De dag dat ik zeker wist dat ik misschien autistisch was

Courtney Love heeft autisme/Asperger en praat daar ook regelmatig over

Er wordt veel geschreven over autisme op een niet-polariserende, en ook troostende manier.
Check bijvoorbeeld het mooie blog DSM meisjes.

Trigger disclaimer: dit is dus niet zo’n stuk.

Ik heb op het punt gestaan dit stuk te schrijven onder mijn echte naam, het account waar ik ook privéles yoga geef.
After all, als er iets is dat er voor heeft gezorgd dat ik geen groepslessen yoga meer geef, en dat ik al bijna tegen mijn two year anniversary van mental turmoil aanzit, dan is het wel dat ik autistisch ben.
De diagnose Asperger wordt (voor wie het nog niet weet) niet meer gegeven.
Maar de mensen die hem hebben gekregen mogen “hem houden”.
Alsof het om de oude kortingskaart van de NS gaat waar je ook in de spits met korting mee kunt reizen.
Je mag hem wel verlengen, maar je kunt geen nieuwe meer kopen.
Een aantal slimme Nederlanders dat geweigerd heeft zich uit te laten roken door aantrekkelijke overstapaanbiedingen, heeft er nog altijd plezier van.

Als ik dus ooit een officiële Autisme Spectrum (AS) diagnose krijg, wat zeer de vraag is maar daar kom ik nog op terug, dan zal dat nooit Asperger zijn.
De tijd dat er een soort “super autist” was ligt achter ons, en ik vind dat prima.
Autisme en Asperger betekenden voor mijn gevoel dat je zelf last ervaart te functioneren in de normale, neuro-typische maatschappij.
Maar bij wat ze vroeger Asperger noemden, ziet de buitenwereld dat minder, of zelfs niet.
Terwijl met een “echte” autist soms geen land te bezeilen valt.

In die zin moet je dus ook echt geen Asperger willen hebben, want het is een “wel de lasten niet de lusten” label. Jij hebt wel last, maar de wereld ziet je als normaal.
Nou, daar heb ik na 47 jaar natuurlijk geen behoefte aan, dus ik vind het niet erg dat ik geen officiele Asperger meer kan zijn. Maar waarschijnlijk krijg ik dus helemaal geen diagnose.
De reden is dat ik wel de loop inga, om uit te laten vogelen wat er aan de hand is. Maar ik word er gewoon de hele tijd aan de andere kant weer uitgegooid.
Niet letterlijk natuurlijk.
Want dan zouden ze zorg weigeren, en dat mag niet.
Maar dan word ik teruggestuurd naar wat vroeger eerstelijns hulp heette. Dat is psychotherapie met zwakke of geen diagnoses en alleen gericht op behandeling. Ik heb die sites bekeken en persoonlijk eindig ik nog liever met mijn voeten in een emmer cement op de bodem van de Waal dan dat ik daar mijn tijd ga verdoen.
Met je Rationeel Emotieve Therapie.
Al mijn “behandelaars” (in dit stadium is de benaming “hindernissen”, “poortwachters” of het wat mildere “chronisch overbelaste zorgverleners” meer op zijn plek)  zijn op de hoogte dat ik suïcidale gedachtes heb. Ik heb er natuurlijk niet heel veel verstand van, maar volgens mij moet je dan met zwaarder geschut komen.
Mijn eerste huisarts probeerde mijn suïcidaliteit zelfs te normaliseren. Ik herhaalde zijn woorden om te checken of ik hem goed begrepen had. Dit bleek het geval.
Waarop ik zei:
“Tja weet je. Ik vind het zelf ook heel normaal dat ik niet meer wil leven als ik mijn purpose work niet kan doen, en in plaats daarvan 40+ uur per week voor een baas moet werken.
Mij hoef je niet te overtuigen.
Maar ik zie om me heen dat het toch een vrij atypische reactie is.”
Hij antwoordde dat anderen ook vaak klaagden over hun werk omdat het zo zwaar viel, dus dat het verschil echt niet zo groot was.
Ik had er nog een hele dobber aan, maar uiteindelijk vond ik de goede woorden, en als beloning had ik mijn eerste entreebewijs voor de loop
Wat later ongeldig bleek te zijn trouwens.
Altijd oppassen voor valse tickets!

Inmiddels zit ik – in principe – bij een uitstekende psychiater waar ik zeer veel vertrouwen in heb en die me niet heeft terugverwezen naar de eerstelijns.
Dat kan ook niet, want ik heb een verwijzingsbrief waarin staat dat ik getest moet worden op drie zware jongens namelijk autisme, persoonlijkheidsstoornissen en hoogbegaafdheid.
Autisme is van deze drie natuurlijk verreweg de meest knuffelbare.
Maar met een persoonlijkheidsstoornis ben ik weer lekker weerbaar.
Bij hoogbegaafdheid zit je vooral jezelf in de weg, naar de buitenwereld heb je nog steeds geen vlot lopend verhaal.
Dus ik hoop niet dat ik hoogbegaafdheid heb, want ik wil liever een label waardoor de buitenwereld me eng vindt en op zijn tenen wegloopt.
Zodat ik lekker mijn eigen gang kan gaan omdat de rapen natuurlijk gaar zijn als ik ontplof.
Of dat nou narcissistic rage is, of een autistic meltdown?
Ach.
Tomaytoes, tomahtoes hoor. I ll take it.
En zo heel slim ben ik nou ook weer niet, dus dat hoogbegaafdheid in de zin van een hoog klassiek intellect, dat heb ik vast niet.

In Groningen kende ik een kleuter die vanuit het stoeltje in zijn winkelwagentje de weegschaal van de supermarkt kon deprogrammeren. Dit was in de jaren 90, de beveiliging van die apparaten zal wel zijn opgeschroefd, maar ik heb me nooit met programmeren of coderen beziggehouden. 
Ik ben wel hoogbegaafd, in de zin van dat ik heel veel verschillende talenten heb, en die allemaal kan combineren. Zelfs moet combineren anders word ik gek. Dit wordt door Paula Prober The Rainforest Mind (ook boek) genoemd.
Maar echt hoge intelligentie?
Mwah.
Ik ga er echt vanuit dat dat wel meevalt.
Maar op dit moment ligt er dus een volledige en juiste verwijzing bij een zeer capabele psychiater, die mij ook geaccepteerd heeft als patiënt maar waar ik al bijna twee weken niets van heb gehoord sinds we in de fase zitten dat we een afspraak gaan maken.
We staan voor 2020 voor de intake, en dat wist ik, maar nu ligt het dus stil.
Na een week heb ik nog een email gestuurd, om te controleren of de afspraak wellicht pas tegen die tijd wordt ingepland en bevestiging te krijgen dat ik wel nog steeds in de loop zat.
Maar ook daar heb ik niks op gehoord.
Het kan dus zijn dat ik er weer uit lig, en dat ik begin 2020 niet ineens een magisch telefoontje krijg dat ik alsnog mag komen.
De coulance waarmee mijn hulpvraag wordt geïnterpreteerd geeft aan dat ik naar alle waarschijnlijkheid een hoogbegaafde Asperger ben, want zelfs psychiaters vinden blijkbaar dat ik t zelf op kan lossen.
En misschien is dat ook zo.
Want voor ik ga uitleggen waarom gisteren de dag was dat ik wist dat ik autist formerly known as Asperger was, ga ik eerst uitleggen waarom het misschien wel niet voor niets is dat Aspergers en Hoogintelligente mensen geen hulp krijgen en niemand er rekening mee wil houden:
Omdat ze normaal zijn.
Maar ho!

Niet normaal in de zin van neuro-typisch, of gemiddeld.
Maar normaal in de zin van heel erg logisch, voorspelbaar, consistent, transparant. Normaal in de zin van dat ze de waarden hebben die we allemaal zeggen te waarderen.

Aspergers gedragen zich zoals we allemaal zeggen dat we ons willen gedragen maar niet doen.
Ze volgen hun hart, verdragen geen onrechtvaardigheid, ze liegen niet.
En in elk geval de vrouwen – maar het zou me helemaal niets verbazen als ze het allemaal doen! – zijn extreem gevoelig en empathisch.
Vrouwelijke Aspergers, Aspergirls zoals Rudy Simone ze noemt (ook een boek), maken echt contact, en voelen de wereld om hen heen feilloos aan. 
Aspergers zijn dus hele morele en reine mensen – iets wat we allemaal zeggen te zijn of te willen.
But there’s a catch!
Ze functioneren alleen op dat niveau.
En DAT is waar het misgaat.
Want zeggen dat je eerlijkheid en transparantie waardeert, is a whole different ball game dan oog in oog staan met iemand die dwars door je heen kijkt, en die gewoon weigert te reageren op je subliminal messaging.
Niet omdat we die niet begrijpen.
Maar omdat we geen subliminal response kunnen terugsturen. 
Het is één op één vergelijkbaar met het belangrijke verschil tussen mannen en vrouwen waarin vrouwen als ze het over een probleem hebben, aandacht, empathie en verbinding willen.
Terwijl mannen de oplossing aandragen voor het probleem.
Proberen gratis een diepere behoefte mee te sturen met een ogenschijnlijk onschuldige vraag of neutraal probleem, is iets dat niet werkt bij mannen en ook niet bij autisten.
En ik ga helemaal afwijken van de aanname dat die mannen of autisten die behoefte niet zien.
DIE ZIEN ZE WEL.
De reden dat ze er niet aan voldoen is tweezijdig.
1. Mannen en autisten kunnen niet de subliminal message sturen die precies voldoet aan jouw behoefte.
Misschien kan je vriendin of je moeder met een kopje thee precies de diepere aandacht en liefde geven waar je zo op zit te springen.
Mannen?
Autisten?
Ik?
No can’t do.
Er is een onvermogen de gepaste reactie, verpakt in een reciprocal, gratis en voor niks, subliminal message terug te sturen. 
2. Mannen en autisten en definitely moi, weigeren het gewoonweg
Je zag het al een beetje aan het gebruik van het woord “gratis” maar ik ben er ook gewoon op tegen.
Als je iets van me nodig hebt, dan wil ik dat je daarvoor uit komt. Ik wil helder hebben wie er aan het investeren is, aan het geven is, en wie er staat te ontvangen.
Als ik ergens een tyfushekel aan heb (pardon my French, ik word hiervoor behandeld. Of nou ja, waarschijnlijk dus niet) dan is het als iemand net doet alsof hij iets komt brengen – met andere woorden een behoefte van mij komt vervullen – terwijl hij eigenlijk iets komt halen.
De behoefte ligt dus bij hem of haar.
Autisten, Aspergers, mannen, en zéker moi:
We zijn een soms pijnlijke herinnering, dat als jij niet voor je eigen verlangen of behoefte gaat staan en ons daarom aanspreekt met oppervlakkige dingen, maar je reageert WEL als door een wesp gestoken als we Nee zeggen omdat we je voor jouw gevoel op je diepere behoefte afwijzen?
Dat dat niet ONS probleem is.
Ik snap heel goed, dat we de Aspergers, de Autisten, en moi – die in staat zijn met zo n vergrootglas naar sociale verhoudingen te kijken, en precies weten wat eraan rammelt, het liefste onbehandeld laten rondlopen.
Je moet ze niet wijzer maken dan ze zijn natuurlijk.
Ik denk dus dat er altijd een zekere – maar geen absolute! – strijd zal zijn tussen de neuro-typische mens en Aspergers en Autisten.
De neuro-typische mens heeft er gewoon helemaal geen belang bij om transparant te zijn.
Dat gezegd hebbende zijn er steeds meer mensen die wel echt een behoefte hebben zichzelf te laten zien. Om van mens tot mens écht contact te maken.
En voor hen zal contact met iemand met Autisme, en zeker een Aspergirl een zegen zijn.
Ik heb een nieuwe vriendin die Asperger heeft. We hebben elkaar een tijd geleden zakelijk leren kennen, en elkaar veel ruimte en beslismomenten gegeven om te kiezen of we ook buiten de zakelijke context contact wilden.
En nu hebben we dus één date gehad, en dat was heel fijn.
Aan haar heb ik mijn vragen voorgelegd, waarom ik twijfelde aan mijn werkdiagnose autistisme.
Zij legde me uit dat autisme wel degelijk kon, omdat ik vrouw ben.
En dat na het lezen van het boek Aspergirls van Rudy Simone, me meer duidelijk zou worden.

Uiteraard kan zij als Asperger vrouw geen diagnose stellen van mij.
Noch kan ik het zelf.
Feit is dat alleen de psychiater waar ik dus wel of niet een afspraak mee heb, dat zou kunnen.
Maar er was één ding wat mijn nieuwe vriendin vertelde, aan het einde van onze date, waardoor de schellen van mijn ogen vielen, en ik wist:
Ik ben het.
Want op onze zakelijke afspraak zag ze direct bij binnenkomst dat ik anders was.
Ze vertelde: “Ik dacht meteen, “Oh! Dit gaan we even anders doen!””
Ik mocht veel langer blijven dan al haar andere afspraken, en ik ging weg zonder dat ze haar formele vragenlijst had afgewerkt of de contracten had geregeld.
Aangezien ik me niet kon herinneren dat ik iets raars of ongebruikelijks had gedaan, vroeg ik of ze kon omschrijven hoe haar andere afspraken zich gedroegen, versus ik.

En dat deed ze.
Ik had geen small talk, en maakte echt contact.
Met haar.

~Lauren

Dit blog in het Nederlands is een uitzondering.
Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s