de film Instinct (2019): Handleiding voor een “foute” relatie

Waarschuwing:
Deze post bevat spoilers voor de film Instinct. De oorspronkelijke titel van deze post was:
Instinct (2019): Het einde verklaart.
Daarin zou ik illustreren dat Instinct zo eindigt omdat de hoofdpersonen niet weten hoe ze een foute relatie tot een succes kunnen maken. 
“Het einde verklaart” refereert aan het Engelstalige “The Ending explained”.
Op YouTube circuleren talloze video’s van eerst een filmtitel en dan “The Ending Explained”. Meestal gaat het om films waarbij tijdlijnen, dimensies of perspectieven door elkaar hebben gelopen, waardoor de kijker het spoor bijster is geraakt.

Of omdat de dubbelspion een drievoudige blijkt te zijn, die naast voor de Britten en de Russen ook nog voor de CIA werkt. 
Een film over het spel tussen man en vrouw die een the ending explained nodig heeft, is een zeldzaamheid. Waarschijnlijk omdat dit op het oog uiteindelijk eendimensionaal is. Krijgen ze elkaar wel of niet. Overleeft iedereen het. Kiezen ze voor de ware liefde, voor veiligheid, of toch voor avontuur.
Door deze ééndimensionale bril bekeken heeft Instinct dan ook een redelijk voorspelbaar einde. Afgerond loopt het voor beide partijen slecht af.
Terwijl dat totaal niet had gehoeven.
En de enige reden dat wij dit slechte einde geloofwaardiger zullen vinden, dan wat er in potentie mogelijk is als je slimmer speelt, is omdat er verrekte slecht wordt gespeeld.
“Het spel” tussen man en vrouw ligt na decennia verwaarlozing en shaming, zelf rillend in de foetushouding op de bank. Of wordt veilig opgeborgen in de long-stay afdeling van de TBS inrichting.
Want we houden er niet van, van dat spel. Emancipatie, #MeToo, Vrouwen van Venus Mannen van Mars, een heel bataljon foute mannen dat zich tegen riante betaling opwerpt als coach om vrouwen te versieren:
Allemaal hebben ze hun sporen achtergelaten op het spel dat zich in het verborgene, in het ongezegde, in het niet-transparante, afspeelde. Een spel dat maar moeizaam op gang komt anno 2019. Als iets geen kaders kent, geen afspraken en geen duidelijk doel, dan voelt het voor ons onveilig.
En wat onveilig is, ontkennen we liever.
Ontkennen dat je een sterke behoefte hebt aan onveiligheid en spanning is de eerste en belangrijkste reden dat de film fout afloopt. Deze behoefte is per definitie sterk, zodra deze waargenomen wordt, omdat een zwakke of matige behoefte aan onveiligheid of spanning wordt weggeduwd en niet naar buiten komt. Bij een hanteerbaar verlangen naar avontuur wordt netjes binnen de lijntjes gekleurd. Hier worden geen risico’s voor genomen.
Mannelijke hoofdpersoon Idris erkent zijn behoefte aan agressie tijdens de seks niet. Hij toont geen enkel inzicht waarom hij een vrouw met wie hij ook normale seks had kunnen hebben, omdat hij haar wekenlang had verleid, bruut verkracht heeft.
Ook psychiater Nicoline erkent niet dat ze alleen seksueel functioneert als ze overmeesterd wordt. Haar andere sekspartner in deze film, ook een stoere vent waar ongetwijfeld meer in had gezeten als zij explicieter had gecommuniceerd wat ze nodig had, doet meerdere pogingen om contact met haar te maken als ze tijdens de seks zo kronkelt en beweegt dat duidelijk is dat ze wil spelen dat ze tegen haar zin wordt genomen.
Maar zij haakt af als deze partner contact zoekt. Terwijl het voor hem vermoedelijk alleen maar diende als een check-in om te kijken of hij haar goed had begrepen. Dat zij eerst voor haar verlangen moet uitkomen, voor hij het kan vervullen is al teveel voor haar.
Dat kan ze niet.
Les 1 voor het hebben van een foute relatie is dus:
Erken in jezelf je behoefte eraan.
En wees je bewust dat dit een sterk verlangen is, want zoals ik al zei als het niet sterk was, dan had je het gewoon genegeerd.
Dit kan ruwe seks zijn, maar ook een verlangen naar een bezette partner, een foute vrouw of man, of iemand anders die emotioneel of anderzins onbeschikbaar is. Allemaal zijn ze geworteld in een sterk verlangen naar avontuur én in een verlangen naar dat ene kenmerk waar hij of zij voor jou voor staat.
Overmeestering.
Het verbodene.
Gevaar.
Soms zelfs verlangen om de dood in de ogen te mogen kijken of het risico te lopen verminkt te worden.
Allemaal verlangens die je volledig in jezelf moet erkennen, om een succesvolle foute relatie aan te kunnen gaan.

door Henry Leverseege

Ik heb een visitekaartje waarop een schilderij staat van Roodkapje en de Wolf. Het is duidelijk dat Roodkapje geen kind is, en ze heeft een geinteresseerde houding naar de wolf. Alsof ze doelbewust haar mandje heeft ingepakt en het bos is ingelopen omdat ze gehoord had dat de wolf goed was met meisjes dingen laten doen die ze van huis uit niet mochten.
Roodkapje erkent haar verlangens.
De wolf erkent de zijne.
Dat heeft wel kans van slagen.

Dit brengt me bij het tweede element voor een geslaagde foute relatie: 
Vertrouwen in de ander.
Niet omdat die ander je vertrouwen verdient, er geen misbruik van zal maken, of een andere objectieve reden. Maar vertrouwen als strategie. 
Strategie om te krijgen wat je wilt, namelijk een geslaagde foute relatie.
En strategie om de spanning in de relatie te houden.
Want wat is er nou spannender dan het schenken van het vertrouwen zelf?
Juist als degene een schimmige reputatie heeft, en je niet zeker weet of hij of zij je vertrouwen zal schaden. Dat is de hele thrill ervan. Je weet het niet.
Maar je voelt het wel.
Misschien kun je voelen dat je de ander kunt vertrouwen.
Maar zelfs als je dat niet kunt voelen, dan kun je iets anders voelen:
Dat je hem of haar wilt vertrouwen, omdat je een spannende relatie wilt en die kan pas beginnen als je hem of haar vertrouwt. 
In de film Instinct vertrouwen Idris en Nicoline elkaar niet.
Nicoline vertrouwt er niet op dat Idris haar niet bruut zal verkrachten, en blijft hangen in een behoefte aan bevestiging dat hij dat niet zal doen. Voordat zij uitkomt voor haar verlangen, voordat zij hem vertrouwt, moet hij bewijzen dat hij haar vertrouwen waard is.
Dat is het paard achter de wagen spannen.
Zij had sowieso uit moeten komen voor haar verlangen naar hem, en had moeten inzien dat zij geen andere keus had dan hem haar fysieke veiligheid toe te vertrouwen.
Aan de andere kant vertrouwt Idris er niet op dat Nicoline zijn hart niet zal breken. Voordat hij zijn gevoelens opbiecht heeft hij behoefte aan bevestiging dat zij hem echt wil. Voordat hij haar vertrouwt moet zij bewijzen dat zij zijn vertrouwen waard is.
Ook Idris spant daarmee het paard achter de wagen.
Hij had sowieso moeten uitkomen voor zijn verlangen naar haar, en moeten inzien dat hij geen andere keus had dan om haar zijn hart toe te vertrouwen.
Ik heb lange tijd gedacht dat een foute relatie risicovoller was dan een gewone relatie. Een gewone relatie wordt gekenmerkt door vorm, grenzen, en afspraken.
Een foute relatie wordt gekenmerkt door passie, risico’s, een honger om elkaar te ontdekken en daarin het Zelf te overstijgen. 
We hebben allemaal een bijna onbedwingbare behoefte om een foute relatie, in termen van een risicovolle relatie die niet door de buitenwereld wordt erkend, om te turnen in een “goede” relatie.
Omdat we denken dat fout een waardeoordeel is.
Nu zie ik dat anders.
Het woord “fout” in de term foute relatie is geen waarde oordeel, maar staat voor erkenning dat er fouten gemaakt gaan worden.
Dit gaat pijn doen, omdat je er beide voor hebt gekozen het spel te spelen dat op de grens zit van wat je aankan.
Maar onder die wetteloosheid, die absentie van bevestiging van de ander, en de afwezigheid van vorm, is een geslaagde foute relatie juist heel erg veilig.
Juist omdat er geen vorm is om je achter te verbergen.
De vorm wordt bepaald door het verlangen naar elkaar.
Een foute relatie vraagt van je, dat je je alleen richt op dat wat is, in het moment zelf.
Keer op keer.
En dat is uiteindelijk niet alleen heel veilig, het kan zelfs een zeer geslaagde relatie opleveren.
In de recensies van Instinct lees ik veel de vergelijking kat en muisspel, jager en prooi.
Maar een geslaagde “foute” relatie kent geen verliezers en geen winnaars.
Er vallen geen dooien en er raakt zelfs niemand gewond.
Het beste spel tussen man en vrouw kan eeuwig doorgaan. Ze spelen beide met de regels, ze dagen elkaar uit.
Ze weten dat ze elkaar kunnen vertrouwen en niet uit zullen schakelen, want dan hebben ze niemand meer om dit leuke te spel te spelen.
Het is jammer dat Idris en Nicoline dat niet wisten.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Kitten balkon

De schilder trof me niet in de beste stemming.
Sterker nog, ik herkende hem niet eens want ik hield de deur dicht omdat ik het een volstrekt onchristelijk tijdstip vond.
Bovendien kon ik horen dat ze met zijn tweeen waren.
Pas gisteravond ontdekte ik een correspondentiekaart van de woningbouwvereniging in mijn bus met een nul zes nummer.
 “Graag afspraak maken tussen (tijden) Kitten balkon.”
Kitten balkon?
Het duurde even voor het kwartje viel, omdat mijn balkon uitsluitend gebruikt wordt door mijn twee katjes. Ze smijten er met bloempotten, graven azalea’s uit en gisteren hebben ze een koolmees gevangen.
Dit was de eerste keer dat ik me realiseerde dat de gaten van het kattennet blijkbaar groot genoeg zijn voor koolmezen. Het net beschermt de katten dat ze niet naar beneden kukelen, maar het doet weinig voor kleine vogeltjes.
Zielig.
In elk geval dacht ik in eerste instantie aan deze kittens, of een nieuw kitten op het balkon. En pas in tweede instantie aan de kitspuit die ik één van de mannen gisteren door de straat had zien sjouwen.
En vandaag na het telefoontje, pas aan het feit dat ik een hele verhaallijn heb lopen over een sexy schilder die op Slash lijkt.
Het is op mijn Engelstalige blog en heet
1994: Fanfic inspired erotica
Maar er valt nog weinig te ketsen moet ik zeggen.
Wel ken ik inmiddels meerdere Slash lookalikes. Ik trek ze echt aan.  
En tegen de tijd dat ik dan een geheime affaire krijg met de man die deze zomer mijn hoofd op hol bracht, zijn er zoveel Slash lookalikes in mijn leven, dat niemand er meer wijs uit wordt.
Maar er waren veel problemen met mijn 1994 serie.
Ten eerste dus dat er zo weinig seks in zat dat ik al twee afleveringen heb geschreven die ik “story” heb genoemd, in plaats van erotica.
Ten tweede dat de echte man in kwestie (en ik laat helemaal in het midden of dat de schilder is!!) maar heel mondjesmaat in mijn leven is, en hij de laatste keer er een andere vrouw tussen schoof.
En ten derde omdat er naast een gebrek aan mannen, het ene onerotische na het andere gortdroge thema mijn leven in lijkt te zwalken.
Eerst was het mijn oriëntatie op een nieuwe carrière, toen kwam ik op het pad van Asperger/autisme, en nu ben ik erachter dat beide inhouden dat ik een verantwoord, gematigd en voorspelbaar leven moet gaan leiden.
Dit gaat echt de verkeerde kant op.
Ik heb veel mensen de stuipen op het lijf gejaagd dat ik met mijn slotaflevering van Dagboek van een Aspergirl, waarin ik uitleg dat mijn toekomst als autist zo donker is dat ik geen andere keus heb dan het volledig te negeren – maar die angst is niets vergeleken met mijn angst aan een gereguleerd leven.
Ik weiger het gewoon.
Zodra ik weer ga werken blijf ik door de week s avonds afspreken (liefst voor seks natuurlijk!) of ik ga s avonds naar de film.
Op therapeutische basis, zoals anderen yoga doen of een serie van Netflix opzetten. Het is voor mijn geestelijke gezondheid belangrijk dat ik sappige dingen doe s avonds.
Maar de ochtend dat de schilders aanbelden had ik dat allemaal nog veel minder helder. 
Ook vandaag was ik al om half 5 s ochtends wakker, en heb ik de hele ochtend liggen piekeren. Ik heb mijn toekomst als schrijver/ yogadocent (onder mijn eigen naam) en schrijver/schrijver (als Lauren Harteveld) drie keer binnenstebuiten en achterstevoren gedraaid, door 7 verschillende brillen bekeken en ben weer op hetzelfde uitgekomen als altijd.
Namelijk dat ik voor Lauren/LS Harteveld wel wil schrijven en wel YouTube filmpjes wil maken, maar dat ik niet de wereld in wil. Ik wil geen verdienmodel van Lauren Harteveld maken, anders dan dat ik iedere ochtend opsta en precies doe waar ik zin in heb.
Ook mijn plan mijn schrijven voor de yogastudio weer op te pakken liet ik varen: Daar vond ik het prima om privéles te geven aan wie dat wilde, en terugkomles aan vrienden, maar ook onder mijn echte (yoga) naam wilde ik de wereld niet in.
Na vier uur piekeren was ik er dus uit, en was ik volledig terug bij af.
Er kwamen geen nieuwe verdienmodellen, er kwamen geen speaker gigs, er kwamen geen nieuwe blogs, en alles bleef zoals het was.
Ik ging achter mijn bureau zitten, een beetje murw dat ik ondanks mijn harde mentale werk niks had to show for. Voor de buitenwereld was ik geen stap verder dan vorige week.
Helaas had ik, misschien ook door opnieuw een nacht woelen en draaien, totaal geen inspiratie. Dus ik besloot eerst maar eens gehoor te geven aan het verzoek een afspraak te maken voor het kittenbalkon.
De man nam op met zijn naam, en ik dacht:”Hé! Is hij het!”
Ineens had ik inspiratie voor deze post.
Wie weet hoe sappig dit verhaal nog wordt.

~Lauren

Incidenteel zal ik in het Nederlands schrijven.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Guess Lauren couldn’t cut it | Dagboek van een Aspergirl 7 { slot }

nawoord
Ik lees deze post en zie dat hij geschreven is alsof de clown Pennywise me op de hielen zat!
De eerste vier uur heeft hij dan ook met veel fouten online gestaan, omdat ik weg moest.
Deze zijn nu verbeterd.
Ook heb ik geprobeerd om mijn negatieve gedachtes te nuanceren, en zoveel mogelijk het beeld van suicidegevaar te nuanceren naar iets wat voor de buitenwereld in elk geval een groot verschil maakt
Toch denk ik de post mensen kan triggeren zich zorgen om mij te maken.
Dit wil ik niet omdat ik je dan tot last ben, en ik zelf alweer verder ben in mijn proces.
Als jij je zorgen maakt om mijn geestelijke gezondheid, zul je je gaan ergeren dat ik me alleen maar zorgen maak dat ik vergeet waarvoor ik op aarde ben.
Je helpt me enorm door me te beoordelen op wat ik je laat zien in het echte leven. En als je mijn blog wilt lezen, ze te lezen als dagboeken;
Ik laat ze je graag lezen maar ik kan geen nazorg bieden.
En dat hoef jij ook niet te doen.

~Lauren

——-

disclaimer:
Dit is mijn laatste post over autisme, juist omdat ik er moe van word hoe slecht mijn toekomst perspectief met autisme is.
Ik stop dus met dit blog over mijn (werk-) diagnose autisme en start met leven.
Dit stuk niet lezen als je zelfmoordgedachtes hebt.

In It Chapter 2 zit een scene waarin de Losers club (ik verzin dit niet) na 27 jaar als volwassenen bij elkaar komt.
Ze ontmoeten elkaar in een chinees restaurant.
Eén lid van de Losers club is er niet bij, Stanley. Nadat hij een telefoontje kreeg dat It terug was, pleegde hij zelfmoord.
Hij kon de gedachte niet aan It opnieuw te moeten bestrijden, en wist dat iedereen aanwezig moest zijn om deze clown Pennywise uit te schakelen.
Door zelfmoord te plegen konden de anderen dit doen (want ze waren compleet) en hoefde hij zelf toch niet te gaan.
Het was voor hem een logische oplossing.
Ik heb uit dit artikel begrepen dat dit ook de kern van het probleem is van suicide bij autisten. Ze zien heel helder voor zich dat hun problemen onoplosbaar zijn en willen anderen niet belasten.
Hun conclusie dat er wel een oplossing is, namelijk zelfmoord, is er bijna één van opluchting.
Dit herken ik maar al te goed.
Sterker nog, het was de reden dat ik twee maanden geleden eindelijk hulp zocht voor mijn problemen. De twaalf maanden ervoor was ik er nog van overtuigd dat ik het gewoon verkeerd zag. Dat niemand zo eigenlijk vanuit het niets zelfmoord gedachtes kan hebben, zonder depressief te zijn of wat dan ook. 
Ergens wachtte ook voor mij het vaste dienstverband waardoor ik eindelijk onder de pannen (lees: zorgeloos) zou zijn! En aangezien ik niemand kende die zelfmoord wilde plegen bij de gedachte alleen al, was het voor mij helder dat de oplossing nabij was.
Zo moeilijk kon het niet zijn.
Toen ik na een jaar uitstel nog steeds verlangend naar de Waalbrug keek bij de gedachte aan het werk te gaan, besloot ik dat het tijd was voor professionele hulp. Al mijn energie ging op aan de eerste weken waarin ik steeds het zorgsysteem uitgespuugd werd en mijn intake voor mijn test op autisme, hoogbegaafdheid en persoonlijkheidsstoornissen is dan ook pas februari 2020.
Ondertussen moet ik natuurlijk nog steeds aan het werk.
Een aantal kenmerken bracht mij ertoe nu al een diagnose autisme ten volle te kunnen accepteren als waarheid. En het verklaarde alles.
Dat was het goede nieuws.
Het slechte nieuws was dat de kans dat iemand met autisme zelfmoord pleegt ongeveer net zo groot leek als de kans dat hij of zij een volwaardige carriere had.
Met andere woorden, waar ik had gedacht dat mijn Kortjakje syndroom (alles gaat prima, zolang het geld uit de hemel valt en ik niet hoef te werken) eenvoudig te bypassen was, en ik er gewoon even een beetje anders tegenaan moest kijken, bleek nu dat ik autisme had en dat suicidegedachtes daar extra gevaarlijk voor waren.
Dit was natuurlijk slecht nieuws.
Maar ook daar vond ik nog wat op!
Ik zou het zoeken naar werk aanvliegen vanuit een reintegratie perspectief: Na meer dan 15 jaar als ondernemer, en een baan als yogadocent waar ik als Asperger gewoon niet de sociale kwaliteiten had om nog langer succesvol te zijn in de nieuwe sterk concurrerende markt, zou ik nu mijn diploma’s en talenten (ook als autist) inzetten, en aan het werk gaan via de route van reintegratie van mensen die waren uitgevallen met autisme.
En de gedachte dat ik een autisme-proof job zou krijgen, maakte me ook blij.
Dan deed ik misschien niet mijn purpose work, schrijven, schrijven, schrijven en oh ja, schrijven, maar dan kon ik mezelf wel verdoven door in een enorme pile met werk te duiken en daar ongestoord in te mogen verdwijnen.
De endorfines van Flow zouden de pijn van mijn purpose life dat niet geleefd werd verdoven, en Lauren Harteveld zou eindelijk een normaal werkend leven hebben.
However.
Inmiddels is duidelijk dat al deze trajecten via UWV instanties of via je bestaande werkgever worden gefinancierd. Dus tenzij ik aanspraak maak op een uitkering (wat ondermeer betekent dat ik eerst mijn pensioen=koopsompolis met 52% belasting en 20% boete moet laten uitkeren) kom ik ook niet in de route waarbij ik iets kan doen dat reintegreren heet.
Ik sta er niet helemaal alleen voor, want ik heb familie en vrienden die me helpen, maar het plan om dit over te laten nemen door trajecten en instanties die er verstand van hebben, mislukt dus jammerlijk.
Alles wat ik te weten kom over autisme, laat zien dat mijn situatie uitzichtloos is. 
Ten eerste omdat autisten slechter functioneren op de werkplek zelf. En ten tweede omdat ik zo opga in mijn hobby/ purpose work schrijven, dat ik daadwerkelijk ieder uur dat ik niet achter mijn bureau zit, gemiste tijd vind.
Ik heb het gevoel dat mijn leven met iedere minuut wegtikt.
In mijn meest optimische tijd, en dit was maanden voor ik de diagnose autisme omarmde, zei ik dat als ik werk zou accepteren, dit een tijdbom zou zijn.
Dat ik het maximaal twee jaar vol zou houden, en dan alsnog dood zou gaan. In hoeverre ik actief zelfmoord zou plegen weet ik niet, en is voor mij ook niet relevant. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik geen zelfmoord hoef te plegen.
Dat ik vanzelf doodga zodra ik niet meer wil leven.
Misschien dat ik er daarom ook zo laconiek over denk en dacht:
Ik heb niet het gevoel dat het heel dramatisch word, dat vind ik ook niks voor mij. Ik ben ervan overtuigd dat ik op een hele sociaal geaccepteerde manier dood kan gaan, waardoor niemand zich verantwoordelijk hoeft te voelen. Met een hartaanval ofzo. Wat dat betreft is die Waalbrug echt een metafoor: Ik zie mezelf dat niet doen.
Maar ik dwaal af.
Het ging erover dat werken in loondienst (full-time, in een baan waarvan je geacht wordt er lol in te hebben) een tijdbom zou zijn.
Ik zou misschien twee jaar in de avonduren kunnen doorwerken om met schrijven mijn geld te kunnen verdienen, maar als die hoop weg was, was ik ook weg. Ik zag mezelf niet echt normaal worden.
Hoewel ik voor mijn autisme diagnose wel heb gedacht dat een pot pillen wellicht wonderen zou kunnen doen! Lauren aan de Prozac houdt het misschien langer dan twee jaar vol.
Maar, er is ook een positieve kant aan dit alles.
Voor normale mensen is de keus van hun kunst te leven moeilijk, omdat ze ook voor een veilige baan kunnen kiezen. En vanuit een baan kunst blijven maken, is dan ook een mooie middenweg.
Als autist is dit anders.
Ik zal nooit zo succesvol zijn in een baan als een neuro-typical en bovendien heb ik na een werkdag vermoedelijk helemaal geen puf meer voor wat dan ook.
Als ik al fulltime kan werken dan is er een reeele kans dat ik daarnaast niets meer kan.
Maar dat betekent dus ook dat ik veel minder opgeef, door voor de kunst te gaan. Er is geen andere weg. Die loopt sowieso dood.
Aandacht geven aan mijn autisme, leven met autisme, proberen een bijdrage te leveren en te werken voor mijn geld, hebben nog helemaal niets opgebracht (niet voor mij, en niet voor mijn naasten). Het enige dat helder is, is de totale uitzichtloosheid van het gebaande pad waarvan ik altijd al zag dat het bij de (metaforische) Waalbrug eindigde.
Het was alleen omdat alle andere mensen er met zoveel enthousiasme op doken en het er tientallen jaren volhielden, dat ik twijfelde aan mijn eigen waarneming.
Ik moest het wel verkeerd zien!
Helaas weet ik nu dat bij de rekensom van het leven hierop uitkomen, precies past bij autisme. 
Daarom heb ik besloten mijn autisme totaal te negeren en het er nooit meer over te hebben.
Dat ik niet meer wil leven, zodra ik definitief weet dat ik mijn leven zal slijten op de agenda van een ander, zal mijn brandstof zijn om te zorgen dat dit nooit gebeurt.
Daar ligt mijn verantwoordelijkheid: In slagen onder mijn eigen voorwaarden.
En daar kan ik gewoon geen diagnose bij gebruiken, en ook niet de ellende die ik tegen ben gekomen sinds ik me in autisme heb verdiept.
Dit blog ging ervan uit dat er hulp was, dat ermee te leven viel. 
Maar ik heb van geen van beide tekenen gezien, zeker niet bij Aspergers die geen wetenschapper of computer programmeur zijn. 
Ik moet alles op alles, op alles, zetten om te slagen als schrijver.
Dus dat ga ik doen!
Maar dat betekent ook geen dagboek meer van de Aspergirl, want ik ga stoppen me ermee te identificeren. Het kost me teveel energie, en wijst me continu op mijn onmogelijkheden, zo kom ik er nooit.
Bij het afrekenen in het chinese restaurant, krijgen ze fortune cookies. In plaats van papiertjes met wensen, zitten er losse woorden in.
Als een puzzel begint de Losers club ze op te lossen.
Wat zeggen de woorden? In welke volgorde moeten ze? 
Op het laatste papiertje staat de naam van het enige lid van de Losers club, dat niet is komen opdagen. Geen van de losers weet dan nog dat Stanley zelfmoord heeft gepleegd door zijn polsen door te snijden.
Als ze het papiertje tussen de andere woorden schuiven zien ze tot hun grote schrik wat er staat:
“Guess Stanley could not cut it.”
Vertaald: Stanley heeft het zeker niet gehaald.
Laten we zorgen dat Lauren het wel haalt.

~Lauren

Incidenteel zal ik in het Nederlands schrijven.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Joker | Dagboek van een Aspergirl 6

Voor de helderheid:
Ik ben niet voor mijn plezier naar Joker gegaan. De film stond bovenaan 2019 Films Die Ik Pertinent Niet Wil Zien.
Je zou de reden dat ik ging direct kunnen koppelen aan mijn autisme:
Ik zie morgen (waarschijnlijk) mijn collega’s, een vriend en een kennis, op een borrel nadat ze net uit die film komen. Aangezien ik had gehoord dat een YouTube recensent twee uur met zijn vrienden Joker had nabesproken, realiseerde ik me dat ik het mezelf veel makkelijker zou maken door ook Joker gezien te hebben.
Voor autisten is small talk een drama.
Twee uur investeren in een film die je pertinent niet wil zien? Dat betalen wij met liefde, voor een gevoel van controle over ons sociale leven.
We come prepared.
Tot voor kort dacht ik dat ik misschien wel bipolair was en had ik zelfmoordgedachtes. Dat ik me inmiddels zo goed voel dat ik gewoon naar Joker durf, leek me dan ook een goed teken.
En dat was het ook.
Ik voelde me op geen enkele manier getriggerd, en ik werd er niet depressief van. Wel had ik de neiging weg te lopen, maar aangezien er zowel links als rechts mensen zaten, en ik die niet wilde storen, bleef ik zitten.
En gelukkig maar.
Want de laatste twintig minuten waarin Joker zijn Fuck That Shit Moment heeft, maakten alles goed.
Het was door mijn bril echt een film over iemand die er klaar mee is om op erkenning te wachten voor het onrecht dat hem wordt aangedaan, en zichzelf hervindt.
Dit was trouwens ook de grootste kritiek op de film:
Het zou witte mannelijke seriemoordenaars die boos zijn op de maatschappij omdat ze geen seks en geen werk krijgen, verdedigen.
Ik zie dat heel anders.
Want als witte mannen met zo’n slechte start als Joker niet door het systeem geholpen worden, dan worden alle anderen met een slechte start dat ook niet.
Dus als je de film wilt bekritiseren omdat het ALLE seriemoordenaars met een slechte start vergoeilijkt, dan go right ahead. Maar dat het alleen het wangedrag van witte mannen zou vergoeilijken omdat Joker wit is, dat vind ik te beperkt gedacht.
Joker is een origin story, en zijn etniciteit stond al vast door de Batman films. Einde discussie etniciteit.
Anyway, ik vond het leuk om een film gezien te hebben waar ik zelf niet voor gekozen had. Het had wel iets verfrissends. Na de film zocht ik de Nederlandse recensies op, die zonder uitzondering lovend waren.
Wat me wel opviel was dat werd aangegeven van Gotham begin jaren 80 een eigen universum was waar sociale zekerheid niet bestond, vangnetten werden weggehaald waar je bij staat, en mensen als Joker aan hun lot werden overgelaten.
Pas toen krabde ik me even op mijn hoofd.
Gotham een heel eigen universum? Met andere woorden “bij ons” is het beter geregeld?
De enige reden dat ik nog op de rit ben “in between jobs” na jarenlange mental health issues die waarschijnlijk te wijten waren aan ongediagnosticeerd Asperger, is omdat mijn familie en mijn vrienden me opvangen. Wat ik van instanties en zogenaamde “hulp” heb meegekregen, is dat het absolute topsport is om er doorheen te komen.
Dat er hier in Nederland dagelijks mensen vermaald worden in de bureaucratische molens van de geestelijke gezondheidszorg, de uitkeringsinstanties, de bijzondere bijstand, de “red je kont er maar mee” die ZZP heet, en alle mensen die hun geld moeten zien te verdienen ook al zijn ze geestesziek?
Dat was blijkbaar a little too close to home.
Misschien is voor die mensen het einde van Joker (dat ik niet zal verklappen) dan ook helemaal geen happy end. 
Ik zal het morgen mijn collega’s eens vragen.

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Hoe mensen op mij reageren | Dagboek van een Aspergirl 5

Ik begin steeds meer sympathie te krijgen voor Catherine Tramell, de almachtige schrijfster uit Basic Instinct I en II.
Vermoedelijk was ze ook een seriemoordenares, maar dat wordt nooit helemaal duidelijk.
Wat wel helder is, is dat ze speelt met de angst die mensen voor haar hebben.
In plaats van ze gerust te stellen, geeft ze mensen er alle reden toe om bang voor haar te zijn, waardoor zij weer denken:
“Als ze echt slecht was, was ze er niet zo open over.”
Zelf probeer ik mensen juist wel altijd te overtuigen van mijn goede bedoelingen, terwijl ik weet dat dat totaal kansloos is. Tenminste, kansloos in de zin van dat het nooit eindigt met een biertje, een amikale klap op de schouder en “weet je nog van toen”.
Waar mensen gerust stellen en je excuses aanbieden echter wel heel erg goed tegen werkt, is dat mensen zich minder ellendig voelen over alle tegenstrijdige, ongemakkelijke gevoelens die ze krijgen in jouw gezelschap.
ZONDER, ik herhaal ZONDER dat ik iets doe of beoog.
Ik zit hier totaal murw achter de computer omdat ik net weer een kansloze sessie bij een hulpverlener achter de rug heb, waarbij ik de kapitale fout maakte, dat ik dacht dat omdat we er de vorige keer redelijk goed door zijn gekomen, ik het zakelijk kon houden en eerlijk kon vertellen waar ik voor kwam.
Grote fout.
Mijn vermeende persoonlijkheidsstoornis werd erbij gehaald, en ze had zelf niet eens door dat ze dit deed omdat mijn aanwezigheid iets met haar deed.
En dat ik allang weet dat ik autisme heb (en dus geen persoonlijkheidsstoornis)  deed er ook niet toe.
“Je kunt ook meerdere dingen hebben hè?”
Ik dacht, oké, we schakelen terug naar neuro-typisch gedrag.
Bij autisten heet dat masking en dat doen we om met gewone mensen om te gaan, zodat ze zich niet ongemakkelijk voelen in het contact. 
However, ik ga ervan uit dat ik op bepaalde plekken niet hoef te masken, en één daarvan is als ik een gesprek heb met mijn hulpverlener.
Maar op het moment dat je “beschuldigd” wordt van te uitgesproken gedrag om alleen maar autistisch te zijn, weet je: 
“Ah, die heeft iets geprojecteerd gezien in mij wat ze niet fijn vindt, en nu moet ik Borderliner zijn zodat zij het niet bij zichzelf hoeft te zoeken.”
Dus ik schakel terug naar mijn neuro-typische stand om alles zoveel mogelijk glad te strijken, wat me redelijk goed afging, maar wat me wel een gevoel gaf van absolute wanhoop dat ik blijkbaar echt alleen op de wereld ben.
Alle hoop is nu gevestigd op de psychiater waar ik in februari 2020 mijn tests krijg, want hulp voor de relateerde klachten waar ik graag eerder naar had willen laten kijken, is gewoon niet te krijgen.
Niet zonder dat ik eerst allerlei diagnoses van de koude grond, én beschuldigingen over dat ik niet luister en niet de goede tijd had ingeboekt, naar mijn hoofd krijg.
Ze wilde graag een nieuwe afspraak maken voor volgende week, omdat ze zich zorgen maakt over mijn geestelijke gezondheid en we elkaar nu zo misliepen, maar ik zei dat ik dat niet wilde.
Dat er dan alleen maar druk op zou liggen, dat we dan wel met elkaar door één deur moeten kunnen.
“De vorige keer ging het goed, en deze keer gaat het gewoon niet goed samen,” zei ik met mijn neuro-typische masker dat ik blijkbaar ook voor hulpverleners niet af mag houden omdat ze dan verdwalen in de eindeloze dieptes van mijn ziel.
Of, more likely, die van henzelf.
We namen afscheid, en ik voelde geen negativiteit maar ik vond het vooral voor haar vervelend dat het zo was gelopen. Voor haar professionele zelfvertrouwen was het vast beter geweest als ik volgende week wel was gekomen om haar een goed gevoel te geven over haarzelf.
Maar ik dacht:
“Het moet verdomme toch ook niet gekker worden.”

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

#aspiepower afvinklijst familie editie | Dagboek van een Aspergirl 4

Soms denk ik wel eens dat mijn vader me gered heeft. Omdat hij Asperger had, hoewel we dat niet wisten natuurlijk, moesten we al rekening met hem houden, waardoor veel van “hoe het hoorde” allang niet meer aan de orde was.
Daardoor heb ik nooit aan eisen hoeven voldoen waar andere autistische meisjes wel door belast werden.
Mijn vader kon zich helemaal terugtrekken in zijn eigen wereld. Hij zat s avonds uren in zijn diepe stoel. Hij keek tv of las vakliteratuur, proefschriften of Engelstalige romans.
Hij kon heel erg humeurig zijn, maar toch was hij absoluut niet kwaadaardig. Dat was altijd al overduidelijk maar nu helemaal, want mensen met autisme hebben een hart van goud maar als het ze teveel wordt, zijn ze onmogelijk in de omgang.  

Mensen met autisme zijn ook vrij uniek in hoe ze ruzie maken! Waar andere mensen ruzie maken om iets te bereiken, wil de autist vooral bereiken dat de ruzie ophoudt.
Een ruzie is namelijk veel te dichtbij, veel teveel contact.
Het belast ze en ze zullen er alles aan doen je weg te jagen, zelfs als dat betekent de relatie beeindigen. Als ze al belang hebben bij de uitkomst dan zullen ze deze óf snel opgeven zodat je aftaait, óf ze zetten zo hard hun hakken in het zand dat je ze er met nog geen tien olifanten uitgesleept krijgt.

Ook ik heb autisme. In elk geval zijn mijn autistische trekken zo zwaar,
dat ze me jaren het leven zuur hebben gemaakt.
Nu ik het weet heb ik mijn leven terug en weet ik eindelijk waar al die rare stukjes van de puzzel horen.

Dat ik zo lang niet heb geweten wat er aan de hand was, is niet zo gek. Autisme werd lange tijd alleen herkend als het je functioneren niet heel ernstig belemmerde.
Begin jaren 90 werd een hoogfunctionerende vorm van autisme opgenomen in de DSM IV. Asperger werd in 1944 voor het eerst beschreven door Hans Asperger die het ontdekte bij een groep jongetjes die hij “de Professortjes” noemde.
Ze waren heel intensief bezig met één onderwerp, ieder had zijn hobby.
En als ze zich niet de hele dag met hun interesse konden bezighouden werden ze heel erg boos.

Sinds de Professortjes is er steeds meer duidelijk geworden over autisme maar de kennis over (met name hoogfunctionerend) autisme bij vrouwen loopt tien, twintig jaar achter, en de term Asperger is inmiddels uit de DSM gehaald.
Alles heet tegenwoordig Autisme Spectrum Disorder (ASS)

Mensen met hoogfunctionerend autisme gebruiken zelf nog wel de term Asperger.
Greta Thunberg, de klimaatactiviste, sluit haar tweets wel eens af met:
#aspiepower 
Aspie = zoals mensen met Asperger zichzelf noemen
Aspie power = laten zien dat er ook positieve kanten aanzitten
Bijvoorbeeld jezelf monomaan met het klimaat bezighouden terwijl niet-autistische mensen, door hen “neuro-typicals” genoemd, allemaal praatjes aan het houden zijn over economische groei.
Daar hoef je bij Greta niet mee aan te komen.

Inmiddels weet ik zeker dat ik na het uiteenvallen van mijn yogapraktijk,
ben vastgelopen omdat ik Asperger heb.
Ik functioneer niet in de gewone mensenwereld, en wilde daarom geen normale baan.
Nu ik eenmaal weet dat ik Asperger heb, en dus als het ware zo’n klein professortje ben, is het eigenlijk een eitje om het te “hacken”.
Ik moet gewoon specialistisch werk gaan doen, bij voorkeur thuis.
Dus een heel manuscript voor een uitgever verwerken, of een dossier helemaal uitspitten.
Misschien krijg ik het zelfs op een dag wel voor elkaar van mijn eigen schrijfwerk te leven, nu ik eenmaal weet wat mijn kwaliteiten zijn.

Zolang ik maar één ding hoef te doen, zonder afleiding, ben ik beter in mijn werk dan niet-autisten. 
Ik heb in 2017 tien boeken uitgegeven in één maand. 
Daar ging ook jaren redigeerwerk aan vooraf, maar uiteindelijk waren ze alle tien tegelijk af.
Een autist kan dat: die heeft veel meer mentale bandbreedte dan iemand met neuro-typical hersenen.

Ik vertel dit zodat je ziet hoe makkelijk het in mijn geval was de werk-puzzel op te lossen, toen ik eenmaal wist dat ik autisme had.
Maar in de loop van de jaren heb ik zonder het te weten ook autisme-vriendelijke vormen gevonden voor:
-liefdesleven
-vriendschappen
-sociale contacten
-hobbies en vrije tijd

Ik geef hier ook heel veel credit aan het gezin waar ik ben opgegroeid:
Er was altijd ruimte om dingen anders te doen, zodat iedereen het naar z’n zin had.
Zo gingen we bijvoorbeeld niet met z’n allen op vakantie maar twee-aan-twee.
Kleinere groepsgrootte en meer alleen zijn is iets waar autistische partners en kinderen mee geholpen zijn, maar die bij neuro-typische familieleden gevoelig kunnen liggen, omdat ze het als persoonlijk falen zien.

checklist

Herken je één van de volgende kenmerken bij jezelf of je kinderen,
denk dan aan autisme. 

“stimming”: repetitief gedrag zoals heen en weer wiegen op muziek

Dit is een klassiek kenmerk. Inmiddels is al lang duidelijk dat niet iedereen met autisme, ook klassieke kenmerken heeft.
Maar dat gezegd hebbende, andere klassieke kenmerken zijn geen gezichtsuitdrukkingen kunnen lezen, zeer gevoelige zintuigen hebben, je niet kunnen inleven in de gevoelens van anderen en geen relaties aan kunnen gaan.
Op de meeste websites van GZ instellingen staan nog steeds alleen deze kenmerken, waarschijnlijk omdat dit de enige zijn die in de DSM staan.
Maar zoals ik al zei gaan de ontwikkelingen rondom autisme razendsnel. Dat je als vrouw vroeger überhaupt geen hoogfunctionerende autist kon zijn, geeft wel aan van hoe ver het moet komen.
Autisme wordt wel uitgelegd als een “vermannelijking” van het brein. Dit verklaart waarom autisme bij vrouwen minder opvalt.
Daarnaast zijn vrouwen beter in “masking”; het imiteren van sociaal gedrag. 

“zoning out” en meltdowns

Zoning out is je afsluiten door televisie te kijken, social media afstruinen, gamen of met een hobby bezig zijn (zoals ik met schrijven). Zoning out is niet zelden echt uren per dag nodig om na een school- of werkdag weer een beetje “mens”te worden.
Een meltdown is een zware emotionele reactie, meestal vertraagd met enkele uren maar soms ook dagen.
Meltdowns kunnen voorkomen na een ruzie, maar ook na een feest of piek-ervaring.
Autistische hersenen kunnen geen prioriteiten zien, en nemen daardoor alles als één geheel waar.
Niet in losse onderdelen.
Daardoor heeft een gebeurtenis veel meer impact en is de verwerkingstijd erna veel langer. 

Tijdens die hele periode kan een meltdown voorkomen.

slecht zijn in switchen

Autisten kunnen zich dieper concentreren, maar hebben daarom een hekel aan switchen (hun werkzaamheden veranderen) of aan incidenten of wijzigingen in het programma.

“mastership”/workaholic in plaats van gewoon werk of hobby’s. 

Als je geluk hebt is je hobby programmeren/ coding!
Maar het kan ook schrijven zijn, Bon Jovi of paarden. Steve Jobs (van Apple), Bill Gates (Microsoft) en Mark Zuckerberg zijn alledrie mensen met Asperger/autisme.

Bij meisjes zijn de obsessies minder goed te herkennen omdat de onderwerpen hetzelfde zijn als bij “gewone” meisjes. Alleen zitten ze veel dieper in de materie. Bij meisjes valt weer op dat ze jongensachtiger zijn en niet op een meisjesachtige manier met relaties bezig zijn. 

fantasiewereld die meer waarheid is dan de echte wereld. 

Uiteraard is dit ook de reden dat er überhaupt mastership bereikt wordt op het gebied van het werk of de hobby. Een autist denkt aan niets anders. 

sociale patronen

En ik ben ervan overtuigd dat weerzin tegen sociale contacten een sterke indicator is.
Een soort lakmoesproef.
Gewone mensen gaan de kroeg in, iemand met autisme sluit zich op in z’n kamer en trekt de deur achter zich dicht.
Hoe meer autisten moeten “masken” overdag (masken = zich normaal voordoen) hoe meer tijd ze nodig hebben voor “zoning out”.
Alleen zijn dus.

Ik heb over één autist gehoord die zich liet omscholen van het onderwijs, waar hij echt een spokes-person voor autisme was, naar IT-er.
Tot zijn verbazing kwam hij erachter dat hij daar totaal geen last had van zijn beperkingen omdat zijn collega’s daar ook zo waren.
Autisme-problemen zijn dus gerelateerd aan functioneren in een neuro-typische, en autisme onvriendelijke omgeving.

Ook heb ik verhalen gehoord van kinderen met autisme die hun draai niet konden vinden, maar die zodra ze onder elkaar waren ineens vrolijke energieke kinderen werden. Zodra ze aansluiting konden vinden op het (diepgaande) niveau van hun interesses, was er geen vuiltje meer aan de lucht.

Mocht je daar iets mee willen dan heeft iedere stad steungroepen voor mensen met autisme, er zijn congressen (voor behandelaars maar ook voor mensen die het hebben), YouTube staat er vol mee en ik heb zelfs gehoord dat we speciale dagen hebben op kermissen waarbij de muziek zacht staat en de lichtjes uit zijn.
Met een officiele diagnose kun je een autisme pas aanvragen die je helpt bij moeilijke situaties zoals douane maar die ook extra welkom heet bij musea en attracties.

De nieuwe generatie van mensen die autisme hebben, identificeren zich ermee.
Ze zeggen dus niet “Ik heb autisme” maar “Ik ben autistisch”
en zelfs #aspiepower!
Omdat autisme voor hen neutraal is, net als “ik ben een man” of “ik ben een vrouw”
En zoals een onderzoeker op YouTube zei:
“Je bent het, het is onveranderlijk.
Als je je geslacht wilt veranderen, dan hebben we daar hulp voor.

Maar we kunnen je niet van autistisch naar neuro-typisch (normaal) opereren. 
En ook niet andersom.”

En alleen dat al is anno 2019, waarin alles maakbaar is, toch wel erg bijzonder.

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Kenmerken van mijn autisme 2: Kanarie in de kolenmijn | Dagboek van een Aspergirl 3

cartoon Gale Galligan Klik voor een Engelstalig stuk over deze cartoon en gaslightiging

Op dit moment is er veel te doen over “gaslighting”.
Een manipulatie tactiek waarbij de gaslighter net doet alsof het slachtoffer zich dingen inbeeldt.
Voor een autist is dit de dagelijkse realiteit.
Die wordt de hele dag gegaslight by default.
Wij voelen namelijk dat iets niet in de haak is, waardoor we ons gek of onaangepast beginnen te gedragen, en wij ineens degene zijn die zogenaamd de bijeenkomst heeft verpest.
Je kunt het vergelijken met jengelende kinderen:
Die doen dat ook alleen maar omdat zij het ventiel zijn voor de spanning die door de ander of (vaker) het hele gezelschap wordt gevoeld.
De reden dat deze onaangepaste uitingen als reactie op onderliggende spanning, meestal niet 1-op-1 gebeuren, maar in een “gezellig” groepsverband  – zoals pak m beet, het gezin! – is omdat mensen in groepsverband hun ware gezicht, gevoelens en frustraties niet willen laten zien.
Vaak spelen in een groep diepgewortende problemen of zeer ongezonde dynamieken. Zaken waar NIEMAND graag aan herinnerd wordt.
En zolang je met “gezonde” neuro-typische volwassenen te maken hebt, dan lukt dat.
Iedereen draagt zijn steentje bij.
De één door iedereen te “zien” en speciale aandacht te geven, zodat in elk geval voor de duur van de activiteit de onderliggende frustratie niet wordt gevoeld.
En de ander draagt weer bij door “gepast ongepast” gedrag.
Bijvoorbeeld de vuilniszakken niet buitenzetten.
Praise the Lord voor deze mensen! Vooral die tweede categorie. Wat een schatten zijn het, dat ze precies de goede “afleidingsmanouvre” weten te creeeren waardoor de anderen zich goed kunnen voelen, omdat zij wél de vuilniszakken buitenzetten, en er toch niemand hoeft te praten over wat er echt aan de hand is!
Hatsa!
ZO doe je dat als gezonde neuro-typische mensen onder elkaar!
Totdat er dus een autist binnenkomt die automatisch iets doet wat ongepast is. Ik spreek uit ervaring hier. Het ongelukkige is dat ik zelf dan ook zie dat het ongepast is, of – nog schrijnender  –  “het” pakt gewoon verkeerd uit.
En dan word ik later overvallen door schaamte, het is heel traumatiserend.
Van de keren dat ik het aandurfde iemand te isoleren om te achterhalen wat er fout ging, en nog een aantal andere keren waar de waarheid me op een presenteerblaadje werd aangeboden, weet ik dat zij mij gewoon niet hadden verteld wat er echt speelde. En dat mijn onaangepaste gedrag hoe genant ook voor alle partijen, hen bijzonder goed uitkwam.
Ten koste van mij.
De autist is de zwakste schakel als het op sociale conventies aankomt, maar wint altijd bij bullshit bingo. Een spel dat maar heel weinig gespeeld wordt want de meeste mensen beleven er geen plezier aan. 
De reden dat ik het koppel aan gaslighting, is dat gaslighting een 1-op-1 manipulatie is waarbij de dader het slachtoffer wijsmaakt dat hij of zij spoken ziet.
Maar de autist wordt door de hele neuro-typische samenleving gegaslight. Er is spanning. De reactie van de autist op deze onderhuidse spanningen is acuut en per definitie onafgestemd.
Niet omdat de autist niet kan voelen dat er iets loos is, maar omdat de mensen in het gezelschap hun defenses “up” hebben, en de autist dus ook geen echt contact kan maken.
De enige afgestemde reactie, waar het gezelschap op dat moment content en tevreden mee zou zijn, en je op handen zouden dragen ook nog, dat is door mensen mee te nemen in een verhaal of een activiteit, waardoor het probleem of de sfeer eigenlijk vanzelf oplost, maar met behoud van ieders ego.
Dit zie je bijvoorbeeld bij trainingen, of teambuildings activiteiten.
Zonder het probleem te benoemen (want blijkbaar is dat verschrikkelijk) wordt iedereen in een roeiboot gezet, krijgen ze een lasergun in de hand gedrukt, of wordt de cursus geweldloos communiceren voor de werknemer afgerekend.
Geen prijs is te hoog om niet uit te hoeven spreken dat er gewoon tegengestelde belangen zijn, en dat degene die voor of achter de schermen de meeste macht aan zijn kant weet te verkrijgen, wint.
Autisten hebben helemaal geen problemen met tegengestelde belangen.
En zelfs niet met mensen die liegen.
Van een autist mag je best A zeggen en B doen.
Nee, waar autisten een radar voor hebben? Schrik niet. Is voor mensen die jokken naar zichzelf. Niet zozeer naar de buitenwereld.
Of het nou je onzekerheid is, je gevoelens, twijfels, verlangens? Als je jezelf niet kent dan zien we je als één brok ruis op de radar verschijnen, waar we heel graag helderheid in willen krijgen al is het alleen maar voor onszelf, maar waardoor we de boel alleen maar erger maken.
Maar het heeft ook voordelen dat we zo zijn.
Zo heb ik een reputatie dat ik met hele moeilijke mannen overweg kan. En moeilijk betekent meestal “niet transparant”. Ik heb daar vaak over nagedacht, hoe het kan dat ik deze mannen heel rustgevend vind, en ben tot een opmerkelijke conclusie gekomen.
Dat is omdat deze mannen verrassend eerlijk zijn op gevoelsniveau.
Daar kun je lezen en schrijven met ze.
Dus op het communicatie niveau van de neuro-typische mens kunnen ze overkomen als babbelaars, manipulators, of zelfs als niet te vertrouwen.
Maar ik heb als autist direct contact met hun ware zelf.
En ik ben eraan gewend dat mensen constant de waarheid verhullen, dus op dat vlak is zo n man voor mij niet anders dan alle andere neuro-typische mensen. 
Een treffend voorbeeld hiervan is Thierry Baudet.
Hoe hard ik ook probeer hem “fout” te vinden, het lukt me gewoon niet.
Ik heb zijn boek ook gelezen, en vond het een ontroerend boek. De allerlaatste hoofdstukken zijn echt pittig, maar je kunt daarin heel makkelijk zien dat het een literaire keuze is, en dat deze hoofdstukken veel verder afstaan van hem als persoon dan de eerste.
Maar eigenlijk had het me niks uitgemaakt wat er in dat boek stond, want op de momenten dat ik hem op tv zag als hij ontspannen was, kon ik er zo makkelijk “bij”. Veel prettiger dan alle andere politici, zo’n foute man. 
Want de autist reageert niet op wat gezegd wordt, maar op wat gevoeld wordt.
Maar de meeste normale en goedbedoelende mensen, kunnen helemaal niet bij hun gevoel, want die hebben het druk met “het goede” doen in de echte mensenwereld. Ze zijn volledig naar buiten gericht, terwijl een autist volledig naar binnen is gericht.
Net als die foute of moeilijke man.
Het fout zijn of moeilijk zijn van de foute man en de autist is dus geworteld in een naar binnen gekeerdheid, waar de meeste mensen misschien zelfs wel een beetje jaloers op zijn. Alleen is de foute man, net als de vuilniszak weigeraar, zich ervan bewust dat hij nog even wat de neuro-typische wereld in moet slingeren.
Iets waar ze zich mee kunnen vermaken, en de foute man weet daar zelfs nog zijn voordeel mee te doen.
Maar dat de foute man op gevoelsniveau heel goed contact kan maken, net als de vuilniszakweigeraar, daar hoor je niemand over.
Gewone, “goede” mensen, zijn erop gericht dat alles op oppervlakkig niveau gezellig blijft. Ze zijn pas in tweede instantie, if ever, gericht op wat ze voelen.
Maar daarmee maken ze dus ook niet écht contact met de ander.
1-op-1 kan de autist meestal nog wel uit de voeten.
Dan kan hij t gesprek op zijn helft trekken door het onbenoembare te benoemen.
Maar zodra je met zijn drieen bent lukt dat al niet meer en wordt er teruggegrepen op de standaard neuro-typische gespreksvorm:
Things Which Shall Not Be Named
Totdat de autist zich onafgestemd gedraagt, en t daar over kan gaan.
Gelukkig.

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Kenmerken van mijn autisme 1: Woede | Dagboek van een Aspergirl 2

Ik had overal kunnen beginnen, met deze serie.
Bijvoorbeeld over alle positieve kanten van Asperger, de talenten waarvan ik pas nu begin te begrijpen dat ik ze altijd links heb laten liggen omdat ik niet begreep dat anderen ze überhaupt niet hadden.
Maar ook op het gebied van productiviteit en organisatie heb ik mezelf 47 jaar in de weg gezeten door alles op de neuro-typische manier te doen. Daarmee heb ik niet alleen totaal de plank misgeslagen, omdat wat voor “hen” werkt voor mij nooit zal werken;
Ik heb bovendien mijn eigen manier van werken niet ontwikkeld.
Of ik inderdaad al mijn social media uit moet zetten om geconcentreerd te kunnen werken?
I seriously doubt it.
Maar al die jaren over hoe slecht het voor je is, maken dat ik me er nog steeds schuldig over voel. Terwijl ik weet dat met de tabbladen spelen van mijn Twitter, email en Facebook, voor mij zoiets is als uit t raam staren.
Alles valt in driedimensionaal perspectief in elkaar en achter elkaar.
Het is mijn stimming; Een herhaalbeweging met kalmerend effect.
Alsof social media rustgevender zijn dan mijn eigen gedachten, wat waarschijnlijk ook zo is.
Through the lens of social media, bekijk ik dan eigenlijk van een afstandje mijn situatie, of ik orden ze ermee. En daar word ik rustig van.
Daarna ga ik soms schrijven, of soms iets anders doen.
Het is maar zelden dat ik iets triggerends vind op social media, maar soms kan ik me erin verliezen. Dan denk ik (volgens neuro-tyische logica) dat het aan de social media lag. Totdat ik me realiseer dat er waarschijnlijk al een soort gat in mijn denken zat, of een soort ontevreden gevoel, waarvan ik de behoefte had om hem te ordenen of te vullen.
Dat een dagdeel weg bingen op social media, dieper liggende redenen heeft, die misschien wel helemaal niet op een andere manier doorwerkt of doorleefd hadden kunnen worden.
Dat het misschien maar goed is, dat ik me in een onderwerp op internet of in een discussie op social media heb verloren, want nu is de boel in elk geval in beweging gekomen.
Tot zover dit voorbeeld.
Ik heb dus echt nog de wereld te ontdekken aan hoe ik (iemand met self-diagnosed autisme) me verhoud tot een wereld waarvan ik altijd heb aangenomen dat de wijsheden en de gebruiken ook voor mij geschikt zijn.
Maar er is één aspect waarop ik altijd heb geweten dat ik anders was:
In boos worden en contact verbreken.
Dat ik daarin altijd mijn “tegenstander” verraste door mijn hakken in t zand te zetten en werkelijk geen millimeter mee te geven. En dat ik wist dat ik zou winnen, omdat ik altijd bereid zou zijn tot het uiterste te gaan.
Voor mij bracht een einde, iets verbreken, een bepaalde rust, die het voor anderen overduidelijk niet gaf. En dat gaf me een competitive advantage.
Diep van binnen wist ik ook eigenlijk bij voorbaat, dat ik die ander de ruzie nooit zou vergeven.
Als je me eenmaal boos hebt gemaakt, dan is het stuk.
Ik heb wel last van vertraagde reactie: Het kan dus zijn dat ik op dat moment iets probeer te lijmen, en een dag later alsnog erop terugkom. En vaker wel dan niet zit er ook na de breakup nog enorme ontwikkeling oftewel vertraging in, hoe alle stukjes op hun plek vallen.
Soms word ik milder en liefdevoller na de breuk.
Soms ook juist starrer.
Maar ik ga hoe dan ook nooit terug.
Ik vergelijk vrouwen met Asperger met Galadriel van Lord of the Rings:
En in die zin had ik dus écht overal kunnen beginnen, met de vergelijking, want Galadriel zit natuurlijk bij de goeien
Maar dat ze speelt hoe ze boosaardig wordt, als ze die ring zou aanvaarden, dat is voor mij autistische woede.

In place of a Dark Lord, you would have a queen!
Not dark, but beautiful and terrible as the dawn!
Treacherous as the sea!
Stronger than the foundations of the earth!
All shall love me, and despair!

Dat je daar als neuro-typische mens niet van gaat winnen, dat is volkomen helder.
Toch komt voor de innocent bystander de woede van een autistische vrouw, net als die Galadriel, volkomen onverwacht.
Maar dat zeggen mensen ook vaak over katten:
“Hij viel zomaar aan.”
Terwijl wij, kattenfluisteraars, dat echt van mijlenver zien aankomen.
Zo moet je dus ook het idee dat een autist “zomaar” woedend wordt, zeker niet voor waarheid aannemen.
Ja: Voor wie helder gecommuniceerde waarschuwingen verwacht, waarbij de lichaamstaal en de verbale boodschap precies met elkaar overeenkomen.
Die persoon is goed de pisang bij een autist.
Maar mensen die katten begrijpen, die begrijpen autisten ook.
En die zullen – net zoals ik dat heb als mensen zeggen dat de kat “zomaar” aanvalt – denken: “Nou, IK zie t altijd mijlenver aankomen maar oké.”
In alle literatuur die ik lees over autisme komen woedeaanvallen maar heel weinig voor. 
Dat is logisch, want als andere autisten op mij lijken, dan komt het niet zo snel voor.
Maar er is één ding waar je iedere autist ogenblikkelijk boos mee krijgt, gok ik. En dat is over zijn of haar grenzen gaan.
In tegenstelling tot bij neuro-typische mensen, zit daar geen speling in.
Dat betekent dus dat voor mensen die ervan uitgaan dat iedereen wat anders wil, en dat dat oké is, en dat je het overlegt hoe je het gaat oplossen met elkaar? Niks aan t handje, ook niet met iemand met autisme. 
Maar degene die zijn zin er zonder overleg door probeert te drukken, dreigt of manipuleert? 
Nooouuuuuu… dan berg je maar.
De muur waar je dan tegenaan knalt is inderdaad stronger than the foundations of the earth.
Ja, dat zijn mooie momenten.

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Rock bottom | Dagboek van een Aspergirl 1

Vrees niet! Deze eerste post is pittig – maar zo word ik. Vrouwelijke Asperger in her prime. Zij staat daar ook rock bottom maar dan wél goed.

Dit was oorspronkelijk hét blog!
Waarin ik op mijn yogasite niet alleen bekend zou maken dat ik Asperger heb, maar ook een yogales aan zou bieden voor mensen met Asperger.
Hij was al geschreven.
Maar toen moest ik weg, dus ik had geen tijd meer om hem op mijn yogasite te publiceren.
En tijdens de middag weg zonk me de moed in de schoenen en zag ik de inktzwarte werkelijkheid van mijn leven onder ogen:
Mensen met Autisme Spectrum Stoornis, zoals het nu heet (de diagnose Asperger wordt niet meer gegeven), hebben tig keer zo weinig kansen op betaald werk, ze zijn slecht met hun financiën regelen, en hebben tig keer zoveel kans op suïcide gedachtes, suïcide pogingen, en ze zijn er ook nog bovengemiddeld bedreven in ook nog.
Tot op hoge leeftijd is het doodsoorzaak nummer 1.
En mijn kansen op financiële stabiliteit zijn vermoedelijk nog slechter aangezien ik pas op 47 jarige leeftijd de diagnose heb. En nu pas snap dat ik niet alleen als werknemer moeite ga krijgen maar dat ook het beroep van yogadocent hem niet meer gaat worden.
Wel een enkele individuele les, of een groepslesje voor terugkomers van de studio. Maar niets waarvoor ik de wind eronder moet hebben.
Niets meer waarvoor ik net moet doen alsof ik normaal ben, en niet alle indrukken die iemand achterlaat de hele dag met me meedraag.
Vrij snel nadat ik startte met lesgeven ben ik begonnen met schrijven. Ik ben dus ook maar kort puur yogadocent geweest: Schrijven bestond ernaast en kwam uit mijn hart.
De eerste jaren waren dat lange emails aan vriendjes, chatten op de relatiesites, maar het nam ieder jaar serieuzere vormen aan. Op het laatst besteedde ik al mijn tijd aan schrijven en was ik s avonds zelf ook wel toe aan een yogales.
Dit was erg gezellig. Ik een sociaal bad, zij een yogales. Gelijk oversteken.
Maar yoga was geen volledig inkomen meer, en de zorgen begonnen. 
Er kwamen steeds meer yogadocenten en yogastudios, ik was niet succesvol in het aantrekken en wegwijs maken van nieuwe mensen. Misschien ook omdat de yogastudio mij als Aspergirl gewoon veel meer energie kostte dan een neuro-typical
En met het natuurlijke verloop van mensen die om wat voor reden dan ook stopten, moest ik vanaf zomer 2018 dan ook op zoek naar ander werk. Zolang dat kon zou ik er groepslessen naast geven. 
Dat was toen het misging.
Voor het eerst in mijn leven kwamen er suïcidale gedachtes op.
Ik stond mijn diploma’s huilend te scannen, begon weer met (matig) alcohol drinken en vond dat ik een tweede minnaar nodig had. Maar het opvallendste was de voor mij tot dan toe volkomen onbekende behoefte er een einde aan te maken.
En het rare was dat voor mij het accepteren van de baan al gelijk stond aan spirituele zelfmoord. Ik dacht dus niet: “Zal ik fysiek zelfmoord plegen?”
Het was voor mij vanzelfsprekend dat aangezien ik spiritueel niet meer zou leven, mijn lichaam ermee zou ophouden door een hartaanval, doordat ik mezelf spontaan onder de bus zou gooien en het een ongeluk zou lijken (wat het ook was, alleen had ik het een fractie van een seconde wel gewild).
Of ik zou stoppen met eten.
Ik vond het belangrijk dat niemand zich geroepen voelde me te helpen, en wilde pertinent niet dat mijn suïcide iets afdwong. Als ik ergens respect voor heb dan is het voor al die mensen die wel naar hun werk gaan of hun toko draaiende houden, en ik wilde absoluut niemand tot last zijn, omdat ze om half 6 ook nog moesten checken of Lauren Harteveld nog ademde.
Daarom ging ik ook werken – zodat niemand zich meer zorgen over mij hoefde te maken.
Behalve dan dat er heel erg veel reden was, om je zorgen te maken.
Ik wilde gewoon niet meer leven als ik niet iedere dag mijn eigen dingen kon schrijven en in plaats daarvan in een sociaal wespennest terechtkwam.
Trust me when I say dat ik de wespen al kon voelen in de emails waar de passief agressieve behoeftes van degene die ik moest vervangen al doorheen sijpelden.
Wat ik nu pas zie, is hoe deze klap doorwerkte.
Ik weigerde de baan, die ik in mijn vakantieweek had aangenomen. Maar toen ik weer aan het werk ging in de studio, kon ik het gewoon niet meer opbrengen voor de groep te staan.
Op maandag 23 juli, de dag voor mijn 46e verjaardag, stopte ik na een carrière van 15 jaar met groepslessen.
Ik snap nu pas dat dat de rebound was.
Dat het werk zoeken en de klap van mijn eerste suïcide behoefte, me mentaal zo uit t loot hadden geslagen, dat ik het niet meer opbracht om les te geven. Ik had niets te geven.
Zoals ik ook vandaag na een middag weg, thuiskwam met tranen in mijn ogen en het diepe besef:
Ik heb voor yoga met Asperger helemaal niets te bieden.
Wat alle mensen die me rond een uur of 5 huilend door de Albert Heijn hebben zien lopen kunnen beamen. En ook nu is het nog niet veel met mij. Maar er begint al wel meer duidelijkheid te komen, een lichtstraaltje, en iets wat zowaar op een Plan de Campagne lijkt.
Maar eerst moet ik uitleggen wat mijn huidige, kansloze, positie is, binnen hulpverleningsland. En waarom ik daar geen hulp hoef te verwachten.

De “zelfredzame” Asperger (deze paragraaf kun je ook overslaan)

Op dit moment zit ik in een traject. Oorspronkelijk was dit om hulp te krijgen voor of eigenlijk “tegen” mijn suïcidale gedachtes, maar dat liep spaak. De dag dat je een huisarts tegenover je hebt die je zelfmoordgedachtes normaliseert omdat “andere mensen hun werk ook niet altijd leuk vinden” moet je ook een keer meegemaakt hebben, zal ik maar zeggen.
Dus inmiddels formuleer ik mijn hulpvraag niet meer in klachten, maar in mogelijke diagnoses. Als ik daar uitsluitsel over heb, dan red ik me verder wel.
Of het nou bipolair is, de overgang, of autisme:
I ll fucking take it.
Maar ik moet wel weten waar ik moet beginnen.
Waarom ik zelf bijna zeker weet dat het Asperger is, is a story for another day.
Dat ik niet reken op een behandeltraject, is geen zorgmijding.
Om me heen zie ik dat voor mensen met Asperger de behandeling erg beperkt is. Ik heb nog geen gelukkige Asperger gezien die zijn behandeling aanwijst als succes factor, wel ondersteuning maar dat is wat anders. 
Maar over die diagnose: Ook dat is dus zeer de vraag of ik die ooit krijg.
Zeker als ik kijk hoeveel professionals zich er dit jaar, op hun eigen manier naar eer en geweten, al voor hebben ingezet.
Drie huisartsen, twee psychiaters (onbetaald), één GZ medewerker bij de huisarts en dan nog twee offduty psychologen die in hun vrije tijd hebben zitten puzzelen om me met een waterdicht screeningsplan waar je volgens mij nog Borderline bij een haring mee zou kunnen detecteren – weer terug op de rit te krijgen.
Maar ook dat heeft niet mogen baten. Het heeft er alle schijn van dat mijn doorverwijzing na acceptatie van mij als patiënt, in de praktijk van de psychiater verloren is gegaan.
Ik moet denk ik terug naar Start, opnieuw de Haring Analyse aanvragen maar dan op naam van de derde psychiater ofzo?
Ik weet het niet.
Tenzij ik bereid ben mijn hele leven on hold te zetten, en van het binnendringen van het zwaar beveiligde, overbelaste zorgsysteem mijn enige levensdoel maak – inclusief het rucksichtslos voor mijn karretje spannen van iedere relatie in het zorgcircuit die me ook maar een beetje verder zou kunnen helpen – heb ik geen schijn van kans als hoogopgeleide, niet-overlastgevende vrouw geholpen te worden.
Dus ik kan me voorstellen dat mijn status als Aspergirl meer indruk zou hebben gemaakt als ik gediagnosticeerd ASS was, maar ik heb echt mijn best gedaan.
En ergens vind ik het ook wel reëel:
Ik ben natuurlijk ook veel kritischer en moeilijker te behandelen. Voor mijn autisme/persoonlijkheidsstoornis, kunnen ze misschien wel tig eenvoudige diagnoses stellen!
Of misschien van mensen die dakloos zijn, verslaafd of anderszins schrijnende problemen hebben. Ik snap ook wel dat ik geen prioriteit ben.
Maar ik had het desalniettemin op prijs gesteld als “het circuit” even los kwam van wat ze vinden dat ze zouden moeten kunnen behandelen, en communiceren wat er feitelijk haalbaar is anno 2019.
Want tot nu toe heeft het er alle schijn van dat zolang ik geen gevaar vorm voor anderen en niet met het mes op mijn polsen kom binnenstormen, ik t gewoon alleen moet doen.
En dat kan maar op 1 manier:
Door alles te doen wat ik kan, om een zelfredzame Asperger te worden.
Maar ik ga niet voor de zoveelste keer het systeem in dat me er iedere keer weer aan de andere kant uitknikkert, en dat niet eens een behandelplan heeft voor Asperger.
Daar heb ik nu tijd genoeg aan verspeeld.
Omdat ik dus niet reken op hulp uit het systeem ga ik de hulp inroepen van anderen die dit probleem hebben opgelost.
Ik ga op zoek naar anderen met Asperger, die aan de goede kant van de statistieken weten te blijven.

Ben jij een successvolle gelukkige asperger? 

Dan wil ik graag met je afspreken in Nijmegen.
Misschien dat ik op termijn ook wel ga reizen, maar nu zoek ik het dichtbij huis.
Je hoeft je geen zorgen te maken, dat ik een soort clingy amoebe ben die je helemaal leegzuigt en die je moet redden.
Ik ben een vrolijke, geweldige vrouw, en ik heb zelf ook zeer veel te bieden.
Mijn dates of tijd zijn niet minder waard omdat ik toevallig vanmiddag huilend door de Albert Heijn heb gelopen, dus als je mijn gezonde gedrag too much vindt, of me alleen op mijn zwakke momenten wil zien? 
Dan kunnen we dit niet doen.
Ik ga ervan uit dat we beide twee krachtige mensen zijn, die elkaar op specifieke gebieden kunnen helpen.
Zo ben ik een kei in Autistisch Relatie Beheer!
Ik ren de neuro-typicals zelfs nog voorbij, die er naar mijn niet geheel bescheiden mening een beetje een rommeltje van maken als het op hun relaties aankomt.
Dat kan veel beter.
Nou, zie, daar ben ik dus weer heel goed in. 
Maar ik zou het echt tof vinden om te horen hoe jij als Asperger zakelijk functioneert, zodat ik op zoek kan naar een werkplek die bij me past. En ik ook naar een werkgever toe meer helderheid kan verschaffen over wat ik kan en waar ze beter een neuro-typical voor kunnen huren.
Wil je afspreken dan kun je mailen naar Lauren
info@lsharteveld.nl
Je kunt ook eerst een beetje door dit blog dwalen om te kijken of ik geen heel eng kind ben.

Professionele hulp Nijmegen

Ik weet bijna zeker dat er projecten zijn om vrouwen/ondernemers/mensen die zijn vastgelopen op geestelijke klachten of zelfs specifiek Asperger, te helpen reintegreren. En ik heb een masters in Technische Bedrijfskunde, dus heb ik zelfs papieren die geldig zijn in de gewone mensenwereld.
Als jij weet waar ik moet zijn, dan hoor ik heel graag van je en kun je mailen naar Lauren
info@lsharteveld.nl
Mijn dank is groot!

Aspergirl dagboek: Now what?

Je hebt t vast al geraden, maar dit blog is mijn accountability. Een bewuste poging om toch nog iets van betekenis te geven aan deze donkere jaren.
En aangezien de statistieken voor vrouwen met autisme nóg schrijnender zijn dan voor mannen, sluit ik ook niet uit dat dit blog meer doet dan mij in leven houden.
Dat mijn verhaal anderen kan inspireren niet bij de pakken neer te gaan zitten, of open te zijn over hun autisme.
De afgelopen weken, maanden zelfs, heb ik autisme bestudeerd. En het is echt zo’n mooi en wonderlijk iets!
Het doet me nog het meest denken aan de eerste X-Men film:
Wij kunnen echt dingen die anderen niet kunnen.
Alleen is er in een neuro-typische wereld meestal geen behoefte aan tenzij je een talent hebt dat voor anderen zeer herkenbaar en nuttig is.
Maar er zit echt meer in.
Hoe meer ik het bestudeer, hoe enthousiaster ik word.
Maar ook hoe gefrustreerder dat wij op het gebied van zoiets eenvoudigs als ons eigen geld verdienen zoveel moeite lijken te hebben.
Zo hulpbehoevend kunnen zijn, zelfs als we heel intelligent zijn.
Maar het beeld van X-Men first class – waarin alle X men and women hun talent leren inzetten voor een betere wereld, dat inspireert me.

Young Raven: 
You’re not scared of me?

Young Charles Xavier:
I always believed I couldn’t be the only one in the world.
The only person who was different.
And here you are.
[he extends his hand to introduce himself]
Charles Xavier.


Ik ben Lauren Harteveld.
En wie ben jij?

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

De dag dat ik zeker wist dat ik misschien autistisch was

Courtney Love heeft autisme/Asperger en praat daar ook regelmatig over

Er wordt veel geschreven over autisme op een niet-polariserende, en ook troostende manier.
Check bijvoorbeeld het mooie blog DSM meisjes.

Trigger disclaimer: dit is dus niet zo’n stuk.

Ik heb op het punt gestaan dit stuk te schrijven onder mijn echte naam, het account waar ik ook privéles yoga geef.
After all, als er iets is dat er voor heeft gezorgd dat ik geen groepslessen yoga meer geef, en dat ik al bijna tegen mijn two year anniversary van mental turmoil aanzit, dan is het wel dat ik autistisch ben.
De diagnose Asperger wordt (voor wie het nog niet weet) niet meer gegeven.
Maar de mensen die hem hebben gekregen mogen “hem houden”.
Alsof het om de oude kortingskaart van de NS gaat waar je ook in de spits met korting mee kunt reizen.
Je mag hem wel verlengen, maar je kunt geen nieuwe meer kopen.
Een aantal slimme Nederlanders dat geweigerd heeft zich uit te laten roken door aantrekkelijke overstapaanbiedingen, heeft er nog altijd plezier van.

Als ik dus ooit een officiële Autisme Spectrum (AS) diagnose krijg, wat zeer de vraag is maar daar kom ik nog op terug, dan zal dat nooit Asperger zijn.
De tijd dat er een soort “super autist” was ligt achter ons, en ik vind dat prima.
Autisme en Asperger betekenden voor mijn gevoel dat je zelf last ervaart te functioneren in de normale, neuro-typische maatschappij.
Maar bij wat ze vroeger Asperger noemden, ziet de buitenwereld dat minder, of zelfs niet.
Terwijl met een “echte” autist soms geen land te bezeilen valt.

In die zin moet je dus ook echt geen Asperger willen hebben, want het is een “wel de lasten niet de lusten” label. Jij hebt wel last, maar de wereld ziet je als normaal.
Nou, daar heb ik na 47 jaar natuurlijk geen behoefte aan, dus ik vind het niet erg dat ik geen officiele Asperger meer kan zijn. Maar waarschijnlijk krijg ik dus helemaal geen diagnose.
De reden is dat ik wel de loop inga, om uit te laten vogelen wat er aan de hand is. Maar ik word er gewoon de hele tijd aan de andere kant weer uitgegooid.
Niet letterlijk natuurlijk.
Want dan zouden ze zorg weigeren, en dat mag niet.
Maar dan word ik teruggestuurd naar wat vroeger eerstelijns hulp heette. Dat is psychotherapie met zwakke of geen diagnoses en alleen gericht op behandeling. Ik heb die sites bekeken en persoonlijk eindig ik nog liever met mijn voeten in een emmer cement op de bodem van de Waal dan dat ik daar mijn tijd ga verdoen.
Met je Rationeel Emotieve Therapie.
Al mijn “behandelaars” (in dit stadium is de benaming “hindernissen”, “poortwachters” of het wat mildere “chronisch overbelaste zorgverleners” meer op zijn plek)  zijn op de hoogte dat ik suïcidale gedachtes heb. Ik heb er natuurlijk niet heel veel verstand van, maar volgens mij moet je dan met zwaarder geschut komen.
Mijn eerste huisarts probeerde mijn suïcidaliteit zelfs te normaliseren. Ik herhaalde zijn woorden om te checken of ik hem goed begrepen had. Dit bleek het geval.
Waarop ik zei:
“Tja weet je. Ik vind het zelf ook heel normaal dat ik niet meer wil leven als ik mijn purpose work niet kan doen, en in plaats daarvan 40+ uur per week voor een baas moet werken.
Mij hoef je niet te overtuigen.
Maar ik zie om me heen dat het toch een vrij atypische reactie is.”
Hij antwoordde dat anderen ook vaak klaagden over hun werk omdat het zo zwaar viel, dus dat het verschil echt niet zo groot was.
Ik had er nog een hele dobber aan, maar uiteindelijk vond ik de goede woorden, en als beloning had ik mijn eerste entreebewijs voor de loop
Wat later ongeldig bleek te zijn trouwens.
Altijd oppassen voor valse tickets!

Inmiddels zit ik – in principe – bij een uitstekende psychiater waar ik zeer veel vertrouwen in heb en die me niet heeft terugverwezen naar de eerstelijns.
Dat kan ook niet, want ik heb een verwijzingsbrief waarin staat dat ik getest moet worden op drie zware jongens namelijk autisme, persoonlijkheidsstoornissen en hoogbegaafdheid.
Autisme is van deze drie natuurlijk verreweg de meest knuffelbare.
Maar met een persoonlijkheidsstoornis ben ik weer lekker weerbaar.
Bij hoogbegaafdheid zit je vooral jezelf in de weg, naar de buitenwereld heb je nog steeds geen vlot lopend verhaal.
Dus ik hoop niet dat ik hoogbegaafdheid heb, want ik wil liever een label waardoor de buitenwereld me eng vindt en op zijn tenen wegloopt.
Zodat ik lekker mijn eigen gang kan gaan omdat de rapen natuurlijk gaar zijn als ik ontplof.
Of dat nou narcissistic rage is, of een autistic meltdown?
Ach.
Tomaytoes, tomahtoes hoor. I ll take it.
En zo heel slim ben ik nou ook weer niet, dus dat hoogbegaafdheid in de zin van een hoog klassiek intellect, dat heb ik vast niet.

In Groningen kende ik een kleuter die vanuit het stoeltje in zijn winkelwagentje de weegschaal van de supermarkt kon deprogrammeren. Dit was in de jaren 90, de beveiliging van die apparaten zal wel zijn opgeschroefd, maar ik heb me nooit met programmeren of coderen beziggehouden. 
Ik ben wel hoogbegaafd, in de zin van dat ik heel veel verschillende talenten heb, en die allemaal kan combineren. Zelfs moet combineren anders word ik gek. Dit wordt door Paula Prober The Rainforest Mind (ook boek) genoemd.
Maar echt hoge intelligentie?
Mwah.
Ik ga er echt vanuit dat dat wel meevalt.
Maar op dit moment ligt er dus een volledige en juiste verwijzing bij een zeer capabele psychiater, die mij ook geaccepteerd heeft als patiënt maar waar ik al bijna twee weken niets van heb gehoord sinds we in de fase zitten dat we een afspraak gaan maken.
We staan voor 2020 voor de intake, en dat wist ik, maar nu ligt het dus stil.
Na een week heb ik nog een email gestuurd, om te controleren of de afspraak wellicht pas tegen die tijd wordt ingepland en bevestiging te krijgen dat ik wel nog steeds in de loop zat.
Maar ook daar heb ik niks op gehoord.
Het kan dus zijn dat ik er weer uit lig, en dat ik begin 2020 niet ineens een magisch telefoontje krijg dat ik alsnog mag komen.
De coulance waarmee mijn hulpvraag wordt geïnterpreteerd geeft aan dat ik naar alle waarschijnlijkheid een hoogbegaafde Asperger ben, want zelfs psychiaters vinden blijkbaar dat ik t zelf op kan lossen.
En misschien is dat ook zo.
Want voor ik ga uitleggen waarom gisteren de dag was dat ik wist dat ik autist formerly known as Asperger was, ga ik eerst uitleggen waarom het misschien wel niet voor niets is dat Aspergers en Hoogintelligente mensen geen hulp krijgen en niemand er rekening mee wil houden:
Omdat ze normaal zijn.
Maar ho!

Niet normaal in de zin van neuro-typisch, of gemiddeld.
Maar normaal in de zin van heel erg logisch, voorspelbaar, consistent, transparant. Normaal in de zin van dat ze de waarden hebben die we allemaal zeggen te waarderen.

Aspergers gedragen zich zoals we allemaal zeggen dat we ons willen gedragen maar niet doen.
Ze volgen hun hart, verdragen geen onrechtvaardigheid, ze liegen niet.
En in elk geval de vrouwen – maar het zou me helemaal niets verbazen als ze het allemaal doen! – zijn extreem gevoelig en empathisch.
Vrouwelijke Aspergers, Aspergirls zoals Rudy Simone ze noemt (ook een boek), maken echt contact, en voelen de wereld om hen heen feilloos aan. 
Aspergers zijn dus hele morele en reine mensen – iets wat we allemaal zeggen te zijn of te willen.
But there’s a catch!
Ze functioneren alleen op dat niveau.
En DAT is waar het misgaat.
Want zeggen dat je eerlijkheid en transparantie waardeert, is a whole different ball game dan oog in oog staan met iemand die dwars door je heen kijkt, en die gewoon weigert te reageren op je subliminal messaging.
Niet omdat we die niet begrijpen.
Maar omdat we geen subliminal response kunnen terugsturen. 
Het is één op één vergelijkbaar met het belangrijke verschil tussen mannen en vrouwen waarin vrouwen als ze het over een probleem hebben, aandacht, empathie en verbinding willen.
Terwijl mannen de oplossing aandragen voor het probleem.
Proberen gratis een diepere behoefte mee te sturen met een ogenschijnlijk onschuldige vraag of neutraal probleem, is iets dat niet werkt bij mannen en ook niet bij autisten.
En ik ga helemaal afwijken van de aanname dat die mannen of autisten die behoefte niet zien.
DIE ZIEN ZE WEL.
De reden dat ze er niet aan voldoen is tweezijdig.
1. Mannen en autisten kunnen niet de subliminal message sturen die precies voldoet aan jouw behoefte.
Misschien kan je vriendin of je moeder met een kopje thee precies de diepere aandacht en liefde geven waar je zo op zit te springen.
Mannen?
Autisten?
Ik?
No can’t do.
Er is een onvermogen de gepaste reactie, verpakt in een reciprocal, gratis en voor niks, subliminal message terug te sturen. 
2. Mannen en autisten en definitely moi, weigeren het gewoonweg
Je zag het al een beetje aan het gebruik van het woord “gratis” maar ik ben er ook gewoon op tegen.
Als je iets van me nodig hebt, dan wil ik dat je daarvoor uit komt. Ik wil helder hebben wie er aan het investeren is, aan het geven is, en wie er staat te ontvangen.
Als ik ergens een tyfushekel aan heb (pardon my French, ik word hiervoor behandeld. Of nou ja, waarschijnlijk dus niet) dan is het als iemand net doet alsof hij iets komt brengen – met andere woorden een behoefte van mij komt vervullen – terwijl hij eigenlijk iets komt halen.
De behoefte ligt dus bij hem of haar.
Autisten, Aspergers, mannen, en zéker moi:
We zijn een soms pijnlijke herinnering, dat als jij niet voor je eigen verlangen of behoefte gaat staan en ons daarom aanspreekt met oppervlakkige dingen, maar je reageert WEL als door een wesp gestoken als we Nee zeggen omdat we je voor jouw gevoel op je diepere behoefte afwijzen?
Dat dat niet ONS probleem is.
Ik snap heel goed, dat we de Aspergers, de Autisten, en moi – die in staat zijn met zo n vergrootglas naar sociale verhoudingen te kijken, en precies weten wat eraan rammelt, het liefste onbehandeld laten rondlopen.
Je moet ze niet wijzer maken dan ze zijn natuurlijk.
Ik denk dus dat er altijd een zekere – maar geen absolute! – strijd zal zijn tussen de neuro-typische mens en Aspergers en Autisten.
De neuro-typische mens heeft er gewoon helemaal geen belang bij om transparant te zijn.
Dat gezegd hebbende zijn er steeds meer mensen die wel echt een behoefte hebben zichzelf te laten zien. Om van mens tot mens écht contact te maken.
En voor hen zal contact met iemand met Autisme, en zeker een Aspergirl een zegen zijn.
Ik heb een nieuwe vriendin die Asperger heeft. We hebben elkaar een tijd geleden zakelijk leren kennen, en elkaar veel ruimte en beslismomenten gegeven om te kiezen of we ook buiten de zakelijke context contact wilden.
En nu hebben we dus één date gehad, en dat was heel fijn.
Aan haar heb ik mijn vragen voorgelegd, waarom ik twijfelde aan mijn werkdiagnose autistisme.
Zij legde me uit dat autisme wel degelijk kon, omdat ik vrouw ben.
En dat na het lezen van het boek Aspergirls van Rudy Simone, me meer duidelijk zou worden.

Uiteraard kan zij als Asperger vrouw geen diagnose stellen van mij.
Noch kan ik het zelf.
Feit is dat alleen de psychiater waar ik dus wel of niet een afspraak mee heb, dat zou kunnen.
Maar er was één ding wat mijn nieuwe vriendin vertelde, aan het einde van onze date, waardoor de schellen van mijn ogen vielen, en ik wist:
Ik ben het.
Want op onze zakelijke afspraak zag ze direct bij binnenkomst dat ik anders was.
Ze vertelde: “Ik dacht meteen, “Oh! Dit gaan we even anders doen!””
Ik mocht veel langer blijven dan al haar andere afspraken, en ik ging weg zonder dat ze haar formele vragenlijst had afgewerkt of de contracten had geregeld.
Aangezien ik me niet kon herinneren dat ik iets raars of ongebruikelijks had gedaan, vroeg ik of ze kon omschrijven hoe haar andere afspraken zich gedroegen, versus ik.

En dat deed ze.
Ik had geen small talk, en maakte echt contact.
Met haar.

~Lauren

Dit blog in het Nederlands is een uitzondering.
Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op