De zeer welkome female representation van One Harley Quinn

Birds of Prey is zich op geen perfecte film. Misschien is het zelfs geen goeie film, of haalt het de status vermakelijk niet eens.
Zeker niet voor wie bekend is met de comics en recente versies van Harley Quinn schijnt Birds of Prey een onbevredigende film te zijn geworden.
Voor mij was het allemaal nieuw. 

Voor wie wel bekend is met het DC Universum, zal Birds of Prey zoiets zijn als voor mij  The Rise of Skywalker;
Je kunt wel van de daken schreeuwen dat de verhaallijn van de overpowered heroine die aan het einde van de film in d’r eentje overblijft in de woestijn met een robot, in plaats van in de armen van haar dark prince,  TOTAAL NIET in lijn is met het grotere verhaal uit de eerdere twee films, maar wat schiet je ermee op?

Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen blij te zijn voor alle bezoekers die er geen last van hadden en die van The Rise of Skywalker konden genieten zonder constant te moeten denken aan hoe goed het had kunnen zijn.
En, in mijn ogen gebaseerd op de eerdere twee films, ook had moeten zijn.

Voor “ons”, grofweg gezegd voor de vrouwelijke nieuwe fans van Star Wars die pas bij de broeierige sfeer van de sequel trilogy zijn aangehaakt,  zijn maar twee films gemaakt en wij hebben nooit een slot gekregen.

Misschien dat ik daarom zo ongelofelijk blij ben met Birds of Prey?
Want als we dan toch een onafhankelijke overpowered actieheldin moeten hebben, laat het er dan maar één zijn die met gevoel voor drama de chemische fabriek opblaast waar zij en haar foute vriend The Joker altijd uitzinnige seks hadden. 
Tenminste daar ga ik van uit als jullie hoofdkwartier met zoveel toeters en bellen midden in de nacht met de grond gelijk gemaakt moet worden.
Dan heb je t wel echt leuk gehad samen.

Laat het dan maar een hedendaagse Pippi Langkous zijn die in het asiel smelt bij een reusachtige rebound hyena, en als antwoord op de asielmedewerker die haar toelispelt dat hij in natura betaald kan worden, hem laat opeten door haar Bruce, zoals ze de hyena noemt.
En ze eet dropveters met Bruce, ieder aan één kant beginnen totdat ze hem een dikke smakkerd kan geven.

En aangezien de schuld voor het niet inlossen van de belofte van Star Wars, bij de zeer luide en dominante mannelijke fans van Star Wars wordt gezocht,
die ten tijde van The Last Jedi haatcampagnes tegen Rian Johnson en actrice Kelly Marie Tran hebben opgezet en die jarenlang online hebben getrolld tegen alle Reylo’s (fans van de Kylo Ren/ Rey liefdesrelatie), kan Birds of Prey waar werkelijk alle mannen slecht en overbodig zijn, er voor mij prima tussendoor!

Zeker omdat mijn minnaar het in december uitmaakte, en ik net zoals Harley Quinn aan de kant werd gezet.
Ja, daar moest nog eventjes wat verwerkt worden bij mij.

Zo’n film over dat mannen het vleesgeworden kwaad zijn, daar kon ik met plezier twee uur naar kijken. 

Aan het eind heeft Harley Quinn iedereen uit de weg geruimd die haar dood wilde, en de vriendinnen die te netjes waren gaan lekker met elkaar verder zodat Harley haar eigen ongebruikelijke pad kan vervolgen.
Ze heeft het dik voor mekaar met in haar hand haar favoriete ei-kaassandwich, en ze rijdt een coole cabrio waar Bruce achterin zit.
Samen rijden ze de toekomst tegemoet.

Ze heeft haar leven weer op de rit en zelfs eindelijk haar visitekaartje op orde.

Harley Quinn & Associates:
Badass Motherfuckers.

Zo is dat.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:
Engelstalig blog Je kunt volgen op

Facebook
Twitter
en ik zit op Linkedin

Boeken 

Te koop via de uitgeverij

De dagen dat je je eigen boeken nodig hebt

 

Er zijn van die dagen dat je je eigen boeken nodig hebt.
Dat je heel even je debuut Mango aan moet raken; een novelle over een pittig meisje dat geplaagd wordt door een fobie die met seks te maken heeft, maar die uiteindelijk haar angst overwint.

Dat je heel even met je vingers door een spiritueel seksueel boek moet gaan dat je op Aswoensdag in 2007 kocht om jezelf moed in te praten.
Dat als je toen, aan het begin van je nieuwe leven met niet meer dan één boek over hoe je een onafhankelijk single moet zijn, het voor elkaar kreeg?
Dat je het dan nu ook kan.

13 Jaar later en met nota bene een eigen boek dat je geschreven hebt:
Een gidsje Witte Tijgerin, waarin je de mindset van dit eerste boek van deze Chinese Taoistes, vertaalde naar de moderne Westerse tijd.

En dat je de 22 Erotische Verhalen die je schreef lang voordat je de ideale minnaar gevonden had, avonturen die je op papier vastlegde zodat ze in elk geval daar vast gebeurd waren;
Dat je die verhalen weer even moet zien om te weten dat je eerst je bestemming moet weten, en je op één lijn moet komen met je dromen van dat universum gevuld met geheimzinnige seksuele avonturen, voor je de poort kunt vinden en naar binnen mag.

Het laatste boek dat ik heb uitgegeven ging over de eerste twee jaar met mijn minnaar Mr.Big. Inmiddels zien we elkaar niet meer, en mijn vorige blog post op dit blog was me coming to terms met hoeveel energie het me had gekost.
Hoe onveilig het had aangevoeld.
Dat de emotionele onveiligheid bij hem, een walk in the park was, in vergelijking met hoe onveilig ik me in de wereld voelde.
In die blogpost overtuigde ik mezelf ervan dat de opluchting ’t er zonder kleerscheuren van afgebracht te hebben, opwoog tegen het verdriet.
Dat ik wel geheim wilde zijn voor mijn eigen genot, maar dat ze de rol van foute vrouw aan iemand anders mochten geven.

Nu ben ik daar niet meer zo zeker van.

Eén van de dingen die me eigenlijk pas na het schrijven van Mango duidelijk werd, was dat ik nooit bang ben geweest voor seks.
Ik was bang voor de gevolgen, de afwijzing van de maatschappij.
Het was een sociale fobie.

Door mijn angst dat me als geheime minnares hetzelfde zal overkomen, is voor mij duidelijk dat ik er nog lang niet ben.
De angst voor represailles om mijn seksualiteit, heeft alleen een andere vorm gekregen. De fobie zit er nog steeds.

Het schrijven van Mango, waar ik in de vroege zomer van 2006 mee begonnen was, zette mijn hele leven op zijn kop.
Ik maakte mijn relatie uit, en ging eindelijk mijn seksualiteit onderzoeken zonder me nog langer door mijn angsten te laten hinderen.

In de lente van 2007, ontmoette ik een man waar ik heel erg verliefd op werd. Hij zou mijn eerste geheime minnaar worden en uiteraard liep het gruwelijk af met mij.
Het knappe was dat ik na 14 jaar in een relatie, direct raak had geschoten. Het was een oprechte verliefdheid en de relatievorm van geheime minnares zou mijn echte aard blijken.
Maar toen ik finaal instortte toen hij het uitmaakte, dacht ik daar anders over. 
En ook achteraf zou ik het mijn ergste vijand niet toewensen zo hoog in te zetten als je broos je eerste schreden zet op het liefdespad. Of dat nou is als je 16 bent of 36.
Maar dat is de aard van het beestje, want ik heb nooit anders gedaan.

Altijd als ik mijn hart volgde kwam ik bij geweldige, spannende mannen terecht.
Pas als ik daarna verstandige keuzes ging maken werd het ingewikkeld.
Je hart gebroken krijgen is niet ingewikkeld. Het is alleen heel vervelend.

Toen Mr.Big en ik uit elkaar gingen, op zijn verzoek, werd mijn hart niet gebroken. Ik zou bijna zeggen, daarvoor hield ik teveel van hem.
Het idee dat ik hem kon helpen door geen relatie te hebben, vond ik fijn, hoe raar het ook klinkt.

En de opluchting dat ik nu geen geheime minnares meer was, overheerste.

Natuurlijk wist ik dat er heel veel over de minnares als maatschappelijk fenomeen te vertellen was. Dat ze de antagonist was geworden van een samenleving die seks, en zeker ingedutte seks in lange relaties, veel liever niet benoemd ziet dan dat er zo van vlees en bloed een antwoord opduikt.
Natuurlijk wist ik dat.
Maar ze flikkerden maar een eind op met hun lange relaties. Ik ging de kastanjes niet meer voor ze uit t vuur halen.

Ik wist niet hoe snel ik de mantel van de minnares moest afgooien, verbranden, en ik beloofde aan iedereen die het wilde horen dat ik het nooit meer zou doen.
Oh, how convenient.

And then what, Lauren? And then what?

Hopelijk weten mijn boeken het antwoord.

~Lauren

De eerste twee jaar van mijn affaire met Mr.Big staan in het boek Big

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:
Engelstalig blog

Je kunt volgen op

Boeken 

Te koop via de uitgeverij

Categories Big

Waarom ik nooit meer een geheime minnares zal zijn

Ik Google net voor een plaatje van Carrie en Mr.Big, en stuit als eerste op een artikel uit Harper’s Bazaar uit 2016:
Why Carrie and Mr. Big Were Never Supposed to End Up Together
According to the ‘Sex and the City’ creator. 
En misschien is dat dit verhaal wel in een notendop:
We were never supposed to end up together.
Maar als zelfs bij een serie die überhaupt “creators” heeft, het verhaal al met de makers aan de haal gaat, kun je wel nagaan dat onverwachte wendingen in het echte leven al helemaal meer regel dan uitzondering zijn.
Mr. Big was zo’n onverwachte wending.
Ik in zijn leven en hij in het mijne.
Ook al had ik hier acht jaar voor “getraind”; Om van een bange bijna fobische single die zichzelf 14 jaar lang had opgesloten in een lange termijn relatie, te veranderen in een vrouw die in vergelijking met anderen snel verliefd kon worden (ik zit nu weer op eens per jaar) en als ze dat wat werd, er ook met volle teugen van kon genieten.
En zelfs kon genieten als het niet helemaal ware liefde was, maar daar was ik inmiddels mee gestopt.
Al wist ik dat toen nog niet.
Achteraf zal er een voor Mr.Big zijn, waarin mijn seks en liefdesleven nog in ontwikkeling was, en een na Mr.Big, waarbij ik weet wat ik wil, and not to anyone’s surprise I suppose, wil ik nooit meer een geheime minnares zijn.
Maar niet om de redenen die voor de hand liggen.
Voor ik zal uitweiden over de pros en cons van het geheime minnaressenschap, wil ik hier iets delen, dat ik nog nergens heb gedeeld.
Dit is de eerste keer.
Toen Mr.Big en ik bij elkaar kwamen was het niet de bedoeling dat wij iets met elkaar kregen. Maar niet om de reden die ik vijf jaar lang heb volgehouden.
De reden was dus niet omdat hij getrouwd was, een moeilijk huwelijk had, kinderen waar regelmatig iets mee was, en dat hij naar eer en twijfelachtig geweten er het beste van probeerde te maken.
Dat betekent niet dat al deze dingen niet waar waren:
Het betekent alleen dat ze in het licht van wat ik, en wellicht zelfs wij, achteraf gezien als het grootste probleem zagen, niet ter zake deden. 
Ik heb me dit nooit gerealiseerd.
Pas nu, nu het uit is, en ik de eerste dagen me zo ongelofelijk licht voel dat ik heel anders naar onze relatie ben gaan kijken, zie ik dat de geheimhouding niet alleen was om hem van dienst te zijn.
Hoewel dat ook een goede reden was.
Maar het was vooral om mezelf van dienst te zijn.
Het gevoel toen het uit was, was verdriet, maar vooral ook:
Opluchting.
Dat het eindelijk voorbij was.
We hadden het gehaald, ik kon weer ademhalen.
Ik moest dit gevoel wel onderzoeken. Waar kwam het vandaan? Waar was ik precies opgelucht over? Mr.Big is de belangrijkste geliefde uit mijn leven geweest, daar kan geen twijfel over bestaan. Ook al heeft hij nooit geprobeerd om onze problemen (waarover zo meer) te overwinnen, zodat we samen konden zijn; Dat maakte voor mij niet uit.
Mijn gevoel voor hem was helder.
Als ik na vijf jaar, zonder enige aanwijzing en zonder dat de liefde minder is geworden ineens aan de kant gezet word, wat is dan de verklaring dat mijn wereld niet instort? 
En inmiddels heb ik daar het antwoord op.
Een onverwacht antwoord ook, want ik heb altijd beweerd dat een geheime affaire me uitzonderlijk goed beviel. Dat ik de spanning nodig had. 
En dat is ook zo.
Huisje, boompje, beestje met spetterende seks in de echtelijke sponde? Ik zie het mezelf niet doen. Huisje, boompje, beestje met spetterende seks met een echtgenoot die “zijn eigen dingen doet”? In de breedste zin des woord?
Dat begint er al op te lijken.
Hoe spannender de man, hoe meer ik game ben.
Maar een spannende man én een spannende relatievorm, zoals wij de afgelopen vijf jaar hebben gehad? Tja. Dat is natuurlijk helemaal de bom.
Wat dat betreft had ik gelijk toen ik al die tijd beweerde dat ik helemaal achter mijn identiteit als minnares stond. En dat ik vind dat een goede echtgenoot en vader, niet wordt gedefinieerd door zijn vermogen om trouw te zijn.
Quite the opposite, zou ik daar bijna brutaal aan toevoegen.
En het is die overtuiging, dat we allemaal echt anders moeten gaan kijken naar wat een goede relatie is, en moeten ophouden zo’n drama te maken van wat iemand in zijn vrije tijd met zijn onderlijf doet – waarom ik de titel of verklaring van “geheime minnares” heb gebruikt, die vijf jaar.
En het was niet níet waar.
Ik was ook geheim.
Alleen, misschien niet om de redenen waarom je dat misschien denkt. En achteraf gezien zelfs dus niet om de reden die ik zelf dacht.
Want ik dacht dat dit bij hem lag. Dat we voor hem vijf jaar poppenkast aan het spelen waren. En daar steunde ik hem in en dit is ook de reden dat ik mezelf een geheime minnares noemde.
Een geheime minnares is geheim omdat haar geliefde niet wil dat het uitkomt.
Vijf jaar heb ik aangevoerd dat dit was omdat hij getrouwd was en kinderen had, maar dit “had ook” een hele andere reden kunnen zijn.

Andere mogelijke redenen waarom de relatie geheim “had kunnen zijn”:

categorie 1. van tijdelijk naar permanent geheim  

reden 1. bestaande connecties

Als we door een vriend, vriendin, ex-partner of familielid verbonden zijn.
En dat we er dus iemand mee zouden kwetsen als het naar buiten zou komen. 
Dat we wilden wachten om te weten of “het gevoel” niet vanzelf over ging, maar het daarna zo gecompliceerd was geworden dat we niet meer terug konden. Of gingen.

reden 2. we’re on a break

Omdat hij in scheiding lag of een gewone relatie had, die op het moment dat we samenkwamen uit was. Maar dat hij uiteindelijk getrouwd bleef of ze weer bij elkaar kwamen, en inmiddels ook iets had met mij.

categorie 2. geheime minnares bedoeld als permanente oplossing

Zoals gezegd, ik heb mezelf altijd neergezet als dé klassieke minnares, van een getrouwde man met kinderen. Maar er zijn ook andere situaties waarin ik permanent een geheime minnares zou zijn:

reden 3. permanent geheim – netwerk issues

Opnieuw omdat we via vriendschappen, werk, of andere structuren met elkaar verbonden zijn, maar dit keer zit het zo in elkaar dat we echt geen relatie kunnen hebben zonder een heel netwerk op te geven.
Of, indien we wel als koppel uit de bus zouden kunnen komen, het daarna een drama zou worden als we uit elkaar zouden gaan.
Deze situatie zou ervoor zorgen dat we permanent geheim zouden blijven.

reden  4. permanent geheim – macht, geld en andere dreiging

Als hij rijk is, beveiligd wordt, een geheim beroep heeft (en dan kun je denken aan twee kanten van de wet…) of politicus is, maakt hem dat chantabel.
En mij kwetsbaar.
Zelfs als hij single zou zijn, wil ik niet gevolgd worden door de roddelbladen, of bekend staan als minnares-van. 
Wat voor mij ook onder dit kopje valt, en dit is iets waar ik (al is het sporadisch) wel over geschreven heb, is als er wél sprake zou zijn van een andere partner/ vrouw, en ik door haar bedreigd zou worden of door haar “vrienden” (het is waarschijnlijker dat ze deze mannen alleen maar indruk op haar willen maken, door haar te wreken) .
Wat hier ook onder valt is als zijn vrouw rijk is, een geheim beroep heeft, beveiligd wordt etc
En het is deze laatste categorie, de permanente dreiging, die ik vijf jaar lang onderschat heb.
En die ervoor zorgt dat ik vooral opluchting voel. Heel veel opluchting.

It’s Complicated

Onze relatie is vijf jaar geheim geweest. For good reason. Maar hij is nooit zo eenduidig geweest als dat hij getrouwd was, en mij als luchtige afwisseling er tussendoor nodig had, om een goede vader en echtgenoot te zijn.
Dat is waar ik het naar heb afgerond. Of misschien is het allemaal fantasie, zonder overeenkomst met de werkelijkheid.
Maar wat wel waar is, zijn de intenties die ik vijf jaar lang geprobeerd heb te vertellen door mijn verhalen:
Dat wij nooit iemand pijn hebben willen doen, maar tegelijkertijd ook onze eigen behoefte en verlangens niet ten koste van alles hebben onderdrukt.
Dat we een hele goede reden hadden om het geheim te houden, en dat ik er dus pas later achter kwam dat ik die spanning erg leuk vond.
Dat de reden voor geheimhouding nog steeds geldt, en we nooit de afgelopen vijf jaar alsnog in de openbaarheid zullen brengen.
En het heeft me veranderd.
Ik weet nu dat ik geheimhouding nodig heb, of prefereer, omdat ik het spannend vind. In die zin zal mijn voorkeursrelatie wél die van een geheime minnares zijn.
Maar met een subtiel verschil.
Want ik zie nu pas zie dat ik “punt 4” heb onderschat.
Ik wil me nooit meer onveilig voelen.  
Ik heb al die jaren een dreiging gevoeld van iets dat bij hem/ zijn omgeving lag, maar wat door onze affaire bij mij terecht kon komen.
En die dreiging is de reden dat ik nooit meer een geheime minnares zal zijn;
Nooit meer onveilig zijn als een geheim uitkomt.
Alleen als spel is het leuk.
Om in wat ik wel eens “the world between worlds”, een affaire te hebben. We creëren een fantasie, en geven elkaar volledige aandacht. Maar ook liefde, zoveel liefde. 
Het is het mooiste dat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt, en ik zal het nooit vergeten.
Net als de personages van Mr.Big en Carrie uit Sex and the City, waren wij wel degelijk voorbestemd, om bij elkaar te komen.
En dit was ons happy end.

~Lauren

De eerste twee jaar van mijn affaire met Mr.Big staan in het boek Big

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op
Categories Big

Verlangen naar duisternis

licht en duisternis, de prime Jedi uit Star Wars 8
 

Op mijn keukenkastje hangt al maanden een column van Arnon Grunberg, die volgens mij uit een tijdschrift van Amnesty International komt.
De column gaat over het verloren gaan van mythen en daarmee het verloren gaan van betekenis.
En dat het verlangen naar mythen is terug te voeren op een verlangen naar duisternis. 
Bij mijn eerste yogales hing een ingelijst citaat van Nelson Mandela.
Over dat onze grootste angst niet onze duisternis is, maar ons licht.
Niet de angst dat we nietig zijn, maar dat we oneindig groot zijn.
Het waren de jaren 90, en met internet in de kinderschoenen wisten we toen nog niet dat dit citaat helemaal niet van Nelson Mandela is, maar van Marianne Williamson.
Uit het boek Return to Love (1992).
Sommige sites beweren zelfs nu nog dat Nelson Mandela het in zijn inauguratiespeech gebruikte, maar daar heb ik geen enkel bewijs van kunnen vinden.
Maar dat wist ik toen allemaal nog niet.
Ik stond in de kleedkamer, een voorportaal naar een kelderlocatie zonder enige ramen, en staarde naar de muur en las het ingelijste citaat.

Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness
That most frightens us.

We ask ourselves
Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of God.

Your playing small
Does not serve the world.
There’s nothing enlightened about shrinking
So that other people won’t feel insecure around you.

We are all meant to shine,
As children do.
We were born to make manifest
The glory of God that is within us.

It’s not just in some of us;
It’s in everyone.

And as we let our own light shine,
We unconsciously give other people permission to do the same.
As we’re liberated from our own fear,
Our presence automatically liberates others.

uit Return to Love, 
Marianne Williamson

Alleen stond er dan dus Nelson Mandela onder.

Hoewel de waarde van het licht me dus met de yogapaplepel werd ingegoten, werd de waarde van de duisternis me pas veel later duidelijk.
Het begon bij Tantra, waar ik me op magische wijze toe aangetrokken voelde aan het begin van de jaren 0.
Vooral de duistere Tantra, dat heette de Tantra van de linkerhand en was verbonden met de Saddhu’s in India die op de crematoriumvelden leven, en rituelen doen in de geesteswereld en met doden.
Het boek Aghora At Left Hand of God, beschrijft dit het beste. Maar ik had zelf een moderner Tantra boek dat ik tot op de dag van vandaag bewaard heb, en dat ook aangeeft dat donkere energie er ook bij hoort.
Mijn boek gaat niet zover dat het dark magic beoefent, op de manier dat de Aghori dat wel doen, maar het was desalniettemin een verademing in de schone yogawereld, met al zijn regels.
Ik heb het boek er even bijgepakt, willekeurig opengeslagen, en heb direct de toon te pakken.
Het boek heet: Tantra for the West van Marcus Allen
Ik zie tot mijn opperste verbazing dat het nog steeds in druk is! Met een totaal andere cover, maar Marcus Allen blijkt nog steeds actief. Hij heeft een eigen uitgeverij en je kunt recente interviews met hem zien op YouTube.
Zo kom je nog eens ergens achter.
Maar dit is dus wat ik lees op een willekeurig opengeslagen pagina van Tantra for the West:
Alinea kopje: “You are not what you eat”
En dan:
“By taking our eating so seriously, and by telling each other “you are what you eat,” we’re denying ourselves not only a lot of enjoyment, but we’re denying our body’s incredible strength and natural cleansing and healing functions.”
Misschien nu nog meer dan toen een bevrijdende gedachte!
De subtitel van het boek is dan ook:
A Guide to Personal Freedom
Tantra for the West staat vol met voorbeelden en inzichten dat we geen onderscheid moeten maken tussen wat goed is en wat slecht is. En dat negatieve emoties juist veel interessanter zijn dan positieve.
Onderaan deze blogpost staat een filmpje van Marcus Allen waarin hij uitlegt hoe het pad van de Tantra yogi verschilt van andere spirituele beoefenaars:
Een Tantra yogi duikt middenin de duisternis.
Na het nog enigszins traditionele begin van de studie van duisternis in de jaren 00, verplaatste mijn interesse voor The Dark Side, zich in mijn keuze voor mannen.
Ik hield van mannen die veel vrouwen hadden, en daar naar hartelust over logen.
Of nou ja, hartelust?
Ik was meestal een grotere fan van hun duistere kant, dan dat zijzelf waren. Dus zij zagen het meer als een leugentje of noodzakelijk kwaad.
Maar zolang ze mijn aanbidding van hun interessante karakters tolereerden, waren ze fantastisch gezelschap.
Ik was die jaren nog niet heel strikt, en heb ook vriendjes gehad die wel aardig waren. Maar inmiddels weet ik dat dat gewoon niet bij me past:
Ik moet de bad boys hebben.
Hoewel het woord bad boys ook weer impliceert dat iedereen die een scooter steelt voor mij interessant is, wat ook niet klopt. Laten we ze charmeurs noemen. Nee, dat klopt ook niet want dat klinkt alsof ze veel te veel moeite doen om door mij aardig gevonden te worden, dat is ook de dood in de pot.
Foute mannen is toch het beste.
Meer dan tien jaar uitte mijn liefde voor de duisternis zich dus doordat ik verliefd werd op foute mannen. 
Maar de afgelopen 1,5 jaar werd mijn liefde voor de duisternis wel heel concreet, want het ging heel slecht met me. Het leek wel alsof ik alle geestelijke problemen die een normaal mensen een beetje uitspreidt over zijn leven, er in 16 maanden doorheen jaste.
Ik had nog nooit zelfmoordgedachtes gehad, maar vorig jaar wel.
En dit jaar nog meer.
En de intervallen werden steeds korter.
Tot opeens? Poef! Weg waren ze!
En wat ik nu zie is dat mijn zelfmoordgedachtes niet zozeer gekoppeld waren aan het niet meer willen leven. Ze werden hooguit op zulke momenten of door angst voor de toekomst getriggered. Nee, mijn zelfmoordgedachtes kwamen uit iets heel anders voort:
Een verlangen naar duisternis.
De dood in de ogen te kijken en niet wegrennen.
Net zoals ik er al jaren een kick van kreeg met mannen om te gaan waar andere vrouwen zich lelijk aan vertilden, voelde het nu heerlijk me bezig te houden met gedachtes die so called “gezonde” mensen ten alle tijden hopen te voorkomen.
Maar het was niet alleen de kick van het gaan waar niemand durft te gaan, en oog in oog te staan met mijn eigen sterfelijkheid.
Het ging ook om iets anders:
Ik wilde ergens naartoe.
Zowel mijn vader als mijn katjes Max en Willem waren aan de andere kant van de regenboog. Ik zou ze weer zien. Daarom heb ik ook zo snel mogelijk nieuwe katjes genomen toen dit jaar de verbouwing van de woningvereniging voorbij was:
Het was voor mij levensgevaarlijk zonder katjes.
Ik denk zelfs dat ik zonder de verbouwing van de woningbouwvereniging veel sneller nieuwe katjes had genomen, en dat het nooit zover was gekomen. Dan waren deze 16 maanden nooit zo gebeurd.
Mijn eerste zelfmoordgedachte, van mijn hele leven dus, kwam pas 6 maanden nadat Max was overleden. Ik heb t nooit serieus genomen omdat ze heel duidelijk door iets getriggerd werd en ik gewoon dacht:
“Nou, datgene moet ik dus niet doen.”
Helder signaal.
De andere gedachtes kwamen pas deze zomer, toen ik al nieuwe katjes had.
Dus ook toen maakte ik me geen zorgen omdat het steeds door hele aardse zaken getriggerd werd en ik daarbovenop ook nog eens wist dat voor mij de katjes genoeg reden waren om mijn leven op de rit te krijgen en er niet te lang in te blijven hangen.
Maar desondanks was het toch hardnekkig en t begon me de keel uit te hangen.
Je moet ook niet vergeten dat ik tot zomer 2018 nergens last van had gehad:
Ik was helemaal niet gewend met dit soort zware periodes om te gaan.
Dus ik ben blij dat het nu over is.
En helemaal zelf gedaan, dus zonder professionals.
Uiteindelijk was het een briljante vriendin die de gouden tip gaf. Dat ik een lichtheid die ik in mijn jeugd, mijn technische studie en bij mijn ex-partner had ervaren, niet had weten vast te houden. En dat mijn paniek alleen ontstond als iemand met iets kwam waar ik nog meer zwaarte ervaarde.
Ik moest het gewoon allemaal weer luchtiger maken.
En zo simpel is het dus ook echt, in mijn geval.
Geen zware gesprekken, maar lekker ouwehoeren en plezier maken.
“Het” is echt over, echt voorbij.
Het eerste inzicht dat ik daarna kreeg over wat er die 16 maanden was gebeurd, was dat mijn gedachten over de dood een uiting waren geweest van het gemis van mijn vader en mijn katjes.
Een gebroken hart, voor hen die over de regenboog waren gegaan.
Ik had naar hen toe gewild.
En het tweede inzicht dat ik kreeg was dat ik een verlangen had gehad naar duisternis. Dat het een voortzetting was van mijn fascinatie voor foute mannen.
Zoals ik er behoefte aan had met spannende mannen om te gaan, waren gedachten over zelfmoord spannend. Dat bijna niemand het durfde, en ik wel, dat gaf me een gevoel controle.
Ik rende niet weg.
Maar het was nog meer dan dat. Meer dan de macht en controle die ik voelde over mijn plaats in de wereld, door zo expliciet te overwegen hem op te geven.
Ik ben dit pad gegaan omdat het moest.
Dit was het enige dat me kon brengen wat ik nodig had:
Ik moest mijn eigen sterfelijkheid in de waagschaal durven te zetten, voor ik verder kon. 
Wat mij te doen staat in dit leven kan ik niet met een angst voor de dood.
Zoals je ook niet met die foute mannen om kunt gaan zolang je nog bang bent voor ze, zo kun je niet verder met je leven zolang je bang bent voor de dood.
Ik heb dit één keer eerder meegemaakt.
Ik was in mijn late-twenties
Al sinds mijn pubertijd werd mijn liefdesleven beheerst door een irreële angst voor aids, die ontstaan was door een onfortuinlijke combinatie van een jeugd in Afrika, bezorgde ouders, en jaren 80 seksuele voorlichting – een tijd waarin het volstrekt normaal werd geacht folders met bloedvegen te schrijven alsof het een videoband voor Hellraiser was. 
Iedere keer als ik iets deed dat niet helemaal veilig was, wat voor wie goed voorgelicht is zo n beetje alles is, werd ik zo angstig dat ik begon te trillen en ik t ijskoud kreeg.
Hoewel het door volstrekt risicoloos gedrag en een vaste relatie door mij was gestabiliseerd en niet meer voorkwam, kreeg ik toen ik eind twintig was een terugslag toen ik stopte met de pil. De paniekaanvallen kwamen terug, terwijl daar geen reden voor was. Ik was nog steeds met dezelfde man, en we gebruikten condooms.
Toch had ik er zo n last van dat ik niet meer alleen durfde te slapen.
Toen ik daarvan hersteld was, kreeg ik s nachts een zenuwontsteking in mijn tand. Dit triggerde de paniekaanval die ik al maanden had weten te ontlopen, en het leek alsof het er allemaal in alle hevigheid uit kwam.
Het trillen en de fysieke angst reactie stond in geen verhouding. Noch tot mijn risico om aids te hebben, noch tot mijn angst voor de tandarts of de pijn van de ontsteking.
Het was echt doodsangst.
Dat was het moment dat mijn leven veranderde.
In plaats van hulp te zoeken, of iemand te bellen, liet ik de angst me bewust helemaal opslokken. Ik gaf me er helemaal aan over.
Sindsdien was ik genezen.
Als ik een paniekaanval kreeg, wist ik dat ik me er alleen maar aan over hoefde te geven, en ik er sterker uit zou komen.
Ik heb dit als bijzonder empowering ervaren!!
Mijn tip aan mensen die paniekaanvallen hebben is dan ook, om er head first in te gaan, want het is de snelste weg naar verlichting ooit.
Mijn benadering was dus heel Tantrisch: dwars door je angsten, door de duisternis, daar ligt de weg naar het licht.
Dat was eind jaren 90 zo, toen ik mijn angst gebruikte door er recht doorheen te gaan. 
En dat is nu zo geweest, door 16 maanden zelfmoordgedachtes te hebben.
Deze twee episodes in mijn leven, zijn het meest bevrijdende wat ik ooit gedaan heb, en de belangrijkste spirituele lessen ooit.
Of zoals Luke Skywalker het zegt, in de Star Wars trailer van The Rise of Skywalker, die uitkomt op 18 december:
“Confronting fear is the destiny of a Jedi.
Your destiny.”
My destiny. 

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

de film Instinct (2019): Handleiding voor een “foute” relatie

Waarschuwing:
Deze post bevat spoilers voor de film Instinct. De oorspronkelijke titel van deze post was:
Instinct (2019): Het einde verklaart.
Daarin zou ik illustreren dat Instinct zo eindigt omdat de hoofdpersonen niet weten hoe ze een foute relatie tot een succes kunnen maken. 
“Het einde verklaart” refereert aan het Engelstalige “The Ending explained”.
Op YouTube circuleren talloze video’s van eerst een filmtitel en dan “The Ending Explained”. Meestal gaat het om films waarbij tijdlijnen, dimensies of perspectieven door elkaar hebben gelopen, waardoor de kijker het spoor bijster is geraakt.

Of omdat de dubbelspion een drievoudige blijkt te zijn, die naast voor de Britten en de Russen ook nog voor de CIA werkt. 
Een film over het spel tussen man en vrouw die een the ending explained nodig heeft, is een zeldzaamheid. Waarschijnlijk omdat dit op het oog uiteindelijk eendimensionaal is. Krijgen ze elkaar wel of niet. Overleeft iedereen het. Kiezen ze voor de ware liefde, voor veiligheid, of toch voor avontuur.
Door deze ééndimensionale bril bekeken heeft Instinct dan ook een redelijk voorspelbaar einde. Afgerond loopt het voor beide partijen slecht af.
Terwijl dat totaal niet had gehoeven.
En de enige reden dat wij dit slechte einde geloofwaardiger zullen vinden, dan wat er in potentie mogelijk is als je slimmer speelt, is omdat er verrekte slecht wordt gespeeld.
“Het spel” tussen man en vrouw ligt na decennia verwaarlozing en shaming, zelf rillend in de foetushouding op de bank. Of wordt veilig opgeborgen in de long-stay afdeling van de TBS inrichting.
Want we houden er niet van, van dat spel. Emancipatie, #MeToo, Vrouwen van Venus Mannen van Mars, een heel bataljon foute mannen dat zich tegen riante betaling opwerpt als coach om vrouwen te versieren:
Allemaal hebben ze hun sporen achtergelaten op het spel dat zich in het verborgene, in het ongezegde, in het niet-transparante, afspeelde. Een spel dat maar moeizaam op gang komt anno 2019. Als iets geen kaders kent, geen afspraken en geen duidelijk doel, dan voelt het voor ons onveilig.
En wat onveilig is, ontkennen we liever.
Ontkennen dat je een sterke behoefte hebt aan onveiligheid en spanning is de eerste en belangrijkste reden dat de film fout afloopt. Deze behoefte is per definitie sterk, zodra deze waargenomen wordt, omdat een zwakke of matige behoefte aan onveiligheid of spanning wordt weggeduwd en niet naar buiten komt. Bij een hanteerbaar verlangen naar avontuur wordt netjes binnen de lijntjes gekleurd. Hier worden geen risico’s voor genomen.
Mannelijke hoofdpersoon Idris erkent zijn behoefte aan agressie tijdens de seks niet. Hij toont geen enkel inzicht waarom hij een vrouw met wie hij ook normale seks had kunnen hebben, omdat hij haar wekenlang had verleid, bruut verkracht heeft.
Ook psychiater Nicoline erkent niet dat ze alleen seksueel functioneert als ze overmeesterd wordt. Haar andere sekspartner in deze film, ook een stoere vent waar ongetwijfeld meer in had gezeten als zij explicieter had gecommuniceerd wat ze nodig had, doet meerdere pogingen om contact met haar te maken als ze tijdens de seks zo kronkelt en beweegt dat duidelijk is dat ze wil spelen dat ze tegen haar zin wordt genomen.
Maar zij haakt af als deze partner contact zoekt. Terwijl het voor hem vermoedelijk alleen maar diende als een check-in om te kijken of hij haar goed had begrepen. Dat zij eerst voor haar verlangen moet uitkomen, voor hij het kan vervullen is al teveel voor haar.
Dat kan ze niet.
Les 1 voor het hebben van een foute relatie is dus:
Erken in jezelf je behoefte eraan.
En wees je bewust dat dit een sterk verlangen is, want zoals ik al zei als het niet sterk was, dan had je het gewoon genegeerd.
Dit kan ruwe seks zijn, maar ook een verlangen naar een bezette partner, een foute vrouw of man, of iemand anders die emotioneel of anderzins onbeschikbaar is. Allemaal zijn ze geworteld in een sterk verlangen naar avontuur én in een verlangen naar dat ene kenmerk waar hij of zij voor jou voor staat.
Overmeestering.
Het verbodene.
Gevaar.
Soms zelfs verlangen om de dood in de ogen te mogen kijken of het risico te lopen verminkt te worden.
Allemaal verlangens die je volledig in jezelf moet erkennen, om een succesvolle foute relatie aan te kunnen gaan.

door Henry Leverseege

Ik heb een visitekaartje waarop een schilderij staat van Roodkapje en de Wolf. Het is duidelijk dat Roodkapje geen kind is, en ze heeft een geinteresseerde houding naar de wolf. Alsof ze doelbewust haar mandje heeft ingepakt en het bos is ingelopen omdat ze gehoord had dat de wolf goed was met meisjes dingen laten doen die ze van huis uit niet mochten.
Roodkapje erkent haar verlangens.
De wolf erkent de zijne.
Dat heeft wel kans van slagen.

Dit brengt me bij het tweede element voor een geslaagde foute relatie: 
Vertrouwen in de ander.
Niet omdat die ander je vertrouwen verdient, er geen misbruik van zal maken, of een andere objectieve reden. Maar vertrouwen als strategie. 
Strategie om te krijgen wat je wilt, namelijk een geslaagde foute relatie.
En strategie om de spanning in de relatie te houden.
Want wat is er nou spannender dan het schenken van het vertrouwen zelf?
Juist als degene een schimmige reputatie heeft, en je niet zeker weet of hij of zij je vertrouwen zal schaden. Dat is de hele thrill ervan. Je weet het niet.
Maar je voelt het wel.
Misschien kun je voelen dat je de ander kunt vertrouwen.
Maar zelfs als je dat niet kunt voelen, dan kun je iets anders voelen:
Dat je hem of haar wilt vertrouwen, omdat je een spannende relatie wilt en die kan pas beginnen als je hem of haar vertrouwt. 
In de film Instinct vertrouwen Idris en Nicoline elkaar niet.
Nicoline vertrouwt er niet op dat Idris haar niet bruut zal verkrachten, en blijft hangen in een behoefte aan bevestiging dat hij dat niet zal doen. Voordat zij uitkomt voor haar verlangen, voordat zij hem vertrouwt, moet hij bewijzen dat hij haar vertrouwen waard is.
Dat is het paard achter de wagen spannen.
Zij had sowieso uit moeten komen voor haar verlangen naar hem, en had moeten inzien dat zij geen andere keus had dan hem haar fysieke veiligheid toe te vertrouwen.
Aan de andere kant vertrouwt Idris er niet op dat Nicoline zijn hart niet zal breken. Voordat hij zijn gevoelens opbiecht heeft hij behoefte aan bevestiging dat zij hem echt wil. Voordat hij haar vertrouwt moet zij bewijzen dat zij zijn vertrouwen waard is.
Ook Idris spant daarmee het paard achter de wagen.
Hij had sowieso moeten uitkomen voor zijn verlangen naar haar, en moeten inzien dat hij geen andere keus had dan om haar zijn hart toe te vertrouwen.
Ik heb lange tijd gedacht dat een foute relatie risicovoller was dan een gewone relatie. Een gewone relatie wordt gekenmerkt door vorm, grenzen, en afspraken.
Een foute relatie wordt gekenmerkt door passie, risico’s, een honger om elkaar te ontdekken en daarin het Zelf te overstijgen. 
We hebben allemaal een bijna onbedwingbare behoefte om een foute relatie, in termen van een risicovolle relatie die niet door de buitenwereld wordt erkend, om te turnen in een “goede” relatie.
Omdat we denken dat fout een waardeoordeel is.
Nu zie ik dat anders.
Het woord “fout” in de term foute relatie is geen waarde oordeel, maar staat voor erkenning dat er fouten gemaakt gaan worden.
Dit gaat pijn doen, omdat je er beide voor hebt gekozen het spel te spelen dat op de grens zit van wat je aankan.
Maar onder die wetteloosheid, die absentie van bevestiging van de ander, en de afwezigheid van vorm, is een geslaagde foute relatie juist heel erg veilig.
Juist omdat er geen vorm is om je achter te verbergen.
De vorm wordt bepaald door het verlangen naar elkaar.
Een foute relatie vraagt van je, dat je je alleen richt op dat wat is, in het moment zelf.
Keer op keer.
En dat is uiteindelijk niet alleen heel veilig, het kan zelfs een zeer geslaagde relatie opleveren.
In de recensies van Instinct lees ik veel de vergelijking kat en muisspel, jager en prooi.
Maar een geslaagde “foute” relatie kent geen verliezers en geen winnaars.
Er vallen geen dooien en er raakt zelfs niemand gewond.
Het beste spel tussen man en vrouw kan eeuwig doorgaan. Ze spelen beide met de regels, ze dagen elkaar uit.
Ze weten dat ze elkaar kunnen vertrouwen en niet uit zullen schakelen, want dan hebben ze niemand meer om dit leuke te spel te spelen.
Het is jammer dat Idris en Nicoline dat niet wisten.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Kitten balkon

De schilder trof me niet in de beste stemming.
Sterker nog, ik herkende hem niet eens want ik hield de deur dicht omdat ik het een volstrekt onchristelijk tijdstip vond.
Bovendien kon ik horen dat ze met zijn tweeen waren.
Pas gisteravond ontdekte ik een correspondentiekaart van de woningbouwvereniging in mijn bus met een nul zes nummer.
 “Graag afspraak maken tussen (tijden) Kitten balkon.”
Kitten balkon?
Het duurde even voor het kwartje viel, omdat mijn balkon uitsluitend gebruikt wordt door mijn twee katjes. Ze smijten er met bloempotten, graven azalea’s uit en gisteren hebben ze een koolmees gevangen.
Dit was de eerste keer dat ik me realiseerde dat de gaten van het kattennet blijkbaar groot genoeg zijn voor koolmezen. Het net beschermt de katten dat ze niet naar beneden kukelen, maar het doet weinig voor kleine vogeltjes.
Zielig.
In elk geval dacht ik in eerste instantie aan deze kittens, of een nieuw kitten op het balkon. En pas in tweede instantie aan de kitspuit die ik één van de mannen gisteren door de straat had zien sjouwen.
En dat terwijl ik een hele verhaallijn heb lopen over een sexy schilder die op Slash lijkt.
Het is op mijn Engelstalige blog en heet
1994: Fanfic inspired erotica
Maar er valt nog weinig te ketsen moet ik zeggen.
Wel ken ik inmiddels meerdere Slash lookalikes. Ik trek ze echt aan.  
En tegen de tijd dat ik dan een geheime affaire krijg met de man die deze zomer mijn hoofd op hol bracht, zijn er zoveel Slash lookalikes in mijn leven, dat niemand er meer wijs uit wordt.
Maar er waren veel problemen met mijn 1994 serie.
Ten eerste dus dat er zo weinig seks in zat dat ik al twee afleveringen heb geschreven die ik “story” heb genoemd, in plaats van erotica.
Ten tweede dat de echte man in kwestie (en ik laat helemaal in het midden of dat de schilder is!!) maar heel mondjesmaat in mijn leven is, en hij de laatste keer er een andere vrouw tussen schoof.
En ten derde omdat er naast een gebrek aan mannen, het ene onerotische na het andere gortdroge thema mijn leven in lijkt te zwalken.
Eerst was het mijn oriëntatie op een nieuwe carrière, toen kwam ik op het pad van Asperger/autisme, en nu ben ik erachter dat beide inhouden dat ik een verantwoord, gematigd en voorspelbaar leven moet gaan leiden.
Dit gaat echt de verkeerde kant op.
Zodra ik weer ga werken blijf ik door de week s avonds afspreken (liefst voor seks natuurlijk!) of ik ga s avonds naar de film.
Op therapeutische basis, zoals anderen yoga doen of een serie van Netflix opzetten. Het is voor mijn geestelijke gezondheid belangrijk dat ik sappige dingen doe s avonds.
Maar de ochtend dat de schilders aanbelden had ik dat allemaal nog veel minder helder. 
Ook vandaag was ik al om half 5 s ochtends wakker, en heb ik de hele ochtend liggen piekeren. Ik heb mijn toekomst als schrijver/ yogadocent (onder mijn eigen naam) en schrijver/schrijver (als Lauren Harteveld) drie keer binnenstebuiten en achterstevoren gedraaid, door 7 verschillende brillen bekeken en ben weer op hetzelfde uitgekomen als altijd.
Namelijk dat ik voor Lauren/LS Harteveld wel wil schrijven en wel YouTube filmpjes wil maken, maar dat ik niet de wereld in wil. Ik wil geen verdienmodel van Lauren Harteveld maken, anders dan dat ik iedere ochtend opsta en precies doe waar ik zin in heb.
Ook mijn plan mijn schrijven voor de yogastudio weer op te pakken liet ik varen: Daar vond ik het prima om privéles te geven aan wie dat wilde, en terugkomles aan vrienden, maar ook onder mijn echte (yoga) naam wilde ik de wereld niet in.
Na vier uur piekeren was ik er dus uit, en was ik volledig terug bij af.
Er kwamen geen nieuwe verdienmodellen, er kwamen geen speaker gigs, er kwamen geen nieuwe blogs, en alles bleef zoals het was.
Ik ging achter mijn bureau zitten, een beetje murw dat ik ondanks mijn harde mentale werk niks had to show for. Voor de buitenwereld was ik geen stap verder dan vorige week.
Helaas had ik, misschien ook door opnieuw een nacht woelen en draaien, totaal geen inspiratie. Dus ik besloot eerst maar eens gehoor te geven aan het verzoek een afspraak te maken voor het kittenbalkon.
De man nam op met zijn naam, en ik dacht:”Hé! Is hij het!”
Ineens had ik inspiratie voor deze post.
Wie weet hoe sappig dit verhaal nog wordt.

~Lauren

Incidenteel zal ik in het Nederlands schrijven.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

#aspiepower afvinklijst familie editie | Dagboek van een Aspergirl 4

Soms denk ik wel eens dat mijn vader me gered heeft. Omdat hij Asperger had, hoewel we dat niet wisten natuurlijk, moesten we al rekening met hem houden, waardoor veel van “hoe het hoorde” allang niet meer aan de orde was.
Daardoor heb ik nooit aan eisen hoeven voldoen waar andere autistische meisjes wel door belast werden.
Mijn vader kon zich helemaal terugtrekken in zijn eigen wereld. Hij zat s avonds uren in zijn diepe stoel. Hij keek tv of las vakliteratuur, proefschriften of Engelstalige romans.
Hij kon heel erg humeurig zijn, maar toch was hij absoluut niet kwaadaardig. Dat was altijd al overduidelijk maar nu helemaal, want mensen met autisme hebben een hart van goud maar als het ze teveel wordt, zijn ze onmogelijk in de omgang.  

Mensen met autisme zijn ook vrij uniek in hoe ze ruzie maken! Waar andere mensen ruzie maken om iets te bereiken, wil de autist vooral bereiken dat de ruzie ophoudt.
Een ruzie is namelijk veel te dichtbij, veel teveel contact.
Het belast ze en ze zullen er alles aan doen je weg te jagen, zelfs als dat betekent de relatie beeindigen. Als ze al belang hebben bij de uitkomst dan zullen ze deze óf snel opgeven zodat je aftaait, óf ze zetten zo hard hun hakken in het zand dat je ze er met nog geen tien olifanten uitgesleept krijgt.

Ook ik heb autisme. In elk geval zijn mijn autistische trekken zo zwaar,
dat ze me jaren het leven zuur hebben gemaakt.
Nu ik het weet heb ik mijn leven terug en weet ik eindelijk waar al die rare stukjes van de puzzel horen.

Dat ik zo lang niet heb geweten wat er aan de hand was, is niet zo gek. Autisme werd lange tijd alleen herkend als het je functioneren niet heel ernstig belemmerde.
Begin jaren 90 werd een hoogfunctionerende vorm van autisme opgenomen in de DSM IV. Asperger werd in 1944 voor het eerst beschreven door Hans Asperger die het ontdekte bij een groep jongetjes die hij “de Professortjes” noemde.
Ze waren heel intensief bezig met één onderwerp, ieder had zijn hobby.
En als ze zich niet de hele dag met hun interesse konden bezighouden werden ze heel erg boos.

Sinds de Professortjes is er steeds meer duidelijk geworden over autisme maar de kennis over (met name hoogfunctionerend) autisme bij vrouwen loopt tien, twintig jaar achter, en de term Asperger is inmiddels uit de DSM gehaald.
Alles heet tegenwoordig Autisme Spectrum Disorder (ASS)

Mensen met hoogfunctionerend autisme gebruiken zelf nog wel de term Asperger.
Greta Thunberg, de klimaatactiviste, sluit haar tweets wel eens af met:
#aspiepower 
Aspie = zoals mensen met Asperger zichzelf noemen
Aspie power = laten zien dat er ook positieve kanten aanzitten
Bijvoorbeeld jezelf monomaan met het klimaat bezighouden terwijl niet-autistische mensen, door hen “neuro-typicals” genoemd, allemaal praatjes aan het houden zijn over economische groei.
Daar hoef je bij Greta niet mee aan te komen.

Inmiddels weet ik zeker dat ik na het uiteenvallen van mijn yogapraktijk,
ben vastgelopen omdat ik Asperger heb.
Ik functioneer niet in de gewone mensenwereld, en wilde daarom geen normale baan.
Nu ik eenmaal weet dat ik Asperger heb, en dus als het ware zo’n klein professortje ben, is het eigenlijk een eitje om het te “hacken”.
Ik moet gewoon specialistisch werk gaan doen, bij voorkeur thuis.
Dus een heel manuscript voor een uitgever verwerken, of een dossier helemaal uitspitten.
Misschien krijg ik het zelfs op een dag wel voor elkaar van mijn eigen schrijfwerk te leven, nu ik eenmaal weet wat mijn kwaliteiten zijn.

Zolang ik maar één ding hoef te doen, zonder afleiding, ben ik beter in mijn werk dan niet-autisten. 
Ik heb in 2017 tien boeken uitgegeven in één maand. 
Daar ging ook jaren redigeerwerk aan vooraf, maar uiteindelijk waren ze alle tien tegelijk af.
Een autist kan dat: die heeft veel meer mentale bandbreedte dan iemand met neuro-typical hersenen.

Ik vertel dit zodat je ziet hoe makkelijk het in mijn geval was de werk-puzzel op te lossen, toen ik eenmaal wist dat ik autisme had.
Maar in de loop van de jaren heb ik zonder het te weten ook autisme-vriendelijke vormen gevonden voor:
-liefdesleven
-vriendschappen
-sociale contacten
-hobbies en vrije tijd

Ik geef hier ook heel veel credit aan het gezin waar ik ben opgegroeid:
Er was altijd ruimte om dingen anders te doen, zodat iedereen het naar z’n zin had.
Zo gingen we bijvoorbeeld niet met z’n allen op vakantie maar twee-aan-twee.
Kleinere groepsgrootte en meer alleen zijn is iets waar autistische partners en kinderen mee geholpen zijn, maar die bij neuro-typische familieleden gevoelig kunnen liggen, omdat ze het als persoonlijk falen zien.

checklist

Herken je één van de volgende kenmerken bij jezelf of je kinderen,
denk dan aan autisme. 

“stimming”: repetitief gedrag zoals heen en weer wiegen op muziek

Dit is een klassiek kenmerk. Inmiddels is al lang duidelijk dat niet iedereen met autisme, ook klassieke kenmerken heeft.
Maar dat gezegd hebbende, andere klassieke kenmerken zijn geen gezichtsuitdrukkingen kunnen lezen, zeer gevoelige zintuigen hebben, je niet kunnen inleven in de gevoelens van anderen en geen relaties aan kunnen gaan.
Op de meeste websites van GZ instellingen staan nog steeds alleen deze kenmerken, waarschijnlijk omdat dit de enige zijn die in de DSM staan.
Maar zoals ik al zei gaan de ontwikkelingen rondom autisme razendsnel. Dat je als vrouw vroeger überhaupt geen hoogfunctionerende autist kon zijn, geeft wel aan van hoe ver het moet komen.
Autisme wordt wel uitgelegd als een “vermannelijking” van het brein. Dit verklaart waarom autisme bij vrouwen minder opvalt.
Daarnaast zijn vrouwen beter in “masking”; het imiteren van sociaal gedrag. 

“zoning out” en meltdowns

Zoning out is je afsluiten door televisie te kijken, social media afstruinen, gamen of met een hobby bezig zijn (zoals ik met schrijven). Zoning out is niet zelden echt uren per dag nodig om na een school- of werkdag weer een beetje “mens”te worden.
Een meltdown is een zware emotionele reactie, meestal vertraagd met enkele uren maar soms ook dagen.
Meltdowns kunnen voorkomen na een ruzie, maar ook na een feest of piek-ervaring.
Autistische hersenen kunnen geen prioriteiten zien, en nemen daardoor alles als één geheel waar.
Niet in losse onderdelen.
Daardoor heeft een gebeurtenis veel meer impact en is de verwerkingstijd erna veel langer. 

Tijdens die hele periode kan een meltdown voorkomen.

slecht zijn in switchen

Autisten kunnen zich dieper concentreren, maar hebben daarom een hekel aan switchen (hun werkzaamheden veranderen) of aan incidenten of wijzigingen in het programma.

“mastership”/workaholic in plaats van gewoon werk of hobby’s. 

Als je geluk hebt is je hobby programmeren/ coding!
Maar het kan ook schrijven zijn, Bon Jovi of paarden. Steve Jobs (van Apple), Bill Gates (Microsoft) en Mark Zuckerberg zijn alledrie mensen met Asperger/autisme.

Bij meisjes zijn de obsessies minder goed te herkennen omdat de onderwerpen hetzelfde zijn als bij “gewone” meisjes. Alleen zitten ze veel dieper in de materie. Bij meisjes valt weer op dat ze jongensachtiger zijn en niet op een meisjesachtige manier met relaties bezig zijn. 

fantasiewereld die meer waarheid is dan de echte wereld. 

Uiteraard is dit ook de reden dat er überhaupt mastership bereikt wordt op het gebied van het werk of de hobby. Een autist denkt aan niets anders. 

sociale patronen

En ik ben ervan overtuigd dat weerzin tegen sociale contacten een sterke indicator is.
Een soort lakmoesproef.
Gewone mensen gaan de kroeg in, iemand met autisme sluit zich op in z’n kamer en trekt de deur achter zich dicht.
Hoe meer autisten moeten “masken” overdag (masken = zich normaal voordoen) hoe meer tijd ze nodig hebben voor “zoning out”.
Alleen zijn dus.

Ik heb over één autist gehoord die zich liet omscholen van het onderwijs, waar hij echt een spokes-person voor autisme was, naar IT-er.
Tot zijn verbazing kwam hij erachter dat hij daar totaal geen last had van zijn beperkingen omdat zijn collega’s daar ook zo waren.
Autisme-problemen zijn dus gerelateerd aan functioneren in een neuro-typische, en autisme onvriendelijke omgeving.

Ook heb ik verhalen gehoord van kinderen met autisme die hun draai niet konden vinden, maar die zodra ze onder elkaar waren ineens vrolijke energieke kinderen werden. Zodra ze aansluiting konden vinden op het (diepgaande) niveau van hun interesses, was er geen vuiltje meer aan de lucht.

Mocht je daar iets mee willen dan heeft iedere stad steungroepen voor mensen met autisme, er zijn congressen (voor behandelaars maar ook voor mensen die het hebben), YouTube staat er vol mee en ik heb zelfs gehoord dat we speciale dagen hebben op kermissen waarbij de muziek zacht staat en de lichtjes uit zijn.
Met een officiele diagnose kun je een autisme pas aanvragen die je helpt bij moeilijke situaties zoals douane maar die ook extra welkom heet bij musea en attracties.

De nieuwe generatie van mensen die autisme hebben, identificeren zich ermee.
Ze zeggen dus niet “Ik heb autisme” maar “Ik ben autistisch”
en zelfs #aspiepower!
Omdat autisme voor hen neutraal is, net als “ik ben een man” of “ik ben een vrouw”
En zoals een onderzoeker op YouTube zei:
“Je bent het, het is onveranderlijk.
Als je je geslacht wilt veranderen, dan hebben we daar hulp voor.

Maar we kunnen je niet van autistisch naar neuro-typisch (normaal) opereren. 
En ook niet andersom.”

En alleen dat al is anno 2019, waarin alles maakbaar is, toch wel erg bijzonder.

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

#wetbig2 gaat ons allemaal aan

 

Ik zou eigenlijk willen aanheffen met
“Landgenoten!”
Omdat er iets belangrijks gaande is, en ik graag je aandacht wil.
Dus bij deze.

Lieve Landgenoten!
Op dit moment zijn er lieve, begripvolle verplegers, verpleegsters en artsen met man en macht bezig de Wet Big 2 tegen te houden.
Een nieuw onderwijssysteem dat opleiding leidend maakt in wie welk werk doet, terwijl dat nu (nog) op de werkvloer gebeurt.
Dat betekent dus dat in de praktijk blijkt waar iemand affiniteit en talent voor heeft en dat dan de ene MBOer of HBOer naar een werkplek op een Intensive Care gaat, en de ander in een verzorgingstehuis gaat werken.
De extra trainingen en bijscholingen zijn vanaf dat moment afhankelijk van de werkplek.

In het kort kun je dus zeggen dat iedereen die je nu naast je bed krijgt zich echt in de praktijk heeft bewezen op die functie – je MBO of HBO diploma is een startpunt en daarna ligt alles nog open.
Nou ga ik even totaal voorbij aan hoe of waarom ooit het idee is ontstaan dat dit systeem verandering behoeft, maar suffice to say dat wekenlang artikelen lezen erover me nog helemaal nergens van heeft kunnen overtuigen behalve van wat ongelofelijk rigide de mensen zijn die met #wetbig2 zijn gekomen.
Kijk, dat je decennialang met een wetsvoorstel bezig bent over beroepsdifferentiatie dat geen enkel zichtbaar doel meer dient in 2019, dat kan de beste overkomen.
Ik vergelijk het met dat spelletje dat je in een kring dingen in elkaars oor moet fluisteren en dat er dan na veertig jaar iets heel anders uitkomt dan wat ooit de bedoeling is geweest, dat viel eigenlijk wel te verwachten.
Zeker als je moet opkomen voor een beroepsgroep die zo ongelofelijk overbelast is dat iedereen die op de werkvloer stond in elk geval geen tijd had om naar de vergadertafel te komen, hoewel er ook toen al plenty signalen zijn geweest vanaf de werkvloer, dat dit slecht gedigged zou worden.
Anyway.
Ik dwaal af.
Waar het om gaat is dat waar de reactie had moeten zijn:
“Sorry!”en dan “Hoe kunnen we zorgen dat het vak van verpleegkunde aantrekkelijk wordt of blijft voor nieuwe instroom, we onze bestaande mensen belonen en waarderen, en ook de patient uiteindelijk een kwaliteitsverbetering krijgt?”
Nou het woord kwaliteitsverbetering doet (waarschijnlijk) pijn aan je oren, right? 
En terecht.
Het monster dat Value Based Health Care (VBHC) heet, blaast zijn hete adem al tegen de poort. Het weet dat als #wetbig2 er eenmaal door is, het een peuleschil is om de poort open te stoten en het zijn vernietigende werk kan doen.
Pardon?
Dat hoor ik natuurlijk helemaal niet te zeggen!
Ik ben een leek!
Wat weet ik nou van Value Based Health Care!
Nou niet zoveel maar wel twee dingen.
Numero uno.
Het heeft te maken met registratie, protocollen, verantwoording afleggen en het woord Tayloriaans wordt in de mond genomen. Ik heb bedrijfskunde gestudeerd en zelfs in de jaren 90 was Tayloriaans al geen goed woord.

Het stond voor een zielloze opdeling van werk.
En we weten allemaal de voorbeelden van de thuiszorg medewerkers die een bepaald aantal minuten kregen (en soms zelfs nog krijgen!) om iemands haar te wassen en aan te kleden.
Wat me brengt bij het tweede wat ik weet van VBHC:
Ik zou me afschuwelijk voelen als ik wist dat iemand een bepaald protocol moest afdraaien en op geen enkele manier beloond werd om contact te maken, anders dan om iets afgevinkt te krijgen.
Ik heb liever iemand die de foute beslissing maakt, maar dat in alle integriteit samen met mij, op dat moment, heeft gedaan.
Dan iemand die me er als een nummer doorheen rammelt en de juiste beslissing maakt.
De schade op mij als patient is in het tweede geval groter.
Als ik mag kiezen, en een periode als deze waarin de boel open ligt en er grote druk is zowel beroepsdifferentiatie en “value” based health care (welke waarde wordt dan gemeten hè? kun je je afvragen) te accepteren, heb ik het voor het zeggen.
En jij ook.
Wij hebben het allemaal nu voor het zeggen.
En de verpleegsters ook, en die zijn daar leidend in, maar op dit moment zijn zij praktisch de enige die proberen te redden wat er te redden valt.
We kunnen ze niet laten opdraaien voor iets waar we straks allemaal de dupe van worden, als dit net als de zorgverzekeringen in handen van commerciëlen komt.
Want reken er maar op dat er mensen rijk worden van VHBC, en van nieuwe beroepsprofielen en opleidingen. Die mensen gaan zeggen dat ik me er niet mee mag bemoeien omdat ik geen verstand van zaken heb, en de tegenstanders van #wetbig2 napraat.
Maar als ik iets heb geleerd van de afgelopen 11 jaar, sinds de crisis van 2008, dan is het:
Follow the money.
Terwijl alles in de zorg zou moeten beginnen bij:
Follow the patient.
En dat wil de verpleging heel graag doen, maar ze kunnen niet naar ons kijken als er van bovenaf al veertig jaar lang aan hun bevoegdheden en salariëring wordt gezaagd.
Als ik zorg nodig heb dan wil ik iemand die de tijd heeft, rust heeft, en aan wie ik in ieder geval kan vragen:
“Ik weet dat er allemaal regels zijn over welk traject nu ingezet moet worden. Maar als je nu op je intuitie vertrouwt? Als je het helemaal zelf mocht weten, en je zou mij echt de allerbeste kans willen geven om te genezen, wat zegt je gevoel dan?”
En als we dan ook nog in een wereld zouden leven waar voor het eerst in de geschiedenis ruimte is om dáár iets mee te doen?
Dat zou helemaal mooi zijn.

~Lauren

Wil je ook als patient je stem laten horen?

Je kunt helpen door op de social media die je gebruikt te zoeken op #wetbig2 of #wetbig2vantafel, en stukken die je interessant vindt te delen en de schrijvers ervan te gaan volgen.
Of je kunt bijvoorbeeld beginnen bij deze video
of
dit stuk van Syp Wynia

Dit blog over zorg en in het Nederlands is een uitzondering.
Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Brief aan Daphne Gakes

Hoi Daphne,

Ik heb je vanavond gezien op Theater Avenue, in Nijmegen, in tentje 2.
En aan het einde van de voorstelling vroeg je of wij met je van gedachten wilden wisselen over wat wij van jou konden leren en andersom;
En of we tegen al onze vrienden wilden zeggen dat je er morgen weer staat.
Van 19.00- 22.00 om het hele uur.
Of nou ja, dat laatste vroeg je niet, maar dat wil ik wel heel graag doen, want ik verwacht niet dat het erg lang gaat duren voor je in het theater staat en er geen stoel meer te krijgen is.
Laat staan een gezellig houten bankje waar we bijna bij je op schoot zitten, en regelmatig een dikke knipoog krijgen van je.
Vandaar ook dat mijn feedback de vorm van deze blogpost heeft gekregen:
Ik denk dat wij voornamelijk iets van jou kunnen leren.
En dat niemand het risico moet willen lopen dat er een uitgever, regisseur of personal coach teveel, zich met jouw leven heeft bemoeid en er per ongeluk wél rust, reinheid en regelmaat in je leven is gekomen.
In plaats van seks, chaos en kattenkwaad.
Ik heb er 13 jaar persoonlijke ontwikkeling opzitten, waarvan ik er minstens drie heb besteed aan het onderzoeken van de mogelijkheden net zo te worden als jij.
Dit bleek volstrekt onmogelijk.
Maar wat je wel van mij kunt leren, is waarom je vooral niets moet veranderen aan wie je bent.
De basis is:
Het gewone leven is uitgevonden voor mensen die niet kunnen wat jij kan.
Als iedereen wel zou varen bij onvoorspelbaarheid en avontuur; Als iedereen een lichaam had waar de gulzigheid naar het leven vanaf spatte;
Als iedere tiener zich achtergesteld voelde omdat ze niet meemochten op inbraken, omdat ze het tutje van de Havo waren?
Dan zou de wereld zoals we die kennen niet bestaan.
Geen monogamie, geen hypotheken, geen gescheiden afvalinzameling, geen bewust ouderschap. Dan zaten we iedere avond met z’n allen bij het kampvuur, en was het een volkomen verrassing wie die nacht bij wie sliep, en zorgden we als stam voor de alle kinderen.
Waarschijnlijk is dit geen nieuws voor je, maar het kan maar even gezegd worden. De Westerse normen en waarden zijn voor snowflakes, Daphne.
Jij kan veel meer.
Op dit moment ben ik vanuit mijn werk als yogadocent heel erg bezig met energie (gaaaap) maar vanuit dat perspectief kan ik je wel vertellen waar je talent ligt.
Jij kunt twee dingen die anderen niet kunnen:
Heel veel energie door je lichaam laten stromen, levensvreugde, genot, plezier, verlangen.
En je kunt dit opwekken of opnemen vanuit dingen die voor zeer veel anderen inclusief ik, te onzeker zijn (ik ben ook een snowflakeje).
Bijvoorbeeld uit seks of avontuur.
Je kunt het vergelijken met je spijsvertering:
De meeste mensen moeten eten met mate en zich van bepaalde voedingsmiddelen bijvoorbeeld gefrituurd voedsel, al helemaal onthouden.
Maar jij zou dan diegene zijn met de spijsvertering als een kanon, en je zet alles om in energie. Alles wat je niet nodig hebt, voert je lichaam probleemloos af.
Dus wat het ook gaat worden met je boek, je relaties, of je wens naar een kind waar je een kleine hint naar maakte van rammelende eierstokken:
Neem nooit advies aan van en voor snowflakes.
Jij bent een bonafide sneeuwstorm.

~Lauren

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

Je kunt volgen op

Het verhaal van het wilde yogadocentje

zo zag het wilde yogadocentje eruit in 2015

Er was eens een wild yogadocentje.
Ze was natuurlijk niet altijd een wild yogadocentje geweest.
Ze was ook ooit een wilde scholier, een wilde student en een wilde jonge werknemer, maar in Nijmegen kende men haar als het wilde yogadocentje.
Vooral in 2018 maakte het yogadocentje het erg bont.
Iedere dag wilde ze iets anders met haar leven. En hoe bozer mensen op haar werden dat ze nu weer haar plannen had gewijzigd, hoe erger het werd.
Eerst ging ze privélessen geven, omdat er met groepslessen geen droog brood meer te verdienen was.
Daarna stopte ze helemaal als ondernemer omdat ze niet meer de puf had haar nieuwe praktijk tot een succes te maken.
Toen ging ze fulltime schrijven, met het vage plan een gewone baan te nemen.
Maar het wilde yogadocentje werd als schrijver zo ongelukkig dat ze zelfs haar wildheid verloor. 
De opluchting dat ze nu in elk geval nog maar één tijdrovende hobby had (namelijk schrijven), en geen yoga meer gaf, hing als een strop om haar nek, samen met de Madonna kruizen afgezet met diamantjes. 
In 2019 ging ze weer yoga geven. Ze was keiblij toen ze erachter kwam dat als ze yoga gaf als hobby, en niet omdat het geld moest opleveren, dat ze het heel leuk vond.
Vooral omdat ze tegen iedereen had gezegd dat ze alleen nog maar kortlopende programma’s gaf, of éénmalige themalessen die ze in gedachten “shows” noemde.
Maar er knaagde iets.
Yogadocentje moest van zichzelf gaan werken, maar bij het idee van een nette baan met haar studie waarbij ze zichzelf van haar minst wilde kant moest laten zien, werd het yogadocentje heel erg verdrietig.
Ze begon zelfs overal ongelukkige werknemers te zien, die door hun bedrijven werden mishandeld en gegaslight
Hoe moest dat nou verder?
En toen kwam er een rockster naar Nijmegen, Jon Bongiovi.
Het wilde yogadocentje leefde helemaal op, want ze kende hem van toen ze nog een wild Havo 3 scholiertje was. 
Ze begon liedjes te zingen, en schreef de ene post na de andere. Ze maakte yogaprogramma’s, videofilmpjes: Het wilde yogadocentje was nog nooit zo productief geweest.
En toen ze op een dag wakker werd, keek ze in de spiegel en zag ze tot haar verbazing dat ze helemaal geen wild yogadocentje was.
En ook geen wilde werknemer, of student, of scholier.
In de spiegel keek een stoere blonde vrouw met grijze ogen haar brutaal aan. Een vrouw die het niet uitmaakte wat haar werk was, want ze zou het allemaal compleet rocken and out of de park knocken.
Zonder het te weten was ze uitgegroeid tot een echte rockster.
En ze leefde nog lang en gelukkig.

~Lauren

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

Je kunt volgen op