Sex, mannen en macht: Zeg Maar Lauren is terug! (Op de kop af 1 maand na t opheffen)

Er was een tijd dat een standaard blogpost bij WordPress begon met de woorden:
“Be careful with your readers.”
Ik vond dat nogal neerbuigend, maar het probleem bleek nog veel groter.
Ik kan dat niet, zelfs al zou ik het willen.
Ik weet zelf namelijk helemaal niet welke kant het opgaat.

Het is voor mij net zo n grote verrassing als voor jullie, en daar hoort bij dat ik dingen definitief stop, en weer oppak, en dan weer stop.
Dat is niet omdat ik een lelijk karakter heb (hoewel ik dat waarschijnlijk ook heb) maar omdat ik altijd verander.
Bovendien zijn er natuurlijk genoeg bloggers die wel consistent zijn, net zoals er genoeg yogadocenten zijn die jaar in jaar uit hetzelfde doen trouwens (aan beide is geen gebrek) dus ik voel ook geen morele noodzaak om de stabiele factor in je leven te worden.
Maar goed, ik kan het dus ook gewoon niet.
Je kunt het vergelijken met het verschil dat ik preservers en creators noem.
Preservers– mensen die opbouwen en behouden.
Dit zijn de ondernemers (opbouwers), en zeker ook de meeste yogadocenten: Zij behouden en bouwen op. Ik heb weleens ergens gelezen dat de grootste denkfout van deze tijd is dat wij een obsessie hebben met productiviteit en  nieuwe dingen creëren: terwijl het gros van het werk dat gedaan moet worden onderhoud is!
Maar het water loopt ons in de mond bij het idee dat we iets nieuws gaan opbouwen, right? Allemaal goed en aardig, maar wie gaat dat dan onderhouden?
Het meeste geld, banen, behoefte aan, is om dingen te onderhouden, voor dingen zorgen. En binnen de preservers heb je dan nog een kleine groep die mogen bouwen, dus de ondernemers en met name de nieuwe ondernemers.
Toch noem ik dit allemaal preservers.
Daar tegenover staat iets heel anders…
(drumroffel)
Namelijk een vrij kleine groep creators.
Misschien is een betere naam creatives. Mensen die iets nieuws creëren maar door een cyclus gaan van opbouw en afbraak. Een echte kunstenaar is altijd ook de vernietiger van zijn eigen werk, al is het maar omdat hij zijn bewustzijn eruit haalt en door gaat met het nieuwe.
Daarom is de kunstenaar als ondernemer ook zo’n ramp: tegen de tijd dat hij iets moet verkopen is hij er zelf al helemaal klaar mee. 
Nou zo is het hier dus ook:
Tegen de tijd dat ik iets heb geschreven, ben ik er klaar mee.
(reden 1 Waarom Zeg Maar Lauren 1 maand geleden stopte)
En ik voel me zeer ongemakkelijk bij iets opbouwen wat geacht wordt consistent en duurzaam te zijn. De verwachting dat ik blijf schrijven voor Zeg Maar Lauren ervaarde ik als zo beklemmend dat het alleen daarom al prettig was ermee te stoppen.
Dit is natuurlijk een taboe.
En dat ik het beklemmend vond dat mijn yogastudio al 15 jaar hetzelfde was, en het alleen daarom al in 2018 goed voelde hem weg te doen, tja daar heb ik het wel moeilijk mee gehad.
Naar mijn cursisten toe voelde ik me schuldig dat het ook een opluchting was het juk van de verwachtingen van me af te mogen gooien.

Als je van WordPress al de waarschuwing krijgt Be careful with your readers, dan is Be careful with your yoga clients al helemaal vanzelfsprekend.
Yogadocent, schrijver, coach, mijn weerzin ertegen kwam allemaal op hetzelfde neer:
Het idee 1 message te hebben, 1 beeld naar buiten toe, 1 verhaal dat ik keer na keer vertel?
Het idee een preserver te zijn, in plaats van de creative
Gadvergielekes!
En net zoals ik in de laatste drie jaar afschuwelijke dingen met mijn yogastudio heb gedaan…. (ja, ik beken schuld) heb ik afschuwelijke dingen met Zeg Maar Lauren gedaan.
Het was een soort Wreck This Journal, maar dan met dit blog.
Dit is wat ik heb gedaan:
In één maand heb ik Zeg Maar Lauren achtereenvolgens:
– Opgeheven, omdat ik helemaal geen zin had om bekend te staan als die vrouw met die spannende blogs over Nijmegen. Of over mannen. Of over seks.
Bij nader inzien had ik helemaal geen zin om bekend te staan in Nederland, period.
Ja, als die vrouw die altijd binnenkomt in de kroeg waar je onmogelijk een praatje mee kunt aanknopen tenzij ze jou uitverkoren heeft. Een ijskonijn dat de touwtjes strak in haar pootjes houdt en zelf bepaalt bij wie ze ontdooit.
Zo wil ik wel bekend staan.
Maar: “Hu, hu, spannend blogje.”
Net iets te makkelijk. 
*hop. Stekker eruit.*
– Twee weken later: Stekker erweer in en Zeg Maar Lauren in de slipstream van mijn werk als online coach voor LS Harteveld, weer opgestart als docent privélessen hier in Nijmegen.
Ondertussen…
Ondertussen!
Voelde ik me dus steeds meer bekeken op Twitter en ook qua blogs. Ik ervaarde mijn verantwoordelijkheid: 
– als yogadocent (ook al hadden mijn privéyogalessen als Lauren Harteveld niets met seks te maken)
– en coach (ook al was ik ervan overtuigd dat alleen vrouwen die net zo dachten als ik door mij gecoacht zouden willen worden)
Maar dat ik nu een beroep had als Lauren Harteveld (anders dan schrijver van whatever the fuck I want) dat voelde beperkend.
Ik voelde me beperkt in wat ik nog mocht schrijven, of vinden, of mocht twitteren. Ik stopte ook praktisch met Twitter omdat ik toch niet kon doen wat ik wilde. Wat betekende: Pornosterren volgen, af en toe iets shockerends zeggen. Het tapijt ergens onder vandaan trekken als de boel net iets te politiek correct en bourgeoisie werd.
Dat deed ik niet meer.
En ik was al gestopt met dagboek schrijven, omdat de hele tijd in mijn eigen leefwereld zitten me na een half jaar als fulltime schrijver horendol had gemaakt.
Er was geen lust meer me nog te uiten, en ondertussen moest er eindelijk weer eens geld verdiend worden.
Ik moest mijn opruiende praatjes maar ergens anders gaan spuien want LS Harteveld die moest mainstream genoeg zijn om niet iedereen op de kast te jagen.
Maar dat was natuurlijk allemaal heel slecht van mij.
Alles.
Het hele idee hier geld te willen verdienen, the whole fucking thing.
Niet verwonderlijk dus dat ik na drie en een halve week, tadaa!
– Stekker uit alle nieuwe business activiteiten LS Harteveld
Ik had het hier nog niet verteld, maar het was een done deal.
Ik zou al mijn LS Harteveld sites gaan aanpassen (dat ga ik ook nog doen, maar heb ik dus nog niet gedaan), naar 100% schrijver, en al mijn coaching en yoga eraf halen. Of nou ja, dat ik voor €1000 een publiek optreden geef, dat is misschien wel handig, want dat filtert goed.
Maar op dit blog Zeg Maar Lauren zou ik dus deze week met het slechte nieuws komen dat er geen privéyoga door Lauren Harteveld kwam.
En dat ik óók niet terug ging naar schrijven over Nijmegen, mannen, macht en geld..
Mijn voornemen een onbenaderbaar ijskonijn te zijn was ongewijzigd.
Schrijven in het Nederlands was definitief van de baan.
Het was waarschijnlijk niet zo gek dat ik ondanks mijn lelijke karakter er niet naar uitkeek deze boodschap te gaan brengen.
Be careful with your readers.
En ik wist dat ik het mijn lezers de afgelopen maand al zo moeilijk had gemaakt, ik wilde niemand nog verder teleurstellen…
Ik had een paar pagina’s in mijn notebook waarop ik aantekeningen had gemaakt voor een allerlaatste Zeg maar Lauren blogpost die ik van mezelf moest schrijven. Een waardig afscheid, waarin ik ook echt mijn excuses aanbood voor wat er was gebeurd. 
Maar al deze notities? Die waren dus in het Engels.
Alleen al die pagina’s gaven aan hoe moeizaam mijn relatie was met schrijven in het Nederlands: ik denk over veel onderwerpen direct in het Engels.
Ook dit zou ik aandragen als argument:
Kijk.
Ik maak zelfs mijn aantekeningen in het Engels.
Ik kan onmogelijk doorschrijven in het Nederlands.
Maar toen kwam de redding, in de vorm van een natte (??!!) droom!

klik op de foto voor Menno’s TedX talk

Over mannen waar ik blijkbaar nogal wat gevoelens voor heb waar ik hier niet helemaal eerlijk over ben geweest:
Menno de Bree.
De rockster filosoof uit Groningen.
(die overigens een rasechte creator is, met een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor destructie, en die desondanks bij preservers op de payroll staat.
Creators, leer hiervan!
Wij zijn grappig en origineel! Monetize that shit!) 

En de andere man in mijn droom die dit blog van de ondergang heeft gered, was een succesvolle ondernemer van 28, een blonde man. Hij leek op Ryan Phillippe, wat me eraan herinnert dat ik die lekkere film Cruel Intentions maar weer eens moet gaan kijken.
De droom bestond uit een aantal scenes en locaties, de volgorde weet ik niet precies meer, maar de spil was dat ik een soort interview had met Ryan Phillippe terwijl we over een plein liepen dat me deed denken aan het plein met de bomen voor Des Indes in Den Haag.
Terwijl we gewoon doorliepen (ik droeg hakken en nog was hij groter dan ik), hield ik mijn hand tegen de zijne, nieuwsgierig of hij de uitnodiging aan zou nemen. Tot mijn verbazing deed hij dat en pakte hem vast.
Hield hem vast, ook toen ik hem lachend aankeek, zo van: “Seriously?!”
Ik gaf een knikje naar Des Indes en toen was de zaak beklonken.
Details weet ik niet meer maar wel dat ik hem de rekening liet betalen (van het hotel, ik was gratis) en dat ik me later zijn naam niet meer herinnerde, toen ik hem en Menno de Bree tegenkwam in dezelfde zonnige conferentiezaal waar we alledrie een inspirerende maar vooral ook goedbetaalde presentatie zouden houden.
Dus glimlachte ik maar naar hem, en zei alleen tegen Menno de Bree:
“Hé Menno!”
Ik was benieuwd of dit mijn waarde naar Ryan Phillippe zou schaden, dat ik juist hem niet met naam begroette. Terwijl er in Des Indes met een beetje geluk van alles was gebeurd wat dit felle zonnige licht niet kon verdragen.
Of dat deze uit nood geboren cold shoulder, er juist voor zou zorgen dat we elkaar over een uur tussen de coulissen, de kleren van het lijf zouden trekken. 
Het was de eerste keer dat ik Menno in levenden lijve zag.
En ik voelde dat daar ook het laatste blog nog niet over geschreven was.
Ja, bij nader inzien was ik toch wel blij dat ik deze week mijn slecht-nieuws blog voor Zeg Maar Lauren had uitgesteld. Nog geen poging had gedaan al die pagina’s Engelse aantekeningen tot een congruent verhaal te maken, om daarmee mijn Nederlandstalige carrière met een eloquent Mea Culpa af te sluiten.
Want dit verhaal was nog langer niet klaar.
Naar alle waarschijnlijkheid was Zeg Maar Lauren pas net begonnen.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Light & Easy

studio van Tara Stiles in New York, de foto die alles veranderde

Nee….
Dit was niet zoals ik dacht dat het zou gaan.
Na vijftien jaar yoga had ik mijn oude, normale yogapraktijk achter me gelaten, en zelfs mijn hele onderneming opgeheven.
En nu in april 2019 zou ik FROM SCRATCH!!! opnieuw beginnen!
Ter illustratie, mijn voormalig cursisten zou ik het yogaprogramma van Zeg Maar Lauren niet eens laten zien, omdat het zo radicaal afweek van alles wat ik met hen had gedaan, dat ik niet dacht dat ze me zouden willen volgen.
De overgang van groepslessen naar privélessen was überhaupt niet voor iedereen interessant, maar ook de plannen die ik met Zeg Maar Lauren had, sloten op geen enkele manier aan bij wat “men” bij yoga verwacht.
Rauwer.
Echter.
Eerlijker.
Krachtiger!
Zeg Maar Lauren leek meer op een revolutie, dan een yogales, en op woensdag 3 april had ik dan ook mijn halve post al geschreven over deze full-on yoga experience!
Een transformatie, zo zag ik het voor me.
Ik had zelfs mijn oproep al geplaatst om met meer vrouwen te kunnen praten over wat hun ideeën waren over hoe we de beperkingen, de ketenen, de gouden kooi waarin we langzaam weg zaten te kwijnen en braaf zaten te zijn, open konden breken en BOEM!
Als supervrouwen zouden we terugkomen, als amazones die te paard langs de Waal stormen. Als heldinnen waar iedereen zich aan op kon halen, en die het goede voorbeeld zouden geven van in je kracht staan en iedereen aan je spies rijgen die het lef heeft ervoor te gaan staan.
Nou ja, nadat je ze er op gewezen had dat ze voor je troon stonden natuurlijk.
Want we waren wel redelijk.
Nou dat plan?
Dat leek dus tot gistermiddag een uitgemaakte zaak, dat dat er zou komen.
Alleen…. het kwam er niet.
Door een samenloop van omstandigheden, werd ik ineens helemaal een andere kant opgetrokken.
In deze post staat een foto van een yogastudio:
Een lichte grote ruimte, waar de yogi’s pauze lijken te hebben. Misschien is de les nog niet begonnen? In het silhouet van de vrouw linksachter die iets op haar mat neerlegt, meen ik Tara Stiles te herkennen:
Mijn eerste yogaidool.
Natuurlijk, ik had sinds 1998 Madonna al, maar die was veel meer dan alleen een yogaidool.
En op één van mijn yogaopleidingen had ik Shiva Rea leren kennen, dé yogadocent van begin deze eeuw, wat toen betekende dat ze uitverkochte retreats verkocht en via haar cd’s en dvd’s een wereldwijde fanbase had.
Ik leed aan wat ik noem “Dutch escapism”: Ik vond mijn inspiratie bij Amerikaanse leraren, niet in India of Nederland.
Ik las Yoga Journal, kocht dvd’s, cd’s.
En toen Tara Stiles yogafilmpjes voor YouTube ging maken, werd zij mij eerste yogaidool.
Bij Shiva Rea ging het nog om yoga, maar bij Tara voelde ik veel meer de energie, van waaruit ze lesgaf.
Licht en luchtig.
Ik heb haar ooit in het echt mogen ontmoeten, en ze was een buitenaards mooi. En heel ontspannen.
Een soort elfje, van 1 meter 80.
Letterlijk a breath of fresh air.
Zomer 2009 ging ik naar New York, wat mijn laatste grote reis zou zijn.
Mijn kat Willem had diagnose suikerziekte gekregen, een paar dagen voor mijn vertrek.
Samen met mijn beste vriendin Marieke, hadden we (met een vervangende arts ook nog) moeten leren insuline prikken, en Marieke’s relatief ontspannen oppasweek voor de poezen veranderde ineens in iedere ochtend om 08.00 in een spel “Waar is de poes?” als ze de opdracht had om Willem binnen een time-window van 15 minuten te laten eten, wachten tot hij at (want je mag niet prikken op een lege maag) en hem dan zijn laatste natvoer te geven en te prikken.
Ze vertelde er collega’s over alsof ze met een spuit, vastgehouden als een mes in een horrorfilm, achter hem aanging maar dat was natuurlijk niet zo.
Want net als Tara Stiles was Marieke echt te lief voor woorden, dus het was dan ook een vredige week.
Ondertussen liep ik rond in New York, en voor mij was dat YOGA New York.
Misschien al wel Tara Stiles New York, hoewel ik dat niet zeker weet, wanneer ik haar ben gaan volgen.
Maar de yogastudio’s in hoge gebouwen, de Bikram studio’s op iedere hoek van de straat, de mensen die met yogamatjes over straat liepen:
Ik vond het allemaal even fascinerend.
Battery Park, de locatie die volop gebruikt wordt in de 1985 film met Madonna Desperately Seeking Susan.
Alles kwam bij elkaar.
Hoe mensen naar India konden reizen, of op een schapenvacht in een omgebouwde boerderij voor spiritueel groepswerk, hun energie konden vinden, terwijl je het hier in New York zo op kon snuiven in de metro of van je bagel kon likken?
Ik begreep er niets van.
Toen ik thuis kwam, gooide ik mijn tas neer, hoorde van Marieke dat alles goed was gegaan, en wijdde me aan mijn katten met een overgave waar ik zelf ook regelmatig versteld van stond.
Na drie jaar was Willem genezen van zijn suikerziekte, en hoefde ik niet meer iedere ochtend te prikken, zijn bloedwaardes in de gaten te houden, en hoefde hij geen afgepaste hoeveelheden eten meer.
Willem overleed in juni 2015 en mijn andere katje de lieve Max, begin 2018.
And then the downfall began….
Nu ik niet meer bezig was met Max, moest ik erkennen dat het geven van groepslessen zo niet langer meer ging. Het bracht niet meer genoeg op en eerdere wat je “marketing efforts” zou kunnen noemen, brachten niet meer cursisten.
Het waren ook geen marketing inspanningen: Ik schreef voor mijn yogastudio omdat ik een schrijver ben. Ik maakte YouTube video’s omdat ik een YouTuber ben, iemand die het leuk vindt te delen.
“Je bent zo zichtbaar!” zeiden mensen vol bewondering.
Dat was ook zo.
Maar het jasje van de verwachtingen die rondom yoga hingen, begon steeds strakker te knellen, en voor de overstap naar privélessen bleek ik helemaal geen energie meer te hebben.
Ik stelde iedereen teleur, althans zo ervaarde ik dat.
Eerst mijn cursisten, omdat ik de yogastudio door mijn vingers had laten glippen en niet meer kon leven van mijn groepslessen, en daarom hun lessen ook niet meer kon geven.
Vervolgens stelde ik mezelf teleur door ook als privéyogadocent niet te slagen.
En na uitschrijving bij de Kamer van Koophandel volgenden vijf maanden waarin ik ervan overtuigd was dat ik first and foremost schrijver was.
Een schrijver die er een baan bij moest nemen waarschijnlijk (want ik wilde alleen schrijven waar ik zelf zin in had); Maar schrijver none the less.
Tot de volgende teleurstelling zich aandiende:
Schrijven bracht geen voldoening meer.
Ik zat dagen achter mijn bureau, ik schreef, natuurlijk schreef ik!
En ik publiceerde boeken, of althans dat probeerde ik, want er kwam niet veel van.
En ondertussen werd er ook nog verbouwd, maand na maand na maand. Met als crecendo begin dit jaar toen mijn hele huis midden in de winter drie weken onbewoonbaar was.
Dit was ook de reden dat ik na het overlijden van Max geen nieuwe katten had genomen: omdat ik niet wist hoe ik in 2019 in vredesnaam ergens onderdak moest vinden als ik ook nog twee diertjes in mijn kielzog had.
Toch denk ik wel eens, had ik het maar gedaan.
Was 2018 dan anders gelopen?
Was ik niet een heel jaar kwijtgeraakt om vervolgens voorjaar 2019 weer precies uit te komen, waar ik was gebleven?
Herfst 2018 heb ik hier een logeerkat gehad, en toen ging het veel beter met me. En ook nu heb ik een short-stay kat hier.
Misschien dat daarom alles weer op zijn plek valt.
De basis is een katje hier in huis, en dan pas de rest van mijn leven.
En de rest van mijn leven, kwam!
Ik kreeg weer zin om yoga te gaan geven, en ik kreeg inzicht dat schrijven, ondernemerschap én yoga geven, met elkaar verbonden waren geweest.
Daarom gaf het schrijven geen voldoening meer, sinds ik geen onderneming meer had. Daarom maakte schrijven me gek…
In januari ben ik een boek begonnen over een heel diepgravend, seksueel onderwerp. Nou na 7 dagen moest ik er echt mee kappen, want mijn hele leven stortte in. Relaties liepen spaak, de hele mikmak.
Ik dacht dat het met het onderwerp te maken had – te heftig, zeker midden in een verbouwing – maar nu zie ik dat het veel simpeler was.
Schrijven kan alleen bestaan als er een onderneming is, als er yoga geven is. En naar alle waarschijnlijk, ook alleen als er een katje is.
Dus misschien is het ook niet zo gek, dat ik nu ik weer begin met lesgeven, ik helemaal niet begin met een yoga waar alles inzit wat ik in die 15 jaar heb geleerd.
En ook niet met een yoga die op wat voor manier dan ook hemelbestormend is.
Maar heel simpel, bij iets lichts en luchtigs.
Iets wat in de binnenstad van Nijmegen zit: de plek waar ik energie krijg van de inner city buzz.
New York buzz.
Ik heb een hele fijne lichte werkruimte gevonden, en daar geef ik vanaf 17 april Light & Easy privélessen.
En als ik zo de afgelopen tien jaar bekijk, dan begrijp ik het ook eigenlijk wel:
Logisch, dat mijn baanbrekende yogawerk, er niet nu uitkomt.
Ik wil spelen, lachen, vrij zijn.
Dus Nijmegen moet het maar even zonder nieuwe leiders, en visionairs doen.
Wij gaan lekker yoga doen.

Light & Easy

Blije, lichte yoga voor als het lang genoeg serieus is geweest.

Light & Easy               6 lessen 75 minuten     €600
12 weken geldig

inschrijving

Heb je zin om te komen?
Stuur dan een mailtje met iets over jezelf
en wat je aanspreekt in Light & Easy
naar Lauren info@lsharteveld.nl

wie wat waar

Light & Easy is in een nieuwe werkruimte, die ik per dagdeel huur.
We zitten in de buurt van de van Welderenstraat.
In het kader van “Light” zijn ze overdag!
En ook omdat ik nog moet onderzoeken of de ruimte überhaupt geschikt is om s avonds les te geven.

Ik gebruik geen formules, of vaste prijzen:
Light & Easy is dan ook een tijdelijk programma.
Tot we weer zin hebben in iets anders.

De werkruimte is geschikt voor coaching maar ook groot genoeg voor yoga:
Ik neem dus de yogaspullen mee voor ons.
Je kunt een mat gebruiken van mij, maar ik raad aan om een yogamat mee te nemen. Deze kun je bijvoorbeeld kopen
bij Othala, ook in de van Welderenstraat.
Zij hebben een ruim assortiment, je kunt gewoon de eerste roze mat kopen die je tegenkomt (dat doe ik meestal) maar ze hebben ook stoere robuuste matten.
Let bij het uitzoeken op de stroefheid van de mat. In de winkel kunnen ze je helpen.

De eerste lessen zijn woensdagmiddag 17 april, en vrijdagochtend 19 april.
Dan zouden we dus onze eerste les kunnen doen.

Ik ga op dit blog Zeg maar Lauren yogafilmpjes posten, die ik speciaal voor Light & Easy maak, en die niet te zien zijn op mijn YouTube.
Dus subscribe op dit blog voor deze Light & Easy yogafilmpjes.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Tot snel!

~Lauren
Keep it light

Vertel! :) Females only. Uitnodiging gesprek over jouw visie op macht, seks, en dat soort zaken.

Ik werd vandaag gebeld door de Gelderlander, en hoewel dat onderwerp helemaal niets hiermee te maken had, was zo ongeveer het eerste wat ik tegen die journalist zei:
“Ik vind dat nogal een sturende vraag!”
Desondanks merk ik dat ik er nu moeite mee heb, niet te gillen:
“OMG! Denk jij ook echt dat vrouwen niet aan de top komen omdat het voor ons seksleven gewoon geen fuck uitmaakt?
Ik bedoel ja toch?
Echt niet dat we dan ineens aantrekkelijker zijn.”
Maar ja.
Dat zou wel een HEEL sturende vraag zijn!
En truth be told, weet ik ook niet of dat nou het meest interessante is wat jij en ik kunnen bespreken.
Vandaag maakte ik een aankondiging, dat ik opnieuw yoga ga geven.
Privélessen aan vrouwen, maar dat het dan wel afgelopen moet zijn met seks daar geen plaats in te geven, want dat we gewoon niet van yoga kunnen verwachten dat we daar energie van krijgen als we ondertussen onszelf spannende avontuurtjes ontzeggen.
En ik heb vandaag nog dit oorverdovende interview gelezen uit 2014
Monogamie nekt het vrouwelijk libido
Dus voor we het weten zitten we in de gevarenzone, en voelen we onze kracht/ seksuele kracht niet meer.
Ik merk het zelf al, dat als iemand vindt dat ik te hard praat, of dat ik toch niet aan iedereen hoef te vertellen dat ik een geheime minnares ben, “want dat is toch nergens voor nodig”, weet je hoe ik me dan voel?
Ik krimp.
Het doet gewoon fysiek pijn.
Ik vraag me af: “Met wie zit ik hier en wat heb ik er voor over om door deze persoon acceptabel gevonden te worden?”
En ik zie ineens voor me dat dit zo niet langer kan.
Bij mij niet, bij jou niet, bij “ons” niet:
We zijn hier op aarde gekomen om iets te doen, en iedere keer als we onszelf laten shamen omdat we AANWEZIG ZIJN, en de potten energie waar mannen met volle teugen van zouden lurken (tenminste dat hoop ik voor hen) ontzeggen, omdat we aardig en waardig gevonden willen worden, dan leveren we al onze energie in, die bedoeld is om dat glazen plafond op te blazen.
Of de wereld te redden.
Of je kinderen tot weerbare volwassenen op te voeden.
Of in mijn geval, om in april mijn nieuwe yogapraktijk op te zetten, nadat ik de vorige na 15 jaar vorig jaar heb gecancelled omdat .. ja om duizend redenen.
Dat het me klein hield was niet eens de voornaamste, maar het speelde wel mee.
Anyway, ik ben voor deze nieuwe praktijk op zoek naar vrouwen die met mij hun visie willen delen over seks, macht, en je plaats in deze wereld.
Het mag zelfs over yoga gaan!
Over je ervaring met jezelf klein voelen worden, en een eerlijk gesprek over waarom we onszelf dat aandoen.
En hoe het anders kan.
Want ik heb al hele delen van de puzzel, en die zal ik met je delen, maar ik heb het gevoel dat het geheel nog veel complexer is dan ik dacht.
Ben je een sterke vrouw, en heb je zin om jouw visie te delen?
Dan kun je mailen naar info@lsharteveld.nl
Of via Twitter  of Facebook contact met me opnemen.
Ik weet niet of je ervaring hebt met onduidelijke aanbiedingen van “ontbijt coaches” of free first sessions bij een coach?
Dat zijn vaak verkoopgesprekken, hoewel de coaches ook vaak gewoon heel lief kunnen zijn hoor.
Maar anyway, dat is dit niet.
Ik ga je niet aan het einde van het gesprek aanbieden van dat ik veel voor je kan betekenen als privéyoga docent of coach. En als ik schrijf over mijn bevindingen dan antidateer ik, en geef ik geen herkenbare beschrijving.
Wel zal ik aan je refereren als “client” en niet als “iemand die was ingegaan op mijn uitnodiging om van gedachten te wisselen en met wie ik het vervolgens veels te laat heb gemaakt en we rolden om 2 uur de kroeg uit.”
Maar dat is omdat het anders zo lang wordt.
Mijn yoga en coachingsaanbod zal ik in april op deze site zetten, en je bent van harte welkom, maar ik heb met deze uitnodiging dus absoluut geen dubbele agenda.
Het gaat me echt om jouw ervaringen.
Mijn werknaam is Lauren Harteveld (mijn echte zal ik je mailen), en ik ben schrijver geweest van 2006 tot eigenlijk vorige week….
Na een jaar overspannen te zijn geweest, een jaar waarin ik dus ook mijn eerdere yoga onderneming heb beindigd, heb ik me vanaf december fulltime op het schrijverschap gericht, maar ik merk dat dit me naar de strot grijpt.
Het is niet gezond meer.
Achteraf gezien heb ik dat schrijven al die jaren kunnen doen, juist omdat ik een bedrijf had.
Maar schrijven kan in mijn geval niet in plaats van een onderneming. Vanachter mijn schrijftafel weet ik dan op een bepaald punt mijn plaats niet meer in de wereld.
Dus daarom heb ik ervoor gekozen opnieuw yogadocent en coach te worden, maar dan met alle kennis die ik, mede door mijn schrijverschap dat om mijn reis als single en mijn seksleven draaide, heb ontwikkeld.
Dus yogadocent en coach 2.0
Waar we het wel over alles kunnen hebben, elkaar versterken en bevestigen, en wel op die Queen troon plaatsen, en onze plaats innemen in de wereld.
En ik maakte maar een grapje over dat 2 uur s nachts:
Zo ben ik helemaal niet.
Helaas.

~Lauren

Facebook  
Twitter 
en ik zit op Linkedin

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

From the shadows of their sordid haunts…. Van film naar yoga!

Op Twitter kwam ik een oude filmposter tegen.
En ik zou je echt niet kunnen vertellen waar deze film over gaat, maar het ziet eruit als een jaren 50 film, die er vrij ruig aan toe gaat.
Ik zat direct rechtop.
From the shadows of their sordid haunts?
Sordid betekent laag bij de grond, slecht.
En haunt betekent waarschijnlijk verblijfplaats.
Er hing ook een beetje (veel) een politiek incorrect sfeertje omheen.
Ik dacht na: “Oeh, spannend!” en zelfs:
“Geil plaatje wel, daar rechtsboven.”
VRIJWEL direct:
“Oh, dit zou nu niet meer kunnen.”
en
“Zou cool zijn voor Zeg Maar Lauren, maar ja, dan denken mensen daar weer wat van.”
Zo gaat dat dus.
Zo censureren we (voornamelijk vrouwen, gok ik) onszelf.
Ik wil niet zeggen dat ik mezelf om die reden censureer, of uberhaupt gestopt ben om die reden met dit film en boeken blog Zeg Maar Lauren, maar het was wel juist op het moment dat ik deze site weer tot leven wilde wekken als site voor privéyoga, dat ik mezelf er direct op betrapte het allemaal weer heel erg braaf te willen houden.
Want oh oh oh, er zou toch maar eens iemand aanstoot kunnen nemen aan een yogajuf die zegt:
“Goed zo. Als je seks kunt hebben, dan wil ik je hier helemaal niet zien.”
Ik zei dat soort dingen namelijk, toen ik nog yogales gaf.
Altijd waren het vrouwen die zoiets lieten vallen, als ze niet wisten hoe een date ging lopen.
En ik voelde vereerd dat ze me in vertrouwen namen.
Maar misschien dat ik ook dacht: “Is er toch nog echt iets van mezelf, doorgekomen in mijn yoga.”
Want verder had ik er niet zo heel veel mee.
Met brave yoga.
Ik censureerde mezelf bij het leven, maar tegelijkertijd vond ik mezelf bijna medeplichtig aan een hoop ellende dat ik nooit uitsprak dat de meeste energie te winnen is bij meegaan in de depths of your sordid mind.
Niet bij yoga.
Dat yoga natuurlijk wel belangrijk is, als manier om in vorm te blijven, maar het blijft micro-management vergeleken met de directe energiebronnen die het leven je geeft.
Je moet niet je seksualiteit afwijzen,
en
nu
ga
ik
schreeuwen
AL HELEMAAL NIET ALS VROUW!!!!!!
Dat moet je dus niet aan banden leggen, omdat je bang bent om seks te hebben met de buurman waar je keiverliefd op bent.
Want hoewel je leven een royal mess wordt als je het wel doet, hangt aan dingen niet doen hangt OOK een prijskaartje.
Kijk, ik snap wel dat je liever niet meegaat in, zoals dat op de filmposter staat,
The depraved.
The loathsome.
The shameless.
Maar als je dat wél wilt, en het níet doet, dan zeg je dus eigenlijk tegen God of het Universum:
“Ja, ik word daar nou wel heel opgewonden van maar ik wil dat niet. Het heeft geen mooie verpakking. Ik wil liever iets waar ik mee kan pronken en wat anderen benijden, en niet iets wat ik zelf heel leuk vind maar wat ik aan niemand kan laten zien.”
“Lekker cadeautjes kopen voor jou,” denkt God dan.
Heeft hij/zij eindelijk iets geweldigs voor je verzonnen, waar je hart of iets zuiderlijker direct van in vuur en vlam staat, én het Universum heeft het zo weten te regelen dat het cadeau jou in je overdrukke leven, of juist wel zeer rustige leventje waarbij je de deur nauwelijks uitkomt, toch nog weet te bereiken.
En dan is t weer niet goed.
Er zijn veel redenen waarom het denk dat het goed is dat ik geen groepslessen yoga meer geef, maar het idee dat ik nu met privélessen, vanaf het prille begin – deze allereerste post, een vooraankondiging! – al duidelijk maak dat yoga leuk is,
maar dat d’r betere manieren zijn om meer energie te krijgen?
Dat is absoluut een belangrijk voordeel.
En ook de reden dat ik me er heel erg op verheug!
Dus deze site, Zeg Maar Lauren, blaas ik bij deze nieuw leven in.
Ik kom hier snel met mijn in person coaching en yoga aanbod voor Nijmegen.
De blog posts op Zeg Maar Lauren gaan over yoga, seks en andere dingen waar je energie van krijgt.
Ik ben schrijver en mijn werk (deze site dus ook!) is voor iedereen die er plezier aan beleeft om het te lezen.
De subscribe knop zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.
Mijn coaching en yoga is alleen voor vrouwen, omdat de energie waar we mee gaan werken, wel voorkomt tussen man en vrouw.
Maar dan noem je het geen yoga meer.
Dus Zeg Maar Lauren blog = voor iedereen
Zeg Maar Lauren yoga en coaching = voor vrouwen.
Coming soon.

~Lauren/ LS Harteveld

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Ik hou dit niet meer vol (Zeg maar Lauren verdwijnt) (Zeg dus maar geen Lauren)

Het is vijf maanden geleden dat ik stopte met mijn yogapraktijk en ook met het schrijven van columns daar.
Ze hadden het doel gehad mijn yogastudio te ondersteunen, en waren niet mijn purpose work.
Zodra ik stopte met lesgeven, stopte ik dan ook met de columns die geen seks bevatte, niet over geweld mochten gaan, enzovoorts.
“Het mag echt bijna nergens over gaan hè?” zei iemand een keer, toen ze mij een onderwerp in de prullenbak zag gooien.
Nee, het mocht nergens over gaan.
Dat stond de toegankelijkheid van mijn lessen maar in de weg.
Inmiddels ben ik het blog aan het herlezen, en zie ik dat het wel degelijk ergens over gaat! Mon dieu. Het is soul searching to the max.
Een verslag van mijn laatste 18 maanden als yoga docent waar genoeg drama inzit om een mini-serie op Netflix van te draaien.
En dus ga ik mijn werk van die yogapagina inderdaad opslaan, en uitgeven. Onder mijn echte naam, dezelfde waaronder het is geschreven.
Anyway, als je me in oktober had gezegd dat ik One Day in maart ook helemaal tabak zou hebben van Zeg Maar Lauren; mijn columns over film en boeken, maar vooral over mannen?
Mijn meest toegankelijke werk waar mensen altijd over zeiden dat t zo leuk was? Veel leuker dan mijn Engelstalige werk, als ze dat al lazen.
Maar mijn Nederlandstalige werk?
Zowel de columns onder mijn echte naam, als deze Zeg Maar Lauren pagina (als ook ander Nederlandstalig werk, dat trouwens binnenkort allemaal uitkomt in mijn nieuwe boek Blote Kont) (en dat dus geen enkele promotie gaat krijgen)
vonden gretig aftrek.
Maar iedere keer als mensen zeiden hoe leuk ze waren dan KROMP ik werkelijk in elkaar.
Het voelde alsof iemand je kindertekeningen staat te bewonderen.
En het is dezelfde reactie die ik heb als mensen zeggen dat ze mijn yogalessen zo leuk vonden, en dat het zo jammer is dat ik ben gestopt.
En dan voel ik me daar weer schuldig over, dat ik dus helemaal geen fijn gevoel heb overgehouden aan mijn yogacarriere en dat ik hen beter had gegund.
En daarom trek ik nu, hier, wel op tijd de stekker uit.
Voordat ik me hier nóg schuldiger over voel.
Want the thing is:
Ik kan dit niet.
None of it.
Op het moment dat iets een vaste vorm heeft, dan is voor mij de lol eraf. En de verwachtingen van anderen dat je dan daarmee door blijft gaan, maken het alleen nog maar erger.
En ze willen altijd met je meedenken of je geen columns voor bladen kunt gaan schrijven, of dat je Nederlandstalige werk uitgegeven wordt, en ik heb me hier zelf ook heus wel schuldig aangemaakt.
Aan de gedachte dat ik iets met de Nederlandse markt zou doen.
En toch was mijn standaard reactie meestal:
“Oh iedereen mag mijn Nederlandstalige werk uitgeven. En al draai je het driedubbel binnenstebuiten en druk je het achterstevoren af, het zal mij werkelijk waar aan mijn reet roesten.”
Ik voel zoveel afschuw en woede, op het moment dat mensen contact met me willen maken over mijn Nederlandstalige werk.
En daarom moet het weg.
Met mijn Engelstalige werk heb ik daar veel minder problemen mee. Waarschijnlijk omdat dit wél echt mijn purpose work is, maar ook omdat deze stukken veel meer moeite kosten van de lezer.
Dat waardeer ik echt als iemand zich daarin verdiept heeft.
Maar sinds ik mezelf Lauren Harteveld noem, en niemand meer mijn echte naam vertel omdat ik die niet meer wil gebruiken, zijn mijn Nederlandstalige werk én tot op zekere hoogte ook mijn Engelstalige dagboek, me een doorn in het oog.
Te herkenbaar.
Teveel aanknopingspunten.
Ik schrijf nu 13 jaar over wat ik meemaak en d’r komt altijd shit van. Arnon Grunberg zei ooit dat hij meer schrijver was dan vriend, en ik heb dat lange tijd ook gedacht.
Maar nu denk ik: I m probably neither.
Schrijven heeft mijn vriendschappen en mijn leven onder druk gezet, maar nu mensen het beginnen te waarderen, stop ik ermee.
Vanaf nu zijn sociale contacten voor de leuk, zakelijke contacten voor het geld, en beide zijn volstrekt vertrouwelijk. Mijn innerlijke wereld is om over te schrijven and the two shall never meet.
Daarom stop ik per direct met Zeg Maar Lauren, en mijn Engelstalige dagboek. Naar alle waarschijnlijkheid stop ik gewoon helemaal als schrijver.
Het enige dat ik mezelf zie doen zijn posts over Mindset en persoonlijke ontwikkeling, op mijn huidige dagboek site Lauren Harteveld.com Die ook aansluiten bij mijn werk als coach.
Welke vorm posts op Lauren Harteveld.com gaan krijgen, weet ik nog niet.
En ik ga leven en genieten, in plaats van schrijven.
En verder hang ik na vijftien jaar mijn pen en ondernemerschap aan de wilgen en ga ik na het publiceren van mijn nieuwe boeken lekker voor iemand anders werken, onder mijn eigen naam. En daar hoop ik voor altijd bekend te staan als die complexe, totaal ontoegankelijke vrouw waar niemand hoogte van kan krijgen.
Dat lijkt me heerlijk.

~Lauren/ LS Harteveld

Despite the tragic ending, is Blote Kont een prachtig boek aan het worden!
Alle LSH verhalen en columns van 2007 tot heden staan erin.

Er zal nog één keer via dit blog een boekaankondiging van Blote Kont komen. 
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Het Boekenfeest

“Zou jij daar iets voor voelen, eigenlijk? Om op te treden op het Boekenfeest?”
Voor mij zat een nieuwe man, waarvan ik nog niet wist of hij een vriend kon worden ja of nee.
De meeste mannen kwamen überhaupt niet tot de vierde date.
Derde, als ik onze eerste chance encounter in de Lux niet meereken.
Maar ondanks het feit dat hij al ver was gekomen, had ik nog geen final verdict durven vellen.
Ik was er nog niet zeker van dat hij kon leven met het feit dat we niet met elkaar naar bed zouden gaan.
Iets waar overigens alle mannen aan moeten voldoen, ook als ik wel met hem naar bed zou willen. Maar dat was sinds ik een geheime minnaar had niet meer voorgekomen.
Het was voor mij belangrijk dat een date nooit het S woord (seks), het N woord (naakt), of het T woord (thuis afspreken) gebruikte voor zover het de context van hem en mij betrof.
Want in the unlikely event dat ik wel verliefd was, dan was dit hierna direct over. En in alle andere gevallen blééf ik aan het afwijzen. 
Nee, ik wil niet bij je thuiskomen.
Nee, ik wil niet naar de sauna.
Hoewel één man me daar een keer bijna toe verleid heeft trouwens! Toen we aankwamen, bleek de sauna dicht.

Hier zag ik een teken in van het Universum, dat dit niet de manier was waarop ik uit mijn broekje wilde gaan.
Maar zo’n opstartende vriendschap vergde dus nogal een investering van beide kanten. Om teleurstellingen te voorkomen waarschuwde ik dan ook binnen vijf minuten dat ik alleen seks had met mijn geheime minnaar.
Mijn disclaimer bleek echter zo’n “accepteer voorwaarden” pop-up, die totaal geen effect had omdat hij ondanks mijn goede bedoelingen altijd ongezien werd geaccepteerd.

Ik was deze man bij de film Vice tegengekomen.
Die film gaat over Dick Cheney, vice-president van George Bush-junior.  “Vice” was het koosnaampje dat Georgie voor Dickie gebruikte.
Of George besefte dat “Vice” ook zonde betekende, het tegenovergestelde van virtue, een deugd, dat weet ik niet.
Maar sinds die film was ik gefascineerd met het idee ook Vice te worden:
Een positie waar niemand ooit de potentie van in had gezien, maar die ik zou weten te benutten om een gigantische impact te hebben.
Ook George Bush wilde graag impact.
En het liefst nog een beetje meer als zijn vader maar hij wist niet hoe dat moest. Dus toen oude rot in het vak Dick Cheney aanbood achter de schermen al het werk te doen, zodat de zaak op rolletjes verliep, zag Junior dat wel zitten!
“So are we gonna do this thing?” vraagt George Bush dan ook.
Ze zijn overeengekomen dat Dick Cheney als Vice President ook Buitenlandse Zaken krijgt en Defensie, en bovendien alles naar zich toe mag trekken wat hij belangrijk vindt.
“Is this happening?” vraagt George Bush hoopvol.
“I believe…” bouwt Dick Cheney de spanning langzaam op. “I believe we can make this work.”
De nieuwe vriend, deze nieuwe man, leek zelf ook wel een beetje op een Vice. Maar ja, ik was al Vice. Dus die naam kon ik hem niet geven.
Daarom noemde ik hem De Gelaarsde Kat: Omdat hij iedereen kende, en nooit opgaf.
Als de ene weg was afgesloten, dan nam hij de andere. Hij verspilde ook nooit energie, dat bewonderde ik in hem. Waar andere mannen blijven mokken als ik nee zeg tegen S, N of T, haalde De Gelaarsde Kat er zijn schouders over op.
Zelf weten.
Onze vriendschap ging heel gelijkwaardig op.
Hij wist inmiddels van mijn no go areas S (seks),N (naakt) en T (thuis afspreken), en was ook op de hoogte dat ik geen eten deel.
In ieder café waar ik regelmatig kom weten ze dat ze geen twee bestekjes voor de door mij bestelde flamkuchen hoeven neer te leggen.
Als andere mensen pizza’s bestellen om hun vrienden te voeren, dan moeten ze dat helemaal zelf weten, maar LS Harteveld does not share food.
De Gelaarsde Kat respecteerde dat.
Bovendien was ik aangenaam verrast door zijn kennis over Sex and the City. De Gelaarsde Kat had theorieën over Carry maar ook over Mr.Big, die een dominante moeder had die hij graag wilde plezieren. Daarom kon Mr.Big volgens De Gelaarsde Kat zo slecht voor Carry kiezen.
Ik was in de twee weken dat ik De Gelaarsde Kat nu kende erg gesteld geraakt op zijn gezelschap en hoopte dat ik zo snel mogelijk een All Clear On Tha Boundaries kon geven.
Pas dan waren we uit de gevarenzone.
De kernkwaliteit van De Gelaarsde Kat was dat hij mensen bij elkaar bracht, en in een mum van tijd wist in wie je geïnteresseerd zou zijn.
Zo bleken er in zijn vriendenkring een Nijmeegse Jan Wolkers te zitten, én een Nijmeegse Willem Frederick Hermans; twee mannen waar ik door de verhalen van De Gelaarsde Kat volkomen door geobsedeerd raakte.
Ik moest dan ook mijn uiterste best doen me niet te laten verleiden mee te gaan naar een presentatie waar ze allebei zouden zijn.
Hoewel de Nijmeegse W.F.Hermans het waarschijnlijk na vijf minuten voor gezien zou houden, want die hield niet van sociale gelegenheden.
Net als ik.
Met pijn in mijn hart zei ik tegen De Gelaarsde Kat dat ik niet mee zou gaan. Zijn netwerk zat te dicht aan tegen iemand die ik zeer waardeerde, maar waar ik enige afstand gepast vond.
En ik hield er niet van bekend te staan als “de introducée van”. Of misschien zelfs “vriendin van”, want De Gelaarsde Kat was single dus dat was extra oppassen.
Moest ik daar weer voor op mijn qui-vive zijn.
Nee, als het de bedoeling was, dan zou Het Universum mij deze Jan Wolkers en Willem Frederick op een andere manier laten ontmoeten.
Zonder dat ik op de agenda van De Gelaarsde Kat terecht kwam.
Maar nu vroeg De Gelaarsde Kat dus iets nieuws.
Het boekenfeest.
Zou ik daar eigenlijk willen voorlezen?
Ik weet niet eens meer of het een soort hypothetische vraag was, omdat hij een vriend van een vriendin d’r schoonmoeder d’r achterbuurvrouw kende.
Of omdat hij met iemand een gesprek had over een gat in de programmering dat moest worden opgevuld.
Ik weet alleen nog dat ik een diepe, maar dan ook echt hele diepe zucht slaakte.
Dit had werkelijk waar de potentie om onze vriendschap weer helemaal bij fucking scratch te laten beginnen. En dan ook nét nu we de grenzen bijna zuiver hadden, hè?
Bovendien had ik al jaren niets meer met het Boekenfeest.
De ticketprijs was meer dan verdubbeld vergeleken met vroeger, en het literair gehalte ook.
Dat was voor literatuurliefhebbers natuurlijk geen probleem, maar voor mij was het geen ideale situatie.
Met weemoed vertelde ik De Gelaarsde Kat over de eerste edities.
Dat ik verliefd was geworden op Jaap Robben, die nu een boekenkanon bij de Geus is, maar toen was hij gewoon een leuke jongen met krullen die met een dichtbundeltje in zijn kontzak voor je stond om een drankje te bestellen.
En dat in 2009 Nico Dijkshoorn en Herman Brusselmans mij met hun voordracht praktisch hadden gereanimeerd, toen ik op sterven na dood was, omdat ik die dag had gehoord dat mijn beste vriendin al vijf maanden lag te ketsen met de man die, om tot dan toe onduidelijke redenen, onze relatie had beeindigd.
Kijk dat hij, en geliefden in het algemeen, er nogal ruime interpretaties op na houden van wat wel en niet kan, daar heb ik geen problemen mee.
Daar ben ik zelfs voorstander van.
Maar ontrouwe vriendinnen, dat is hoogverraad.
In een poging iets voor me te kunnen betekenen had een nieuwe vriendin, Marieke – die vanaf dat moment tevens mijn beste vriendin zou worden en die dat ook nog steeds is – me met een bloedend hart over de drempel van het Boekenfeest gesleept. In een ware two-puncher hadden Herman Brusselmans en Nico Dijkshoorn het weer tot leven gepompt.
Herman met een verhaal over Yolanthe Cabau van Kasbergen.
En Nico met een relaas over sierwortelen snijden bij de Chinees.
Ik was schuddebuikend onder de stoelen van de Vereeniging beland. En daar had ik nog steeds liggen gieren van het lachen, als mijn nieuwe beste vriendin (dit is het moment dat vriendschappen gesmeed worden) me niet nog net stuiptrekkend naar buiten had getrokken voor de literaire hoofdact begon, waar de echte boekenlezers voor kwamen.
Ja dat waren nog eens tijden, drukte ik De Gelaarsde Kat op het hart.
Maar sindsdien viel er weinig meer te lachen in de Vereeniging.
De line-up leek ieder jaar serieuzer te worden, en inmiddels nam ik niet meer de moeite om te kijken wie er kwamen.
Bovendien keek ik geen tv meer, dus hoe zou ik ze überhaupt moeten kennen, die nieuwe schrijvers?
Ik herinnerde me ineens mijn Thierry Baudet boek, dat ik voor De Gelaarsde Kat had meegenomen. Ik haalde het uit mijn tas.
Ik had het gelezen en vond het een ontroerend en mooi boek. Ik had al vaak op het punt gestaan het weg te doen, zodat het ook door anderen gelezen kon worden. Maar ik had nooit het risico willen lopen dat het weggegooid zou worden of dat iemand er aanstoot aan zou nemen, als ik het bij mijn spullen voor Het Goed zou doen.
De Gelaarsde Kat zou goed voor Thierry zorgen, daar twijfelde ik niet aan.
Hij vertelde me over het optreden van Thierry Baudet. Zevenhonderd man in de Schouwburg van Arnhem, voornamelijk mannen in pak. Ik ben dol op mannen in pak, en ik vind Thierry ook heel leuk.
Note to Self: als Thierry ooit op het Boekenfeest zou komen, zou ik weer zou gaan.
En ik moest er maar gewoon vrede mee hebben dat er anno 2019 gewoon niks meer te lachen viel.
De Gelaarsde Kat vertelde dat hij mijn stuk zo leuk had gevonden, Nijmeegse Vintage. De Gelaarsde Kat had alle blogs doorgespit die ik de afgelopen tien jaar voor kortere of langere tijd had bijgehouden. Vier archieven vol, die hij liefdevol “schatten” noemde.
Maar mijn Zeg Maar Lauren blog was veruit zijn favoriet, en op het verhaal “Nijmeegse Vintage” kwam hij vaak terug. Hij vond het hilarisch.
Dat zou echt perfect zijn om voor te lezen, op Het Boekenfeest.
En ineens had ie me.
Hij wees me op een kans zelf humor terug te brengen, op het Boekenfeest.
Of om iemand verliefd te laten worden, die misschien wel net uit een lange termijn relatie was gestapt, en voorzichtig weer op vrijersvoeten was.
Net zoals ik in 2007.
Iemand die dat nodig had, dat alles even heel lief en eenvoudig was, hoewel hij of zij dan bij mij misschien niet helemaal aan het juist adres was. Maar ik ging mijn uiterste best doen.
Maar lachen zouden we!
Iedereen die een rotweekend had, omdat zijn of haar boezemvriend of vriendin achter zijn of haar rug lag te kieren met je geliefde, die zou ik over de grond laten rollen van het lachen.
Tot ze ons tot stilte kwamen manen, omdat de mensen die echt van boeken hielden Jan Siebelink niet meer konden verstaan.
Maar we zouden ze niet meer horen.
Dronken van het lachen zouden we naar huis gaan, met een hart dat gestopt was te bloeden, en we zouden het niet eens merken.
Pas tien jaar later, als iemand je vraagt of je meegaat naar het Boekenfeest en je met weemoed terugdenkt aan 2019.
Toen had een nog volkomen onbekende schrijfster op 23 maart, 2019 in de Vereeniging gevraagd:
“Wil je iets te drinken van me?”
Of:
“Plak jij ook plaatjes van Yolanthe Cabau van Kasbergen?”
En:
“Kan ik je misschien een plezier doen met een sierwortel?”
Ik keek De Gelaarsde Kat aan en ik wist dat hij door de ballotage was.
Vanaf nu zou hij mijn vriend zijn.
“Weet je Poesje?”
En ik bouwde spanning op.
“I think we can make this work.”

~Lauren/ LS Harteveld

Het Boekenfeest
wordt het laatste hoofdstuk in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

I ll have what she’s having: Godin, Held.

Eens per jaar verschijnt er zo n boek dat je gelezen moét hebben. En hoogstwaarschijnlijk mis is dat dan, want ik koop namelijk geen boeken. Wel word ik zo nu en dan verliefd op een mooie schrijver die ik per toeval tegen het bevallige lijf loop bijvoorbeeld wanneer ik in de AH een “Flow Weekly” uitzoek; Een schattig schriftje waar je een planning in kunt maken.
Ik ben net zo dol op planningen als op mooie mannen, maar over je urenregistratie kun je geen sappig blog schrijven, tenzij je escort Avery Moore bent. Wie niet uit de kleren gaat en geen $ 1000 per uur verdient heeft geen erg opwindende jaarcijfers.
Direct achter de Flow Weekly stond een springlevende Michael Jackson op de cover van Vrij Nederland. “Liefde is de enige mythe die we nog hebben,” sprak hij in vlekkeloos Nederlands.
Thuis surfte ik naar Blendle waar de acht pagina lange fotoloze versie niet kon verbergen dat het hier om een bloedmooie man ging, die naar alle waarschijnlijkheid een briljant boek had geschreven;
Godin, held.
Met veel seks zodat ik als tegenstribbelende Net 5 kijkster ook een gokje kon wagen.
Ik moest inmiddels vechten om een eerste editie van Godin, held, want De Wereld Draait Door had het uitgeroepen tot boek van de maand. Maar inmiddels heb ik Gustaaf Peek’s Godin Held, is mijn ademloos uitgelezen eerste druk gesigneerd, en schrijf ik over hem in mijn kleinste, en waarschijnlijk intrigerendste boekje, Mirage.
Er staan geen foto’s in, en we hebben onze kleren aangehouden, dus ik denk niet dat daar heel veel op geklikt wordt.
Maar zijn boek!
Zelden is er een roman waarvan je direct weet: ik ga hem herlezen. En niet ooit, op een regenachtige dinsdag als ik met twee gebroken benen in bed lig, maar nu.
Direct.
Zodra ik deze achterstevoren vertelde liefdesgeschiedenis over Marius en Tessa uit heb, ga ik teruglezen. Van achter naar voren. In wat de goede volgorde zou zijn. “En daarna misschien nog een derde keer,” zei mijn moeder al. “Weer van voor naar achter om te kijken hoe het in elkaar valt.”

Ja. Precies.
Want het intrigeert. 
Het achteruit vertellen, dat ik in de door filmkenners alom geprezen film Memento nog een draak van een stijl truc vond, werkt op papier uitstekend. Bam. Mevrouw Tessa ligt dood in haar kist. De lezer wordt bij de lurven gepakt en achterwaarts het verhaal ingesleurd over deze schrijfster op leeftijd die mij aan Annie MG Schmidt deed denken.
“Mensen geven altijd helemaal hun eigen leven op als ze gaan trouwen,” mopperde Annie een keer. “Ze doen niet meer wat ze leuk vonden. Vreemd gaan bijvoorbeeld.”
Het had een uitspraak van de straf doorrokende Tessa kunnen zijn.
Tessa overlijdt in 2036. Marius is dan al jaren dood. Maar de herinneringen aan hem blijven levend. De uren, nachten en zelfs weken die ze wist te organiseren weg van haar man en zoon, het is die tijd die ze zich herinnert in haar laatste levensjaren.
Ik denk dus dat ik er niet onderuit kom ook een geheime minnaar op te nemen in mijn planning.
En dan worden die blogs ook vanzelf beter.

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 13 november 2014 ]

I ll have what she’s having: Godin, Held.
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

“Hoi Laurrrrrren.” En ze rilde aangenaam.

Feromonen!
De hormonen die je neus opvangt van the opposite sex.
Je beschikt over éénpuntig denken namelijk het woord JA.

En je wilt het NU.
Als je er niet zo smachtend bij zuchtte zou je het verlichting kunnen noemen.
Als hij niet op de televisie was, maar in het echt, dan zou het allemaal nog te verklaren zijn.
Met feromonen.
Maar Mano Bouzamour was wel op de televisie.
En mijn miniatuur flatscreen was voorzien van 23 verschillende media poorten,
maar niet van een geurdispenser.

En dus was er geen verklaring waarom ik kwijlend van de bank gleed toen hij op maandag 4 november, 2013 zijn televisiedebuut maakte bij Pauw en Witteman.
Nou kan er daarna nog van alles gebeuren.
Een gezonde dosis deceptie. De real-life wake-up call. Anything.
Want mensen van tv vallen in ’t echt toch altijd tegen?
Nou, ik weet niet wie die onzin heeft bedacht maar trust me;
Johan Fretz is in het echt nog aaibaarder dan op tv
Danny de Munk speelt zijn geringe lengte gewoon weg.
Ronald Giphart heeft HET nog steeds.
En van Brad Pitt heb ik het charisma achter zijn hielen opgelikt in de Handboogstraat.
Tegenvallen my ass.
Het laatste wat helpt voor je realiteitszin is iemand in t echt zien.
En ook bij Mano Bouzamour ging het uiteraard helemaal mis.
Het grote postuur ademde 6 keer per week sportschool.
Zijn verfijnde motoriek zaaide homo-erotische opwinding.
Het autobiografische knaldebuut De Belofte van Pisa flaneerde zelfreflectie.
En dan die stem.
Laurrrrrren.
Een tongpunt r schijnt het te heten, een typisch Amsterdams talent.
Op de L klakt de tong….
De eu wordt een ui.
De z is een ZZZZ; de s een ZZZZ.
De k een KAA zo oorverdovend dat je hart omhoog schiet.
De dictie is staccato, ieder woord een stoot.
Ik was volkomen weerloos.
Het was heerlijk.
Uiteraard heeft Mano Bouzamour zijn rol als muze met verve gespeeld (alles voor de literatuur) en heb ik hartstochtelijk veel over hem geschreven in mijn boek De Candystop;
Een verslag van mijn tot mislukken gedoemde poging om gezonder te worden door geen suiker te eten én alle hoofdstukken naar snoepgoed noem.
In hoofdstuk 11 van De Candystop, getiteld Mon Cheri,kom ik Mano Bouzamour tegen.
Dat heet een meet-cute.
Heb ik van Ronald Giphart geleerd.
Die zich trouwens zojuist voor mijn nieuwsbrief heeft opgegeven maar zijn lidmaatschap nog niet heeft bevestigd.
Ik zal mijn roddels over Ronald dus over twee weken doen, als hij gezellig mee kan lezen.
Want afgezien van deze nieuwsbrief is het natuurlijk allemaal geheim, over wie ik schrijf. 
Niet dat het nou zo heel moeilijk te raden is, want hoeveel Marokkaanse sekssymbolen hebben najaar 2013 hun debuut gepubliceerd?
Maar toch.
Daar mag de lezer best een beetje moeite voor doen.

En daarna mogen ze mijn charisma oplikken uit de Handboogstraat.
Dat ligt daar namelijk gewoon nog.

Liefs, 

je idool Lauren

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 20 maart 2014 ]

“Hoi Laurrrrrren.” En ze rilde aangenaam.
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Jonge Meisjesharten 1995

zomer 1995

Er was een tijd dat ik geen boeken las. 
Geen Jan Wolkers, want daar had ik na het havo- en vwo- examen mijn bekomst van.
Geen Johan Fretz, want die rende nog met zijn jongenslijfje over de uitgestrekte Almeerse velden.
Geen Mano Bouzamour want die speelde nog in zijn luier op de stoepranden van de Pijp.
Bovendien studeerde ik Technische Bedrijfskunde, waardoor ik met zoiets als literatuur nooit meer in aanraking hoefde te komen. 

De toekomst lachte mij toe.
Maar toen kwam er een nieuwe huisgenoot, en deelde ik het huis met twee Friezinnen; de nieuwe, en één die accountancy studeerde.
Die tweede was dus een hele goede vriendin.

De eerste daarentegen studeerde Mediaevistiek. 
– wat vijftien jaar later geredubbed werd tot Mediëvistiek waarschijnlijk om verwarring met de scandaleuze Media studies van In Holland te voorkomen.  
Mediaevistiek bestudeert de Middeleeuwen (en als het om literatuur gaat beperkt zich dit tot de late Middeleeuwen, zoveel heb ik er nog net van meegekregen) maar dit Famke had ook een directe lijn met de hedendaagse literatuur.
En hoe ze het voor elkaar heeft gekregen, geen idee (waarschijnlijk lag ik met twee gebroken benen acht weken op bed) maar ze kreeg mij aan de Ronald Giphart.

Ronald Giphart.
En dan niet het veelbejubelde, gevoelige, persoonlijke, hartverscheurende debuut Ik ook van jou.
Neen.
Famke kwam met grof geschut en gooide het knalroze, kapotgelezen Giph op mijn gegipste benen. Ook de achterflap was veelbelovend:

“Neuken, neuken en nog eens neuken.”
Tom van Deel in de Trouw

Toen mijn revalidatie begon, bungelden de eindeloos herlezen pagina’s moedeloos aan hun laatste restjes lijm.
Ik kocht een nieuw exemplaar voor Famke.
En toen mijn verbrijzelde benen waren genezen signeerde Ronald Giphart, 29 jaar oud, mijn exemplaar.

                “Voor de allergeilste Lauren van de hele wereld.”

Ronald en ik mailen nog wel eens, ik schrijf over hem, en ik heb hem de foto’s gestuurd die ik dat jaar van hem maakte.
Hij ontfermt zich over nieuwe schrijvers Johan en Mano, zodat ze jonge meisjesharten en dat van mij laten kloppen, en ze zich niet per ongeluk doodsnuiven in de Jimmy’s.
Afgelopen dinsdag twitterde Ronald over een Amsterdam’s fenomeen: 
jongmensen zoenen elkaar bij hippe literaire avondjes maar één keer. Links op de wang. 
Ronald vond het geweldig.
Ik was op drie keer neuken ingehaakt en daar was 20 jaar later nog één zoen van over.

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 3 april 2014 ]

Jonge Meisjesharten 1995
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

de film Vice is de foute man in al zijn glorie


Oohhh, dit viel te verwachten!
Een film in Lux Nijmegen, die volgens het praatje vooraf, van een spannende hoogleraar van de Radboud Universiteit (Die zelf ook wel iets van een wolf weghad…. of misschien meer een vos?) zo genuanceerd is, dat Republikeinen het portret van Dick Cheney karikaturaal vinden;
En Vice volgens Democraten juist te menselijk is.

Dat ik er dan twee uur en tien minuten verlekkerd naar kijk, en me pas daarna realiseer dat we er ook nog iets van moeten vinden.
Behalve dan “Jezus wat een lekker ding die Christian Bale! Net Michael Madsen!”
En dat ik daarna diep in gedachten verzink hoe het komt dat ik die gelijkenis niet eerder heb gezien.
Zijn het alleen de extra kilo’s die Christian Bale voor de rol van Dick Cheney is aangekomen?

boven: Christian Bale als een jonge Dick Cheney. onder: Michael Madsen

Of is het toch die bedachtzame manier van praten, die hij heeft aangeleerd? Een spraak die sinds de jaren 80 in de vergetelheid is geraakt en nu nog door weinigen wordt beheerst.
Want die communicatieve mannen van tegenwoordig.

Bah, bah. 
Ik was nog in deze gedachten verzonken toen een man die ook naar Vice was geweest, min of meer uit beleefdheid omdat we naast elkaar stonden te wachten en uit dezelfde film kwamen, vroeg wat ik van de film vond.
Ik kon aan hem zien dat hij wel normen en waarden had, maar desondanks maakte hij een prettige, zakelijke indruk.
Niet zo iemand die meteen je handen vastpakt en zegt dat hij masseur is.
Dus ik zei dat ik het een geweldige film vond. Na een minuut raving review realiseerde ik me, dat ik me misschien even moest uitspreken over het morele niveau van de hoofdpersoon. Voor hij me definitief in het bakje met Femme Fatales zou gooien.
Ik probeerde ook heel hard te bedenken of ik dat erg vond in die illustere mand te belanden, dus ik moest echt mentaal multitasken. Toen ik eenmaal had besloten mijn opmerking toch enigszins moreel te kaderen, maakte ik het eigenlijk alleen maar erger.

Want mijn: “Ja, het was natuurlijk wel een foute man.”
Werd al snel aangevuld met:
“Ik hou eigenlijk wel van foute mannen.”
Dit was tevens een test, of hij nu nog met mij wilde praten, aangezien hij en ik allebei wisten dat hij niet in die categorie viel.
En al vrij snel droomde ik:
“Wist je dat in de jaren 50 alle mannen zo waren? Wat geweldig hè? Waar zijn ze gebleven? Gedomesticeerd door vrouwen vrees ik.”
Ik nam een extra grote slok Chardonnay om dit verdriet te verwerken, en liet een dramatische stilte vallen terwijl ik in de verte tuurde. 
“Eeuwig zonde.”
Als de mannen het dan af lieten weten om zich als ondoordringbare vestingen door het leven te bewegen, dan deed ik het zelf wel.

De Goede Man daarentegen, liet zich zomaar niet wegjagen, en knikte begripvol bij mijn loflied op foute mannen.
En ik heb zelden in één avond zoveel over mezelf geleerd.
Hij kwam echt met nieuwe intel.
Want ondanks de grote hoeveelheid tijd die ik besteed aan persoonlijke ontwikkeling, ken ik mezelf verrassend slecht. Vooral omdat ik alles ook weer vergeet. Iedere keer ben ik weer verbaasd dat ik zo n zwak heb voor foute mannen, en seksueel gezien een onderdanig, Roodkapje achtig meisje blijk te zijn, dat graag het bos ingaat om met de wolven haar krachten te meten.
“Dat is interessant!” zei de man, die inmiddels mijn visitekaartje bestudeerde. Op de achterkant stond een schilderij van Roodkapje en de Wolf.

Eén van zijn vele interessante observaties van die avond, was dat ik me in mijn relatie als het kind opstelde. Ik leg alle verantwoordelijkheid bij mijn geheime minnaar.
Dat is ook echt zo.

Hij is mijn toegang naar seks in de echte mensenwereld. Zelf heb ik alleen mijn fantasie, mijn innerlijke seksualiteit. Maar daar komt geen man aan te pas. 
Die hoef ik ook niet meer.
Voor ik mijn geheime minnaar ontmoette, was ik single en had ik bijna uitsluitend seks met beschikbare, aardige mannen.
Maar ik weet nu beter.
Ik moet écht verliefd zijn, voor ik seks wil. 

En de mannen waar ik nu nog verliefd op ben, dat zijn wolven. 
Alfamannetjes die ondanks hun macht nooit iets tegen je zin in zullen doen. Dat is zwaar onder hun niveau. Een
 Wolf vindt de uiteindelijke verovering alleen tellen als Roodkapje er letterlijk om smeekt.
En hierin is de Wolf veel geduldiger dan andere mannen want hij heeft lijntjes met meerdere vrouwen lopen. De Wolf heeft zijn eieren niet allemaal in één mandje, dus hij kan zo’n risico investering als Roodkapje er wel naast hebben.
Het eerste signaal dat Roodkapje aan het ontdooien is, is als ze op een date verzucht:

“Ik zou wel een keer jouw huis willen zien. En thee met koekjes krijgen.”
Min of meer toevallig (want zo willen ze het allebei graag spelen) komen ze inderdaad bij de Wolf thuis. Roodkapje kijkt voorzichtig om zich heen, of ze tekenen ziet dat de Wolf vrouwen verkracht en tegen hun zin vasthoudt.
Want dan kan ze het nog op een lopen zetten.
Maar ze ziet eigenlijk niks.
En de Wolf vraagt vanuit de keuken wat voor thee ze wil.
Als ze op de bank zitten, maakt de Wolf grapjes en Roodkapje moet heel erg lachen. Wat een leuke Wolf!
Op precies het goede moment trekt de Wolf haar dichterbij, en kust haar.
“Hmmm!” zegt hij daarna, alsof hij een lekker hapje op heeft. “Wat zoen jij lekker!”

achterkant visitekaartje: Little Red Riding Hood by Henry Leverseege

Roodkapje krijgt er een rode wangetjes van, en ze trekt haar neus op in een grijns.
Na de zoen gaat de Wolf gewoon door met kletsen, en hij vraagt of ze nog thee wil. 
Roodkapje loopt door de grote woonkamer, en vraagt nieuwsgierig waar zijn slaapkamer is.
“Of mag ik die niet zien?” steekt ze haar kapje om de hoek van de keuken.
De Wolf lacht haar weer toe.
“Nee. Pas als je geen draad meer om je lijf hebt.”
Onverstoorbaar gaat de Wolf verder met zijn huishoudelijke taken. Hij lijkt bijna te vergeten dat er een opgewonden meisje staat, dat niet zo goed weet hoe het nou verder moet.
“En wanneer is dat dan?” vraagt Roodkapje.
“Ik zou het niet weten,” zegt de Wolf. “Volgens mij kwam er iemand voor thee en koekjes.”
En ineens viel het Roodkapje op, dat de Wolf heel erg op Michael Madsen leek.

~Lauren/ LS Harteveld

De biopic Vice over Dick Cheney draait in verschillende bioscopen, en voor wie per se wil weten wat dit stuk met de film te maken heeft;
Als je oplet zie je dat Dick Cheney zich nooit met geweld iets toeeigent. 
Hij maakt gebruik van wegen die anderen niet bewandelen, om te krijgen wat hij wil.
En hij omdat hij zich afstandelijk opstelde, alsof het hem niet uitmaakte hoe het balletje rolde, kreeg hij werk en macht naar zich toegeschoven.

tijdelijk geen verzendkosten dagboeken en erotica + 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica dit weekend zonder verzendkosten bestellen.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.
Gebruik code ONESHIP bij het afrekenen voor de gratis verzending binnen Nederland. 

.
Over Zeg maar lauren

Ik schrijf hier over films, wolven en Chardonnay. 
De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer