Light & Easy

studio van Tara Stiles in New York, de foto die alles veranderde

Nee….
Dit was niet zoals ik dacht dat het zou gaan.
Na vijftien jaar yoga had ik mijn oude, normale yogapraktijk achter me gelaten, en zelfs mijn hele onderneming opgeheven.
En nu in april 2019 zou ik FROM SCRATCH!!! opnieuw beginnen!
Ter illustratie, mijn voormalig cursisten zou ik het yogaprogramma van Zeg Maar Lauren niet eens laten zien, omdat het zo radicaal afweek van alles wat ik met hen had gedaan, dat ik niet dacht dat ze me zouden willen volgen.
De overgang van groepslessen naar privélessen was überhaupt niet voor iedereen interessant, maar ook de plannen die ik met Zeg Maar Lauren had, sloten op geen enkele manier aan bij wat “men” bij yoga verwacht.
Rauwer.
Echter.
Eerlijker.
Krachtiger!
Zeg Maar Lauren leek meer op een revolutie, dan een yogales, en op woensdag 3 april had ik dan ook mijn halve post al geschreven over deze full-on yoga experience!
Een transformatie, zo zag ik het voor me.
Ik had zelfs mijn oproep al geplaatst om met meer vrouwen te kunnen praten over wat hun ideeën waren over hoe we de beperkingen, de ketenen, de gouden kooi waarin we langzaam weg zaten te kwijnen en braaf zaten te zijn, open konden breken en BOEM!
Als supervrouwen zouden we terugkomen, als amazones die te paard langs de Waal stormen. Als heldinnen waar iedereen zich aan op kon halen, en die het goede voorbeeld zouden geven van in je kracht staan en iedereen aan je spies rijgen die het lef heeft ervoor te gaan staan.
Nou ja, nadat je ze er op gewezen had dat ze voor je troon stonden natuurlijk.
Want we waren wel redelijk.
Nou dat plan?
Dat leek dus tot gistermiddag een uitgemaakte zaak, dat dat er zou komen.
Alleen…. het kwam er niet.
Door een samenloop van omstandigheden, werd ik ineens helemaal een andere kant opgetrokken.
In deze post staat een foto van een yogastudio:
Een lichte grote ruimte, waar de yogi’s pauze lijken te hebben. Misschien is de les nog niet begonnen? In het silhouet van de vrouw linksachter die iets op haar mat neerlegt, meen ik Tara Stiles te herkennen:
Mijn eerste yogaidool.
Natuurlijk, ik had sinds 1998 Madonna al, maar die was veel meer dan alleen een yogaidool.
En op één van mijn yogaopleidingen had ik Shiva Rea leren kennen, dé yogadocent van begin deze eeuw, wat toen betekende dat ze uitverkochte retreats verkocht en via haar cd’s en dvd’s een wereldwijde fanbase had.
Ik leed aan wat ik noem “Dutch escapism”: Ik vond mijn inspiratie bij Amerikaanse leraren, niet in India of Nederland.
Ik las Yoga Journal, kocht dvd’s, cd’s.
En toen Tara Stiles yogafilmpjes voor YouTube ging maken, werd zij mij eerste yogaidool.
Bij Shiva Rea ging het nog om yoga, maar bij Tara voelde ik veel meer de energie, van waaruit ze lesgaf.
Licht en luchtig.
Ik heb haar ooit in het echt mogen ontmoeten, en ze was een buitenaards mooi. En heel ontspannen.
Een soort elfje, van 1 meter 80.
Letterlijk a breath of fresh air.
Zomer 2009 ging ik naar New York, wat mijn laatste grote reis zou zijn.
Mijn kat Willem had diagnose suikerziekte gekregen, een paar dagen voor mijn vertrek.
Samen met mijn beste vriendin Marieke, hadden we (met een vervangende arts ook nog) moeten leren insuline prikken, en Marieke’s relatief ontspannen oppasweek voor de poezen veranderde ineens in iedere ochtend om 08.00 in een spel “Waar is de poes?” als ze de opdracht had om Willem binnen een time-window van 15 minuten te laten eten, wachten tot hij at (want je mag niet prikken op een lege maag) en hem dan zijn laatste natvoer te geven en te prikken.
Ze vertelde er collega’s over alsof ze met een spuit, vastgehouden als een mes in een horrorfilm, achter hem aanging maar dat was natuurlijk niet zo.
Want net als Tara Stiles was Marieke echt te lief voor woorden, dus het was dan ook een vredige week.
Ondertussen liep ik rond in New York, en voor mij was dat YOGA New York.
Misschien al wel Tara Stiles New York, hoewel ik dat niet zeker weet, wanneer ik haar ben gaan volgen.
Maar de yogastudio’s in hoge gebouwen, de Bikram studio’s op iedere hoek van de straat, de mensen die met yogamatjes over straat liepen:
Ik vond het allemaal even fascinerend.
Battery Park, de locatie die volop gebruikt wordt in de 1985 film met Madonna Desperately Seeking Susan.
Alles kwam bij elkaar.
Hoe mensen naar India konden reizen, of op een schapenvacht in een omgebouwde boerderij voor spiritueel groepswerk, hun energie konden vinden, terwijl je het hier in New York zo op kon snuiven in de metro of van je bagel kon likken?
Ik begreep er niets van.
Toen ik thuis kwam, gooide ik mijn tas neer, hoorde van Marieke dat alles goed was gegaan, en wijdde me aan mijn katten met een overgave waar ik zelf ook regelmatig versteld van stond.
Na drie jaar was Willem genezen van zijn suikerziekte, en hoefde ik niet meer iedere ochtend te prikken, zijn bloedwaardes in de gaten te houden, en hoefde hij geen afgepaste hoeveelheden eten meer.
Willem overleed in juni 2015 en mijn andere katje de lieve Max, begin 2018.
And then the downfall began….
Nu ik niet meer bezig was met Max, moest ik erkennen dat het geven van groepslessen zo niet langer meer ging. Het bracht niet meer genoeg op en eerdere wat je “marketing efforts” zou kunnen noemen, brachten niet meer cursisten.
Het waren ook geen marketing inspanningen: Ik schreef voor mijn yogastudio omdat ik een schrijver ben. Ik maakte YouTube video’s omdat ik een YouTuber ben, iemand die het leuk vindt te delen.
“Je bent zo zichtbaar!” zeiden mensen vol bewondering.
Dat was ook zo.
Maar het jasje van de verwachtingen die rondom yoga hingen, begon steeds strakker te knellen, en voor de overstap naar privélessen bleek ik helemaal geen energie meer te hebben.
Ik stelde iedereen teleur, althans zo ervaarde ik dat.
Eerst mijn cursisten, omdat ik de yogastudio door mijn vingers had laten glippen en niet meer kon leven van mijn groepslessen, en daarom hun lessen ook niet meer kon geven.
Vervolgens stelde ik mezelf teleur door ook als privéyogadocent niet te slagen.
En na uitschrijving bij de Kamer van Koophandel volgenden vijf maanden waarin ik ervan overtuigd was dat ik first and foremost schrijver was.
Een schrijver die er een baan bij moest nemen waarschijnlijk (want ik wilde alleen schrijven waar ik zelf zin in had); Maar schrijver none the less.
Tot de volgende teleurstelling zich aandiende:
Schrijven bracht geen voldoening meer.
Ik zat dagen achter mijn bureau, ik schreef, natuurlijk schreef ik!
En ik publiceerde boeken, of althans dat probeerde ik, want er kwam niet veel van.
En ondertussen werd er ook nog verbouwd, maand na maand na maand. Met als crecendo begin dit jaar toen mijn hele huis midden in de winter drie weken onbewoonbaar was.
Dit was ook de reden dat ik na het overlijden van Max geen nieuwe katten had genomen: omdat ik niet wist hoe ik in 2019 in vredesnaam ergens onderdak moest vinden als ik ook nog twee diertjes in mijn kielzog had.
Toch denk ik wel eens, had ik het maar gedaan.
Was 2018 dan anders gelopen?
Was ik niet een heel jaar kwijtgeraakt om vervolgens voorjaar 2019 weer precies uit te komen, waar ik was gebleven?
Herfst 2018 heb ik hier een logeerkat gehad, en toen ging het veel beter met me. En ook nu heb ik een short-stay kat hier.
Misschien dat daarom alles weer op zijn plek valt.
De basis is een katje hier in huis, en dan pas de rest van mijn leven.
En de rest van mijn leven, kwam!
Ik kreeg weer zin om yoga te gaan geven, en ik kreeg inzicht dat schrijven, ondernemerschap én yoga geven, met elkaar verbonden waren geweest.
Daarom gaf het schrijven geen voldoening meer, sinds ik geen onderneming meer had. Daarom maakte schrijven me gek…
In januari ben ik een boek begonnen over een heel diepgravend, seksueel onderwerp. Nou na 7 dagen moest ik er echt mee kappen, want mijn hele leven stortte in. Relaties liepen spaak, de hele mikmak.
Ik dacht dat het met het onderwerp te maken had – te heftig, zeker midden in een verbouwing – maar nu zie ik dat het veel simpeler was.
Schrijven kan alleen bestaan als er een onderneming is, als er yoga geven is. En naar alle waarschijnlijk, ook alleen als er een katje is.
Dus misschien is het ook niet zo gek, dat ik nu ik weer begin met lesgeven, ik helemaal niet begin met een yoga waar alles inzit wat ik in die 15 jaar heb geleerd.
En ook niet met een yoga die op wat voor manier dan ook hemelbestormend is.
Maar heel simpel, bij iets lichts en luchtigs.
Iets wat in de binnenstad van Nijmegen zit: de plek waar ik energie krijg van de inner city buzz.
New York buzz.
Ik heb een hele fijne lichte werkruimte gevonden, en daar geef ik vanaf 17 april Light & Easy privélessen.
En als ik zo de afgelopen tien jaar bekijk, dan begrijp ik het ook eigenlijk wel:
Logisch, dat mijn baanbrekende yogawerk, er niet nu uitkomt.
Ik wil spelen, lachen, vrij zijn.
Dus Nijmegen moet het maar even zonder nieuwe leiders, en visionairs doen.
Wij gaan lekker yoga doen.

Light & Easy

Blije, lichte yoga voor als het lang genoeg serieus is geweest.

Light & Easy               6 lessen 75 minuten     €600
12 weken geldig

inschrijving

Heb je zin om te komen?
Stuur dan een mailtje met iets over jezelf
en wat je aanspreekt in Light & Easy
naar Lauren info@lsharteveld.nl

wie wat waar

Light & Easy is in een nieuwe werkruimte, die ik per dagdeel huur.
We zitten in de buurt van de van Welderenstraat.
In het kader van “Light” zijn ze overdag!
En ook omdat ik nog moet onderzoeken of de ruimte überhaupt geschikt is om s avonds les te geven.

Ik gebruik geen formules, of vaste prijzen:
Light & Easy is dan ook een tijdelijk programma.
Tot we weer zin hebben in iets anders.

De werkruimte is geschikt voor coaching maar ook groot genoeg voor yoga:
Ik neem dus de yogaspullen mee voor ons.
Je kunt een mat gebruiken van mij, maar ik raad aan om een yogamat mee te nemen. Deze kun je bijvoorbeeld kopen
bij Othala, ook in de van Welderenstraat.
Zij hebben een ruim assortiment, je kunt gewoon de eerste roze mat kopen die je tegenkomt (dat doe ik meestal) maar ze hebben ook stoere robuuste matten.
Let bij het uitzoeken op de stroefheid van de mat. In de winkel kunnen ze je helpen.

De eerste lessen zijn woensdagmiddag 17 april, en vrijdagochtend 19 april.
Dan zouden we dus onze eerste les kunnen doen.

Ik ga op dit blog Zeg maar Lauren yogafilmpjes posten, die ik speciaal voor Light & Easy maak, en die niet te zien zijn op mijn YouTube.
Dus subscribe op dit blog voor deze Light & Easy yogafilmpjes.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Tot snel!

~Lauren
Keep it light

Vertel! :) Females only. Uitnodiging gesprek over jouw visie op macht, seks, en dat soort zaken.

Ik werd vandaag gebeld door de Gelderlander, en hoewel dat onderwerp helemaal niets hiermee te maken had, was zo ongeveer het eerste wat ik tegen die journalist zei:
“Ik vind dat nogal een sturende vraag!”
Desondanks merk ik dat ik er nu moeite mee heb, niet te gillen:
“OMG! Denk jij ook echt dat vrouwen niet aan de top komen omdat het voor ons seksleven gewoon geen fuck uitmaakt?
Ik bedoel ja toch?
Echt niet dat we dan ineens aantrekkelijker zijn.”
Maar ja.
Dat zou wel een HEEL sturende vraag zijn!
En truth be told, weet ik ook niet of dat nou het meest interessante is wat jij en ik kunnen bespreken.
Vandaag maakte ik een aankondiging, dat ik opnieuw yoga ga geven.
Privélessen aan vrouwen, maar dat het dan wel afgelopen moet zijn met seks daar geen plaats in te geven, want dat we gewoon niet van yoga kunnen verwachten dat we daar energie van krijgen als we ondertussen onszelf spannende avontuurtjes ontzeggen.
En ik heb vandaag nog dit oorverdovende interview gelezen uit 2014
Monogamie nekt het vrouwelijk libido
Dus voor we het weten zitten we in de gevarenzone, en voelen we onze kracht/ seksuele kracht niet meer.
Ik merk het zelf al, dat als iemand vindt dat ik te hard praat, of dat ik toch niet aan iedereen hoef te vertellen dat ik een geheime minnares ben, “want dat is toch nergens voor nodig”, weet je hoe ik me dan voel?
Ik krimp.
Het doet gewoon fysiek pijn.
Ik vraag me af: “Met wie zit ik hier en wat heb ik er voor over om door deze persoon acceptabel gevonden te worden?”
En ik zie ineens voor me dat dit zo niet langer kan.
Bij mij niet, bij jou niet, bij “ons” niet:
We zijn hier op aarde gekomen om iets te doen, en iedere keer als we onszelf laten shamen omdat we AANWEZIG ZIJN, en de potten energie waar mannen met volle teugen van zouden lurken (tenminste dat hoop ik voor hen) ontzeggen, omdat we aardig en waardig gevonden willen worden, dan leveren we al onze energie in, die bedoeld is om dat glazen plafond op te blazen.
Of de wereld te redden.
Of je kinderen tot weerbare volwassenen op te voeden.
Of in mijn geval, om in april mijn nieuwe yogapraktijk op te zetten, nadat ik de vorige na 15 jaar vorig jaar heb gecancelled omdat .. ja om duizend redenen.
Dat het me klein hield was niet eens de voornaamste, maar het speelde wel mee.
Anyway, ik ben voor deze nieuwe praktijk op zoek naar vrouwen die met mij hun visie willen delen over seks, macht, en je plaats in deze wereld.
Het mag zelfs over yoga gaan!
Over je ervaring met jezelf klein voelen worden, en een eerlijk gesprek over waarom we onszelf dat aandoen.
En hoe het anders kan.
Want ik heb al hele delen van de puzzel, en die zal ik met je delen, maar ik heb het gevoel dat het geheel nog veel complexer is dan ik dacht.
Ben je een sterke vrouw, en heb je zin om jouw visie te delen?
Dan kun je mailen naar info@lsharteveld.nl
Of via Twitter  of Facebook contact met me opnemen.
Ik weet niet of je ervaring hebt met onduidelijke aanbiedingen van “ontbijt coaches” of free first sessions bij een coach?
Dat zijn vaak verkoopgesprekken, hoewel de coaches ook vaak gewoon heel lief kunnen zijn hoor.
Maar anyway, dat is dit niet.
Ik ga je niet aan het einde van het gesprek aanbieden van dat ik veel voor je kan betekenen als privéyoga docent of coach. En als ik schrijf over mijn bevindingen dan antidateer ik, en geef ik geen herkenbare beschrijving.
Wel zal ik aan je refereren als “client” en niet als “iemand die was ingegaan op mijn uitnodiging om van gedachten te wisselen en met wie ik het vervolgens veels te laat heb gemaakt en we rolden om 2 uur de kroeg uit.”
Maar dat is omdat het anders zo lang wordt.
Mijn yoga en coachingsaanbod zal ik in april op deze site zetten, en je bent van harte welkom, maar ik heb met deze uitnodiging dus absoluut geen dubbele agenda.
Het gaat me echt om jouw ervaringen.
Mijn werknaam is Lauren Harteveld (mijn echte zal ik je mailen), en ik ben schrijver geweest van 2006 tot eigenlijk vorige week….
Na een jaar overspannen te zijn geweest, een jaar waarin ik dus ook mijn eerdere yoga onderneming heb beindigd, heb ik me vanaf december fulltime op het schrijverschap gericht, maar ik merk dat dit me naar de strot grijpt.
Het is niet gezond meer.
Achteraf gezien heb ik dat schrijven al die jaren kunnen doen, juist omdat ik een bedrijf had.
Maar schrijven kan in mijn geval niet in plaats van een onderneming. Vanachter mijn schrijftafel weet ik dan op een bepaald punt mijn plaats niet meer in de wereld.
Dus daarom heb ik ervoor gekozen opnieuw yogadocent en coach te worden, maar dan met alle kennis die ik, mede door mijn schrijverschap dat om mijn reis als single en mijn seksleven draaide, heb ontwikkeld.
Dus yogadocent en coach 2.0
Waar we het wel over alles kunnen hebben, elkaar versterken en bevestigen, en wel op die Queen troon plaatsen, en onze plaats innemen in de wereld.
En ik maakte maar een grapje over dat 2 uur s nachts:
Zo ben ik helemaal niet.
Helaas.

~Lauren

Facebook  
Twitter 
en ik zit op Linkedin

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

From the shadows of their sordid haunts…. Van film naar yoga!

Op Twitter kwam ik een oude filmposter tegen.
En ik zou je echt niet kunnen vertellen waar deze film over gaat, maar het ziet eruit als een jaren 50 film, die er vrij ruig aan toe gaat.
Ik zat direct rechtop.
From the shadows of their sordid haunts?
Sordid betekent laag bij de grond, slecht.
En haunt betekent waarschijnlijk verblijfplaats.
Er hing ook een beetje (veel) een politiek incorrect sfeertje omheen.
Ik dacht na: “Oeh, spannend!” en zelfs:
“Geil plaatje wel, daar rechtsboven.”
VRIJWEL direct:
“Oh, dit zou nu niet meer kunnen.”
en
“Zou cool zijn voor Zeg Maar Lauren, maar ja, dan denken mensen daar weer wat van.”
Zo gaat dat dus.
Zo censureren we (voornamelijk vrouwen, gok ik) onszelf.
Ik wil niet zeggen dat ik mezelf om die reden censureer, of uberhaupt gestopt ben om die reden met dit film en boeken blog Zeg Maar Lauren, maar het was wel juist op het moment dat ik deze site weer tot leven wilde wekken als site voor privéyoga, dat ik mezelf er direct op betrapte het allemaal weer heel erg braaf te willen houden.
Want oh oh oh, er zou toch maar eens iemand aanstoot kunnen nemen aan een yogajuf die zegt:
“Goed zo. Als je seks kunt hebben, dan wil ik je hier helemaal niet zien.”
Ik zei dat soort dingen namelijk, toen ik nog yogales gaf.
Altijd waren het vrouwen die zoiets lieten vallen, als ze niet wisten hoe een date ging lopen.
En ik voelde vereerd dat ze me in vertrouwen namen.
Maar misschien dat ik ook dacht: “Is er toch nog echt iets van mezelf, doorgekomen in mijn yoga.”
Want verder had ik er niet zo heel veel mee.
Met brave yoga.
Ik censureerde mezelf bij het leven, maar tegelijkertijd vond ik mezelf bijna medeplichtig aan een hoop ellende dat ik nooit uitsprak dat de meeste energie te winnen is bij meegaan in de depths of your sordid mind.
Niet bij yoga.
Dat yoga natuurlijk wel belangrijk is, als manier om in vorm te blijven, maar het blijft micro-management vergeleken met de directe energiebronnen die het leven je geeft.
Je moet niet je seksualiteit afwijzen,
en
nu
ga
ik
schreeuwen
AL HELEMAAL NIET ALS VROUW!!!!!!
Dat moet je dus niet aan banden leggen, omdat je bang bent om seks te hebben met de buurman waar je keiverliefd op bent.
Want hoewel je leven een royal mess wordt als je het wel doet, hangt aan dingen niet doen hangt OOK een prijskaartje.
Kijk, ik snap wel dat je liever niet meegaat in, zoals dat op de filmposter staat,
The depraved.
The loathsome.
The shameless.
Maar als je dat wél wilt, en het níet doet, dan zeg je dus eigenlijk tegen God of het Universum:
“Ja, ik word daar nou wel heel opgewonden van maar ik wil dat niet. Het heeft geen mooie verpakking. Ik wil liever iets waar ik mee kan pronken en wat anderen benijden, en niet iets wat ik zelf heel leuk vind maar wat ik aan niemand kan laten zien.”
“Lekker cadeautjes kopen voor jou,” denkt God dan.
Heeft hij/zij eindelijk iets geweldigs voor je verzonnen, waar je hart of iets zuiderlijker direct van in vuur en vlam staat, én het Universum heeft het zo weten te regelen dat het cadeau jou in je overdrukke leven, of juist wel zeer rustige leventje waarbij je de deur nauwelijks uitkomt, toch nog weet te bereiken.
En dan is t weer niet goed.
Er zijn veel redenen waarom het denk dat het goed is dat ik geen groepslessen yoga meer geef, maar het idee dat ik nu met privélessen, vanaf het prille begin – deze allereerste post, een vooraankondiging! – al duidelijk maak dat yoga leuk is,
maar dat d’r betere manieren zijn om meer energie te krijgen?
Dat is absoluut een belangrijk voordeel.
En ook de reden dat ik me er heel erg op verheug!
Dus deze site, Zeg Maar Lauren, blaas ik bij deze nieuw leven in.
Ik kom hier snel met mijn in person coaching en yoga aanbod voor Nijmegen.
De blog posts op Zeg Maar Lauren gaan over yoga, seks en andere dingen waar je energie van krijgt.
Ik ben schrijver en mijn werk (deze site dus ook!) is voor iedereen die er plezier aan beleeft om het te lezen.
De subscribe knop zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.
Mijn coaching en yoga is alleen voor vrouwen, omdat de energie waar we mee gaan werken, wel voorkomt tussen man en vrouw.
Maar dan noem je het geen yoga meer.
Dus Zeg Maar Lauren blog = voor iedereen
Zeg Maar Lauren yoga en coaching = voor vrouwen.
Coming soon.

~Lauren/ LS Harteveld

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!