Rock bottom | Dagboek van een Aspergirl 1

Vrees niet! Deze eerste post is pittig – maar zo word ik. Vrouwelijke Asperger in her prime. Zij staat daar ook rock bottom maar dan wél goed.

Dit was oorspronkelijk hét blog!
Waarin ik op mijn yogasite niet alleen bekend zou maken dat ik Asperger heb, maar ook een yogales aan zou bieden voor mensen met Asperger.
Hij was al geschreven.
Maar toen moest ik weg, dus ik had geen tijd meer om hem op mijn yogasite te publiceren.
En tijdens de middag weg zonk me de moed in de schoenen en zag ik de inktzwarte werkelijkheid van mijn leven onder ogen:
Mensen met Autisme Spectrum Stoornis, zoals het nu heet (de diagnose Asperger wordt niet meer gegeven), hebben tig keer zo weinig kansen op betaald werk, ze zijn slecht met hun financiën regelen, en hebben tig keer zoveel kans op suïcide gedachtes, suïcide pogingen, en ze zijn er ook nog bovengemiddeld bedreven in ook nog.
Tot op hoge leeftijd is het doodsoorzaak nummer 1.
En mijn kansen op financiële stabiliteit zijn vermoedelijk nog slechter aangezien ik pas op 47 jarige leeftijd de diagnose heb. En nu pas snap dat ik niet alleen als werknemer moeite ga krijgen maar dat ook het beroep van yogadocent hem niet meer gaat worden.
Wel een enkele individuele les, of een groepslesje voor terugkomers van de studio. Maar niets waarvoor ik de wind eronder moet hebben.
Niets meer waarvoor ik net moet doen alsof ik normaal ben, en niet alle indrukken die iemand achterlaat de hele dag met me meedraag.
Vrij snel nadat ik startte met lesgeven ben ik begonnen met schrijven. Ik ben dus ook maar kort puur yogadocent geweest: Schrijven bestond ernaast en kwam uit mijn hart.
De eerste jaren waren dat lange emails aan vriendjes, chatten op de relatiesites, maar het nam ieder jaar serieuzere vormen aan. Op het laatst besteedde ik al mijn tijd aan schrijven en was ik s avonds zelf ook wel toe aan een yogales.
Dit was erg gezellig. Ik een sociaal bad, zij een yogales. Gelijk oversteken.
Maar yoga was geen volledig inkomen meer, en de zorgen begonnen. 
Er kwamen steeds meer yogadocenten en yogastudios, ik was niet succesvol in het aantrekken en wegwijs maken van nieuwe mensen. Misschien ook omdat de yogastudio mij als Aspergirl gewoon veel meer energie kostte dan een neuro-typical
En met het natuurlijke verloop van mensen die om wat voor reden dan ook stopten, moest ik vanaf zomer 2018 dan ook op zoek naar ander werk. Zolang dat kon zou ik er groepslessen naast geven. 
Dat was toen het misging.
Voor het eerst in mijn leven kwamen er suïcidale gedachtes op.
Ik stond mijn diploma’s huilend te scannen, begon weer met (matig) alcohol drinken en vond dat ik een tweede minnaar nodig had. Maar het opvallendste was de voor mij tot dan toe volkomen onbekende behoefte er een einde aan te maken.
En het rare was dat voor mij het accepteren van de baan al gelijk stond aan spirituele zelfmoord. Ik dacht dus niet: “Zal ik fysiek zelfmoord plegen?”
Het was voor mij vanzelfsprekend dat aangezien ik spiritueel niet meer zou leven, mijn lichaam ermee zou ophouden door een hartaanval, doordat ik mezelf spontaan onder de bus zou gooien en het een ongeluk zou lijken (wat het ook was, alleen had ik het een fractie van een seconde wel gewild).
Of ik zou stoppen met eten.
Ik vond het belangrijk dat niemand zich geroepen voelde me te helpen, en wilde pertinent niet dat mijn suïcide iets afdwong. Als ik ergens respect voor heb dan is het voor al die mensen die wel naar hun werk gaan of hun toko draaiende houden, en ik wilde absoluut niemand tot last zijn, omdat ze om half 6 ook nog moesten checken of Lauren Harteveld nog ademde.
Daarom ging ik ook werken – zodat niemand zich meer zorgen over mij hoefde te maken.
Behalve dan dat er heel erg veel reden was, om je zorgen te maken.
Ik wilde gewoon niet meer leven als ik niet iedere dag mijn eigen dingen kon schrijven en in plaats daarvan in een sociaal wespennest terechtkwam.
Trust me when I say dat ik de wespen al kon voelen in de emails waar de passief agressieve behoeftes van degene die ik moest vervangen al doorheen sijpelden.
Wat ik nu pas zie, is hoe deze klap doorwerkte.
Ik weigerde de baan, die ik in mijn vakantieweek had aangenomen. Maar toen ik weer aan het werk ging in de studio, kon ik het gewoon niet meer opbrengen voor de groep te staan.
Op maandag 23 juli, de dag voor mijn 46e verjaardag, stopte ik na een carrière van 15 jaar met groepslessen.
Ik snap nu pas dat dat de rebound was.
Dat het werk zoeken en de klap van mijn eerste suïcide behoefte, me mentaal zo uit t loot hadden geslagen, dat ik het niet meer opbracht om les te geven. Ik had niets te geven.
Zoals ik ook vandaag na een middag weg, thuiskwam met tranen in mijn ogen en het diepe besef:
Ik heb voor yoga met Asperger helemaal niets te bieden.
Wat alle mensen die me rond een uur of 5 huilend door de Albert Heijn hebben zien lopen kunnen beamen. En ook nu is het nog niet veel met mij. Maar er begint al wel meer duidelijkheid te komen, een lichtstraaltje, en iets wat zowaar op een Plan de Campagne lijkt.
Maar eerst moet ik uitleggen wat mijn huidige, kansloze, positie is, binnen hulpverleningsland. En waarom ik daar geen hulp hoef te verwachten.

De “zelfredzame” Asperger (deze paragraaf kun je ook overslaan)

Op dit moment zit ik in een traject. Oorspronkelijk was dit om hulp te krijgen voor of eigenlijk “tegen” mijn suïcidale gedachtes, maar dat liep spaak. De dag dat je een huisarts tegenover je hebt die je zelfmoordgedachtes normaliseert omdat “andere mensen hun werk ook niet altijd leuk vinden” moet je ook een keer meegemaakt hebben, zal ik maar zeggen.
Dus inmiddels formuleer ik mijn hulpvraag niet meer in klachten, maar in mogelijke diagnoses. Als ik daar uitsluitsel over heb, dan red ik me verder wel.
Of het nou bipolair is, de overgang, of autisme:
I ll fucking take it.
Maar ik moet wel weten waar ik moet beginnen.
Waarom ik zelf bijna zeker weet dat het Asperger is, is a story for another day.
Dat ik niet reken op een behandeltraject, is geen zorgmijding.
Om me heen zie ik dat voor mensen met Asperger de behandeling erg beperkt is. Ik heb nog geen gelukkige Asperger gezien die zijn behandeling aanwijst als succes factor, wel ondersteuning maar dat is wat anders. 
Maar over die diagnose: Ook dat is dus zeer de vraag of ik die ooit krijg.
Zeker als ik kijk hoeveel professionals zich er dit jaar, op hun eigen manier naar eer en geweten, al voor hebben ingezet.
Drie huisartsen, twee psychiaters (onbetaald), één GZ medewerker bij de huisarts en dan nog twee offduty psychologen die in hun vrije tijd hebben zitten puzzelen om me met een waterdicht screeningsplan waar je volgens mij nog Borderline bij een haring mee zou kunnen detecteren – weer terug op de rit te krijgen.
Maar ook dat heeft niet mogen baten. Het heeft er alle schijn van dat mijn doorverwijzing na acceptatie van mij als patiënt, in de praktijk van de psychiater verloren is gegaan.
Ik moet denk ik terug naar Start, opnieuw de Haring Analyse aanvragen maar dan op naam van de derde psychiater ofzo?
Ik weet het niet.
Tenzij ik bereid ben mijn hele leven on hold te zetten, en van het binnendringen van het zwaar beveiligde, overbelaste zorgsysteem mijn enige levensdoel maak – inclusief het rucksichtslos voor mijn karretje spannen van iedere relatie in het zorgcircuit die me ook maar een beetje verder zou kunnen helpen – heb ik geen schijn van kans als hoogopgeleide, niet-overlastgevende vrouw geholpen te worden.
Dus ik kan me voorstellen dat mijn status als Aspergirl meer indruk zou hebben gemaakt als ik gediagnosticeerd ASS was, maar ik heb echt mijn best gedaan.
En ergens vind ik het ook wel reëel:
Ik ben natuurlijk ook veel kritischer en moeilijker te behandelen. Voor mijn autisme/persoonlijkheidsstoornis, kunnen ze misschien wel tig eenvoudige diagnoses stellen!
Of misschien van mensen die dakloos zijn, verslaafd of anderszins schrijnende problemen hebben. Ik snap ook wel dat ik geen prioriteit ben.
Maar ik had het desalniettemin op prijs gesteld als “het circuit” even los kwam van wat ze vinden dat ze zouden moeten kunnen behandelen, en communiceren wat er feitelijk haalbaar is anno 2019.
Want tot nu toe heeft het er alle schijn van dat zolang ik geen gevaar vorm voor anderen en niet met het mes op mijn polsen kom binnenstormen, ik t gewoon alleen moet doen.
En dat kan maar op 1 manier:
Door alles te doen wat ik kan, om een zelfredzame Asperger te worden.
Maar ik ga niet voor de zoveelste keer het systeem in dat me er iedere keer weer aan de andere kant uitknikkert, en dat niet eens een behandelplan heeft voor Asperger.
Daar heb ik nu tijd genoeg aan verspeeld.
Omdat ik dus niet reken op hulp uit het systeem ga ik de hulp inroepen van anderen die dit probleem hebben opgelost.
Ik ga op zoek naar anderen met Asperger, die aan de goede kant van de statistieken weten te blijven.

Ben jij een successvolle gelukkige asperger? 

Dan wil ik graag met je afspreken in Nijmegen.
Misschien dat ik op termijn ook wel ga reizen, maar nu zoek ik het dichtbij huis.
Je hoeft je geen zorgen te maken, dat ik een soort clingy amoebe ben die je helemaal leegzuigt en die je moet redden.
Ik ben een vrolijke, geweldige vrouw, en ik heb zelf ook zeer veel te bieden.
Mijn dates of tijd zijn niet minder waard omdat ik toevallig vanmiddag huilend door de Albert Heijn heb gelopen, dus als je mijn gezonde gedrag too much vindt, of me alleen op mijn zwakke momenten wil zien? 
Dan kunnen we dit niet doen.
Ik ga ervan uit dat we beide twee krachtige mensen zijn, die elkaar op specifieke gebieden kunnen helpen.
Zo ben ik een kei in Autistisch Relatie Beheer!
Ik ren de neuro-typicals zelfs nog voorbij, die er naar mijn niet geheel bescheiden mening een beetje een rommeltje van maken als het op hun relaties aankomt.
Dat kan veel beter.
Nou, zie, daar ben ik dus weer heel goed in. 
Maar ik zou het echt tof vinden om te horen hoe jij als Asperger zakelijk functioneert, zodat ik op zoek kan naar een werkplek die bij me past. En ik ook naar een werkgever toe meer helderheid kan verschaffen over wat ik kan en waar ze beter een neuro-typical voor kunnen huren.
Wil je afspreken dan kun je mailen naar Lauren
info@lsharteveld.nl
Je kunt ook eerst een beetje door dit blog dwalen om te kijken of ik geen heel eng kind ben.

Professionele hulp Nijmegen

Ik weet bijna zeker dat er projecten zijn om vrouwen/ondernemers/mensen die zijn vastgelopen op geestelijke klachten of zelfs specifiek Asperger, te helpen reintegreren. En ik heb een masters in Technische Bedrijfskunde, dus heb ik zelfs papieren die geldig zijn in de gewone mensenwereld.
Als jij weet waar ik moet zijn, dan hoor ik heel graag van je en kun je mailen naar Lauren
info@lsharteveld.nl
Mijn dank is groot!

Aspergirl dagboek: Now what?

Je hebt t vast al geraden, maar dit blog is mijn accountability. Een bewuste poging om toch nog iets van betekenis te geven aan deze donkere jaren.
En aangezien de statistieken voor vrouwen met autisme nóg schrijnender zijn dan voor mannen, sluit ik ook niet uit dat dit blog meer doet dan mij in leven houden.
Dat mijn verhaal anderen kan inspireren niet bij de pakken neer te gaan zitten, of open te zijn over hun autisme.
De afgelopen weken, maanden zelfs, heb ik autisme bestudeerd. En het is echt zo’n mooi en wonderlijk iets!
Het doet me nog het meest denken aan de eerste X-Men film:
Wij kunnen echt dingen die anderen niet kunnen.
Alleen is er in een neuro-typische wereld meestal geen behoefte aan tenzij je een talent hebt dat voor anderen zeer herkenbaar en nuttig is.
Maar er zit echt meer in.
Hoe meer ik het bestudeer, hoe enthousiaster ik word.
Maar ook hoe gefrustreerder dat wij op het gebied van zoiets eenvoudigs als ons eigen geld verdienen zoveel moeite lijken te hebben.
Zo hulpbehoevend kunnen zijn, zelfs als we heel intelligent zijn.
Maar het beeld van X-Men first class – waarin alle X men and women hun talent leren inzetten voor een betere wereld, dat inspireert me.

Young Raven: 
You’re not scared of me?

Young Charles Xavier:
I always believed I couldn’t be the only one in the world.
The only person who was different.
And here you are.
[he extends his hand to introduce himself]
Charles Xavier.


Ik ben Lauren Harteveld.
En wie ben jij?

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Een reactie op “Rock bottom | Dagboek van een Aspergirl 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s