dan ook nog wel een kick van kreeg omdat er maar zelden mensen zo dom zijn om me uit te dagen.
Maar goed, ik schaarde dit dus allemaal onder een soort hokje:
Ik ben een lekker ding.
En misschien ben ik ook wel een lekker ding, maar wat ik tot dan toe niet had ingezien, dat was dat mijn aantrekkingskracht met mannen die ik wel leuk vond, hier waarschijnlijk bijzonder weinig mee te maken had.
Dat zij zich net zomin uitsluitend tot mijn fysieke kenmerken aangetrokken hadden gevoeld, als ik tot die van hen.
Maar ik loop op de zaken vooruit.
Resumé:
Mijn hele leven ging ik ervan uit dat ik gewoon een lekker ding was, wat betekende dat je na 9 uur s avonds niet in een kroeg moest gaan zitten, maar wat als voordeel had dat als ik een man wél leuk vond, het dan (presumably door mijn Lekker Ding kaart) altijd zo in kannen en kruiken was.
Dus dat was één.
Het Lekker Ding scenario was alles wat ik te zeggen had over waarom mijn liefdesleven eigenlijk altijd kat in bakkie was.
Niet heel erg verfijnd allemaal.
En sinds een paar dagen had ik daar dus een spiriwiri appendix aangehangen, de Walvistheorie.
Dat ik met mijn beau’s op een diepere gevoelslaag had gecommuniceerd.
En dat ik moet constateren dat ik op het innerlijk van een man val, en niet op zijn uiterlijk.
Dit is voor mij net zo schokkend als voor jou.
Mijn lieve vriendin Marieke, met wie ik altijd speel dat we jongetjes zijn en dat we dan Zaza en Pluk zijn en over onszelf praten in de derde persoon,
die reageerde toen ik een keer zei dat ik bij het daten toch meer voor het innerlijk wilde gaan:
“Zaza vindt dit een beetje eng.”
(Deze kinderlijke omgangsvorm van Marieke en mij, is de derde aanwijzing over waar deze blogpost naartoe gaat!)
Even op de half-way marker van deze blogpost, heb je al een idee aan welke “aandoening” ik lijd?
In elk geval, ik vond mezelf een hele pief dat ik erachter was dat de mannen op wie ik verliefd was geweest helemaal niet zo eenvoudig in elkaar hadden gezeten.
Ik schaamde me ook een beetje.
Niet voor mezelf, want ik had weinig illusies over mijn eigen diepgang, maar ik schaamde me voor wat ik hen aan had gedaan.
Ik vond het erg in de buurt van objectivering komen, als dat een Nederlands woord is. Dat ik hen als object, als een Lekker Ding, had gezien.
En volledig voorbij was gegaan, aan hun menselijkheid en uniciteit.
Ik kreeg een beetje buikpijn als ik daaraan dacht, maar goed, beter laat dan nooit. When you know better, you do better.
Ik zou nooit meer de fout maken te denken dat ik op een man viel omdat hij aantrekkelijk was in de klassieke zin van het woord.
Ook niet, of dus vooral niet, als hij dat wel was.
En toen gebeurde het.
Binnen een paar dagen nadat ik het oppervlakkige beeld van mijn Liefdesleven met de Walvisappendix al drastisch had moeten bijstellen, kwam er op Twitter een post voorbij:
Ben jij Sapioseksueel?
Met daarin de verlossende woorden:

“Een sapioseksueel is iemand voor wie de primaire factor voor aantrekkingskracht de intelligentie van andere mensen is.”
Holy.
Fucking.
Christ!
Alles valt op zijn plek! Alles!
Vooral met de tweede omschrijving, waarbij handen en voeten wordt gegeven wat dit in de praktijk betekent:
“de zoektocht naar een verrassing in een goede dialoog en het zich concentreren op onderwerpen als filosofie, natuurkunde, kunst of literatuur. Die intellectuele stimulatie zal zich vertalen in seksuele opwinding en spanning, net als die wordt ervaren door de meerderheid van de mensen.”
Nou heb ik niet zoveel op met wetenschap, maar ik heb laatst nog geconstateerd dat ik historici aantrek als bijen op de honing.
Of misschien eerder dat ik dan de bij ben, en zij de honing.
Hetzelfde geldt voor psychologen. Ik ben dól, op psychologen.
Een psycholoog in het wild ontmoeten, dat is alsof je gratis snoep krijgt, dat ook nog eens goed is voor je tanden.
Vaak kunnen zij woorden geven, aan dingen die je niet begrijpt.
Er is trouwens één iemand anders die dat ook kan, en dat is mijn moeder.
Die zei jaren geleden al dat de reden dat ik vaak moeite heb met mannen én tegelijkertijd juist veel mannelijke vriendschappen heb (ik ben dol op ze!) (lekker kletsen!) veel meer is, dan dat ze aangeven in mij geïnteresseerd te zijn, zonder daarin een poging te doen afgestemd te zijn of het wederzijds is.
Zelfs als het wel wederzijds zou zijn, dan nog, kom met wat beters zeg!
Onafgestemd tegen mij zeggen dat je mij leuk vindt, dat werkt als een rode lap op een stier.
Dan denk ik:
“Ja en nu? Nu ga ik op mijn rug liggen met mijn pootjes in de lucht?!
WERKT DIT OOIT?! IS ER OOIT 1 VROUW ONDER DE INDRUK GEWEEST HIERVAN? DIT HAD ZO LEUK KUNNEN ZIJN! IK WILDE SAMEN NAAR DE KROEG EN VRIENDSCHAP EN NU MOET JIJ HET ZO NODIG WEER VERPESTEN MET JE SLAPPE COMPLIMENT DIT WORDT DUS NOOIT WAT!!!”
Nou op zo n moment, dan grinnikte mijn mama en zei ze:
“Dit gaat heel ergens anders over. Dit zit veel dieper.”
En dan hing ik aan haar lippen. Wel erg dus, dat mijn moeder tijden geleden al heeft uitgelegd hoe ik in elkaar zit, maar goed.
Dus ik vroeg:
“Hoezo dan, mama? Dat is toch echt onwijs stom als ze denken dat zo n slap complimentje werkt? Dat is toch irritant?”
Zij vertelde me dat ik op zoek was naar een goed gesprek, en een intellectuele match zocht.
“En zo n man valt gewoon direct door de mand.”
Oh.
Oké.
Ja, dat is misschien wel zo. Dacht ik dan.
En nu wéét ik dat het zo is.
Dat ik die mannen niet zozeer heb uitgekozen omdat ze in contact staan met hun gevoel, hoewel ze dat honderd procent zeker weten ook wel doen.
Maar om goede gesprekken met ze te voeren.
Daarom ben ik ook zo dol op mijn mannelijke vrienden.
We zijn geen minnaars maar toch hebben we op onze eigen manier een soort intellect seks door de goede gesprekken. En zoals ik al liet doorschemeren, zijn deze gesprekken bijna zonder uitzondering minder persoonlijk dan met vriendinnen.
De mannelijke vrienden vertellen me over de geschiedenis van Nijmegen, geopolitieke bewegingen, of bieden een verklaring voor iets waar ik zelf niet uit kom. Ze maken grapjes waarvan ik schuddebuikend onder de tafel eindig, en die ik tien jaar later nog kan hervertellen.
Het zijn mannen die blijven staan in mijn aanwezigheid, niet terugdeinzen. Ze knipperen nog niet met hun ogen als ik ze vraag of we een keer uitgaan, maar als ze instemmen dan zijn ze er ook.
De laatste maanden begon ik me al te realiseren dat ik selectiever moest zijn wie ik in mijn omgeving toeliet.
En dat in die context mannen die uit zichzelf al afzeiden of moeilijk deden, zelfs degene waar ik indertijd bij mijn moeder geheime tirades over hield, dat die groot gelijk hadden dat ze niet kwamen opdagen.
Want dat het gevaarlijk voor ze was.
Dat tenzij je bestand bent tegen mijn VOLLE aanwezigheid, dat we elkaar dan ook moeten vermijden, want ik word er doodongelukkig van de hele tijd op eieren te lopen.
Precies binnen de lijntjes te blijven van wat jij intimiderend vindt.
En voor jou is het ook niet gezond.
Dus ik was al zover dat ik me ervan bewust was dat ik iets zorgvuldiger moest zijn met wie ik toeliet. En niet alleen voor mijn eigen veiligheid, maar je moet geen Golden Retrievers bij de leeuwin zetten.
Zet daar maar een historicus of een psycholoog neer, die kalmeren dat beestje zo met een spannend verhaal over de piramide van Geops of pareren mijn stelling dat het Stockholm syndroom een sociaal smeermiddel binnen gezinnen is.
Nou, laatste kans.
Weet je al wat ik heb?
Weet je al waarom ik gedurende de jaren heb gespeeld met de gedachte dat ik autistisch, hooggevoelig, of narcistisch was?
Of waarom het me meer dan tien jaar heeft gekost om mijn seksualiteit uit te vogelen en ik uiteindelijk erop uit ben gekomen dat ik een minnares ben:
Mijn liefde moet iedere keer opnieuw gewonnen worden.
En ik wil iedere keer die van hem moeten winnen.
Het mag nooit een vanzelfsprekendheid zijn.
Dat ik hem leuk vind, en hij mij, dat is een gegeven dat er bijna niet toe doet, omdat het slechts een startpunt is.
Of zoals mijn moeder het zegt:
“Dan heb je nog niks.”
Dus waarom heb ik van alle relatievormen de meest ingewikkelde, die van een minnares, gekozen? En die heb ik (leuk weetje) (of misschien wel heel verontrustend weetje) ook nog opgespiced met een spannend spel, of dat hebben we eigenlijk samen gedaan:
Consent play.
Je kunt dan denken aan doktertje spelen of play rape-je spelen.
Dus dat is een spelletje waarbij alles zogenaamd tegen mijn zin gebeurt. Op een dieper liggende laag (interessante woordkeus in dit verband) is er een “Ja”.
En die voedt hij, maar zonder dat ik ook echt “Ja” ga zeggen.
En zeker geen “ja meester!”
Ha ha ha .
Dus hij doet het tegen mijn zin in. Voor de taalpuristen, ook die laatste grammaticaal overbodige “in” van tegen de zin (in) is onderdeel van wat wij samen hebben. Ook onze eigen wereld.
Maar goed, tijdens het spelen zelf gebeurt er dus niets kinderachtigs en ziet het er van buitenaf waarschijnlijk behoorlijk fout uit. Maar hij voelt precies aan wat ik wil, en ik heb hem ook echt nodig.
Normale seks kan ik volgens mij niet eens meer. Het moet echt heel erg spannend zijn.
De gemiddelde man was allang afgehaakt. En terecht! LOL
Ben je er al uit wat het is?
Of zoals Theo en Thea zeggen:
“Ben je er al achter, wat we uitgebeeld hebben?”
THE THING dat alles verklaart, van de ingewikkelde spelletjes in bed tot de fantasiewereld van Pluk en Zaza waar ik met mijn vriendin in woon.
Van mijn sapioseksualiteit tot mijn conclusie dat ik een gevaar oplever voor mensen die mij niet aankunnen.
Hoewel ik altijd opkom voor de zwakkeren, altijd.
Ik heb een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor rechtvaardigheid als het de zwakkeren betreft, maar zelf ben ik voor de duvel niet bang.
Sterker nog, geef mij maar de duvel.
Is tenminste een waardige tegenstander.
Nou?
Any thoughts?
En alleen al het feit dat je helemaal tot onderaan deze blogpost hebt gelezen, betekent dat het iets is, dat jij ook hebt.
Dat ook bij jou vermoedelijk kan verklaren waarom heel veel dingen (Small talk!! Ieuw!!) echt totaal niet lekker lopen. Of waarom mensen je, terwijl je niks met hen te maken hebt (juist dan!) aanvallen.
Waar ik via de omweg van Jon Bongiovi, en al mijn exen, en mijn sapioseksualiteit, en zelfs Catherine Tramell, de hoogbegaafde schrijver/mindfuck serial killer uit de Basic Instinct films achter ben gekomen is dit:
Ik ben zelf heel intelligent.
En mocht ik het al lachwekkend hebben gevonden dat ik bij mannen op hun intelligentie zou vallen (wat ik dus absoluut doe):
De gedachte dat zoiets aards en volstrekt eenvoudigs als mijn eigen hoge intelligentie, mijn lot tot op grote hoogte heeft bepaald?
En niet vermeend autisme, hooggevoeligheid, en zelfs narcisme?
Mind. Blown.
Seriously.
Ik ben ook totaal niet slim, als ik het vergelijk met mijn andere drie familieleden.
Ik bedoel, DUH!
Ik was degene die naar Bon Jovi luisterde, en zich afvroeg wanneer seks nou begon, in plaats van die saaie middelbare school.
Ik heb Havo gedaan, en daarna pas het VWO, twee jaar in één.
Versneld dus twee jaar in één.
Dat lijkt misschien een dead-ringer dat ik mezelf intelligent zou moeten vinden, maar ik gaf de credits aan de school waar ik zat, waar ze een voortraject van vier maanden hadden, dat je inging nog voor je de uitslag van je Havo examen had. Extra tijd dus.
We waren in september nog met 20 leerlingen en er zijn er 18 geslaagd.
Daar ging ik mezelf geen extra props voor geven.
Vervolgens heb ik twee keer zo lang over mijn universitaire studie gedaan, en heb ik gefaald in mijn academische carrière. Ik nam de baan zelfs alleen maar zodat mijn vader zich geen zorgen over me hoefde te maken.
Toen hij stierf, verviel de noodzaak voor de baan.
Poef!
Baan weg.
Maar niet heel goed voor mijn zelfvertrouwen.
Toen ging ik de yogaopleiding doen.
In vier jaar, wat er ook voor stond dus dat lijkt heel normaal. Maar van de 50 eerstejaars waren er welgeteld 2 die dat haalden.
Dit keer verklaarde ik het rappe studietempo door mijn antagonistische karakter.
De opleiding had ons namelijk aangemoedigd er lang over te doen. Ze krijgen daar geen extra geld voor ofzo. Het is echt goedbedoeld.
Bij de anderen had dat de gewenste dempende werking, en had de kennis vast beter in kunnen dalen. Maar mijn reactie was:
“DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN GODDAMN IT! VIER JAAR EN GEEN DAG LANGER AL WORDT HET MIJN FUCKING DOOD!”
Ik leefde en ademde die emotie tot ik de handtekening op mijn yogadiploma zette.
En nu is het 2019, en ik heb net vorige week mijn yogapraktijk opnieuw opgezet. Voor privélessen, en daar word ik blij van, maar ik draag nog steeds de sporen van mijn ondernemingsavontuur als gewone yogadocent.
Waarbij ik na vijftien jaar ondernemerschap nou niet bepaald als slimste yogadocent van Nijmegen uit de bus was gekomen, dat ik me de kaas van het brood liet eten door de jongere garde.
Toch moest zelfs ik achteraf toegeven dat er talloze redenen waren waarom yoga groepsles voor mij een slecht idee was. Ik was me ervan bewust dat ik heel goed ben in 1-op-1, omdat ik dan echt contact kan maken.
Maar dat ik ongeschikt ben als generieke yogadocent.
Nu zou ik daar zelfs nog wat aan toe willen voegen: Gevaarlijk.
Tenzij je als deelnemer (3 opties)
Valt onder mijn Robin Hood reddersinstinct;
Of we een intellectuele klik hebben;
Of we samen Pluk en Zaza kunnen spelen omdat jij ook een hele fantasiewereld met een eigen taal in je hoofd hebt?
Dan moet je helemaal niet bij mij zijn.
Ik heb heel lang en vaak gedacht, en dit was zo n moment dat ik dacht dat ik narcistisch was:
“Mensen moeten niet op zoek zijn naar yoga.
Mensen moeten op zoek zijn naar mij.”
En mijn nieuwe praktijk voor privélessen is daar ook op gebaseerd.
Ik presenteer mezelf alleen als persoon en heb geen pagina over alle voordelen van yoga en privélessen, omdat ik ervan overtuigd ben dat als yoga an sich je aanspreekt, we er nog niet zijn.
“Dan heb je nog niks,” in de woorden van mijn moeder.
Yoga is het spirituele Lekkere Ding: Het lijkt vrij generiek, maar er komt heel wat bij kijken voor er ook op andere vlakken een match is.
En net zoals het uiteindelijk verkeerd afloopt met mannen die zich tot me aangetrokken voelen omdat ik een Lekker Ding ben.
Zo heeft het verhaal net zomin een happy end, als je voor het generieke idee van yoga komt.
Het roept totaal verkeerde verwachtingen op, die ik niet waar kan maken. Want het contact gaat bepaald worden door iets dat vele malen dominanter is:
Mijn intellect.
Mijn brein zet een veel grotere stempel op mijn sociale contacten, mijn problemen, mijn hele leven, dan welk yogadocentschap of welke seksualiteit dan ook.
Twee plus twee, tot de macht 474, maal pi en dan daar de wortel van, keer zo grote stempel.
Mezelf zien als de domste van de familie was een fout.
Mezelf zien als yogadocent ook.
En de kwalificatie Lekker Ding is ronduit lachwekkend.
Ze passen net zo min bij mij, als dat ze bij de complexe Catherine Tramell uit Basic Instinct passen.
Het goede nieuws is dat ik een stuk minder moordlustig ben dan Catherine, en dat het aan mijn zijde, in mijn bed, les, of met mij op date, de veiligste plek op aarde is, als we elkaar ontmoeten op basis van onze menselijkheid, onze kwetsbaarheid.
En het goede nieuws is ook dat het aan mijn zijde, in mijn bed, les of met mij op date, zelfs een hele bruisende en geweldige plek is, wanneer we door elkaar geboeid zijn.
Maar voor iedereen daartussen, is contact met mij niet zonder risico.
En ik zou zelfs zeggen:
Het is ronduit gevaarlijk.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s