Blote Kont

origineel, private mailing list
26 juni 2017

Ik weet nog goed hoe ik mijn eerste naaktmodel ontmoette. Het was in het Hilton in Rotterdam, waar ik mijn fanbase had voor een Guns N Roses concert. Ik hoefde dus s avonds niet terug naar Groningen.

Guns N Roses zelf bleek ook in het Hilton te slapen, en een mannenblad had daarom diverse naaktmodellen naar het hotel gestuurd.

Ze moesten daar slapen, of met de band op de foto als de manager dat geregeld kreeg. Het was mij allemaal niet helemaal duidelijk, en volgens mij de dames zelf ook niet.

Om te beginnen hadden ze gewoon kleren aan dus het duurde even voor ik wist wat hun metier was. De modellen bleken wonderlijke wezens met nepnagels, haar dat wel eens een föhn zag, en verder waren ze zwijgzaam en vriendelijk.
Ze konden uren stilzitten op de bank in de lobby, onafscheidelijk van hun Samsonite beautycase, die ze als een schoothondje op hun dijen koesterden. “Groningen?” vroeg er één. “Dat ligt toch in het noorden?”
Ik knikte dat dit inderdaad in het noorden lag, en vroeg me af of het erg was dat ik nu een gesprek had met iemand die een topografisch niveau had dat op de Boekelerschool al niet genoeg was geweest om van klas 3 naar 4 te komen.
Ik besloot dat t niet erg was.

In tegenstelling tot een grote pestkop op de middelbare school, die zei dat ze geen aardrijkskunde nodig had omdat ze toch stewardess ging worden.
Haar heb ik met een;
“Nou, dan lijkt t me toch handig dat je weet waar je uitstapt,” de rest van het jaar onschadelijk gekregen.
Maar zo’n lief naaktmodel dat ook maar haar werk doet? Haar kon ik niets kwalijk nemen.

Ook voor porno actrices en escorts, heb ik altijd niets dan bewondering gehad. Deze vrouwen moeten zo op hun qui-vive zijn en hun grenzen aangeven.
Altijd zijn er mannen die aan je tieten willen zitten op een seks conventie.
Altijd zijn er klanten die na de eerste keer korting willen.
Altijd zijn er regisseurs die meer willen dan was afgesproken.

Sekswerkers zijn ook anno 2018 vrouwen van wie wij, Happinez lezende, yogaende, in éénhoorn gelovende volwassen vrouwen, kunnen leren dat je soms gewoon met je gemanicuurde vuist op tafel moet slaan.
En ook deze week was het maar goed, dat ik deze dames al vijfentwintig jaar bestudeer en de kneepjes van het grenzen aangeven van ze heb afgekeken.

Want alle donders!
Wat een boefjes zijn het, hè?

Voor de tweede keer in mijn carrière werd ik gevraagd voor een SCHRIJVERS PORTRET
Wellicht ten overvloede, maar er staat dus niet dat ik werd gevraagd als plus-sized naaktmodel. Of als 40+ naaktmodel. Nee ik werd überhaupt niet gevraagd als model, maar als SCHRIJVER.
Of nou ja, schrijfSTER dan.
Want iedereen behalve ik schijnt t nodig te vinden dat dit beroep een vrouwelijke vervorming heeft.

Anyway.
Ik kreeg al zo n donkerbruin vermoeden toen de hoofdredacteur mij schreef, nadat ik ja had gezegd tegen- ik herhaal t nog maar even- een SCHRIJVERS PORTRET;
“Onze vormgever neemt contact met je op over het beeld idee van de foto.”
Dat woord beeld idee, daar reageerde ik op alsof iemand mij een cactus als seksspeeltje aanbood.

Ik wist meteen, met honderd procent zekerheid, hoe laat t was.
Terwijl ik dit helemaal niet kon weten.
Beeld idee is een neutraal woord, right?
Dus ik negeerde mijn instinct en zei alles met vertrouwen tegemoet te zien.

De mail van de vormgever belandde in mijn spambox. Zelfs Outlook wist dus al hoe laat t was.
Het hele scenario voor de shoot stond uitgelegd, inclusief met welke mensen ik zou werken, een moodbord, het portfolio van de fotograaf en een draaiboek van hoe de shoot zou verlopen.
Het was een superprofessionele, nette mail.
Tenminste; Voor wie een naaktmodel heeft ingehuurd.

Om te beginnen moest ik naar Amsterdam komen, omdat ik “helemaal” in Nijmegen woonde. Hoe Nijmegen verder weg is van Amsterdam, dan Amsterdam van Nijmegen, dat was mij niet helder.
Maar ik wist inmiddels dat bij mensen die in de seksindustrie werkten, topografisch inzicht niet hun sterkste kant was.

Aangekomen in Amsterdam moest ik mij dan melden bij de fotograaf thuis waar de sessie zou plaatsvinden op een bed, met als enige attribuut een laken waar ik de delen van mijn lichaam mee mocht bedekken die ik niet wilde laten zien.

“Maar,” voegde vormgever eraan toe. “Schrik niet, we willen zoveel mogelijk bloot zien!”

De hoofdredacteur was erg teleurgesteld dat ik mijn medewerking introk.
Ook de luchtige, vriendelijke toon van mijn mail, plus verwijzingen naar een naaktreportage – eh sorry portretserie – waar ik jaren eerder voor was gevraagd en waar de hoofdredacteur zo vier gewillige schrijfSTER vervangers kon vinden om mijn schaarsgeklede plaats in te nemen – die mail was toch niet genoeg om zijn teleurstelling te voorkomen.
Hij schreef mij dat hij het jammer vond dat ik er geen vertrouwen in had, en dat de mail van de vormgever misschien niet helder genoeg had gemaakt dat het allemaal heel smaakvol zou gebeuren.

Terwijl wat hij natuurlijk had moeten schrijven was;
“OMG! Is DIE mail bij jou terecht gekomen?! Ik schaam me dood.
Nee joh, we hebben voor jou Anton Corbijn, en hij maakt een zwart wit hoog contrast foto, met een grove korrel op zijn 6 bij 6 Hasselblad.
En wat heb je een sterke ava op je Twitter!
Dus wij dachten, iets met een stoer driedelig pak?”

Daar had ik heus wel vertrouwen in gehad.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog over films. De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

De beste manier om deze uitgaves te volgen is via dit blog,
Facebook,
of Twitter:
@LSHarteveld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s