Dag wishy washy toes in the water! Hallo All-In Ondernemer!!

Kittens Inc: Voor al uw carriereadvies. (foto ter illustratie, mijn katjes willen nog niet op de foto)

Het was maar een eerste oriëntatie.
En mijn post op LinkedIn gaf ook duidelijk aan dat ik alleen op zoek was naar een carrière waarbij ik mijn beide personal brands aan kon houden:
Onder mijn echte naam als yogadocent, YouTuber en tekenaar van een cartoon.
En dit schrijverspseudoniem, waar ik al dertien jaar onder werk.
Dat stond dus wel in die eerste verkenning.

Dat mijn Purpose Work, dus schrijven onder pseudoniem en mijn werk als yogadocent, gewoon moeten kunnen blijven bestaan.
Vooral dat eerste (mijn pseudoniem) sluit alle functies waarbij je een visitekaartje van een bedrijf bent al uit, tenzij het de Canal Pride is (de Waal Pride, hoe cool zou dat zijn), of een functie als nachtburgemeester van Nijmegen.
Dus ik had al zo n vermoeden dat mijn carrièreswitch na 16 jaar ondernemerschap wel eens lastig kon worden.
Stiekem – maar dit is heel stiekem! – vergeleek ik mezelf met Christian Grey, de miljardair uit 50 Shades of Grey.
Omdat hij een traumatische jeugd heeft gehad, is hij nu naar eigen zeggen: “50 Shades of fucked up”. Wat waarschijnlijk ook de verklaring is dat hij op zijn 28e als succesvolle vrijgezel toch nog niet aan de vrouw is.
Er zit een steekje los.
Maar Anastacia Steele ziet hierin een buitenkansje om een miljardair aan de haak te slaan, en na wat opstartproblemen weet ze hier haar eigen spin aan te geven, en gaat ze er met de buit vandoor.
Zij wordt Mrs.Grey.

Nou zo zag ik mezelf ook: Ik was me er zeer bewust van dat het voor bedrijven niet ideaal is als iemand zo erg al een eigen gezicht heeft naar buiten toe, en dagelijks zijn eigen messaging doet.
Ik was al 50 Shades of ZZP-er.
Dat kan nogal ontwrichtend werken, zelfs als ik me met geen woord uitlaat over mijn werk, wat ik totaal niet van plan was.
Maar je weet nooit wat mensen tussen de regels door lezen, en tel daarbij op “menen te lezen”, en je hebt de poppen aan het dansen.
Overigens heb ik er helemaal geen blog of personal brand voor nodig om de poppen aan het dansen te krijgen want dat heb ik al als ik één keer “door het beeld loop”.
Dus wat dat betreft verleen ik de wereld een dienst met dit uitgesproken pseudoniem, want daarmee geef ik gedupeerden in elk geval iets om hun grieven aan op te hangen.
Maar ik dwaal af!
Even dit verhaallijntje van Christian Grey afhechten, maar zoals hij miljardair is in harde dollars, zo ben ik dat emotioneel.
Ik ben zeer vermogend. Zo kan ik:
Echt contact maken.
Aandacht geven.
Mensen lezen.
Begrijpen.
Laten groeien.
Maar ik doorzie ook zeer complexe machtsstructuren, omdat ik weet wat iemand beschermt (welk belang) zonder dat ik dat kan weten.
Als je dat combineert met mijn talent al te ontwrichten door “door het beeld” te lopen, kan een bedrijf me inzetten als een ware Two-Puncher:
Een soort geheim agent, die slechts bij hoge uitzondering wordt ingezet.
Dan loop ik eerst loop ik door het beeld, waardoor de bestaande machtsverhoudingen aan diggelen vallen.
En dan maak ik met de juiste persoon contact en vraag ik hem naar een voorstel te kijken, wat ik graag aan hem wil laten zien.
Het werkt beter bij hems dan bij haars.
En het werkt ook alleen als ik zelf hart voor de zaak heb, want ik ben heel empathisch dus ik zal nooit iets verkopen als ik denk dat die persoon er zelf geen belang bij heeft.
Maar goed, dan heb je ook wat.
Verder kun je mij inzetten als HR medewerker zonder enkele formele macht, en dan ga ik praten met alle mensen die hun kont tegen de krib hebben gegooid. Want dat zijn echt mijn lievelingsmensen.
Of machtige mannen, waarvoor iedereen siddert van angst. Die vind ook leuk.
Ik heb ook een speciaal gebaar, dat ik mijn tien vingers ophoud en met ze beweeg een beetje alsof ik aan het typen ben.
En daar hoort een opgewonden gezichtje bij van: “Lekker ontrafelen! Leuk!”
Ook mijn tijdelijke programma VICE – strategie en relatieadvies, is hier opgebaseerd:
Vertel me je probleem.
En ik help je de macht terug te pakken.
Hoe ingewikkelder, hoe leuker. En je mag ook echt heel erg boos zijn op die andere persoon, dat maakt me niks uit. Waarschijnlijk geef ik je nog groot gelijk ook nog.
Maar daarna gaan we zoeken hoe je dit probleem op een fijne manier op kunt lossen. Want ik werk niet met geweld ofzo:
Harmonie is niet altijd haalbaar, maar je hoeft geen olie op het vuur te gooien.
Maar die tien enthousiaste vingertjes, en die blos op mijn wangen als ik eraan dacht dat voor een werkgever te mogen doen?
Die zorgden er dus ook voor dat ik echt enthousiast was om te gaan werken!
Het was niet alleen maar een soort “Oh! Verlos me van mezelf en mijn bestaan als ondernemer!”
Er was oprechte interesse.
En op die maandag dat ik die verkenning op mijn LinkedIn zette, was ik dus ook wel degelijk intrinsiek gemotiveerd.
Het leek me zelfs goed voor mijn werk als yogadocent én als coach, om zelf ook een gewone baan te hebben, omdat ik dan beter zou begrijpen wat er speelt bij mijn klanten.
Tot zover de theorie.
Want toen kwam de dinsdag, moest ik afscheid nemen van mijn logeerkat, en kwamen mijn twee nieuwe katjes en toen?
Was.
Alles.
Anders.
Ten eerste krijg ik geen slaap meer, want de eerste nacht heeft er eentje de hele nacht gehuild. Het was te zielig voor woorden, dus ik lag met een gebroken hart tot na vier uur wakker terwijl ik er woensdag uiterlijk om 7 uur eruit moest.
En inmiddels huilen ze niet meer, maar is het s nachts wel Cirque du Soleil hier, én heeft er één naar alle waarschijnlijkheid Giardia waardoor ik vanaf volgende week twee keer per dag antibiotica moet gaan geven.
Oh, en even mijn trauma’s mag gaan verwerken dat ik waarschijnlijk mijn beide katten die ik hiervoor had, in de laatste levensfase allebei aan Giardia heb verloren.
Dus toen ik vandaag achter de computer ging zitten, op een riante 5,5 uur slaap maar nadat ik alweer twee keer verontrustend ruikende poep had opgeruimd?
En ik ging de links bekijken die mensen me hadden gestuurd van werving en selectie hier in Nijmegen, en ik nam eens een kijkje op de Randstad site?
Toen werd het mij al heel snel duidelijk dat ik hier helemaal geen tijd voor had.
Het idee mezelf na zo n ervaring als yogadocent en schrijver, te moeten gaan verkopen om ergens intrinsiek gemotiveerd aan de slag te mogen gaan?
ALS het me al zou lukken, dan hoefde er maar “dit!” te gebeuren of de boel, de baan, de zorgplicht voor mijn poezenkinders en het fundament voor mijn geestelijke rust hingen weer aan een zijden draadje.
Een nieuwe baas, een overname door een ander bedrijf, een ontslagronde en ik kon weer van voren af aan beginnen.
Het prijskaartje voor de uitdaging ook als werknemer zeer succesvol te worden, werd wel heel hoog.
Dan maar geen ego, waar ik dat op kan bijschrijven.
Dan maar geen persoonlijke ontwikkeling van: “Nou en toen ben ik in 2019 werknemer geworden, en daar ben ik toen ook heel goed in geworden. Net als in mijn liefdesleven, dit was mijn tweede pad.”
Ook de intellectuele uitdaging van de complexe machtsstructuren van groepen, het enige dat ik nooit zou kunnen realiseren in mijn 1-op-1 werk, verloor zijn glans.
Het enige waar ik aan kon denken, waren die kleine katjes hier, die gewoon de komende 15 jaar een mama nodig hebben die én financieel voor hen kan zorgen én bij voorkeur veel thuis is, maar op zijn minst flexibel is als ze ziek zijn.
Bijvoorbeeld omdat er ééntje keivieze Giardia poep heeft die je niet zomaar moet laten liggen, of omdat ze s ochtends eerste de boel op stelten zetten voor je ze eindelijk hebt gevangen voor hun medicijnen, en ja – je moet bij Giardia altijd alle katten behandelen, niet alleen degene met klachten.
Ik zag mezelf dat al uitleggen als ik om half tien helemaal bezweet op mijn werk verscheen.
Wat maandag nog een goed idee had geleken – een vast inkomen, een intellectuele uitdaging, een ontwikkeling – dat werd met de komst van mijn twee nieuwe katjes een rampscenario.
Nou begrijp me niet verkeerd.
Ik zeg niet dat ik nooit een baan zal nemen, want ik wil wél die financiële zekerheid.
Maar het idee dat ik daar intrinsiek gemotiveerd voor moet zijn is kolder van de bovenste plank.
Ik ben gewoon ondernemer, yogadocent, schrijver, coach. En dáár heb ik jaren ervaring in, en dáár ga ik mijn leven op bouwen.
En voor de rest ben ik een gun for hire, als dat voor kortere of langere tijd nodig zou moeten zijn, maar ik stap helemaal van het idee af, dat ik dat voor mezelf doe.
Ik heb in het verleden weleens gezegd dat ik, als dat zou moeten, kernkoppen zou verkopen als dat betekent dat ik mijn katjes een goed leven kan geven.
Maar blijkbaar was ik ergens van het pad afgeraakt, en had ik geen duidelijk beeld meer van mijn motieven.
Ik heb nieuwe katten (te lang?) uitgesteld omdat ik mijn inkomen niet op de rit had én omdat ik na het overlijden van mijn laatste katje Max wist dat er binnen een jaar een giga verbouwing in mijn huis zou zijn, waarin ik er niet kon wonen.
Met twee katten op drift zijn dat leek me niks.
En hoewel ik al langere tijd wist dat de prijs van 16 maanden zonder katten veel te hoog was geweest, en zeker vele malen hoger dan drie weken een kat-vriendelijk vakantiehuisje huren, had ik niet door dat ik tot en met de laatste dag voordat ze kwamen VOLLEDIG DE WEG KWIJT WAS.
Hoe heb ik ooit kunnen denken, dat een werkgever beter in staat is voor me te zorgen, dan dat ik dat zelf kan?
Na 16 jaar ondernemerschap, 20 jaar, als je mijn vorige bedrijf er ook nog bijrekent?
Gekkenwerk, echt gekkenwerk.
Nogmaals, ik sluit niet uit dat ik in de toekomst bij tijd en wijle ernaast werk. Want de katten komen op 1 en ik doe wat ik moet doen.
Maar mijn doel, mijn leven, alignment:
Schrijven, yoga, ondernemen.
En die conclusie heb ik de afgelopen weken al meerdere keren getrokken, en ook dat die driehoek onbreekbaar is. Ik kan van schrijven, yoga, ondernemen er niet één uittrekken.
Maar ik lijk nu pas te betekenen wat dat betekent.
* kijkt op Lingobal *
“En werknemer staat ….. niet op de kaart!”

~Lauren

Ik kom snel met een geweldig yoga aanbod voor Zeg maar Lauren!
Ik kan het bijna niet voor me houden, maar ik doe het toch.
Subscribe op dit blog als je het eerste yogaprogramma van Zeg Maar Lauren Yoga wilt ontvangen.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

overig aanbod:

VICE
strategie en relatieadvies

Je kunt volgen op

Boeken 

Te koop via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen

Copy of YOU MUST WAKE UP AND FIND YOUR PURPOSE!
klik op de foto voor VICE

VICE strategie en relatieadvies Nijmegen

foto 2007 Rob Maartense

Gisteren heb ik een vergelijkbare post geschreven.
Drie uur van mijn leven ingestopt!
In de laatste fase sloeg ik de draft op, logde uit van WordPress, en weer in onder mijn eigen naam/ andere account waar ik een verborgen post had staan die over een vergelijkbaar onderwerp ging.
Kwam ik terug: Alles foetsie!
Er waren nog 56 woorden over, en volgens mij heb ik een kwartier doelloos heen en weer geklikt en naar het scherm zitten staren, tot ik dacht:
“Dit betekent iets. Waarschijnlijk is het niet de bedoeling dat ik dit post.”
Een uur later, op de fiets naar een afspraak in de stad, kreeg ik iets waarvan ik al minimaal een jaar hoopte dat het kwam.
Iets waarvan ik dacht: “Als DAT toch eens zou gebeuren! Dan heb ik mijn hele leven direct op de rit!”
Dat “iets” dat was zin in een baan. Dus niet langer als yogadocent/ondernemer. En zeker niet als schrijver, want als ik iets heb geleerd, dan is het dat de hele dag in mijn eigen hoofd zitten zonder interactie, zelfs mij als introvert horendol maakt.
Nee, een baan met mijn studie Technische Bedrijfskunde maar dan uitgewerkt naar menselijke interactie. Inmiddels ben ik er namelijk van overtuigd dat mijn kennis van menselijke interactie eerder is geworteld in natuurkunde dan in psychologie of soft skills.
Bij het idee complexe machtsstructuren te mogen analyseren, ging mijn bloed sneller stromen!!
Nog steeds!
Dus ineens vond ik het helemaal niet erg dat die blog post gisteren, met mijn nieuwe aanbod, door God was opgegeten en dat hij 56 woorden had laten liggen zodat ik wist dat ik niet gek was geworden.
Maar dat hij iets beters wist.
En van de gedachte aan een echte baan, word ik ook echt blij.
Er zijn natuurlijk wel beperkingen, want ik blijf privéyogadocent en wil alleen in Nijmegen werken. Maar dat leek me geen bezwaar met wat ik een werkgever te bieden heb.
Om te onderstrepen hoe blij ik was met deze nieuwe ontwikkelingen schreef ik groot in mijn dagboek-per-pagina dat ik ging werken en er ongelofelijk veel zin in had. En dat was vannacht om 1 uur.
Edoch!
Wat schetst mijn verbazing?
Vanmorgen om vijf uur ben ik klaarwakker, en stroom over van enthousiasme om dit oude idee, namelijk Vice coaching – gebaseerd op de film Vice van begin dit jaar – ook uit te werken.
En dat ik dat aanbied via deze site Zeg Maar Lauren, waar God gisteren nog mijn vierduizend woorden in de ether had laten verdwijnen.
Misschien gaf het me ook kracht, de wetenschap dat als Vice strategie- en relatieadvies niet de bedoeling is, God ook vandaag gewoon weer alles opeet.
Dus bij deze mijn aanbod aan jou:
Heb je een ingewikkeld probleem, op het gebied van relaties?
Maak dan een afspraak met me.
Het hoeft niet per se een probleem te zijn: Het kan ook een ambitie zijn!
Dat je bijvoorbeeld plezier wilt beleven aan menselijk contact in plaats van stress. Of iedereen voor je wilt kunnen winnen.
Ik werk op basis van empathie.
Ik leef helemaal met je mee, dus ik heb echt skin in the game. Ik sta helemaal aan jou kant als we het op gaan lossen.
Een echte Vice dus.
Maar dat betekent ook dat er een klik moet zijn, we moeten voor elkaar kiezen.
Om te bepalen of je je goed voelt bij me, kun je een duik nemen in mijn werk:
YouTube waar ik op dit moment een serie My Life in Bon Jovi songs aan het opnemen ben.
– de huidige site die je nu leest is Zeg Maar Lauren, waar ik een aantal jaren over film en boeken heb geblogd
mijn yogasite/ echte naam, waar je ook mijn diploma’s en yogalessen op YouTube kunt vinden
Mocht je nog dieper down the rabbit hole willen:
– mijn Engelstalige blog Lauren Harteveld.com
– oude site lsharteveld.nl waar zowel Nederlands als Engels staat
Als je denkt: “Die mevrouw die ligt me wel,” kun je mailen naar:
Lauren info@lsharteveld.nl
Mijn tarief is €119 per uur,  inclusief 21% btw.

VICE strategie- en relatieadvies is een tijdelijk aanbod t/m zondag 16 juni, 2019.
Als deelnemer kun je daarna bijboeken.

Hoe werkt het?

Inmiddels weet ik hoe het komt dat ik zo goed ben met menselijke relaties. Voor een deel is het omdat ik ze zie als een soort natuurkundige formules van verwachtingen en belangen die tussen mensen spelen.
Maar met dit talent werk ik helemaal niet als jij en ik samen zijn, want ik zie alleen jou.
Dus hoe werkt het dan?
Dat is eigenlijk heel simpel, gelukkig.
Je kunt het wellicht zelf al oplossen.
Het heeft ermee te maken dat alles wat een wens, behoefte of verwachting is, je manipuleerbaar maakt.
Bijvoorbeeld met de verwachting dat iemand rekening met je houdt, geef je de macht al uit handen.
Een probleem is dus alleen een probleem zolang je iets van die ander nodig hebt, hetzij een want, hetzij een need.
De oplossing is je zoveel mogelijk te ontdoen van deze needs en wants, en zeker van de emotionele lading die het voor je heeft of iemand er wel of niet aan tegemoet komt.
Zelf pel ik mijn relaties helemaal af, tot ik ze net zo zuiver heb als mijn relatie met katten:
Dat ik van ze kan genieten, zonder dat ik iets van ze verlang. Ze hoeven niet lief of leuk te zijn, om er te mogen zijn.
En op dezelfde manier zijn mensen waar ik een relatie mee heb mij ook niets verplicht. Ze mogen zichzelf zijn.
Ik eindig een verzoek altijd met:
“Mocht dit niet lukken, geef dit dan aan, dan zoek ik naar een andere oplossing.”
Of bij een uitnodiging zet ik:
“Ik zou het superleuk vinden als je komt, maar kijk hoe het bij jou uitkomt.”
De oplossing van ieder probleem is een ander vrij laten in zijn of haar reactie, en er voor jezelf geen emotie aan koppelen.
Uiteraard geldt dit ook voor werkrelaties: geef een ander gelegenheid te reageren vanuit zijn of haar eigen belang of inzichten, en schenk die ander altijd het vertrouwen dat zij weten wat voor hen goed is.
Sterker nog, geef aan dat je erop rekent dat de ander zijn eigen belangen behartigt, want dat jij niet kunt werken als jij voor de ander moet denken.
Uiteraard gaat bovenstaande uit van gelijkwaardige relaties:
Ongelijkwaardige relaties zijn moeilijker, zeker als iemand afhankelijk is van jou. Wat dan kan helpen is je behoefte om er voor die persoon te zijn, los te koppelen van je behoefte leuk en aardig gevonden te worden.
Ook weer net als katjes dus:
Ik zorg voor ze, omdat dat mijn taak is. En dat alleen al geeft me een gevoel van voldoening.
Ik hoop dat deze tips je al een beetje geholpen hebben, om met mededogen naar jezelf te kijken, en wellicht zelfs al naar “de ander”.
We doen allemaal ons best, en we zijn zoals we zijn.
Als je het leuk vindt af en toe iets van me te lezen kun je subscriben op dit blog.
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

Je kunt volgen op

Wat ik heb is zo simpel als 1+1. Tot de macht 474, maal pi en dan daar de wortel van.

bonus hint: Deze vrouw lijdt aan dezelfde aandoening als ik

Het begon zoals alles altijd begint bij mij:
Dat ik het zag in andere mensen.
En in het bijzonder in mensen van de andere sekse, waar ik heel erg verliefd op ben, was, en dus waarschijnlijk nog steeds ben.
Dat soort dingen gaan bij mij eigenlijk nooit over.
(dit is alvast een hint)
Eerst zag ik dat er meer was dan alleen het uiterlijk, waarom ik een man leuk vond.
Een soort liefdes-Ietsisme waar ik mijn vinger niet op kon leggen, maar ik me wel ineens met een schok (nou ja, na het luisteren van 300 Bon Jovi liedjes) realiseerde dat Jon Bongiovi een hele boeiende man was.
Heel bewust van zijn binnenwereld.
Ook met lange haarlak-manen en gescheurde jeans, had hij daar al prima woorden aan weten te geven.
En dat wij meisjes indertijd waarschijnlijk niet zozeer bevangen waren door zijn uiterlijk, als door de emotionele diepgang die daaronder zat.
In de jaren 80 had ik me nog gerust laten stellen door foto’s waarin de band met sponzen strippers stond te wassen, een shoot die ooit voor de promotie van hun Slippery When Wet album was gemaakt.
Maar nu ik terugluister denk ik:
“Hoe hebben we dit- in vredesnaam!- kunnen missen?”
Hoe heeft er ooit één tienermeisje, één muziekjournalist, één DJ, of wie-dan-ook die ooit eens een gitaar heeft vastgehouden, kunnen denken dat Bon Jovi vergelijkbaar was met Poison, Europe, Motley Crue.
Maar dan met een knappere zanger.
Dat hun muziek oppervlakkig was.
En een kwestie van geluk.
Hoe, hoe, hoe?
En hetzelfde gold voor alle mannen waar ik echt heart and soul verliefd op was geweest, en dat ook was gebleven.
Of waarvan de verliefdheid misschien een klein beetje was gezakt, maar waarvan ik wist dat ze hem zo weer zouden kunnen oproepen, als ze zouden willen:
Er was more than meets the eye.
Er was ALTIJD more than meets the eye.
In een Engelstalige blogpost probeerde ik er een draai aan te geven door te suggereren dat er misschien mensen waren die wel puur op uiterlijk konden vallen.
Men? voegde ik er niet eens met een knipoog aan toe.
Maar de blogpost maakte wel duidelijk dat ik erachter was gekomen, dat hoe mooi de man ook was (en dat waren ze, zijn ze), het uiteindelijk iets heel anders was waarom ik op ze viel.
En ik dit naar alle waarschijnlijkheid al had aangevoeld voor we een woord hadden gewisseld.
Want ik was nog nooit op iemand afgestapt die een enorme druif of hork bleek te zijn en ging er dan ook vanuit dat deze intuïtieve communicatie onderdeel was van een sub-species van mensen, die helemaal in contact waren met hun diepste gevoelens en emoties.
Als walvissen, onhoorbaar voor de buitenwereld, praatten onze onderbuikjes met elkaar, en zeiden ze dingen als:
“Hé wat leuk, jij bent net als ik.”
“Ja! Ik kom even naar je toe! Wacht!”
En dan stapte ik op een man af, en hoewel ik altijd zenuwen kon voelen, waren ze prettig. Het was meer opwinding, zoals een achtbaan.
Ik verwachtte niet dat de ander zou zeggen: “Nou, wat doe jij nou hier, gek wijf.”
Want woordeloos hadden we alles al gezegd.
Dus dat er een soort Nieuwetijdse, intuïtieve basis was, waarop onze grenzeloze, diepe gesprekken plaatsvonden, dat wist ik inmiddels.
En ook dat ik zo’n gesprek niet zou hebben met Brett Michaels (Ik heb deze naam niet geGoogled: dit is de tweede hint over waar deze blogpost over gaat!) van Poison, maar wel met Jon Bongiovi.
Wat ik alleen nog niet wist in dit stadium (en überhaupt-ik had ook nog niks op mezelf betrokken hè? Mijn inzicht stond nog in de kinderschoenen!) Maar wat ik dus nog niet wist, was dat er niet zo gek veel spiritueels aan was.
En dat het OOK niet mijn eerste hunch was, namelijk iets seksueel.
Mijn hele leven, of in elk geval vanaf de pubertijd, ben ik ervan uitgegaan dat mannen mij aantrekkelijk vinden omdat ik denk ik meer van seks houd.
En dat heb ik altijd vrij irritant gevonden, moet ik zeggen.
Omdat ze ook als ik totaal geen signaal teruggaf doorgingen met hints. Ook als, zoals een vriendin dat ooit formuleerde, ik inmiddels de stekels uit mijn rug had groeien om ze af te weren.
Nou ben ik gelukkig vrij agressief van karakter, dus als de non-verbale en neutrale afwijzingen niet het gewenste effect hadden, dan was ik vrij snel met schelden en dreigen. Waar ik dan ook nog wel een kick van kreeg omdat er maar zelden mensen zo dom zijn om me uit te dagen.
Maar goed, ik schaarde dit dus allemaal onder een soort hokje:
Ik ben een lekker ding.
En misschien ben ik ook wel een lekker ding, maar wat ik tot dan toe niet had ingezien, dat was dat mijn aantrekkingskracht met mannen die ik wel leuk vond, hier waarschijnlijk bijzonder weinig mee te maken had.
Dat zij zich net zomin uitsluitend tot mijn fysieke kenmerken aangetrokken hadden gevoeld, als ik tot die van hen.
Maar ik loop op de zaken vooruit.
Resumé:
Mijn hele leven ging ik ervan uit dat ik gewoon een lekker ding was, wat betekende dat je na 9 uur s avonds niet in een kroeg moest gaan zitten, maar wat als voordeel had dat als ik een man wél leuk vond, het dan (presumably door mijn Lekker Ding kaart) altijd zo in kannen en kruiken was.
Dus dat was één.
Het Lekker Ding scenario was alles wat ik te zeggen had over waarom mijn liefdesleven eigenlijk altijd kat in bakkie was.
Niet heel erg verfijnd allemaal.
En sinds een paar dagen had ik daar dus een spiriwiri appendix aangehangen, de Walvistheorie.
Dat ik met mijn beau’s op een diepere gevoelslaag had gecommuniceerd.
En dat ik moet constateren dat ik op het innerlijk van een man val, en niet op zijn uiterlijk.
Dit is voor mij net zo schokkend als voor jou.
Mijn lieve vriendin Marieke, met wie ik altijd speel dat we jongetjes zijn en dat we dan Zaza en Pluk zijn en over onszelf praten in de derde persoon,
die reageerde toen ik een keer zei dat ik bij het daten toch meer voor het innerlijk wilde gaan:
“Zaza vindt dit een beetje eng.”
(Deze kinderlijke omgangsvorm van Marieke en mij, is de derde aanwijzing over waar deze blogpost naartoe gaat!)
Even op de half-way marker van deze blogpost, heb je al een idee aan welke “aandoening” ik lijd?
In elk geval, ik vond mezelf een hele pief dat ik erachter was dat de mannen op wie ik verliefd was geweest helemaal niet zo eenvoudig in elkaar hadden gezeten.
Ik schaamde me ook een beetje.
Niet voor mezelf, want ik had weinig illusies over mijn eigen diepgang, maar ik schaamde me voor wat ik hen aan had gedaan.
Ik vond het erg in de buurt van objectivering komen, als dat een Nederlands woord is. Dat ik hen als object, als een Lekker Ding, had gezien.
En volledig voorbij was gegaan, aan hun menselijkheid en uniciteit.
Ik kreeg een beetje buikpijn als ik daaraan dacht, maar goed, beter laat dan nooit. When you know better, you do better.
Ik zou nooit meer de fout maken te denken dat ik op een man viel omdat hij aantrekkelijk was in de klassieke zin van het woord.
Ook niet, of dus vooral niet, als hij dat wel was.
En toen gebeurde het.
Binnen een paar dagen nadat ik het oppervlakkige beeld van mijn Liefdesleven met de Walvisappendix al drastisch had moeten bijstellen, kwam er op Twitter een post voorbij:
Ben jij Sapioseksueel?
Met daarin de verlossende woorden:

“Een sapioseksueel is iemand voor wie de primaire factor voor aantrekkingskracht de intelligentie van andere mensen is.”
Holy.
Fucking.
Christ!
Alles valt op zijn plek! Alles!
Vooral met de tweede omschrijving, waarbij handen en voeten wordt gegeven wat dit in de praktijk betekent:
“de zoektocht naar een verrassing in een goede dialoog en het zich concentreren op onderwerpen als filosofie, natuurkunde, kunst of literatuur. Die intellectuele stimulatie zal zich vertalen in seksuele opwinding en spanning, net als die wordt ervaren door de meerderheid van de mensen.”
Nou heb ik niet zoveel op met wetenschap, maar ik heb laatst nog geconstateerd dat ik historici aantrek als bijen op de honing.
Of misschien eerder dat ik dan de bij ben, en zij de honing.
Hetzelfde geldt voor psychologen. Ik ben dól, op psychologen.
Een psycholoog in het wild ontmoeten, dat is alsof je gratis snoep krijgt, dat ook nog eens goed is voor je tanden.
Vaak kunnen zij woorden geven, aan dingen die je niet begrijpt.
Er is trouwens één iemand anders die dat ook kan, en dat is mijn moeder.
Die zei jaren geleden al dat de reden dat ik vaak moeite heb met mannen én tegelijkertijd juist veel mannelijke vriendschappen heb (ik ben dol op ze!) (lekker kletsen!) veel meer is, dan dat ze aangeven in mij geïnteresseerd te zijn, zonder daarin een poging te doen afgestemd te zijn of het wederzijds is.
Zelfs als het wel wederzijds zou zijn, dan nog, kom met wat beters zeg!
Onafgestemd tegen mij zeggen dat je mij leuk vindt, dat werkt als een rode lap op een stier.
Dan denk ik:
“Ja en nu? Nu ga ik op mijn rug liggen met mijn pootjes in de lucht?!
WERKT DIT OOIT?! IS ER OOIT 1 VROUW ONDER DE INDRUK GEWEEST HIERVAN? DIT HAD ZO LEUK KUNNEN ZIJN! IK WILDE SAMEN NAAR DE KROEG EN VRIENDSCHAP EN NU MOET JIJ HET ZO NODIG WEER VERPESTEN MET JE SLAPPE COMPLIMENT DIT WORDT DUS NOOIT WAT!!!”
Nou op zo n moment, dan grinnikte mijn mama en zei ze:
“Dit gaat heel ergens anders over. Dit zit veel dieper.”
En dan hing ik aan haar lippen. Wel erg dus, dat mijn moeder tijden geleden al heeft uitgelegd hoe ik in elkaar zit, maar goed.
Dus ik vroeg:
“Hoezo dan, mama? Dat is toch echt onwijs stom als ze denken dat zo n slap complimentje werkt? Dat is toch irritant?”
Zij vertelde me dat ik op zoek was naar een goed gesprek, en een intellectuele match zocht.
“En zo n man valt gewoon direct door de mand.”
Oh.
Oké.
Ja, dat is misschien wel zo. Dacht ik dan.
En nu wéét ik dat het zo is.
Dat ik die mannen niet zozeer heb uitgekozen omdat ze in contact staan met hun gevoel, hoewel ze dat honderd procent zeker weten ook wel doen.
Maar om goede gesprekken met ze te voeren.
Daarom ben ik ook zo dol op mijn mannelijke vrienden.
We zijn geen minnaars maar toch hebben we op onze eigen manier een soort intellect seks door de goede gesprekken. En zoals ik al liet doorschemeren, zijn deze gesprekken bijna zonder uitzondering minder persoonlijk dan met vriendinnen.
De mannelijke vrienden vertellen me over de geschiedenis van Nijmegen, geopolitieke bewegingen, of bieden een verklaring voor iets waar ik zelf niet uit kom. Ze maken grapjes waarvan ik schuddebuikend onder de tafel eindig, en die ik tien jaar later nog kan hervertellen.
Het zijn mannen die blijven staan in mijn aanwezigheid, niet terugdeinzen. Ze knipperen nog niet met hun ogen als ik ze vraag of we een keer uitgaan, maar als ze instemmen dan zijn ze er ook.
De laatste maanden begon ik me al te realiseren dat ik selectiever moest zijn wie ik in mijn omgeving toeliet.
En dat in die context mannen die uit zichzelf al afzeiden of moeilijk deden, zelfs degene waar ik indertijd bij mijn moeder geheime tirades over hield, dat die groot gelijk hadden dat ze niet kwamen opdagen.
Want dat het gevaarlijk voor ze was.
Dat tenzij je bestand bent tegen mijn VOLLE aanwezigheid, dat we elkaar dan ook moeten vermijden, want ik word er doodongelukkig van de hele tijd op eieren te lopen.
Precies binnen de lijntjes te blijven van wat jij intimiderend vindt.
En voor jou is het ook niet gezond.
Dus ik was al zover dat ik me ervan bewust was dat ik iets zorgvuldiger moest zijn met wie ik toeliet. En niet alleen voor mijn eigen veiligheid, maar je moet geen Golden Retrievers bij de leeuwin zetten.
Zet daar maar een historicus of een psycholoog neer, die kalmeren dat beestje zo met een spannend verhaal over de piramide van Geops of pareren mijn stelling dat het Stockholm syndroom een sociaal smeermiddel binnen gezinnen is.
Nou, laatste kans.
Weet je al wat ik heb?
Weet je al waarom ik gedurende de jaren heb gespeeld met de gedachte dat ik autistisch, hooggevoelig, of narcistisch was?
Of waarom het me meer dan tien jaar heeft gekost om mijn seksualiteit uit te vogelen en ik uiteindelijk erop uit ben gekomen dat ik een minnares ben:
Mijn liefde moet iedere keer opnieuw gewonnen worden.
En ik wil iedere keer die van hem moeten winnen.
Het mag nooit een vanzelfsprekendheid zijn.
Dat ik hem leuk vind, en hij mij, dat is een gegeven dat er bijna niet toe doet, omdat het slechts een startpunt is.
Of zoals mijn moeder het zegt:
“Dan heb je nog niks.”
Dus waarom heb ik van alle relatievormen de meest ingewikkelde, die van een minnares, gekozen? En die heb ik (leuk weetje) (of misschien wel heel verontrustend weetje) ook nog opgespiced met een spannend spel, of dat hebben we eigenlijk samen gedaan:
Consent play.
Je kunt dan denken aan doktertje spelen of play rape-je spelen.
Dus dat is een spelletje waarbij alles zogenaamd tegen mijn zin gebeurt. Op een dieper liggende laag (interessante woordkeus in dit verband) is er een “Ja”.
En die voedt hij, maar zonder dat ik ook echt “Ja” ga zeggen.
En zeker geen “ja meester!”
Ha ha ha .
Dus hij doet het tegen mijn zin in. Voor de taalpuristen, ook die laatste grammaticaal overbodige “in” van tegen de zin (in) is onderdeel van wat wij samen hebben. Ook onze eigen wereld.
Maar goed, tijdens het spelen zelf gebeurt er dus niets kinderachtigs en ziet het er van buitenaf waarschijnlijk behoorlijk fout uit. Maar hij voelt precies aan wat ik wil, en ik heb hem ook echt nodig.
Normale seks kan ik volgens mij niet eens meer. Het moet echt heel erg spannend zijn.
De gemiddelde man was allang afgehaakt. En terecht! LOL
Ben je er al uit wat het is?
Of zoals Theo en Thea zeggen:
“Ben je er al achter, wat we uitgebeeld hebben?”
THE THING dat alles verklaart, van de ingewikkelde spelletjes in bed tot de fantasiewereld van Pluk en Zaza waar ik met mijn vriendin in woon.
Van mijn sapioseksualiteit tot mijn conclusie dat ik een gevaar oplever voor mensen die mij niet aankunnen.
Hoewel ik altijd opkom voor de zwakkeren, altijd.
Ik heb een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor rechtvaardigheid als het de zwakkeren betreft, maar zelf ben ik voor de duvel niet bang.
Sterker nog, geef mij maar de duvel.
Is tenminste een waardige tegenstander.
Nou?
Any thoughts?
En alleen al het feit dat je helemaal tot onderaan deze blogpost hebt gelezen, betekent dat het iets is, dat jij ook hebt.
Dat ook bij jou vermoedelijk kan verklaren waarom heel veel dingen (Small talk!! Ieuw!!) echt totaal niet lekker lopen. Of waarom mensen je, terwijl je niks met hen te maken hebt (juist dan!) aanvallen.
Waar ik via de omweg van Jon Bongiovi, en al mijn exen, en mijn sapioseksualiteit, en zelfs Catherine Tramell, de hoogbegaafde schrijver/mindfuck serial killer uit de Basic Instinct films achter ben gekomen is dit:
Ik ben zelf heel intelligent.
En mocht ik het al lachwekkend hebben gevonden dat ik bij mannen op hun intelligentie zou vallen (wat ik dus absoluut doe):
De gedachte dat zoiets aards en volstrekt eenvoudigs als mijn eigen hoge intelligentie, mijn lot tot op grote hoogte heeft bepaald?
En niet vermeend autisme, hooggevoeligheid, en zelfs narcisme?
Mind. Blown.
Seriously.
Ik ben ook totaal niet slim, als ik het vergelijk met mijn andere drie familieleden.
Ik bedoel, DUH!
Ik was degene die naar Bon Jovi luisterde, en zich afvroeg wanneer seks nou begon, in plaats van die saaie middelbare school.
Ik heb Havo gedaan, en daarna pas het VWO, twee jaar in één.
Versneld dus twee jaar in één.
Dat lijkt misschien een dead-ringer dat ik mezelf intelligent zou moeten vinden, maar ik gaf de credits aan de school waar ik zat, waar ze een voortraject van vier maanden hadden, dat je inging nog voor je de uitslag van je Havo examen had. Extra tijd dus.
We waren in september nog met 20 leerlingen en er zijn er 18 geslaagd.
Daar ging ik mezelf geen extra props voor geven.
Vervolgens heb ik twee keer zo lang over mijn universitaire studie gedaan, en heb ik gefaald in mijn academische carrière. Ik nam de baan zelfs alleen maar zodat mijn vader zich geen zorgen over me hoefde te maken.
Toen hij stierf, verviel de noodzaak voor de baan.
Poef!
Baan weg.
Maar niet heel goed voor mijn zelfvertrouwen.
Toen ging ik de yogaopleiding doen.
In vier jaar, wat er ook voor stond dus dat lijkt heel normaal. Maar van de 50 eerstejaars waren er welgeteld 2 die dat haalden.
Dit keer verklaarde ik het rappe studietempo door mijn antagonistische karakter.
De opleiding had ons namelijk aangemoedigd er lang over te doen. Ze krijgen daar geen extra geld voor ofzo. Het is echt goedbedoeld.
Bij de anderen had dat de gewenste dempende werking, en had de kennis vast beter in kunnen dalen. Maar mijn reactie was:
“DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN GODDAMN IT! VIER JAAR EN GEEN DAG LANGER AL WORDT HET MIJN FUCKING DOOD!”
Ik leefde en ademde die emotie tot ik de handtekening op mijn yogadiploma zette.
En nu is het 2019, en ik heb net vorige week mijn yogapraktijk opnieuw opgezet. Voor privélessen, en daar word ik blij van, maar ik draag nog steeds de sporen van mijn ondernemingsavontuur als gewone yogadocent.
Waarbij ik na vijftien jaar ondernemerschap nou niet bepaald als slimste yogadocent van Nijmegen uit de bus was gekomen, dat ik me de kaas van het brood liet eten door de jongere garde.
Toch moest zelfs ik achteraf toegeven dat er talloze redenen waren waarom yoga groepsles voor mij een slecht idee was. Ik was me ervan bewust dat ik heel goed ben in 1-op-1, omdat ik dan echt contact kan maken.
Maar dat ik ongeschikt ben als generieke yogadocent.
Nu zou ik daar zelfs nog wat aan toe willen voegen: Gevaarlijk.
Tenzij je als deelnemer (3 opties)
Valt onder mijn Robin Hood reddersinstinct;
Of we een intellectuele klik hebben;
Of we samen Pluk en Zaza kunnen spelen omdat jij ook een hele fantasiewereld met een eigen taal in je hoofd hebt?
Dan moet je helemaal niet bij mij zijn.
Ik heb heel lang en vaak gedacht, en dit was zo n moment dat ik dacht dat ik narcistisch was:
“Mensen moeten niet op zoek zijn naar yoga.
Mensen moeten op zoek zijn naar mij.”
En mijn nieuwe praktijk voor privélessen is daar ook op gebaseerd.
Ik presenteer mezelf alleen als persoon en heb geen pagina over alle voordelen van yoga en privélessen, omdat ik ervan overtuigd ben dat als yoga an sich je aanspreekt, we er nog niet zijn.
“Dan heb je nog niks,” in de woorden van mijn moeder.
Yoga is het spirituele Lekkere Ding: Het lijkt vrij generiek, maar er komt heel wat bij kijken voor er ook op andere vlakken een match is.
En net zoals het uiteindelijk verkeerd afloopt met mannen die zich tot me aangetrokken voelen omdat ik een Lekker Ding ben.
Zo heeft het verhaal net zomin een happy end, als je voor het generieke idee van yoga komt.
Het roept totaal verkeerde verwachtingen op, die ik niet waar kan maken. Want het contact gaat bepaald worden door iets dat vele malen dominanter is:
Mijn intellect.
Mijn brein zet een veel grotere stempel op mijn sociale contacten, mijn problemen, mijn hele leven, dan welk yogadocentschap of welke seksualiteit dan ook.
Twee plus twee, tot de macht 474, maal pi en dan daar de wortel van, keer zo grote stempel.
Mezelf zien als de domste van de familie was een fout.
Mezelf zien als yogadocent ook.
En de kwalificatie Lekker Ding is ronduit lachwekkend.
Ze passen net zo min bij mij, als dat ze bij de complexe Catherine Tramell uit Basic Instinct passen.
Het goede nieuws is dat ik een stuk minder moordlustig ben dan Catherine, en dat het aan mijn zijde, in mijn bed, les, of met mij op date, de veiligste plek op aarde is, als we elkaar ontmoeten op basis van onze menselijkheid, onze kwetsbaarheid.
En het goede nieuws is ook dat het aan mijn zijde, in mijn bed, les of met mij op date, zelfs een hele bruisende en geweldige plek is, wanneer we door elkaar geboeid zijn.
Maar voor iedereen daartussen, is contact met mij niet zonder risico.
En ik zou zelfs zeggen:
Het is ronduit gevaarlijk.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Sex, mannen en macht: Zeg Maar Lauren is terug! (Op de kop af 1 maand na t opheffen)

Er was een tijd dat een standaard blogpost bij WordPress begon met de woorden:
“Be careful with your readers.”
Ik vond dat nogal neerbuigend, maar het probleem bleek nog veel groter.
Ik kan dat niet, zelfs al zou ik het willen.
Ik weet zelf namelijk helemaal niet welke kant het opgaat.

Het is voor mij net zo n grote verrassing als voor jullie, en daar hoort bij dat ik dingen definitief stop, en weer oppak, en dan weer stop.
Dat is niet omdat ik een lelijk karakter heb (hoewel ik dat waarschijnlijk ook heb) maar omdat ik altijd verander.
Bovendien zijn er natuurlijk genoeg bloggers die wel consistent zijn, net zoals er genoeg yogadocenten zijn die jaar in jaar uit hetzelfde doen trouwens (aan beide is geen gebrek) dus ik voel ook geen morele noodzaak om de stabiele factor in je leven te worden.
Maar goed, ik kan het dus ook gewoon niet.
Je kunt het vergelijken met het verschil dat ik preservers en creators noem.
Preservers– mensen die opbouwen en behouden.
Dit zijn de ondernemers (opbouwers), en zeker ook de meeste yogadocenten: Zij behouden en bouwen op. Ik heb weleens ergens gelezen dat de grootste denkfout van deze tijd is dat wij een obsessie hebben met productiviteit en  nieuwe dingen creëren: terwijl het gros van het werk dat gedaan moet worden onderhoud is!
Maar het water loopt ons in de mond bij het idee dat we iets nieuws gaan opbouwen, right? Allemaal goed en aardig, maar wie gaat dat dan onderhouden?
Het meeste geld, banen, behoefte aan, is om dingen te onderhouden, voor dingen zorgen. En binnen de preservers heb je dan nog een kleine groep die mogen bouwen, dus de ondernemers en met name de nieuwe ondernemers.
Toch noem ik dit allemaal preservers.
Daar tegenover staat iets heel anders…
(drumroffel)
Namelijk een vrij kleine groep creators.
Misschien is een betere naam creatives. Mensen die iets nieuws creëren maar door een cyclus gaan van opbouw en afbraak. Een echte kunstenaar is altijd ook de vernietiger van zijn eigen werk, al is het maar omdat hij zijn bewustzijn eruit haalt en door gaat met het nieuwe.
Daarom is de kunstenaar als ondernemer ook zo’n ramp: tegen de tijd dat hij iets moet verkopen is hij er zelf al helemaal klaar mee. 
Nou zo is het hier dus ook:
Tegen de tijd dat ik iets heb geschreven, ben ik er klaar mee.
(reden 1 Waarom Zeg Maar Lauren 1 maand geleden stopte)
En ik voel me zeer ongemakkelijk bij iets opbouwen wat geacht wordt consistent en duurzaam te zijn. De verwachting dat ik blijf schrijven voor Zeg Maar Lauren ervaarde ik als zo beklemmend dat het alleen daarom al prettig was ermee te stoppen.
Dit is natuurlijk een taboe.
En dat ik het beklemmend vond dat mijn yogastudio al 15 jaar hetzelfde was, en het alleen daarom al in 2018 goed voelde hem weg te doen, tja daar heb ik het wel moeilijk mee gehad.
Naar mijn cursisten toe voelde ik me schuldig dat het ook een opluchting was het juk van de verwachtingen van me af te mogen gooien.

Als je van WordPress al de waarschuwing krijgt Be careful with your readers, dan is Be careful with your yoga clients al helemaal vanzelfsprekend.
Yogadocent, schrijver, coach, mijn weerzin ertegen kwam allemaal op hetzelfde neer:
Het idee 1 message te hebben, 1 beeld naar buiten toe, 1 verhaal dat ik keer na keer vertel?
Het idee een preserver te zijn, in plaats van de creative
Gadvergielekes!
En net zoals ik in de laatste drie jaar afschuwelijke dingen met mijn yogastudio heb gedaan…. (ja, ik beken schuld) heb ik afschuwelijke dingen met Zeg Maar Lauren gedaan.
Het was een soort Wreck This Journal, maar dan met dit blog.
Dit is wat ik heb gedaan:
In één maand heb ik Zeg Maar Lauren achtereenvolgens:
– Opgeheven, omdat ik helemaal geen zin had om bekend te staan als die vrouw met die spannende blogs over Nijmegen. Of over mannen. Of over seks.
Bij nader inzien had ik helemaal geen zin om bekend te staan in Nederland, period.
Ja, als die vrouw die altijd binnenkomt in de kroeg waar je onmogelijk een praatje mee kunt aanknopen tenzij ze jou uitverkoren heeft. Een ijskonijn dat de touwtjes strak in haar pootjes houdt en zelf bepaalt bij wie ze ontdooit.
Zo wil ik wel bekend staan.
Maar: “Hu, hu, spannend blogje.”
Net iets te makkelijk. 
*hop. Stekker eruit.*
– Twee weken later: Stekker erweer in en Zeg Maar Lauren in de slipstream van mijn werk als online coach voor LS Harteveld, weer opgestart als docent privélessen hier in Nijmegen.
Ondertussen…
Ondertussen!
Voelde ik me dus steeds meer bekeken op Twitter en ook qua blogs. Ik ervaarde mijn verantwoordelijkheid: 
– als yogadocent (ook al hadden mijn privéyogalessen als Lauren Harteveld niets met seks te maken)
– en coach (ook al was ik ervan overtuigd dat alleen vrouwen die net zo dachten als ik door mij gecoacht zouden willen worden)
Maar dat ik nu een beroep had als Lauren Harteveld (anders dan schrijver van whatever the fuck I want) dat voelde beperkend.
Ik voelde me beperkt in wat ik nog mocht schrijven, of vinden, of mocht twitteren. Ik stopte ook praktisch met Twitter omdat ik toch niet kon doen wat ik wilde. Wat betekende: Pornosterren volgen, af en toe iets shockerends zeggen. Het tapijt ergens onder vandaan trekken als de boel net iets te politiek correct en bourgeoisie werd.
Dat deed ik niet meer.
En ik was al gestopt met dagboek schrijven, omdat de hele tijd in mijn eigen leefwereld zitten me na een half jaar als fulltime schrijver horendol had gemaakt.
Er was geen lust meer me nog te uiten, en ondertussen moest er eindelijk weer eens geld verdiend worden.
Ik moest mijn opruiende praatjes maar ergens anders gaan spuien want LS Harteveld die moest mainstream genoeg zijn om niet iedereen op de kast te jagen.
Maar dat was natuurlijk allemaal heel slecht van mij.
Alles.
Het hele idee hier geld te willen verdienen, the whole fucking thing.
Niet verwonderlijk dus dat ik na drie en een halve week, tadaa!
– Stekker uit alle nieuwe business activiteiten LS Harteveld
Ik had het hier nog niet verteld, maar het was een done deal.
Ik zou al mijn LS Harteveld sites gaan aanpassen (dat ga ik ook nog doen, maar heb ik dus nog niet gedaan), naar 100% schrijver, en al mijn coaching en yoga eraf halen. Of nou ja, dat ik voor €1000 een publiek optreden geef, dat is misschien wel handig, want dat filtert goed.
Maar op dit blog Zeg Maar Lauren zou ik dus deze week met het slechte nieuws komen dat er geen privéyoga door Lauren Harteveld kwam.
En dat ik óók niet terug ging naar schrijven over Nijmegen, mannen, macht en geld..
Mijn voornemen een onbenaderbaar ijskonijn te zijn was ongewijzigd.
Schrijven in het Nederlands was definitief van de baan.
Het was waarschijnlijk niet zo gek dat ik ondanks mijn lelijke karakter er niet naar uitkeek deze boodschap te gaan brengen.
Be careful with your readers.
En ik wist dat ik het mijn lezers de afgelopen maand al zo moeilijk had gemaakt, ik wilde niemand nog verder teleurstellen…
Ik had een paar pagina’s in mijn notebook waarop ik aantekeningen had gemaakt voor een allerlaatste Zeg maar Lauren blogpost die ik van mezelf moest schrijven. Een waardig afscheid, waarin ik ook echt mijn excuses aanbood voor wat er was gebeurd. 
Maar al deze notities? Die waren dus in het Engels.
Alleen al die pagina’s gaven aan hoe moeizaam mijn relatie was met schrijven in het Nederlands: ik denk over veel onderwerpen direct in het Engels.
Ook dit zou ik aandragen als argument:
Kijk.
Ik maak zelfs mijn aantekeningen in het Engels.
Ik kan onmogelijk doorschrijven in het Nederlands.
Maar toen kwam de redding, in de vorm van een natte (??!!) droom!

klik op de foto voor Menno’s TedX talk

Over mannen waar ik blijkbaar nogal wat gevoelens voor heb waar ik hier niet helemaal eerlijk over ben geweest:
Menno de Bree.
De rockster filosoof uit Groningen.
(die overigens een rasechte creator is, met een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor destructie, en die desondanks bij preservers op de payroll staat.
Creators, leer hiervan!
Wij zijn grappig en origineel! Monetize that shit!) 

En de andere man in mijn droom die dit blog van de ondergang heeft gered, was een succesvolle ondernemer van 28, een blonde man. Hij leek op Ryan Phillippe, wat me eraan herinnert dat ik die lekkere film Cruel Intentions maar weer eens moet gaan kijken.
De droom bestond uit een aantal scenes en locaties, de volgorde weet ik niet precies meer, maar de spil was dat ik een soort interview had met Ryan Phillippe terwijl we over een plein liepen dat me deed denken aan het plein met de bomen voor Des Indes in Den Haag.
Terwijl we gewoon doorliepen (ik droeg hakken en nog was hij groter dan ik), hield ik mijn hand tegen de zijne, nieuwsgierig of hij de uitnodiging aan zou nemen. Tot mijn verbazing deed hij dat en pakte hem vast.
Hield hem vast, ook toen ik hem lachend aankeek, zo van: “Seriously?!”
Ik gaf een knikje naar Des Indes en toen was de zaak beklonken.
Details weet ik niet meer maar wel dat ik hem de rekening liet betalen (van het hotel, ik was gratis) en dat ik me later zijn naam niet meer herinnerde, toen ik hem en Menno de Bree tegenkwam in dezelfde zonnige conferentiezaal waar we alledrie een inspirerende maar vooral ook goedbetaalde presentatie zouden houden.
Dus glimlachte ik maar naar hem, en zei alleen tegen Menno de Bree:
“Hé Menno!”
Ik was benieuwd of dit mijn waarde naar Ryan Phillippe zou schaden, dat ik juist hem niet met naam begroette. Terwijl er in Des Indes met een beetje geluk van alles was gebeurd wat dit felle zonnige licht niet kon verdragen.
Of dat deze uit nood geboren cold shoulder, er juist voor zou zorgen dat we elkaar over een uur tussen de coulissen, de kleren van het lijf zouden trekken. 
Het was de eerste keer dat ik Menno in levenden lijve zag.
En ik voelde dat daar ook het laatste blog nog niet over geschreven was.
Ja, bij nader inzien was ik toch wel blij dat ik deze week mijn slecht-nieuws blog voor Zeg Maar Lauren had uitgesteld. Nog geen poging had gedaan al die pagina’s Engelse aantekeningen tot een congruent verhaal te maken, om daarmee mijn Nederlandstalige carrière met een eloquent Mea Culpa af te sluiten.
Want dit verhaal was nog langer niet klaar.
Naar alle waarschijnlijkheid was Zeg Maar Lauren pas net begonnen.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Light & Easy

studio van Tara Stiles in New York, de foto die alles veranderde

Nee….
Dit was niet zoals ik dacht dat het zou gaan.
Na vijftien jaar yoga had ik mijn oude, normale yogapraktijk achter me gelaten, en zelfs mijn hele onderneming opgeheven.
En nu in april 2019 zou ik FROM SCRATCH!!! opnieuw beginnen!
Ter illustratie, mijn voormalig cursisten zou ik het yogaprogramma van Zeg Maar Lauren niet eens laten zien, omdat het zo radicaal afweek van alles wat ik met hen had gedaan, dat ik niet dacht dat ze me zouden willen volgen.
De overgang van groepslessen naar privélessen was überhaupt niet voor iedereen interessant, maar ook de plannen die ik met Zeg Maar Lauren had, sloten op geen enkele manier aan bij wat “men” bij yoga verwacht.
Rauwer.
Echter.
Eerlijker.
Krachtiger!
Zeg Maar Lauren leek meer op een revolutie, dan een yogales, en op woensdag 3 april had ik dan ook mijn halve post al geschreven over deze full-on yoga experience!
Een transformatie, zo zag ik het voor me.
Ik had zelfs mijn oproep al geplaatst om met meer vrouwen te kunnen praten over wat hun ideeën waren over hoe we de beperkingen, de ketenen, de gouden kooi waarin we langzaam weg zaten te kwijnen en braaf zaten te zijn, open konden breken en BOEM!
Als supervrouwen zouden we terugkomen, als amazones die te paard langs de Waal stormen. Als heldinnen waar iedereen zich aan op kon halen, en die het goede voorbeeld zouden geven van in je kracht staan en iedereen aan je spies rijgen die het lef heeft ervoor te gaan staan.
Nou ja, nadat je ze er op gewezen had dat ze voor je troon stonden natuurlijk.
Want we waren wel redelijk.
Nou dat plan?
Dat leek dus tot gistermiddag een uitgemaakte zaak, dat dat er zou komen.
Alleen…. het kwam er niet.
Door een samenloop van omstandigheden, werd ik ineens helemaal een andere kant opgetrokken.
In deze post staat een foto van een yogastudio:
Een lichte grote ruimte, waar de yogi’s pauze lijken te hebben. Misschien is de les nog niet begonnen? In het silhouet van de vrouw linksachter die iets op haar mat neerlegt, meen ik Tara Stiles te herkennen:
Mijn eerste yogaidool.
Natuurlijk, ik had sinds 1998 Madonna al, maar die was veel meer dan alleen een yogaidool.
En op één van mijn yogaopleidingen had ik Shiva Rea leren kennen, dé yogadocent van begin deze eeuw, wat toen betekende dat ze uitverkochte retreats verkocht en via haar cd’s en dvd’s een wereldwijde fanbase had.
Ik leed aan wat ik noem “Dutch escapism”: Ik vond mijn inspiratie bij Amerikaanse leraren, niet in India of Nederland.
Ik las Yoga Journal, kocht dvd’s, cd’s.
En toen Tara Stiles yogafilmpjes voor YouTube ging maken, werd zij mij eerste yogaidool.
Bij Shiva Rea ging het nog om yoga, maar bij Tara voelde ik veel meer de energie, van waaruit ze lesgaf.
Licht en luchtig.
Ik heb haar ooit in het echt mogen ontmoeten, en ze was een buitenaards mooi. En heel ontspannen.
Een soort elfje, van 1 meter 80.
Letterlijk a breath of fresh air.
Zomer 2009 ging ik naar New York, wat mijn laatste grote reis zou zijn.
Mijn kat Willem had diagnose suikerziekte gekregen, een paar dagen voor mijn vertrek.
Samen met mijn beste vriendin Marieke, hadden we (met een vervangende arts ook nog) moeten leren insuline prikken, en Marieke’s relatief ontspannen oppasweek voor de poezen veranderde ineens in iedere ochtend om 08.00 in een spel “Waar is de poes?” als ze de opdracht had om Willem binnen een time-window van 15 minuten te laten eten, wachten tot hij at (want je mag niet prikken op een lege maag) en hem dan zijn laatste natvoer te geven en te prikken.
Ze vertelde er collega’s over alsof ze met een spuit, vastgehouden als een mes in een horrorfilm, achter hem aanging maar dat was natuurlijk niet zo.
Want net als Tara Stiles was Marieke echt te lief voor woorden, dus het was dan ook een vredige week.
Ondertussen liep ik rond in New York, en voor mij was dat YOGA New York.
Misschien al wel Tara Stiles New York, hoewel ik dat niet zeker weet, wanneer ik haar ben gaan volgen.
Maar de yogastudio’s in hoge gebouwen, de Bikram studio’s op iedere hoek van de straat, de mensen die met yogamatjes over straat liepen:
Ik vond het allemaal even fascinerend.
Battery Park, de locatie die volop gebruikt wordt in de 1985 film met Madonna Desperately Seeking Susan.
Alles kwam bij elkaar.
Hoe mensen naar India konden reizen, of op een schapenvacht in een omgebouwde boerderij voor spiritueel groepswerk, hun energie konden vinden, terwijl je het hier in New York zo op kon snuiven in de metro of van je bagel kon likken?
Ik begreep er niets van.
Toen ik thuis kwam, gooide ik mijn tas neer, hoorde van Marieke dat alles goed was gegaan, en wijdde me aan mijn katten met een overgave waar ik zelf ook regelmatig versteld van stond.
Na drie jaar was Willem genezen van zijn suikerziekte, en hoefde ik niet meer iedere ochtend te prikken, zijn bloedwaardes in de gaten te houden, en hoefde hij geen afgepaste hoeveelheden eten meer.
Willem overleed in juni 2015 en mijn andere katje de lieve Max, begin 2018.
And then the downfall began….
Nu ik niet meer bezig was met Max, moest ik erkennen dat het geven van groepslessen zo niet langer meer ging. Het bracht niet meer genoeg op en eerdere wat je “marketing efforts” zou kunnen noemen, brachten niet meer cursisten.
Het waren ook geen marketing inspanningen: Ik schreef voor mijn yogastudio omdat ik een schrijver ben. Ik maakte YouTube video’s omdat ik een YouTuber ben, iemand die het leuk vindt te delen.
“Je bent zo zichtbaar!” zeiden mensen vol bewondering.
Dat was ook zo.
Maar het jasje van de verwachtingen die rondom yoga hingen, begon steeds strakker te knellen, en voor de overstap naar privélessen bleek ik helemaal geen energie meer te hebben.
Ik stelde iedereen teleur, althans zo ervaarde ik dat.
Eerst mijn cursisten, omdat ik de yogastudio door mijn vingers had laten glippen en niet meer kon leven van mijn groepslessen, en daarom hun lessen ook niet meer kon geven.
Vervolgens stelde ik mezelf teleur door ook als privéyogadocent niet te slagen.
En na uitschrijving bij de Kamer van Koophandel volgenden vijf maanden waarin ik ervan overtuigd was dat ik first and foremost schrijver was.
Een schrijver die er een baan bij moest nemen waarschijnlijk (want ik wilde alleen schrijven waar ik zelf zin in had); Maar schrijver none the less.
Tot de volgende teleurstelling zich aandiende:
Schrijven bracht geen voldoening meer.
Ik zat dagen achter mijn bureau, ik schreef, natuurlijk schreef ik!
En ik publiceerde boeken, of althans dat probeerde ik, want er kwam niet veel van.
En ondertussen werd er ook nog verbouwd, maand na maand na maand. Met als crecendo begin dit jaar toen mijn hele huis midden in de winter drie weken onbewoonbaar was.
Dit was ook de reden dat ik na het overlijden van Max geen nieuwe katten had genomen: omdat ik niet wist hoe ik in 2019 in vredesnaam ergens onderdak moest vinden als ik ook nog twee diertjes in mijn kielzog had.
Toch denk ik wel eens, had ik het maar gedaan.
Was 2018 dan anders gelopen?
Was ik niet een heel jaar kwijtgeraakt om vervolgens voorjaar 2019 weer precies uit te komen, waar ik was gebleven?
Herfst 2018 heb ik hier een logeerkat gehad, en toen ging het veel beter met me. En ook nu heb ik een short-stay kat hier.
Misschien dat daarom alles weer op zijn plek valt.
De basis is een katje hier in huis, en dan pas de rest van mijn leven.
En de rest van mijn leven, kwam!
Ik kreeg weer zin om yoga te gaan geven, en ik kreeg inzicht dat schrijven, ondernemerschap én yoga geven, met elkaar verbonden waren geweest.
Daarom gaf het schrijven geen voldoening meer, sinds ik geen onderneming meer had. Daarom maakte schrijven me gek…
In januari ben ik een boek begonnen over een heel diepgravend, seksueel onderwerp. Nou na 7 dagen moest ik er echt mee kappen, want mijn hele leven stortte in. Relaties liepen spaak, de hele mikmak.
Ik dacht dat het met het onderwerp te maken had – te heftig, zeker midden in een verbouwing – maar nu zie ik dat het veel simpeler was.
Schrijven kan alleen bestaan als er een onderneming is, als er yoga geven is. En naar alle waarschijnlijk, ook alleen als er een katje is.
Dus misschien is het ook niet zo gek, dat ik nu ik weer begin met lesgeven, ik helemaal niet begin met een yoga waar alles inzit wat ik in die 15 jaar heb geleerd.
En ook niet met een yoga die op wat voor manier dan ook hemelbestormend is.
Maar heel simpel, bij iets lichts en luchtigs.
Iets wat in de binnenstad van Nijmegen zit: de plek waar ik energie krijg van de inner city buzz.
New York buzz.
Ik heb een hele fijne lichte werkruimte gevonden, en daar geef ik vanaf 17 april Light & Easy privélessen.
En als ik zo de afgelopen tien jaar bekijk, dan begrijp ik het ook eigenlijk wel:
Logisch, dat mijn baanbrekende yogawerk, er niet nu uitkomt.
Ik wil spelen, lachen, vrij zijn.
Dus Nijmegen moet het maar even zonder nieuwe leiders, en visionairs doen.
Wij gaan lekker yoga doen.

Light & Easy

Blije, lichte yoga voor als het lang genoeg serieus is geweest.

Light & Easy               6 lessen 75 minuten     €600
12 weken geldig

inschrijving

Heb je zin om te komen?
Stuur dan een mailtje met iets over jezelf
en wat je aanspreekt in Light & Easy
naar Lauren info@lsharteveld.nl

wie wat waar

Light & Easy is in een nieuwe werkruimte, die ik per dagdeel huur.
We zitten in de buurt van de van Welderenstraat.
In het kader van “Light” zijn ze overdag!
En ook omdat ik nog moet onderzoeken of de ruimte überhaupt geschikt is om s avonds les te geven.

Ik gebruik geen formules, of vaste prijzen:
Light & Easy is dan ook een tijdelijk programma.
Tot we weer zin hebben in iets anders.

De werkruimte is geschikt voor coaching maar ook groot genoeg voor yoga:
Ik neem dus de yogaspullen mee voor ons.
Je kunt een mat gebruiken van mij, maar ik raad aan om een yogamat mee te nemen. Deze kun je bijvoorbeeld kopen
bij Othala, ook in de van Welderenstraat.
Zij hebben een ruim assortiment, je kunt gewoon de eerste roze mat kopen die je tegenkomt (dat doe ik meestal) maar ze hebben ook stoere robuuste matten.
Let bij het uitzoeken op de stroefheid van de mat. In de winkel kunnen ze je helpen.

De eerste lessen zijn woensdagmiddag 17 april, en vrijdagochtend 19 april.
Dan zouden we dus onze eerste les kunnen doen.

Ik ga op dit blog Zeg maar Lauren yogafilmpjes posten, die ik speciaal voor Light & Easy maak, en die niet te zien zijn op mijn YouTube.
Dus subscribe op dit blog voor deze Light & Easy yogafilmpjes.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Tot snel!

~Lauren
Keep it light

Vertel! :) Females only. Uitnodiging gesprek over jouw visie op macht, seks, en dat soort zaken.

Ik werd vandaag gebeld door de Gelderlander, en hoewel dat onderwerp helemaal niets hiermee te maken had, was zo ongeveer het eerste wat ik tegen die journalist zei:
“Ik vind dat nogal een sturende vraag!”
Desondanks merk ik dat ik er nu moeite mee heb, niet te gillen:
“OMG! Denk jij ook echt dat vrouwen niet aan de top komen omdat het voor ons seksleven gewoon geen fuck uitmaakt?
Ik bedoel ja toch?
Echt niet dat we dan ineens aantrekkelijker zijn.”
Maar ja.
Dat zou wel een HEEL sturende vraag zijn!
En truth be told, weet ik ook niet of dat nou het meest interessante is wat jij en ik kunnen bespreken.
Vandaag maakte ik een aankondiging, dat ik opnieuw yoga ga geven.
Privélessen aan vrouwen, maar dat het dan wel afgelopen moet zijn met seks daar geen plaats in te geven, want dat we gewoon niet van yoga kunnen verwachten dat we daar energie van krijgen als we ondertussen onszelf spannende avontuurtjes ontzeggen.
En ik heb vandaag nog dit oorverdovende interview gelezen uit 2014
Monogamie nekt het vrouwelijk libido
Dus voor we het weten zitten we in de gevarenzone, en voelen we onze kracht/ seksuele kracht niet meer.
Ik merk het zelf al, dat als iemand vindt dat ik te hard praat, of dat ik toch niet aan iedereen hoef te vertellen dat ik een geheime minnares ben, “want dat is toch nergens voor nodig”, weet je hoe ik me dan voel?
Ik krimp.
Het doet gewoon fysiek pijn.
Ik vraag me af: “Met wie zit ik hier en wat heb ik er voor over om door deze persoon acceptabel gevonden te worden?”
En ik zie ineens voor me dat dit zo niet langer kan.
Bij mij niet, bij jou niet, bij “ons” niet:
We zijn hier op aarde gekomen om iets te doen, en iedere keer als we onszelf laten shamen omdat we AANWEZIG ZIJN, en de potten energie waar mannen met volle teugen van zouden lurken (tenminste dat hoop ik voor hen) ontzeggen, omdat we aardig en waardig gevonden willen worden, dan leveren we al onze energie in, die bedoeld is om dat glazen plafond op te blazen.
Of de wereld te redden.
Of je kinderen tot weerbare volwassenen op te voeden.
Of in mijn geval, om in april mijn nieuwe yogapraktijk op te zetten, nadat ik de vorige na 15 jaar vorig jaar heb gecancelled omdat .. ja om duizend redenen.
Dat het me klein hield was niet eens de voornaamste, maar het speelde wel mee.
Anyway, ik ben voor deze nieuwe praktijk op zoek naar vrouwen die met mij hun visie willen delen over seks, macht, en je plaats in deze wereld.
Het mag zelfs over yoga gaan!
Over je ervaring met jezelf klein voelen worden, en een eerlijk gesprek over waarom we onszelf dat aandoen.
En hoe het anders kan.
Want ik heb al hele delen van de puzzel, en die zal ik met je delen, maar ik heb het gevoel dat het geheel nog veel complexer is dan ik dacht.
Ben je een sterke vrouw, en heb je zin om jouw visie te delen?
Dan kun je mailen naar info@lsharteveld.nl
Of via Twitter  of Facebook contact met me opnemen.
Ik weet niet of je ervaring hebt met onduidelijke aanbiedingen van “ontbijt coaches” of free first sessions bij een coach?
Dat zijn vaak verkoopgesprekken, hoewel de coaches ook vaak gewoon heel lief kunnen zijn hoor.
Maar anyway, dat is dit niet.
Ik ga je niet aan het einde van het gesprek aanbieden van dat ik veel voor je kan betekenen als privéyoga docent of coach. En als ik schrijf over mijn bevindingen dan antidateer ik, en geef ik geen herkenbare beschrijving.
Wel zal ik aan je refereren als “client” en niet als “iemand die was ingegaan op mijn uitnodiging om van gedachten te wisselen en met wie ik het vervolgens veels te laat heb gemaakt en we rolden om 2 uur de kroeg uit.”
Maar dat is omdat het anders zo lang wordt.
Mijn yoga en coachingsaanbod zal ik in april op deze site zetten, en je bent van harte welkom, maar ik heb met deze uitnodiging dus absoluut geen dubbele agenda.
Het gaat me echt om jouw ervaringen.
Mijn werknaam is Lauren Harteveld (mijn echte zal ik je mailen), en ik ben schrijver geweest van 2006 tot eigenlijk vorige week….
Na een jaar overspannen te zijn geweest, een jaar waarin ik dus ook mijn eerdere yoga onderneming heb beindigd, heb ik me vanaf december fulltime op het schrijverschap gericht, maar ik merk dat dit me naar de strot grijpt.
Het is niet gezond meer.
Achteraf gezien heb ik dat schrijven al die jaren kunnen doen, juist omdat ik een bedrijf had.
Maar schrijven kan in mijn geval niet in plaats van een onderneming. Vanachter mijn schrijftafel weet ik dan op een bepaald punt mijn plaats niet meer in de wereld.
Dus daarom heb ik ervoor gekozen opnieuw yogadocent en coach te worden, maar dan met alle kennis die ik, mede door mijn schrijverschap dat om mijn reis als single en mijn seksleven draaide, heb ontwikkeld.
Dus yogadocent en coach 2.0
Waar we het wel over alles kunnen hebben, elkaar versterken en bevestigen, en wel op die Queen troon plaatsen, en onze plaats innemen in de wereld.
En ik maakte maar een grapje over dat 2 uur s nachts:
Zo ben ik helemaal niet.
Helaas.

~Lauren

Facebook  
Twitter 
en ik zit op Linkedin

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

From the shadows of their sordid haunts…. Van film naar yoga!

Op Twitter kwam ik een oude filmposter tegen.
En ik zou je echt niet kunnen vertellen waar deze film over gaat, maar het ziet eruit als een jaren 50 film, die er vrij ruig aan toe gaat.
Ik zat direct rechtop.
From the shadows of their sordid haunts?
Sordid betekent laag bij de grond, slecht.
En haunt betekent waarschijnlijk verblijfplaats.
Er hing ook een beetje (veel) een politiek incorrect sfeertje omheen.
Ik dacht na: “Oeh, spannend!” en zelfs:
“Geil plaatje wel, daar rechtsboven.”
VRIJWEL direct:
“Oh, dit zou nu niet meer kunnen.”
en
“Zou cool zijn voor Zeg Maar Lauren, maar ja, dan denken mensen daar weer wat van.”
Zo gaat dat dus.
Zo censureren we (voornamelijk vrouwen, gok ik) onszelf.
Ik wil niet zeggen dat ik mezelf om die reden censureer, of uberhaupt gestopt ben om die reden met dit film en boeken blog Zeg Maar Lauren, maar het was wel juist op het moment dat ik deze site weer tot leven wilde wekken als site voor privéyoga, dat ik mezelf er direct op betrapte het allemaal weer heel erg braaf te willen houden.
Want oh oh oh, er zou toch maar eens iemand aanstoot kunnen nemen aan een yogajuf die zegt:
“Goed zo. Als je seks kunt hebben, dan wil ik je hier helemaal niet zien.”
Ik zei dat soort dingen namelijk, toen ik nog yogales gaf.
Altijd waren het vrouwen die zoiets lieten vallen, als ze niet wisten hoe een date ging lopen.
En ik voelde vereerd dat ze me in vertrouwen namen.
Maar misschien dat ik ook dacht: “Is er toch nog echt iets van mezelf, doorgekomen in mijn yoga.”
Want verder had ik er niet zo heel veel mee.
Met brave yoga.
Ik censureerde mezelf bij het leven, maar tegelijkertijd vond ik mezelf bijna medeplichtig aan een hoop ellende dat ik nooit uitsprak dat de meeste energie te winnen is bij meegaan in de depths of your sordid mind.
Niet bij yoga.
Dat yoga natuurlijk wel belangrijk is, als manier om in vorm te blijven, maar het blijft micro-management vergeleken met de directe energiebronnen die het leven je geeft.
Je moet niet je seksualiteit afwijzen,
en
nu
ga
ik
schreeuwen
AL HELEMAAL NIET ALS VROUW!!!!!!
Dat moet je dus niet aan banden leggen, omdat je bang bent om seks te hebben met de buurman waar je keiverliefd op bent.
Want hoewel je leven een royal mess wordt als je het wel doet, hangt aan dingen niet doen hangt OOK een prijskaartje.
Kijk, ik snap wel dat je liever niet meegaat in, zoals dat op de filmposter staat,
The depraved.
The loathsome.
The shameless.
Maar als je dat wél wilt, en het níet doet, dan zeg je dus eigenlijk tegen God of het Universum:
“Ja, ik word daar nou wel heel opgewonden van maar ik wil dat niet. Het heeft geen mooie verpakking. Ik wil liever iets waar ik mee kan pronken en wat anderen benijden, en niet iets wat ik zelf heel leuk vind maar wat ik aan niemand kan laten zien.”
“Lekker cadeautjes kopen voor jou,” denkt God dan.
Heeft hij/zij eindelijk iets geweldigs voor je verzonnen, waar je hart of iets zuiderlijker direct van in vuur en vlam staat, én het Universum heeft het zo weten te regelen dat het cadeau jou in je overdrukke leven, of juist wel zeer rustige leventje waarbij je de deur nauwelijks uitkomt, toch nog weet te bereiken.
En dan is t weer niet goed.
Er zijn veel redenen waarom het denk dat het goed is dat ik geen groepslessen yoga meer geef, maar het idee dat ik nu met privélessen, vanaf het prille begin – deze allereerste post, een vooraankondiging! – al duidelijk maak dat yoga leuk is,
maar dat d’r betere manieren zijn om meer energie te krijgen?
Dat is absoluut een belangrijk voordeel.
En ook de reden dat ik me er heel erg op verheug!
Dus deze site, Zeg Maar Lauren, blaas ik bij deze nieuw leven in.
Ik kom hier snel met mijn in person coaching en yoga aanbod voor Nijmegen.
De blog posts op Zeg Maar Lauren gaan over yoga, seks en andere dingen waar je energie van krijgt.
Ik ben schrijver en mijn werk (deze site dus ook!) is voor iedereen die er plezier aan beleeft om het te lezen.
De subscribe knop zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.
Mijn coaching en yoga is alleen voor vrouwen, omdat de energie waar we mee gaan werken, wel voorkomt tussen man en vrouw.
Maar dan noem je het geen yoga meer.
Dus Zeg Maar Lauren blog = voor iedereen
Zeg Maar Lauren yoga en coaching = voor vrouwen.
Coming soon.

~Lauren/ LS Harteveld

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Ik hou dit niet meer vol (Zeg maar Lauren verdwijnt) (Zeg dus maar geen Lauren)

Het is vijf maanden geleden dat ik stopte met mijn yogapraktijk en ook met het schrijven van columns daar.
Ze hadden het doel gehad mijn yogastudio te ondersteunen, en waren niet mijn purpose work.
Zodra ik stopte met lesgeven, stopte ik dan ook met de columns die geen seks bevatte, niet over geweld mochten gaan, enzovoorts.
“Het mag echt bijna nergens over gaan hè?” zei iemand een keer, toen ze mij een onderwerp in de prullenbak zag gooien.
Nee, het mocht nergens over gaan.
Dat stond de toegankelijkheid van mijn lessen maar in de weg.
Inmiddels ben ik het blog aan het herlezen, en zie ik dat het wel degelijk ergens over gaat! Mon dieu. Het is soul searching to the max.
Een verslag van mijn laatste 18 maanden als yoga docent waar genoeg drama inzit om een mini-serie op Netflix van te draaien.
En dus ga ik mijn werk van die yogapagina inderdaad opslaan, en uitgeven. Onder mijn echte naam, dezelfde waaronder het is geschreven.
Anyway, als je me in oktober had gezegd dat ik One Day in maart ook helemaal tabak zou hebben van Zeg Maar Lauren; mijn columns over film en boeken, maar vooral over mannen?
Mijn meest toegankelijke werk waar mensen altijd over zeiden dat t zo leuk was? Veel leuker dan mijn Engelstalige werk, als ze dat al lazen.
Maar mijn Nederlandstalige werk?
Zowel de columns onder mijn echte naam, als deze Zeg Maar Lauren pagina (als ook ander Nederlandstalig werk, dat trouwens binnenkort allemaal uitkomt in mijn nieuwe boek Blote Kont) (en dat dus geen enkele promotie gaat krijgen)
vonden gretig aftrek.
Maar iedere keer als mensen zeiden hoe leuk ze waren dan KROMP ik werkelijk in elkaar.
Het voelde alsof iemand je kindertekeningen staat te bewonderen.
En het is dezelfde reactie die ik heb als mensen zeggen dat ze mijn yogalessen zo leuk vonden, en dat het zo jammer is dat ik ben gestopt.
En dan voel ik me daar weer schuldig over, dat ik dus helemaal geen fijn gevoel heb overgehouden aan mijn yogacarriere en dat ik hen beter had gegund.
En daarom trek ik nu, hier, wel op tijd de stekker uit.
Voordat ik me hier nóg schuldiger over voel.
Want the thing is:
Ik kan dit niet.
None of it.
Op het moment dat iets een vaste vorm heeft, dan is voor mij de lol eraf. En de verwachtingen van anderen dat je dan daarmee door blijft gaan, maken het alleen nog maar erger.
En ze willen altijd met je meedenken of je geen columns voor bladen kunt gaan schrijven, of dat je Nederlandstalige werk uitgegeven wordt, en ik heb me hier zelf ook heus wel schuldig aangemaakt.
Aan de gedachte dat ik iets met de Nederlandse markt zou doen.
En toch was mijn standaard reactie meestal:
“Oh iedereen mag mijn Nederlandstalige werk uitgeven. En al draai je het driedubbel binnenstebuiten en druk je het achterstevoren af, het zal mij werkelijk waar aan mijn reet roesten.”
Ik voel zoveel afschuw en woede, op het moment dat mensen contact met me willen maken over mijn Nederlandstalige werk.
En daarom moet het weg.
Met mijn Engelstalige werk heb ik daar veel minder problemen mee. Waarschijnlijk omdat dit wél echt mijn purpose work is, maar ook omdat deze stukken veel meer moeite kosten van de lezer.
Dat waardeer ik echt als iemand zich daarin verdiept heeft.
Maar sinds ik mezelf Lauren Harteveld noem, en niemand meer mijn echte naam vertel omdat ik die niet meer wil gebruiken, zijn mijn Nederlandstalige werk én tot op zekere hoogte ook mijn Engelstalige dagboek, me een doorn in het oog.
Te herkenbaar.
Teveel aanknopingspunten.
Ik schrijf nu 13 jaar over wat ik meemaak en d’r komt altijd shit van. Arnon Grunberg zei ooit dat hij meer schrijver was dan vriend, en ik heb dat lange tijd ook gedacht.
Maar nu denk ik: I m probably neither.
Schrijven heeft mijn vriendschappen en mijn leven onder druk gezet, maar nu mensen het beginnen te waarderen, stop ik ermee.
Vanaf nu zijn sociale contacten voor de leuk, zakelijke contacten voor het geld, en beide zijn volstrekt vertrouwelijk. Mijn innerlijke wereld is om over te schrijven and the two shall never meet.
Daarom stop ik per direct met Zeg Maar Lauren, en mijn Engelstalige dagboek. Naar alle waarschijnlijkheid stop ik gewoon helemaal als schrijver.
Het enige dat ik mezelf zie doen zijn posts over Mindset en persoonlijke ontwikkeling, op mijn huidige dagboek site Lauren Harteveld.com Die ook aansluiten bij mijn werk als coach.
Welke vorm posts op Lauren Harteveld.com gaan krijgen, weet ik nog niet.
En ik ga leven en genieten, in plaats van schrijven.
En verder hang ik na vijftien jaar mijn pen en ondernemerschap aan de wilgen en ga ik na het publiceren van mijn nieuwe boeken lekker voor iemand anders werken, onder mijn eigen naam. En daar hoop ik voor altijd bekend te staan als die complexe, totaal ontoegankelijke vrouw waar niemand hoogte van kan krijgen.
Dat lijkt me heerlijk.

~Lauren/ LS Harteveld

Despite the tragic ending, is Blote Kont een prachtig boek aan het worden!
Alle LSH verhalen en columns van 2007 tot heden staan erin.

Er zal nog één keer via dit blog een boekaankondiging van Blote Kont komen. 
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Het Boekenfeest

“Zou jij daar iets voor voelen, eigenlijk? Om op te treden op het Boekenfeest?”
Voor mij zat een nieuwe man, waarvan ik nog niet wist of hij een vriend kon worden ja of nee.
De meeste mannen kwamen überhaupt niet tot de vierde date.
Derde, als ik onze eerste chance encounter in de Lux niet meereken.
Maar ondanks het feit dat hij al ver was gekomen, had ik nog geen final verdict durven vellen.
Ik was er nog niet zeker van dat hij kon leven met het feit dat we niet met elkaar naar bed zouden gaan.
Iets waar overigens alle mannen aan moeten voldoen, ook als ik wel met hem naar bed zou willen. Maar dat was sinds ik een geheime minnaar had niet meer voorgekomen.
Het was voor mij belangrijk dat een date nooit het S woord (seks), het N woord (naakt), of het T woord (thuis afspreken) gebruikte voor zover het de context van hem en mij betrof.
Want in the unlikely event dat ik wel verliefd was, dan was dit hierna direct over. En in alle andere gevallen blééf ik aan het afwijzen. 
Nee, ik wil niet bij je thuiskomen.
Nee, ik wil niet naar de sauna.
Hoewel één man me daar een keer bijna toe verleid heeft trouwens! Toen we aankwamen, bleek de sauna dicht.

Hier zag ik een teken in van het Universum, dat dit niet de manier was waarop ik uit mijn broekje wilde gaan.
Maar zo’n opstartende vriendschap vergde dus nogal een investering van beide kanten. Om teleurstellingen te voorkomen waarschuwde ik dan ook binnen vijf minuten dat ik alleen seks had met mijn geheime minnaar.
Mijn disclaimer bleek echter zo’n “accepteer voorwaarden” pop-up, die totaal geen effect had omdat hij ondanks mijn goede bedoelingen altijd ongezien werd geaccepteerd.

Ik was deze man bij de film Vice tegengekomen.
Die film gaat over Dick Cheney, vice-president van George Bush-junior.  “Vice” was het koosnaampje dat Georgie voor Dickie gebruikte.
Of George besefte dat “Vice” ook zonde betekende, het tegenovergestelde van virtue, een deugd, dat weet ik niet.
Maar sinds die film was ik gefascineerd met het idee ook Vice te worden:
Een positie waar niemand ooit de potentie van in had gezien, maar die ik zou weten te benutten om een gigantische impact te hebben.
Ook George Bush wilde graag impact.
En het liefst nog een beetje meer als zijn vader maar hij wist niet hoe dat moest. Dus toen oude rot in het vak Dick Cheney aanbood achter de schermen al het werk te doen, zodat de zaak op rolletjes verliep, zag Junior dat wel zitten!
“So are we gonna do this thing?” vraagt George Bush dan ook.
Ze zijn overeengekomen dat Dick Cheney als Vice President ook Buitenlandse Zaken krijgt en Defensie, en bovendien alles naar zich toe mag trekken wat hij belangrijk vindt.
“Is this happening?” vraagt George Bush hoopvol.
“I believe…” bouwt Dick Cheney de spanning langzaam op. “I believe we can make this work.”
De nieuwe vriend, deze nieuwe man, leek zelf ook wel een beetje op een Vice. Maar ja, ik was al Vice. Dus die naam kon ik hem niet geven.
Daarom noemde ik hem De Gelaarsde Kat: Omdat hij iedereen kende, en nooit opgaf.
Als de ene weg was afgesloten, dan nam hij de andere. Hij verspilde ook nooit energie, dat bewonderde ik in hem. Waar andere mannen blijven mokken als ik nee zeg tegen S, N of T, haalde De Gelaarsde Kat er zijn schouders over op.
Zelf weten.
Onze vriendschap ging heel gelijkwaardig op.
Hij wist inmiddels van mijn no go areas S (seks),N (naakt) en T (thuis afspreken), en was ook op de hoogte dat ik geen eten deel.
In ieder café waar ik regelmatig kom weten ze dat ze geen twee bestekjes voor de door mij bestelde flamkuchen hoeven neer te leggen.
Als andere mensen pizza’s bestellen om hun vrienden te voeren, dan moeten ze dat helemaal zelf weten, maar LS Harteveld does not share food.
De Gelaarsde Kat respecteerde dat.
Bovendien was ik aangenaam verrast door zijn kennis over Sex and the City. De Gelaarsde Kat had theorieën over Carry maar ook over Mr.Big, die een dominante moeder had die hij graag wilde plezieren. Daarom kon Mr.Big volgens De Gelaarsde Kat zo slecht voor Carry kiezen.
Ik was in de twee weken dat ik De Gelaarsde Kat nu kende erg gesteld geraakt op zijn gezelschap en hoopte dat ik zo snel mogelijk een All Clear On Tha Boundaries kon geven.
Pas dan waren we uit de gevarenzone.
De kernkwaliteit van De Gelaarsde Kat was dat hij mensen bij elkaar bracht, en in een mum van tijd wist in wie je geïnteresseerd zou zijn.
Zo bleken er in zijn vriendenkring een Nijmeegse Jan Wolkers te zitten, én een Nijmeegse Willem Frederick Hermans; twee mannen waar ik door de verhalen van De Gelaarsde Kat volkomen door geobsedeerd raakte.
Ik moest dan ook mijn uiterste best doen me niet te laten verleiden mee te gaan naar een presentatie waar ze allebei zouden zijn.
Hoewel de Nijmeegse W.F.Hermans het waarschijnlijk na vijf minuten voor gezien zou houden, want die hield niet van sociale gelegenheden.
Net als ik.
Met pijn in mijn hart zei ik tegen De Gelaarsde Kat dat ik niet mee zou gaan. Zijn netwerk zat te dicht aan tegen iemand die ik zeer waardeerde, maar waar ik enige afstand gepast vond.
En ik hield er niet van bekend te staan als “de introducée van”. Of misschien zelfs “vriendin van”, want De Gelaarsde Kat was single dus dat was extra oppassen.
Moest ik daar weer voor op mijn qui-vive zijn.
Nee, als het de bedoeling was, dan zou Het Universum mij deze Jan Wolkers en Willem Frederick op een andere manier laten ontmoeten.
Zonder dat ik op de agenda van De Gelaarsde Kat terecht kwam.
Maar nu vroeg De Gelaarsde Kat dus iets nieuws.
Het boekenfeest.
Zou ik daar eigenlijk willen voorlezen?
Ik weet niet eens meer of het een soort hypothetische vraag was, omdat hij een vriend van een vriendin d’r schoonmoeder d’r achterbuurvrouw kende.
Of omdat hij met iemand een gesprek had over een gat in de programmering dat moest worden opgevuld.
Ik weet alleen nog dat ik een diepe, maar dan ook echt hele diepe zucht slaakte.
Dit had werkelijk waar de potentie om onze vriendschap weer helemaal bij fucking scratch te laten beginnen. En dan ook nét nu we de grenzen bijna zuiver hadden, hè?
Bovendien had ik al jaren niets meer met het Boekenfeest.
De ticketprijs was meer dan verdubbeld vergeleken met vroeger, en het literair gehalte ook.
Dat was voor literatuurliefhebbers natuurlijk geen probleem, maar voor mij was het geen ideale situatie.
Met weemoed vertelde ik De Gelaarsde Kat over de eerste edities.
Dat ik verliefd was geworden op Jaap Robben, die nu een boekenkanon bij de Geus is, maar toen was hij gewoon een leuke jongen met krullen die met een dichtbundeltje in zijn kontzak voor je stond om een drankje te bestellen.
En dat in 2009 Nico Dijkshoorn en Herman Brusselmans mij met hun voordracht praktisch hadden gereanimeerd, toen ik op sterven na dood was, omdat ik die dag had gehoord dat mijn beste vriendin al vijf maanden lag te ketsen met de man die, om tot dan toe onduidelijke redenen, onze relatie had beeindigd.
Kijk dat hij, en geliefden in het algemeen, er nogal ruime interpretaties op na houden van wat wel en niet kan, daar heb ik geen problemen mee.
Daar ben ik zelfs voorstander van.
Maar ontrouwe vriendinnen, dat is hoogverraad.
In een poging iets voor me te kunnen betekenen had een nieuwe vriendin, Marieke – die vanaf dat moment tevens mijn beste vriendin zou worden en die dat ook nog steeds is – me met een bloedend hart over de drempel van het Boekenfeest gesleept. In een ware two-puncher hadden Herman Brusselmans en Nico Dijkshoorn het weer tot leven gepompt.
Herman met een verhaal over Yolanthe Cabau van Kasbergen.
En Nico met een relaas over sierwortelen snijden bij de Chinees.
Ik was schuddebuikend onder de stoelen van de Vereeniging beland. En daar had ik nog steeds liggen gieren van het lachen, als mijn nieuwe beste vriendin (dit is het moment dat vriendschappen gesmeed worden) me niet nog net stuiptrekkend naar buiten had getrokken voor de literaire hoofdact begon, waar de echte boekenlezers voor kwamen.
Ja dat waren nog eens tijden, drukte ik De Gelaarsde Kat op het hart.
Maar sindsdien viel er weinig meer te lachen in de Vereeniging.
De line-up leek ieder jaar serieuzer te worden, en inmiddels nam ik niet meer de moeite om te kijken wie er kwamen.
Bovendien keek ik geen tv meer, dus hoe zou ik ze überhaupt moeten kennen, die nieuwe schrijvers?
Ik herinnerde me ineens mijn Thierry Baudet boek, dat ik voor De Gelaarsde Kat had meegenomen. Ik haalde het uit mijn tas.
Ik had het gelezen en vond het een ontroerend en mooi boek. Ik had al vaak op het punt gestaan het weg te doen, zodat het ook door anderen gelezen kon worden. Maar ik had nooit het risico willen lopen dat het weggegooid zou worden of dat iemand er aanstoot aan zou nemen, als ik het bij mijn spullen voor Het Goed zou doen.
De Gelaarsde Kat zou goed voor Thierry zorgen, daar twijfelde ik niet aan.
Hij vertelde me over het optreden van Thierry Baudet. Zevenhonderd man in de Schouwburg van Arnhem, voornamelijk mannen in pak. Ik ben dol op mannen in pak, en ik vind Thierry ook heel leuk.
Note to Self: als Thierry ooit op het Boekenfeest zou komen, zou ik weer zou gaan.
En ik moest er maar gewoon vrede mee hebben dat er anno 2019 gewoon niks meer te lachen viel.
De Gelaarsde Kat vertelde dat hij mijn stuk zo leuk had gevonden, Nijmeegse Vintage. De Gelaarsde Kat had alle blogs doorgespit die ik de afgelopen tien jaar voor kortere of langere tijd had bijgehouden. Vier archieven vol, die hij liefdevol “schatten” noemde.
Maar mijn Zeg Maar Lauren blog was veruit zijn favoriet, en op het verhaal “Nijmeegse Vintage” kwam hij vaak terug. Hij vond het hilarisch.
Dat zou echt perfect zijn om voor te lezen, op Het Boekenfeest.
En ineens had ie me.
Hij wees me op een kans zelf humor terug te brengen, op het Boekenfeest.
Of om iemand verliefd te laten worden, die misschien wel net uit een lange termijn relatie was gestapt, en voorzichtig weer op vrijersvoeten was.
Net zoals ik in 2007.
Iemand die dat nodig had, dat alles even heel lief en eenvoudig was, hoewel hij of zij dan bij mij misschien niet helemaal aan het juist adres was. Maar ik ging mijn uiterste best doen.
Maar lachen zouden we!
Iedereen die een rotweekend had, omdat zijn of haar boezemvriend of vriendin achter zijn of haar rug lag te kieren met je geliefde, die zou ik over de grond laten rollen van het lachen.
Tot ze ons tot stilte kwamen manen, omdat de mensen die echt van boeken hielden Jan Siebelink niet meer konden verstaan.
Maar we zouden ze niet meer horen.
Dronken van het lachen zouden we naar huis gaan, met een hart dat gestopt was te bloeden, en we zouden het niet eens merken.
Pas tien jaar later, als iemand je vraagt of je meegaat naar het Boekenfeest en je met weemoed terugdenkt aan 2019.
Toen had een nog volkomen onbekende schrijfster op 23 maart, 2019 in de Vereeniging gevraagd:
“Wil je iets te drinken van me?”
Of:
“Plak jij ook plaatjes van Yolanthe Cabau van Kasbergen?”
En:
“Kan ik je misschien een plezier doen met een sierwortel?”
Ik keek De Gelaarsde Kat aan en ik wist dat hij door de ballotage was.
Vanaf nu zou hij mijn vriend zijn.
“Weet je Poesje?”
En ik bouwde spanning op.
“I think we can make this work.”

~Lauren/ LS Harteveld

Het Boekenfeest
wordt het laatste hoofdstuk in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

I ll have what she’s having: Godin, Held.

Eens per jaar verschijnt er zo n boek dat je gelezen moét hebben. En hoogstwaarschijnlijk mis is dat dan, want ik koop namelijk geen boeken. Wel word ik zo nu en dan verliefd op een mooie schrijver die ik per toeval tegen het bevallige lijf loop bijvoorbeeld wanneer ik in de AH een “Flow Weekly” uitzoek; Een schattig schriftje waar je een planning in kunt maken.
Ik ben net zo dol op planningen als op mooie mannen, maar over je urenregistratie kun je geen sappig blog schrijven, tenzij je escort Avery Moore bent. Wie niet uit de kleren gaat en geen $ 1000 per uur verdient heeft geen erg opwindende jaarcijfers.
Direct achter de Flow Weekly stond een springlevende Michael Jackson op de cover van Vrij Nederland. “Liefde is de enige mythe die we nog hebben,” sprak hij in vlekkeloos Nederlands.
Thuis surfte ik naar Blendle waar de acht pagina lange fotoloze versie niet kon verbergen dat het hier om een bloedmooie man ging, die naar alle waarschijnlijkheid een briljant boek had geschreven;
Godin, held.
Met veel seks zodat ik als tegenstribbelende Net 5 kijkster ook een gokje kon wagen.
Ik moest inmiddels vechten om een eerste editie van Godin, held, want De Wereld Draait Door had het uitgeroepen tot boek van de maand. Maar inmiddels heb ik Gustaaf Peek’s Godin Held, is mijn ademloos uitgelezen eerste druk gesigneerd, en schrijf ik over hem in mijn kleinste, en waarschijnlijk intrigerendste boekje, Mirage.
Er staan geen foto’s in, en we hebben onze kleren aangehouden, dus ik denk niet dat daar heel veel op geklikt wordt.
Maar zijn boek!
Zelden is er een roman waarvan je direct weet: ik ga hem herlezen. En niet ooit, op een regenachtige dinsdag als ik met twee gebroken benen in bed lig, maar nu.
Direct.
Zodra ik deze achterstevoren vertelde liefdesgeschiedenis over Marius en Tessa uit heb, ga ik teruglezen. Van achter naar voren. In wat de goede volgorde zou zijn. “En daarna misschien nog een derde keer,” zei mijn moeder al. “Weer van voor naar achter om te kijken hoe het in elkaar valt.”

Ja. Precies.
Want het intrigeert. 
Het achteruit vertellen, dat ik in de door filmkenners alom geprezen film Memento nog een draak van een stijl truc vond, werkt op papier uitstekend. Bam. Mevrouw Tessa ligt dood in haar kist. De lezer wordt bij de lurven gepakt en achterwaarts het verhaal ingesleurd over deze schrijfster op leeftijd die mij aan Annie MG Schmidt deed denken.
“Mensen geven altijd helemaal hun eigen leven op als ze gaan trouwen,” mopperde Annie een keer. “Ze doen niet meer wat ze leuk vonden. Vreemd gaan bijvoorbeeld.”
Het had een uitspraak van de straf doorrokende Tessa kunnen zijn.
Tessa overlijdt in 2036. Marius is dan al jaren dood. Maar de herinneringen aan hem blijven levend. De uren, nachten en zelfs weken die ze wist te organiseren weg van haar man en zoon, het is die tijd die ze zich herinnert in haar laatste levensjaren.
Ik denk dus dat ik er niet onderuit kom ook een geheime minnaar op te nemen in mijn planning.
En dan worden die blogs ook vanzelf beter.

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 13 november 2014 ]

I ll have what she’s having: Godin, Held.
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!