Guess Lauren couldn’t cut it | Dagboek van een Aspergirl 7 { slot }

nawoord
Ik lees deze post en zie dat hij geschreven is alsof de clown Pennywise me op de hielen zat!
De eerste vier uur heeft hij dan ook met veel fouten online gestaan, omdat ik weg moest.
Deze zijn nu verbeterd.
Ook heb ik geprobeerd om mijn negatieve gedachtes te nuanceren, en zoveel mogelijk het beeld van suicidegevaar te nuanceren naar iets wat voor de buitenwereld in elk geval een groot verschil maakt
Toch denk ik de post mensen kan triggeren zich zorgen om mij te maken.
Dit wil ik niet omdat ik je dan tot last ben, en ik zelf alweer verder ben in mijn proces.
Als jij je zorgen maakt om mijn geestelijke gezondheid, zul je je gaan ergeren dat ik me alleen maar zorgen maak dat ik vergeet waarvoor ik op aarde ben.
Je helpt me enorm door me te beoordelen op wat ik je laat zien in het echte leven. En als je mijn blog wilt lezen, ze te lezen als dagboeken;
Ik laat ze je graag lezen maar ik kan geen nazorg bieden.
En dat hoef jij ook niet te doen.

~Lauren

——-

disclaimer:
Dit is mijn laatste post over autisme, juist omdat ik er moe van word hoe slecht mijn toekomst perspectief met autisme is.
Ik stop dus met dit blog over mijn (werk-) diagnose autisme en start met leven.
Dit stuk niet lezen als je zelfmoordgedachtes hebt.

In It Chapter 2 zit een scene waarin de Losers club (ik verzin dit niet) na 27 jaar als volwassenen bij elkaar komt.
Ze ontmoeten elkaar in een chinees restaurant.
Eén lid van de Losers club is er niet bij, Stanley. Nadat hij een telefoontje kreeg dat It terug was, pleegde hij zelfmoord.
Hij kon de gedachte niet aan It opnieuw te moeten bestrijden, en wist dat iedereen aanwezig moest zijn om deze clown Pennywise uit te schakelen.
Door zelfmoord te plegen konden de anderen dit doen (want ze waren compleet) en hoefde hij zelf toch niet te gaan.
Het was voor hem een logische oplossing.
Ik heb uit dit artikel begrepen dat dit ook de kern van het probleem is van suicide bij autisten. Ze zien heel helder voor zich dat hun problemen onoplosbaar zijn en willen anderen niet belasten.
Hun conclusie dat er wel een oplossing is, namelijk zelfmoord, is er bijna één van opluchting.
Dit herken ik maar al te goed.
Sterker nog, het was de reden dat ik twee maanden geleden eindelijk hulp zocht voor mijn problemen. De twaalf maanden ervoor was ik er nog van overtuigd dat ik het gewoon verkeerd zag. Dat niemand zo eigenlijk vanuit het niets zelfmoord gedachtes kan hebben, zonder depressief te zijn of wat dan ook. 
Ergens wachtte ook voor mij het vaste dienstverband waardoor ik eindelijk onder de pannen (lees: zorgeloos) zou zijn! En aangezien ik niemand kende die zelfmoord wilde plegen bij de gedachte alleen al, was het voor mij helder dat de oplossing nabij was.
Zo moeilijk kon het niet zijn.
Toen ik na een jaar uitstel nog steeds verlangend naar de Waalbrug keek bij de gedachte aan het werk te gaan, besloot ik dat het tijd was voor professionele hulp. Al mijn energie ging op aan de eerste weken waarin ik steeds het zorgsysteem uitgespuugd werd en mijn intake voor mijn test op autisme, hoogbegaafdheid en persoonlijkheidsstoornissen is dan ook pas februari 2020.
Ondertussen moet ik natuurlijk nog steeds aan het werk.
Een aantal kenmerken bracht mij ertoe nu al een diagnose autisme ten volle te kunnen accepteren als waarheid. En het verklaarde alles.
Dat was het goede nieuws.
Het slechte nieuws was dat de kans dat iemand met autisme zelfmoord pleegt ongeveer net zo groot leek als de kans dat hij of zij een volwaardige carriere had.
Met andere woorden, waar ik had gedacht dat mijn Kortjakje syndroom (alles gaat prima, zolang het geld uit de hemel valt en ik niet hoef te werken) eenvoudig te bypassen was, en ik er gewoon even een beetje anders tegenaan moest kijken, bleek nu dat ik autisme had en dat suicidegedachtes daar extra gevaarlijk voor waren.
Dit was natuurlijk slecht nieuws.
Maar ook daar vond ik nog wat op!
Ik zou het zoeken naar werk aanvliegen vanuit een reintegratie perspectief: Na meer dan 15 jaar als ondernemer, en een baan als yogadocent waar ik als Asperger gewoon niet de sociale kwaliteiten had om nog langer succesvol te zijn in de nieuwe sterk concurrerende markt, zou ik nu mijn diploma’s en talenten (ook als autist) inzetten, en aan het werk gaan via de route van reintegratie van mensen die waren uitgevallen met autisme.
En de gedachte dat ik een autisme-proof job zou krijgen, maakte me ook blij.
Dan deed ik misschien niet mijn purpose work, schrijven, schrijven, schrijven en oh ja, schrijven, maar dan kon ik mezelf wel verdoven door in een enorme pile met werk te duiken en daar ongestoord in te mogen verdwijnen.
De endorfines van Flow zouden de pijn van mijn purpose life dat niet geleefd werd verdoven, en Lauren Harteveld zou eindelijk een normaal werkend leven hebben.
However.
Inmiddels is duidelijk dat al deze trajecten via UWV instanties of via je bestaande werkgever worden gefinancierd. Dus tenzij ik aanspraak maak op een uitkering (wat ondermeer betekent dat ik eerst mijn pensioen=koopsompolis met 52% belasting en 20% boete moet laten uitkeren) kom ik ook niet in de route waarbij ik iets kan doen dat reintegreren heet.
Ik sta er niet helemaal alleen voor, want ik heb familie en vrienden die me helpen, maar het plan om dit over te laten nemen door trajecten en instanties die er verstand van hebben, mislukt dus jammerlijk.
Alles wat ik te weten kom over autisme, laat zien dat mijn situatie uitzichtloos is. 
Ten eerste omdat autisten slechter functioneren op de werkplek zelf. En ten tweede omdat ik zo opga in mijn hobby/ purpose work schrijven, dat ik daadwerkelijk ieder uur dat ik niet achter mijn bureau zit, gemiste tijd vind.
Ik heb het gevoel dat mijn leven met iedere minuut wegtikt.
In mijn meest optimische tijd, en dit was maanden voor ik de diagnose autisme omarmde, zei ik dat als ik werk zou accepteren, dit een tijdbom zou zijn.
Dat ik het maximaal twee jaar vol zou houden, en dan alsnog dood zou gaan. In hoeverre ik actief zelfmoord zou plegen weet ik niet, en is voor mij ook niet relevant. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik geen zelfmoord hoef te plegen.
Dat ik vanzelf doodga zodra ik niet meer wil leven.
Misschien dat ik er daarom ook zo laconiek over denk en dacht:
Ik heb niet het gevoel dat het heel dramatisch word, dat vind ik ook niks voor mij. Ik ben ervan overtuigd dat ik op een hele sociaal geaccepteerde manier dood kan gaan, waardoor niemand zich verantwoordelijk hoeft te voelen. Met een hartaanval ofzo. Wat dat betreft is die Waalbrug echt een metafoor: Ik zie mezelf dat niet doen.
Maar ik dwaal af.
Het ging erover dat werken in loondienst (full-time, in een baan waarvan je geacht wordt er lol in te hebben) een tijdbom zou zijn.
Ik zou misschien twee jaar in de avonduren kunnen doorwerken om met schrijven mijn geld te kunnen verdienen, maar als die hoop weg was, was ik ook weg. Ik zag mezelf niet echt normaal worden.
Hoewel ik voor mijn autisme diagnose wel heb gedacht dat een pot pillen wellicht wonderen zou kunnen doen! Lauren aan de Prozac houdt het misschien langer dan twee jaar vol.
Maar, er is ook een positieve kant aan dit alles.
Voor normale mensen is de keus van hun kunst te leven moeilijk, omdat ze ook voor een veilige baan kunnen kiezen. En vanuit een baan kunst blijven maken, is dan ook een mooie middenweg.
Als autist is dit anders.
Ik zal nooit zo succesvol zijn in een baan als een neuro-typical en bovendien heb ik na een werkdag vermoedelijk helemaal geen puf meer voor wat dan ook.
Als ik al fulltime kan werken dan is er een reeele kans dat ik daarnaast niets meer kan.
Maar dat betekent dus ook dat ik veel minder opgeef, door voor de kunst te gaan. Er is geen andere weg. Die loopt sowieso dood.
Aandacht geven aan mijn autisme, leven met autisme, proberen een bijdrage te leveren en te werken voor mijn geld, hebben nog helemaal niets opgebracht (niet voor mij, en niet voor mijn naasten). Het enige dat helder is, is de totale uitzichtloosheid van het gebaande pad waarvan ik altijd al zag dat het bij de (metaforische) Waalbrug eindigde.
Het was alleen omdat alle andere mensen er met zoveel enthousiasme op doken en het er tientallen jaren volhielden, dat ik twijfelde aan mijn eigen waarneming.
Ik moest het wel verkeerd zien!
Helaas weet ik nu dat bij de rekensom van het leven hierop uitkomen, precies past bij autisme. 
Daarom heb ik besloten mijn autisme totaal te negeren en het er nooit meer over te hebben.
Dat ik niet meer wil leven, zodra ik definitief weet dat ik mijn leven zal slijten op de agenda van een ander, zal mijn brandstof zijn om te zorgen dat dit nooit gebeurt.
Daar ligt mijn verantwoordelijkheid: In slagen onder mijn eigen voorwaarden.
En daar kan ik gewoon geen diagnose bij gebruiken, en ook niet de ellende die ik tegen ben gekomen sinds ik me in autisme heb verdiept.
Dit blog ging ervan uit dat er hulp was, dat ermee te leven viel. 
Maar ik heb van geen van beide tekenen gezien, zeker niet bij Aspergers die geen wetenschapper of computer programmeur zijn. 
Ik moet alles op alles, op alles, zetten om te slagen als schrijver.
Dus dat ga ik doen!
Maar dat betekent ook geen dagboek meer van de Aspergirl, want ik ga stoppen me ermee te identificeren. Het kost me teveel energie, en wijst me continu op mijn onmogelijkheden, zo kom ik er nooit.
Bij het afrekenen in het chinese restaurant, krijgen ze fortune cookies. In plaats van papiertjes met wensen, zitten er losse woorden in.
Als een puzzel begint de Losers club ze op te lossen.
Wat zeggen de woorden? In welke volgorde moeten ze? 
Op het laatste papiertje staat de naam van het enige lid van de Losers club, dat niet is komen opdagen. Geen van de losers weet dan nog dat Stanley zelfmoord heeft gepleegd door zijn polsen door te snijden.
Als ze het papiertje tussen de andere woorden schuiven zien ze tot hun grote schrik wat er staat:
“Guess Stanley could not cut it.”
Vertaald: Stanley heeft het zeker niet gehaald.
Laten we zorgen dat Lauren het wel haalt.

~Lauren

Incidenteel zal ik in het Nederlands schrijven.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s