Kenmerken van mijn autisme 1: Woede | Dagboek van een Aspergirl 2

Ik had overal kunnen beginnen, met deze serie.
Bijvoorbeeld over alle positieve kanten van Asperger, de talenten waarvan ik pas nu begin te begrijpen dat ik ze altijd links heb laten liggen omdat ik niet begreep dat anderen ze überhaupt niet hadden.
Maar ook op het gebied van productiviteit en organisatie heb ik mezelf 47 jaar in de weg gezeten door alles op de neuro-typische manier te doen. Daarmee heb ik niet alleen totaal de plank misgeslagen, omdat wat voor “hen” werkt voor mij nooit zal werken;
Ik heb bovendien mijn eigen manier van werken niet ontwikkeld.
Of ik inderdaad al mijn social media uit moet zetten om geconcentreerd te kunnen werken?
I seriously doubt it.
Maar al die jaren over hoe slecht het voor je is, maken dat ik me er nog steeds schuldig over voel. Terwijl ik weet dat met de tabbladen spelen van mijn Twitter, email en Facebook, voor mij zoiets is als uit t raam staren.
Alles valt in driedimensionaal perspectief in elkaar en achter elkaar.
Het is mijn stimming; Een herhaalbeweging met kalmerend effect.
Alsof social media rustgevender zijn dan mijn eigen gedachten, wat waarschijnlijk ook zo is.
Through the lens of social media, bekijk ik dan eigenlijk van een afstandje mijn situatie, of ik orden ze ermee. En daar word ik rustig van.
Daarna ga ik soms schrijven, of soms iets anders doen.
Het is maar zelden dat ik iets triggerends vind op social media, maar soms kan ik me erin verliezen. Dan denk ik (volgens neuro-tyische logica) dat het aan de social media lag. Totdat ik me realiseer dat er waarschijnlijk al een soort gat in mijn denken zat, of een soort ontevreden gevoel, waarvan ik de behoefte had om hem te ordenen of te vullen.
Dat een dagdeel weg bingen op social media, dieper liggende redenen heeft, die misschien wel helemaal niet op een andere manier doorwerkt of doorleefd hadden kunnen worden.
Dat het misschien maar goed is, dat ik me in een onderwerp op internet of in een discussie op social media heb verloren, want nu is de boel in elk geval in beweging gekomen.
Tot zover dit voorbeeld.
Ik heb dus echt nog de wereld te ontdekken aan hoe ik (iemand met self-diagnosed autisme) me verhoud tot een wereld waarvan ik altijd heb aangenomen dat de wijsheden en de gebruiken ook voor mij geschikt zijn.
Maar er is één aspect waarop ik altijd heb geweten dat ik anders was:
In boos worden en contact verbreken.
Dat ik daarin altijd mijn “tegenstander” verraste door mijn hakken in t zand te zetten en werkelijk geen millimeter mee te geven. En dat ik wist dat ik zou winnen, omdat ik altijd bereid zou zijn tot het uiterste te gaan.
Voor mij bracht een einde, iets verbreken, een bepaalde rust, die het voor anderen overduidelijk niet gaf. En dat gaf me een competitive advantage.
Diep van binnen wist ik ook eigenlijk bij voorbaat, dat ik die ander de ruzie nooit zou vergeven.
Als je me eenmaal boos hebt gemaakt, dan is het stuk.
Ik heb wel last van vertraagde reactie: Het kan dus zijn dat ik op dat moment iets probeer te lijmen, en een dag later alsnog erop terugkom. En vaker wel dan niet zit er ook na de breakup nog enorme ontwikkeling oftewel vertraging in, hoe alle stukjes op hun plek vallen.
Soms word ik milder en liefdevoller na de breuk.
Soms ook juist starrer.
Maar ik ga hoe dan ook nooit terug.
Ik vergelijk vrouwen met Asperger met Galadriel van Lord of the Rings:
En in die zin had ik dus écht overal kunnen beginnen, met de vergelijking, want Galadriel zit natuurlijk bij de goeien
Maar dat ze speelt hoe ze boosaardig wordt, als ze die ring zou aanvaarden, dat is voor mij autistische woede.

In place of a Dark Lord, you would have a queen!
Not dark, but beautiful and terrible as the dawn!
Treacherous as the sea!
Stronger than the foundations of the earth!
All shall love me, and despair!

Dat je daar als neuro-typische mens niet van gaat winnen, dat is volkomen helder.
Toch komt voor de innocent bystander de woede van een autistische vrouw, net als die Galadriel, volkomen onverwacht.
Maar dat zeggen mensen ook vaak over katten:
“Hij viel zomaar aan.”
Terwijl wij, kattenfluisteraars, dat echt van mijlenver zien aankomen.
Zo moet je dus ook het idee dat een autist “zomaar” woedend wordt, zeker niet voor waarheid aannemen.
Ja: Voor wie helder gecommuniceerde waarschuwingen verwacht, waarbij de lichaamstaal en de verbale boodschap precies met elkaar overeenkomen.
Die persoon is goed de pisang bij een autist.
Maar mensen die katten begrijpen, die begrijpen autisten ook.
En die zullen – net zoals ik dat heb als mensen zeggen dat de kat “zomaar” aanvalt – denken: “Nou, IK zie t altijd mijlenver aankomen maar oké.”
In alle literatuur die ik lees over autisme komen woedeaanvallen maar heel weinig voor. 
Dat is logisch, want als andere autisten op mij lijken, dan komt het niet zo snel voor.
Maar er is één ding waar je iedere autist ogenblikkelijk boos mee krijgt, gok ik. En dat is over zijn of haar grenzen gaan.
In tegenstelling tot bij neuro-typische mensen, zit daar geen speling in.
Dat betekent dus dat voor mensen die ervan uitgaan dat iedereen wat anders wil, en dat dat oké is, en dat je het overlegt hoe je het gaat oplossen met elkaar? Niks aan t handje, ook niet met iemand met autisme. 
Maar degene die zijn zin er zonder overleg door probeert te drukken, dreigt of manipuleert? 
Nooouuuuuu… dan berg je maar.
De muur waar je dan tegenaan knalt is inderdaad stronger than the foundations of the earth.
Ja, dat zijn mooie momenten.

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s