Ik hou dit niet meer vol (Zeg maar Lauren verdwijnt) (Zeg dus maar geen Lauren)

Het is vijf maanden geleden dat ik stopte met mijn yogapraktijk en ook met het schrijven van columns daar.
Ze hadden het doel gehad mijn yogastudio te ondersteunen, en waren niet mijn purpose work.
Zodra ik stopte met lesgeven, stopte ik dan ook met de columns die geen seks bevatte, niet over geweld mochten gaan, enzovoorts.
“Het mag echt bijna nergens over gaan hè?” zei iemand een keer, toen ze mij een onderwerp in de prullenbak zag gooien.
Nee, het mocht nergens over gaan.
Dat stond de toegankelijkheid van mijn lessen maar in de weg.
Inmiddels ben ik het blog aan het herlezen, en zie ik dat het wel degelijk ergens over gaat! Mon dieu. Het is soul searching to the max.
Een verslag van mijn laatste 18 maanden als yoga docent waar genoeg drama inzit om een mini-serie op Netflix van te draaien.
En dus ga ik mijn werk van die yogapagina inderdaad opslaan, en uitgeven. Onder mijn echte naam, dezelfde waaronder het is geschreven.
Anyway, als je me in oktober had gezegd dat ik One Day in maart ook helemaal tabak zou hebben van Zeg Maar Lauren; mijn columns over film en boeken, maar vooral over mannen?
Mijn meest toegankelijke werk waar mensen altijd over zeiden dat t zo leuk was? Veel leuker dan mijn Engelstalige werk, als ze dat al lazen.
Maar mijn Nederlandstalige werk?
Zowel de columns onder mijn echte naam, als deze Zeg Maar Lauren pagina (als ook ander Nederlandstalig werk, dat trouwens binnenkort allemaal uitkomt in mijn nieuwe boek Blote Kont) (en dat dus geen enkele promotie gaat krijgen)
vonden gretig aftrek.
Maar iedere keer als mensen zeiden hoe leuk ze waren dan KROMP ik werkelijk in elkaar.
Het voelde alsof iemand je kindertekeningen staat te bewonderen.
En het is dezelfde reactie die ik heb als mensen zeggen dat ze mijn yogalessen zo leuk vonden, en dat het zo jammer is dat ik ben gestopt.
En dan voel ik me daar weer schuldig over, dat ik dus helemaal geen fijn gevoel heb overgehouden aan mijn yogacarriere en dat ik hen beter had gegund.
En daarom trek ik nu, hier, wel op tijd de stekker uit.
Voordat ik me hier nóg schuldiger over voel.
Want the thing is:
Ik kan dit niet.
None of it.
Op het moment dat iets een vaste vorm heeft, dan is voor mij de lol eraf. En de verwachtingen van anderen dat je dan daarmee door blijft gaan, maken het alleen nog maar erger.
En ze willen altijd met je meedenken of je geen columns voor bladen kunt gaan schrijven, of dat je Nederlandstalige werk uitgegeven wordt, en ik heb me hier zelf ook heus wel schuldig aangemaakt.
Aan de gedachte dat ik iets met de Nederlandse markt zou doen.
En toch was mijn standaard reactie meestal:
“Oh iedereen mag mijn Nederlandstalige werk uitgeven. En al draai je het driedubbel binnenstebuiten en druk je het achterstevoren af, het zal mij werkelijk waar aan mijn reet roesten.”
Ik voel zoveel afschuw en woede, op het moment dat mensen contact met me willen maken over mijn Nederlandstalige werk.
En daarom moet het weg.
Met mijn Engelstalige werk heb ik daar veel minder problemen mee. Waarschijnlijk omdat dit wél echt mijn purpose work is, maar ook omdat deze stukken veel meer moeite kosten van de lezer.
Dat waardeer ik echt als iemand zich daarin verdiept heeft.
Maar sinds ik mezelf Lauren Harteveld noem, en niemand meer mijn echte naam vertel omdat ik die niet meer wil gebruiken, zijn mijn Nederlandstalige werk én tot op zekere hoogte ook mijn Engelstalige dagboek, me een doorn in het oog.
Te herkenbaar.
Teveel aanknopingspunten.
Ik schrijf nu 13 jaar over wat ik meemaak en d’r komt altijd shit van. Arnon Grunberg zei ooit dat hij meer schrijver was dan vriend, en ik heb dat lange tijd ook gedacht.
Maar nu denk ik: I m probably neither.
Schrijven heeft mijn vriendschappen en mijn leven onder druk gezet, maar nu mensen het beginnen te waarderen, stop ik ermee.
Vanaf nu zijn sociale contacten voor de leuk, zakelijke contacten voor het geld, en beide zijn volstrekt vertrouwelijk. Mijn innerlijke wereld is om over te schrijven and the two shall never meet.
Daarom stop ik per direct met Zeg Maar Lauren, en mijn Engelstalige dagboek. Naar alle waarschijnlijkheid stop ik gewoon helemaal als schrijver.
Het enige dat ik mezelf zie doen zijn posts over Mindset en persoonlijke ontwikkeling, op mijn huidige dagboek site Lauren Harteveld.com Die ook aansluiten bij mijn werk als coach.
Welke vorm posts op Lauren Harteveld.com gaan krijgen, weet ik nog niet.
En ik ga leven en genieten, in plaats van schrijven.
En verder hang ik na vijftien jaar mijn pen en ondernemerschap aan de wilgen en ga ik na het publiceren van mijn nieuwe boeken lekker voor iemand anders werken, onder mijn eigen naam. En daar hoop ik voor altijd bekend te staan als die complexe, totaal ontoegankelijke vrouw waar niemand hoogte van kan krijgen.
Dat lijkt me heerlijk.

~Lauren/ LS Harteveld

Despite the tragic ending, is Blote Kont een prachtig boek aan het worden!
Alle LSH verhalen en columns van 2007 tot heden staan erin.

Er zal nog één keer via dit blog een boekaankondiging van Blote Kont komen. 
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Het Boekenfeest

“Zou jij daar iets voor voelen, eigenlijk? Om op te treden op het Boekenfeest?”
Voor mij zat een nieuwe man, waarvan ik nog niet wist of hij een vriend kon worden ja of nee.
De meeste mannen kwamen überhaupt niet tot de vierde date.
Derde, als ik onze eerste chance encounter in de Lux niet meereken.
Maar ondanks het feit dat hij al ver was gekomen, had ik nog geen final verdict durven vellen.
Ik was er nog niet zeker van dat hij kon leven met het feit dat we niet met elkaar naar bed zouden gaan.
Iets waar overigens alle mannen aan moeten voldoen, ook als ik wel met hem naar bed zou willen. Maar dat was sinds ik een geheime minnaar had niet meer voorgekomen.
Het was voor mij belangrijk dat een date nooit het S woord (seks), het N woord (naakt), of het T woord (thuis afspreken) gebruikte voor zover het de context van hem en mij betrof.
Want in the unlikely event dat ik wel verliefd was, dan was dit hierna direct over. En in alle andere gevallen blééf ik aan het afwijzen. 
Nee, ik wil niet bij je thuiskomen.
Nee, ik wil niet naar de sauna.
Hoewel één man me daar een keer bijna toe verleid heeft trouwens! Toen we aankwamen, bleek de sauna dicht.

Hier zag ik een teken in van het Universum, dat dit niet de manier was waarop ik uit mijn broekje wilde gaan.
Maar zo’n opstartende vriendschap vergde dus nogal een investering van beide kanten. Om teleurstellingen te voorkomen waarschuwde ik dan ook binnen vijf minuten dat ik alleen seks had met mijn geheime minnaar.
Mijn disclaimer bleek echter zo’n “accepteer voorwaarden” pop-up, die totaal geen effect had omdat hij ondanks mijn goede bedoelingen altijd ongezien werd geaccepteerd.

Ik was deze man bij de film Vice tegengekomen.
Die film gaat over Dick Cheney, vice-president van George Bush-junior.  “Vice” was het koosnaampje dat Georgie voor Dickie gebruikte.
Of George besefte dat “Vice” ook zonde betekende, het tegenovergestelde van virtue, een deugd, dat weet ik niet.
Maar sinds die film was ik gefascineerd met het idee ook Vice te worden:
Een positie waar niemand ooit de potentie van in had gezien, maar die ik zou weten te benutten om een gigantische impact te hebben.
Ook George Bush wilde graag impact.
En het liefst nog een beetje meer als zijn vader maar hij wist niet hoe dat moest. Dus toen oude rot in het vak Dick Cheney aanbood achter de schermen al het werk te doen, zodat de zaak op rolletjes verliep, zag Junior dat wel zitten!
“So are we gonna do this thing?” vraagt George Bush dan ook.
Ze zijn overeengekomen dat Dick Cheney als Vice President ook Buitenlandse Zaken krijgt en Defensie, en bovendien alles naar zich toe mag trekken wat hij belangrijk vindt.
“Is this happening?” vraagt George Bush hoopvol.
“I believe…” bouwt Dick Cheney de spanning langzaam op. “I believe we can make this work.”
De nieuwe vriend, deze nieuwe man, leek zelf ook wel een beetje op een Vice. Maar ja, ik was al Vice. Dus die naam kon ik hem niet geven.
Daarom noemde ik hem De Gelaarsde Kat: Omdat hij iedereen kende, en nooit opgaf.
Als de ene weg was afgesloten, dan nam hij de andere. Hij verspilde ook nooit energie, dat bewonderde ik in hem. Waar andere mannen blijven mokken als ik nee zeg tegen S, N of T, haalde De Gelaarsde Kat er zijn schouders over op.
Zelf weten.
Onze vriendschap ging heel gelijkwaardig op.
Hij wist inmiddels van mijn no go areas S (seks),N (naakt) en T (thuis afspreken), en was ook op de hoogte dat ik geen eten deel.
In ieder café waar ik regelmatig kom weten ze dat ze geen twee bestekjes voor de door mij bestelde flamkuchen hoeven neer te leggen.
Als andere mensen pizza’s bestellen om hun vrienden te voeren, dan moeten ze dat helemaal zelf weten, maar LS Harteveld does not share food.
De Gelaarsde Kat respecteerde dat.
Bovendien was ik aangenaam verrast door zijn kennis over Sex and the City. De Gelaarsde Kat had theorieën over Carry maar ook over Mr.Big, die een dominante moeder had die hij graag wilde plezieren. Daarom kon Mr.Big volgens De Gelaarsde Kat zo slecht voor Carry kiezen.
Ik was in de twee weken dat ik De Gelaarsde Kat nu kende erg gesteld geraakt op zijn gezelschap en hoopte dat ik zo snel mogelijk een All Clear On Tha Boundaries kon geven.
Pas dan waren we uit de gevarenzone.
De kernkwaliteit van De Gelaarsde Kat was dat hij mensen bij elkaar bracht, en in een mum van tijd wist in wie je geïnteresseerd zou zijn.
Zo bleken er in zijn vriendenkring een Nijmeegse Jan Wolkers te zitten, én een Nijmeegse Willem Frederick Hermans; twee mannen waar ik door de verhalen van De Gelaarsde Kat volkomen door geobsedeerd raakte.
Ik moest dan ook mijn uiterste best doen me niet te laten verleiden mee te gaan naar een presentatie waar ze allebei zouden zijn.
Hoewel de Nijmeegse W.F.Hermans het waarschijnlijk na vijf minuten voor gezien zou houden, want die hield niet van sociale gelegenheden.
Net als ik.
Met pijn in mijn hart zei ik tegen De Gelaarsde Kat dat ik niet mee zou gaan. Zijn netwerk zat te dicht aan tegen iemand die ik zeer waardeerde, maar waar ik enige afstand gepast vond.
En ik hield er niet van bekend te staan als “de introducée van”. Of misschien zelfs “vriendin van”, want De Gelaarsde Kat was single dus dat was extra oppassen.
Moest ik daar weer voor op mijn qui-vive zijn.
Nee, als het de bedoeling was, dan zou Het Universum mij deze Jan Wolkers en Willem Frederick op een andere manier laten ontmoeten.
Zonder dat ik op de agenda van De Gelaarsde Kat terecht kwam.
Maar nu vroeg De Gelaarsde Kat dus iets nieuws.
Het boekenfeest.
Zou ik daar eigenlijk willen voorlezen?
Ik weet niet eens meer of het een soort hypothetische vraag was, omdat hij een vriend van een vriendin d’r schoonmoeder d’r achterbuurvrouw kende.
Of omdat hij met iemand een gesprek had over een gat in de programmering dat moest worden opgevuld.
Ik weet alleen nog dat ik een diepe, maar dan ook echt hele diepe zucht slaakte.
Dit had werkelijk waar de potentie om onze vriendschap weer helemaal bij fucking scratch te laten beginnen. En dan ook nét nu we de grenzen bijna zuiver hadden, hè?
Bovendien had ik al jaren niets meer met het Boekenfeest.
De ticketprijs was meer dan verdubbeld vergeleken met vroeger, en het literair gehalte ook.
Dat was voor literatuurliefhebbers natuurlijk geen probleem, maar voor mij was het geen ideale situatie.
Met weemoed vertelde ik De Gelaarsde Kat over de eerste edities.
Dat ik verliefd was geworden op Jaap Robben, die nu een boekenkanon bij de Geus is, maar toen was hij gewoon een leuke jongen met krullen die met een dichtbundeltje in zijn kontzak voor je stond om een drankje te bestellen.
En dat in 2009 Nico Dijkshoorn en Herman Brusselmans mij met hun voordracht praktisch hadden gereanimeerd, toen ik op sterven na dood was, omdat ik die dag had gehoord dat mijn beste vriendin al vijf maanden lag te ketsen met de man die, om tot dan toe onduidelijke redenen, onze relatie had beeindigd.
Kijk dat hij, en geliefden in het algemeen, er nogal ruime interpretaties op na houden van wat wel en niet kan, daar heb ik geen problemen mee.
Daar ben ik zelfs voorstander van.
Maar ontrouwe vriendinnen, dat is hoogverraad.
In een poging iets voor me te kunnen betekenen had een nieuwe vriendin, Marieke – die vanaf dat moment tevens mijn beste vriendin zou worden en die dat ook nog steeds is – me met een bloedend hart over de drempel van het Boekenfeest gesleept. In een ware two-puncher hadden Herman Brusselmans en Nico Dijkshoorn het weer tot leven gepompt.
Herman met een verhaal over Yolanthe Cabau van Kasbergen.
En Nico met een relaas over sierwortelen snijden bij de Chinees.
Ik was schuddebuikend onder de stoelen van de Vereeniging beland. En daar had ik nog steeds liggen gieren van het lachen, als mijn nieuwe beste vriendin (dit is het moment dat vriendschappen gesmeed worden) me niet nog net stuiptrekkend naar buiten had getrokken voor de literaire hoofdact begon, waar de echte boekenlezers voor kwamen.
Ja dat waren nog eens tijden, drukte ik De Gelaarsde Kat op het hart.
Maar sindsdien viel er weinig meer te lachen in de Vereeniging.
De line-up leek ieder jaar serieuzer te worden, en inmiddels nam ik niet meer de moeite om te kijken wie er kwamen.
Bovendien keek ik geen tv meer, dus hoe zou ik ze überhaupt moeten kennen, die nieuwe schrijvers?
Ik herinnerde me ineens mijn Thierry Baudet boek, dat ik voor De Gelaarsde Kat had meegenomen. Ik haalde het uit mijn tas.
Ik had het gelezen en vond het een ontroerend en mooi boek. Ik had al vaak op het punt gestaan het weg te doen, zodat het ook door anderen gelezen kon worden. Maar ik had nooit het risico willen lopen dat het weggegooid zou worden of dat iemand er aanstoot aan zou nemen, als ik het bij mijn spullen voor Het Goed zou doen.
De Gelaarsde Kat zou goed voor Thierry zorgen, daar twijfelde ik niet aan.
Hij vertelde me over het optreden van Thierry Baudet. Zevenhonderd man in de Schouwburg van Arnhem, voornamelijk mannen in pak. Ik ben dol op mannen in pak, en ik vind Thierry ook heel leuk.
Note to Self: als Thierry ooit op het Boekenfeest zou komen, zou ik weer zou gaan.
En ik moest er maar gewoon vrede mee hebben dat er anno 2019 gewoon niks meer te lachen viel.
De Gelaarsde Kat vertelde dat hij mijn stuk zo leuk had gevonden, Nijmeegse Vintage. De Gelaarsde Kat had alle blogs doorgespit die ik de afgelopen tien jaar voor kortere of langere tijd had bijgehouden. Vier archieven vol, die hij liefdevol “schatten” noemde.
Maar mijn Zeg Maar Lauren blog was veruit zijn favoriet, en op het verhaal “Nijmeegse Vintage” kwam hij vaak terug. Hij vond het hilarisch.
Dat zou echt perfect zijn om voor te lezen, op Het Boekenfeest.
En ineens had ie me.
Hij wees me op een kans zelf humor terug te brengen, op het Boekenfeest.
Of om iemand verliefd te laten worden, die misschien wel net uit een lange termijn relatie was gestapt, en voorzichtig weer op vrijersvoeten was.
Net zoals ik in 2007.
Iemand die dat nodig had, dat alles even heel lief en eenvoudig was, hoewel hij of zij dan bij mij misschien niet helemaal aan het juist adres was. Maar ik ging mijn uiterste best doen.
Maar lachen zouden we!
Iedereen die een rotweekend had, omdat zijn of haar boezemvriend of vriendin achter zijn of haar rug lag te kieren met je geliefde, die zou ik over de grond laten rollen van het lachen.
Tot ze ons tot stilte kwamen manen, omdat de mensen die echt van boeken hielden Jan Siebelink niet meer konden verstaan.
Maar we zouden ze niet meer horen.
Dronken van het lachen zouden we naar huis gaan, met een hart dat gestopt was te bloeden, en we zouden het niet eens merken.
Pas tien jaar later, als iemand je vraagt of je meegaat naar het Boekenfeest en je met weemoed terugdenkt aan 2019.
Toen had een nog volkomen onbekende schrijfster op 23 maart, 2019 in de Vereeniging gevraagd:
“Wil je iets te drinken van me?”
Of:
“Plak jij ook plaatjes van Yolanthe Cabau van Kasbergen?”
En:
“Kan ik je misschien een plezier doen met een sierwortel?”
Ik keek De Gelaarsde Kat aan en ik wist dat hij door de ballotage was.
Vanaf nu zou hij mijn vriend zijn.
“Weet je Poesje?”
En ik bouwde spanning op.
“I think we can make this work.”

~Lauren/ LS Harteveld

Het Boekenfeest
wordt het laatste hoofdstuk in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

I ll have what she’s having: Godin, Held.

Eens per jaar verschijnt er zo n boek dat je gelezen moét hebben. En hoogstwaarschijnlijk mis is dat dan, want ik koop namelijk geen boeken. Wel word ik zo nu en dan verliefd op een mooie schrijver die ik per toeval tegen het bevallige lijf loop bijvoorbeeld wanneer ik in de AH een “Flow Weekly” uitzoek; Een schattig schriftje waar je een planning in kunt maken.
Ik ben net zo dol op planningen als op mooie mannen, maar over je urenregistratie kun je geen sappig blog schrijven, tenzij je escort Avery Moore bent. Wie niet uit de kleren gaat en geen $ 1000 per uur verdient heeft geen erg opwindende jaarcijfers.
Direct achter de Flow Weekly stond een springlevende Michael Jackson op de cover van Vrij Nederland. “Liefde is de enige mythe die we nog hebben,” sprak hij in vlekkeloos Nederlands.
Thuis surfte ik naar Blendle waar de acht pagina lange fotoloze versie niet kon verbergen dat het hier om een bloedmooie man ging, die naar alle waarschijnlijkheid een briljant boek had geschreven;
Godin, held.
Met veel seks zodat ik als tegenstribbelende Net 5 kijkster ook een gokje kon wagen.
Ik moest inmiddels vechten om een eerste editie van Godin, held, want De Wereld Draait Door had het uitgeroepen tot boek van de maand. Maar inmiddels heb ik Gustaaf Peek’s Godin Held, is mijn ademloos uitgelezen eerste druk gesigneerd, en schrijf ik over hem in mijn kleinste, en waarschijnlijk intrigerendste boekje, Mirage.
Er staan geen foto’s in, en we hebben onze kleren aangehouden, dus ik denk niet dat daar heel veel op geklikt wordt.
Maar zijn boek!
Zelden is er een roman waarvan je direct weet: ik ga hem herlezen. En niet ooit, op een regenachtige dinsdag als ik met twee gebroken benen in bed lig, maar nu.
Direct.
Zodra ik deze achterstevoren vertelde liefdesgeschiedenis over Marius en Tessa uit heb, ga ik teruglezen. Van achter naar voren. In wat de goede volgorde zou zijn. “En daarna misschien nog een derde keer,” zei mijn moeder al. “Weer van voor naar achter om te kijken hoe het in elkaar valt.”

Ja. Precies.
Want het intrigeert. 
Het achteruit vertellen, dat ik in de door filmkenners alom geprezen film Memento nog een draak van een stijl truc vond, werkt op papier uitstekend. Bam. Mevrouw Tessa ligt dood in haar kist. De lezer wordt bij de lurven gepakt en achterwaarts het verhaal ingesleurd over deze schrijfster op leeftijd die mij aan Annie MG Schmidt deed denken.
“Mensen geven altijd helemaal hun eigen leven op als ze gaan trouwen,” mopperde Annie een keer. “Ze doen niet meer wat ze leuk vonden. Vreemd gaan bijvoorbeeld.”
Het had een uitspraak van de straf doorrokende Tessa kunnen zijn.
Tessa overlijdt in 2036. Marius is dan al jaren dood. Maar de herinneringen aan hem blijven levend. De uren, nachten en zelfs weken die ze wist te organiseren weg van haar man en zoon, het is die tijd die ze zich herinnert in haar laatste levensjaren.
Ik denk dus dat ik er niet onderuit kom ook een geheime minnaar op te nemen in mijn planning.
En dan worden die blogs ook vanzelf beter.

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 13 november 2014 ]

I ll have what she’s having: Godin, Held.
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

“Hoi Laurrrrrren.” En ze rilde aangenaam.

Feromonen!
De hormonen die je neus opvangt van the opposite sex.
Je beschikt over éénpuntig denken namelijk het woord JA.

En je wilt het NU.
Als je er niet zo smachtend bij zuchtte zou je het verlichting kunnen noemen.
Als hij niet op de televisie was, maar in het echt, dan zou het allemaal nog te verklaren zijn.
Met feromonen.
Maar Mano Bouzamour was wel op de televisie.
En mijn miniatuur flatscreen was voorzien van 23 verschillende media poorten,
maar niet van een geurdispenser.

En dus was er geen verklaring waarom ik kwijlend van de bank gleed toen hij op maandag 4 november, 2013 zijn televisiedebuut maakte bij Pauw en Witteman.
Nou kan er daarna nog van alles gebeuren.
Een gezonde dosis deceptie. De real-life wake-up call. Anything.
Want mensen van tv vallen in ’t echt toch altijd tegen?
Nou, ik weet niet wie die onzin heeft bedacht maar trust me;
Johan Fretz is in het echt nog aaibaarder dan op tv
Danny de Munk speelt zijn geringe lengte gewoon weg.
Ronald Giphart heeft HET nog steeds.
En van Brad Pitt heb ik het charisma achter zijn hielen opgelikt in de Handboogstraat.
Tegenvallen my ass.
Het laatste wat helpt voor je realiteitszin is iemand in t echt zien.
En ook bij Mano Bouzamour ging het uiteraard helemaal mis.
Het grote postuur ademde 6 keer per week sportschool.
Zijn verfijnde motoriek zaaide homo-erotische opwinding.
Het autobiografische knaldebuut De Belofte van Pisa flaneerde zelfreflectie.
En dan die stem.
Laurrrrrren.
Een tongpunt r schijnt het te heten, een typisch Amsterdams talent.
Op de L klakt de tong….
De eu wordt een ui.
De z is een ZZZZ; de s een ZZZZ.
De k een KAA zo oorverdovend dat je hart omhoog schiet.
De dictie is staccato, ieder woord een stoot.
Ik was volkomen weerloos.
Het was heerlijk.
Uiteraard heeft Mano Bouzamour zijn rol als muze met verve gespeeld (alles voor de literatuur) en heb ik hartstochtelijk veel over hem geschreven in mijn boek De Candystop;
Een verslag van mijn tot mislukken gedoemde poging om gezonder te worden door geen suiker te eten én alle hoofdstukken naar snoepgoed noem.
In hoofdstuk 11 van De Candystop, getiteld Mon Cheri,kom ik Mano Bouzamour tegen.
Dat heet een meet-cute.
Heb ik van Ronald Giphart geleerd.
Die zich trouwens zojuist voor mijn nieuwsbrief heeft opgegeven maar zijn lidmaatschap nog niet heeft bevestigd.
Ik zal mijn roddels over Ronald dus over twee weken doen, als hij gezellig mee kan lezen.
Want afgezien van deze nieuwsbrief is het natuurlijk allemaal geheim, over wie ik schrijf. 
Niet dat het nou zo heel moeilijk te raden is, want hoeveel Marokkaanse sekssymbolen hebben najaar 2013 hun debuut gepubliceerd?
Maar toch.
Daar mag de lezer best een beetje moeite voor doen.

En daarna mogen ze mijn charisma oplikken uit de Handboogstraat.
Dat ligt daar namelijk gewoon nog.

Liefs, 

je idool Lauren

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 20 maart 2014 ]

“Hoi Laurrrrrren.” En ze rilde aangenaam.
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Jonge Meisjesharten 1995

zomer 1995

Er was een tijd dat ik geen boeken las. 
Geen Jan Wolkers, want daar had ik na het havo- en vwo- examen mijn bekomst van.
Geen Johan Fretz, want die rende nog met zijn jongenslijfje over de uitgestrekte Almeerse velden.
Geen Mano Bouzamour want die speelde nog in zijn luier op de stoepranden van de Pijp.
Bovendien studeerde ik Technische Bedrijfskunde, waardoor ik met zoiets als literatuur nooit meer in aanraking hoefde te komen. 

De toekomst lachte mij toe.
Maar toen kwam er een nieuwe huisgenoot, en deelde ik het huis met twee Friezinnen; de nieuwe, en één die accountancy studeerde.
Die tweede was dus een hele goede vriendin.

De eerste daarentegen studeerde Mediaevistiek. 
– wat vijftien jaar later geredubbed werd tot Mediëvistiek waarschijnlijk om verwarring met de scandaleuze Media studies van In Holland te voorkomen.  
Mediaevistiek bestudeert de Middeleeuwen (en als het om literatuur gaat beperkt zich dit tot de late Middeleeuwen, zoveel heb ik er nog net van meegekregen) maar dit Famke had ook een directe lijn met de hedendaagse literatuur.
En hoe ze het voor elkaar heeft gekregen, geen idee (waarschijnlijk lag ik met twee gebroken benen acht weken op bed) maar ze kreeg mij aan de Ronald Giphart.

Ronald Giphart.
En dan niet het veelbejubelde, gevoelige, persoonlijke, hartverscheurende debuut Ik ook van jou.
Neen.
Famke kwam met grof geschut en gooide het knalroze, kapotgelezen Giph op mijn gegipste benen. Ook de achterflap was veelbelovend:

“Neuken, neuken en nog eens neuken.”
Tom van Deel in de Trouw

Toen mijn revalidatie begon, bungelden de eindeloos herlezen pagina’s moedeloos aan hun laatste restjes lijm.
Ik kocht een nieuw exemplaar voor Famke.
En toen mijn verbrijzelde benen waren genezen signeerde Ronald Giphart, 29 jaar oud, mijn exemplaar.

                “Voor de allergeilste Lauren van de hele wereld.”

Ronald en ik mailen nog wel eens, ik schrijf over hem, en ik heb hem de foto’s gestuurd die ik dat jaar van hem maakte.
Hij ontfermt zich over nieuwe schrijvers Johan en Mano, zodat ze jonge meisjesharten en dat van mij laten kloppen, en ze zich niet per ongeluk doodsnuiven in de Jimmy’s.
Afgelopen dinsdag twitterde Ronald over een Amsterdam’s fenomeen: 
jongmensen zoenen elkaar bij hippe literaire avondjes maar één keer. Links op de wang. 
Ronald vond het geweldig.
Ik was op drie keer neuken ingehaakt en daar was 20 jaar later nog één zoen van over.

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 3 april 2014 ]

Jonge Meisjesharten 1995
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

de film Vice is de foute man in al zijn glorie


Oohhh, dit viel te verwachten!
Een film in Lux Nijmegen, die volgens het praatje vooraf, van een spannende hoogleraar van de Radboud Universiteit (Die zelf ook wel iets van een wolf weghad…. of misschien meer een vos?) zo genuanceerd is, dat Republikeinen het portret van Dick Cheney karikaturaal vinden;
En Vice volgens Democraten juist te menselijk is.

Dat ik er dan twee uur en tien minuten verlekkerd naar kijk, en me pas daarna realiseer dat we er ook nog iets van moeten vinden.
Behalve dan “Jezus wat een lekker ding die Christian Bale! Net Michael Madsen!”
En dat ik daarna diep in gedachten verzink hoe het komt dat ik die gelijkenis niet eerder heb gezien.
Zijn het alleen de extra kilo’s die Christian Bale voor de rol van Dick Cheney is aangekomen?

boven: Christian Bale als een jonge Dick Cheney. onder: Michael Madsen

Of is het toch die bedachtzame manier van praten, die hij heeft aangeleerd? Een spraak die sinds de jaren 80 in de vergetelheid is geraakt en nu nog door weinigen wordt beheerst.
Want die communicatieve mannen van tegenwoordig.

Bah, bah. 
Ik was nog in deze gedachten verzonken toen een man die ook naar Vice was geweest, min of meer uit beleefdheid omdat we naast elkaar stonden te wachten en uit dezelfde film kwamen, vroeg wat ik van de film vond.
Ik kon aan hem zien dat hij wel normen en waarden had, maar desondanks maakte hij een prettige, zakelijke indruk.
Niet zo iemand die meteen je handen vastpakt en zegt dat hij masseur is.
Dus ik zei dat ik het een geweldige film vond. Na een minuut raving review realiseerde ik me, dat ik me misschien even moest uitspreken over het morele niveau van de hoofdpersoon. Voor hij me definitief in het bakje met Femme Fatales zou gooien.
Ik probeerde ook heel hard te bedenken of ik dat erg vond in die illustere mand te belanden, dus ik moest echt mentaal multitasken. Toen ik eenmaal had besloten mijn opmerking toch enigszins moreel te kaderen, maakte ik het eigenlijk alleen maar erger.

Want mijn: “Ja, het was natuurlijk wel een foute man.”
Werd al snel aangevuld met:
“Ik hou eigenlijk wel van foute mannen.”
Dit was tevens een test, of hij nu nog met mij wilde praten, aangezien hij en ik allebei wisten dat hij niet in die categorie viel.
En al vrij snel droomde ik:
“Wist je dat in de jaren 50 alle mannen zo waren? Wat geweldig hè? Waar zijn ze gebleven? Gedomesticeerd door vrouwen vrees ik.”
Ik nam een extra grote slok Chardonnay om dit verdriet te verwerken, en liet een dramatische stilte vallen terwijl ik in de verte tuurde. 
“Eeuwig zonde.”
Als de mannen het dan af lieten weten om zich als ondoordringbare vestingen door het leven te bewegen, dan deed ik het zelf wel.

De Goede Man daarentegen, liet zich zomaar niet wegjagen, en knikte begripvol bij mijn loflied op foute mannen.
En ik heb zelden in één avond zoveel over mezelf geleerd.
Hij kwam echt met nieuwe intel.
Want ondanks de grote hoeveelheid tijd die ik besteed aan persoonlijke ontwikkeling, ken ik mezelf verrassend slecht. Vooral omdat ik alles ook weer vergeet. Iedere keer ben ik weer verbaasd dat ik zo n zwak heb voor foute mannen, en seksueel gezien een onderdanig, Roodkapje achtig meisje blijk te zijn, dat graag het bos ingaat om met de wolven haar krachten te meten.
“Dat is interessant!” zei de man, die inmiddels mijn visitekaartje bestudeerde. Op de achterkant stond een schilderij van Roodkapje en de Wolf.

Eén van zijn vele interessante observaties van die avond, was dat ik me in mijn relatie als het kind opstelde. Ik leg alle verantwoordelijkheid bij mijn geheime minnaar.
Dat is ook echt zo.

Hij is mijn toegang naar seks in de echte mensenwereld. Zelf heb ik alleen mijn fantasie, mijn innerlijke seksualiteit. Maar daar komt geen man aan te pas. 
Die hoef ik ook niet meer.
Voor ik mijn geheime minnaar ontmoette, was ik single en had ik bijna uitsluitend seks met beschikbare, aardige mannen.
Maar ik weet nu beter.
Ik moet écht verliefd zijn, voor ik seks wil. 

En de mannen waar ik nu nog verliefd op ben, dat zijn wolven. 
Alfamannetjes die ondanks hun macht nooit iets tegen je zin in zullen doen. Dat is zwaar onder hun niveau. Een
 Wolf vindt de uiteindelijke verovering alleen tellen als Roodkapje er letterlijk om smeekt.
En hierin is de Wolf veel geduldiger dan andere mannen want hij heeft lijntjes met meerdere vrouwen lopen. De Wolf heeft zijn eieren niet allemaal in één mandje, dus hij kan zo’n risico investering als Roodkapje er wel naast hebben.
Het eerste signaal dat Roodkapje aan het ontdooien is, is als ze op een date verzucht:

“Ik zou wel een keer jouw huis willen zien. En thee met koekjes krijgen.”
Min of meer toevallig (want zo willen ze het allebei graag spelen) komen ze inderdaad bij de Wolf thuis. Roodkapje kijkt voorzichtig om zich heen, of ze tekenen ziet dat de Wolf vrouwen verkracht en tegen hun zin vasthoudt.
Want dan kan ze het nog op een lopen zetten.
Maar ze ziet eigenlijk niks.
En de Wolf vraagt vanuit de keuken wat voor thee ze wil.
Als ze op de bank zitten, maakt de Wolf grapjes en Roodkapje moet heel erg lachen. Wat een leuke Wolf!
Op precies het goede moment trekt de Wolf haar dichterbij, en kust haar.
“Hmmm!” zegt hij daarna, alsof hij een lekker hapje op heeft. “Wat zoen jij lekker!”

achterkant visitekaartje: Little Red Riding Hood by Henry Leverseege

Roodkapje krijgt er een rode wangetjes van, en ze trekt haar neus op in een grijns.
Na de zoen gaat de Wolf gewoon door met kletsen, en hij vraagt of ze nog thee wil. 
Roodkapje loopt door de grote woonkamer, en vraagt nieuwsgierig waar zijn slaapkamer is.
“Of mag ik die niet zien?” steekt ze haar kapje om de hoek van de keuken.
De Wolf lacht haar weer toe.
“Nee. Pas als je geen draad meer om je lijf hebt.”
Onverstoorbaar gaat de Wolf verder met zijn huishoudelijke taken. Hij lijkt bijna te vergeten dat er een opgewonden meisje staat, dat niet zo goed weet hoe het nou verder moet.
“En wanneer is dat dan?” vraagt Roodkapje.
“Ik zou het niet weten,” zegt de Wolf. “Volgens mij kwam er iemand voor thee en koekjes.”
En ineens viel het Roodkapje op, dat de Wolf heel erg op Michael Madsen leek.

~Lauren/ LS Harteveld

De biopic Vice over Dick Cheney draait in verschillende bioscopen, en voor wie per se wil weten wat dit stuk met de film te maken heeft;
Als je oplet zie je dat Dick Cheney zich nooit met geweld iets toeeigent. 
Hij maakt gebruik van wegen die anderen niet bewandelen, om te krijgen wat hij wil.
En hij omdat hij zich afstandelijk opstelde, alsof het hem niet uitmaakte hoe het balletje rolde, kreeg hij werk en macht naar zich toegeschoven.

tijdelijk geen verzendkosten dagboeken en erotica + 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica dit weekend zonder verzendkosten bestellen.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.
Gebruik code ONESHIP bij het afrekenen voor de gratis verzending binnen Nederland. 

.
Over Zeg maar lauren

Ik schrijf hier over films, wolven en Chardonnay. 
De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer

The first cut is the deepest..

Toen ik iemand vertelde dat ik me laat inspireren door de jaren 80, antwoordde deze:
“The first cut is the deepest.”
Nou kun je mijn stoere zwarte leren rugzak, of witte lak Doc Martens, er moeilijk van betichten me met een zakmes achterna te zitten.
Of dat ze op een andere manier kwaadwillend zijn.
Maar ik bedacht me later pas dat er natuurlijk ook pijn zit ja, i
n mijn herinneringen de jaren 80.
Ik denk dat het kwam doordat ik vandaag ineens op miraculeuze wijze genezen ben van een depressie die ongeveer zeven maanden heeft geduurd.
Niet van de hartklachten.
Ik heb net een uurtje geslapen (midden op de dag- ook al geen teken dat ik zo fit ben als een hoentje) en werd wakker van de pijn in mijn borst. Mijn strak zittende bh heb ik in het kader van de retrotrend, net verbrand op het balkon.
Oh nee, dat was jaren 70 hè?
Maar hoewel de hartklachten en wie weet ook de burn-out dus nog niet over zijn, voel ik me zo licht als een veertje. Geen idee waarom ook! Het enige dat ik kan bedenken (grasping at straws here!) is dat ik voor het eerst in jaren weer Lord of the Rings 1, 2 en 3 heb gekeken.
Lord of the Rings is mijn nieuwe/oude theme movie, nu ik mijn vier boeken moet publiceren.
Ik heb hierover geschreven in een Engelstalige post: Do a Frodo
Het is mijn taak de boeken te publiceren, zoals het Frodo’s taak was die ring in die vulkaan te gooien.
Want die boeken moeten hoe dan ook af!
Als ik straks een 7-Figure Rock Star Writer ben, dan heb ik daar geen tijd meer veur.
En als ik dat per ongeluk niet word, en ik ga normaal werk doen, ja hallo!
Dan kan ik ook niet even in de avonduren vier boeken uitgeven want dan wil ik gewoon s avonds schrijven.
En als ik doodneerval omdat het mijn hart toch allemaal teveel wordt, dan is het helemaal belangrijk dat de nieuwe boeken netjes geupload zijn.
Mijn nabestaanden hebben wel wat beters te doen dan mijn werk postuum uit te geven.
De boeken moeten dus sowieso af.
Maar mijn worsteling met die vier boeken was niet eens de reden dat ik uberhaupt depressief was.
Het juiste woord is suïcidaal trouwens, want of ik depressief was weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik vorig jaar nogal van schrok van mijn vrij a-typische reactie op een dreigend arbeidscontract:
“Nou, nu wil ik dus dood.”
Maar laten we het gewoon “depressief” noemen, want anders wordt deze post helemaal zo zwaar op de hand.
En het gaat al over de jaren 80, dus heel veel meer moeten we er niet bij hebben!
Anyway, ik was dus al “depressief” sinds juli vorig jaar, en iedere keer als ik weer nadacht over gewoon werk om mijn geld te verdienen, dan zag ik die Waalbrug al opdoemen. We hebben er ook twee nieuwe bijgekregen de afgelopen jaren, dus je hebt ook echt keus.
Wil je klassiek, pak dan de oude Waalbrug uit 1936.
Ben je voor het milieu, pak dan de charmante Snelbinder, de gecombineerde fietsbrug/ spoorbrug.
Voor de zelfbewuste Nijmegenaar is er de hypermoderne Oversteek, die ter herinnering aan de tweede wereldoorlog is uitgerust met 48 paren masten, die iedere avond van Nijmegen richting Lent worden ontstoken.
Citaat uit Wikipedia:
“Sinds 19 oktober 2014 loopt, als dagelijks eerbetoon, elke avond bij zonsondergang een of meerdere veteranen de zgn. Sunset March over de brug tijdens het ontsteken van de 48 lichten.”
Met een beetje geluk krijg je dus nog een extra moment van bezinning.
Nou, bah!
Wordt het toch nog veel te concreet.
Maar ik denk dat het voor mij verwerking is.
De afgelopen 7 maanden ben ik zo bezig geweest met: “Daar mag ik in elk geval niet eindigen.”
Nu het beter gaat probeer ik er eigenlijk (en eindelijk) luchtig naar te kijken.
Oké, ik was aan het vertellen.
Dus ik 7 maanden depressief, suïcidaal, of ik was gewoon 7 maanden Kortjakje die niet wilde werken; en ineens vandaag?
Poef!
Weg!
Zoals Hans Teeuwen dan brult: “Ha ha ha! Ik ben er alweer overheen!”
Maar ik heb dus geen idee waarom of hoe!
Behalve dan Lord of the Rings, heb ik volgens mij niks gedaan wat ik de afgelopen 7 maanden niet ook al deed.
En ik pak de winst hoor, daar niet van, maar ik ben niet gewend dat het zo vanzelf gaat.
Ik moet gewoonlijk heel bewust on a journey. A quest. Schepen moeten eerst worden verbrand, banden verbroken, doelen gesteld, en boeken geschreven.
Want niets wordt overwonnen zonder er minimaal één boek over te schrijven.
Nou dat heb ik helemaal niet gedaan.
Ik heb eind vorig jaar een Engelstalig dagboek geschreven over twee mannen waar ik verliefd op was, en nu dus 7-Figure Rock Star Writer over dat ik dat ga worden.
Maar verder sukkelde mijn depressie gewoon door en kwam ik niet veel verder dan: “Geen domme dingen doen.”
Er zat niet bepaald power achter mijn genezingsproces.
En nu blijkt dus dat dat ook helemaal niet nodig is. Want poef! Foetsie depressie!
Vanmorgen zat ik in de stad te werken, onder genot van koffie. Oh! Wacht! Dat is het enige dat ik wél anders doe nu!
Ik heb geen enkel werkschema meer!
Dus op deze doordeweekse woensdagmorgen zat ik in een café met koffie en appeltaart lekker in mijn notebook te schrijven, en te bedenken wat ik vandaag eens zou gaan doen.
En ik kreeg helemaal zin om te gaan werken (!!), als straks mijn vier boeken af zijn.
Liever word ik natuurlijk 7-Figure Rock Star Writer, maar als ik gewoon moet werken?
Geen probleem.
Ik weet ook al wat ik wil, broad strokes, en ik dacht:
“Ja maar dan wil ik zeker niet meer die voorraad boeken in huis hebben. Straks ben ik een werkende dame, en dan ga ik geen boeken meer verkopen. Die ga ik nu verkopen.”
Dus ik begon te denken over hoe en wat.
En toen kwam ik erop uit dat ik vandaag (via deze post) “Mango” ging verkopen.
Mijn debuut!
En WAT voor een debuut!
Als je het nou hebt over transformerende reizen, waarbij ik  mezelf écht overtroffen heb, dan is het “Mango”.
Kijk, ik snap best dat je misschien denkt dat ik als vrije seksgodin geboren ben (tenminste, dat zou ik wel heel gepast vinden) maar dat dreigde in de jaren 80, he-le-maal in de soep te lopen!
Het decennium waarin ik puberde werd geteisterd door angst voor aids, en de net veroverde seksuele vrijheid van de jaren 70 werd samen met de illustere kleurencombinatie bruin, oranje, paars, heel erg snel naar buiten geknuppeld.
Naast punk, krakers en werkeloosheid blonken de jaren 80 namelijk ook uit in tuttigheid en burgerlijkheid. Aids werd wat zwangerschap was geweest tot de pil kwam:
Een manier om meisjes braaf  te houden.
Achteraf gezien was ik dan ook niet zozeer bang om aids te krijgen, en dood te gaan. Maar om niet meer geaccepteerd te worden, en dat niemand meer van me hield, basically omdat ik seks had gehad.
Mijn “aids-fobie” was niet zozeer smetvrees of hypochondrie, maar een sociale fobie, in een tijd dat dit nog helemaal niet hip was.
En mocht je nu denken: “Ja maar, ik ben ook opgegroeid in de jaren 80, en ik heb dat heel anders ervaren.”
Gelukkig maar.
En ik had ook in Afrika gewoond, dus ons gezin kreeg daar ook nog een soort backlash van. Dat we achteraf hoorden dat aids in onze achtertuin begonnen was zal de voorlichting er bij ons thuis ook niet vrolijker op hebben gemaakt.
Maar dat kreeg ik dus als puber voorgeschoteld.
En het heeft tot 2006 geduurd voor ik me er los van kon maken, en de wijde wereld in kon trekken om uit te vinden wat ik nou wél was.
Wat ik nou zelf wilde, seksueel gezien.
En of ik alsnog de boel recht kon breien en een seksuele godin kon worden of dat dat schip al gevaren was.
In het eerste jaar van mijn reis, van mijn single zijn, schreef ik een novelle:
Mango.
Over een meisje dat is opgegroeid in Afrika, alleen woont met haar moeder, en het allemaal maar een beetje moet zien te rooien.
Ondanks die eerste cut die pretty deep was, en niemand die zag, omdat ze allemaal vastzaten in hun eigen angsten.
Ze was echt alleen.
Kijk, dat ik daar van genezen ben?
Dat zie ik wel.
Daar heb ik hemel en aarde voor bewogen, om alsnog het seksleven te krijgen waar ik voor geboren ben.
Maar hoe ik vandaag genezen ben, van mijn depressie?
Geen idee.
Maar de cut zal in elk geval een stuk minder diep zijn geweest.

Ja, cut me baby!

Bestel 

Mango, een novelle  €15*
Seksuele safari, van de jaren 80 tot de zero’s.

of

HBB Het Boek Benjamin €45
Verzameld werk inclusief Mango en 5 Engelstalige dagboeken

Beschrijvingen staan hieronder.

Mail je bestelling naar: 
Lauren info@lsharteveld.nl of stuur me een bericht via Facebook
Mocht je me onder mijn echte naam kennen dan mag je daar ook je gegevens naartoe sturen.
And now that we’re at it!
Mijn rekening is ook onder mijn eigen naam,
want ik heb geen zakelijke rekening.
Wie zakelijk wil doen kan direct bij mijn uitgeverij bestellen
Daar hebben ze ook bonnen, facturen enzovoorts. Echt voor grote mensen.
Wij doen gewoon boekwinkeltje spelen, hier.

Dus, wil je boekwinkeltje met mij spelen,
mail me dan je adres en onder welke naam je hebt overgemaakt
naar info@lsharteveld.nl
en maak €15 (First Cut – Mango)
of € 45 (First Cut – HBB)
over naar mijn bankrekening
NL71 RABO 0375 8681 51
ten name van S.L.Beenackers

En dan stuur ik de boeken zodra het geld is bijgeschreven.

BESCHRIJVINGEN MANGO & HBB

Ik verkoop vandaag mijn “first cut” boeken, Mango en Het Boek Benjamin; mijn verzamelde werk waar ook Mango inzit.

Mango, een novelle  €15
CmrjEP5WEAEvYqVSeksuele safari, van de jaren 80 tot de zero’s.
Een stoer, technisch meisje groeit op met alleen een moeder, in de roerige jaren 80. Roken is nog van alle leeftijden, drinken idem, en seks ook zolang je bestand bent tegen voorlichtingsfolders over aids waarbij het woord AIDS in bloedspatten is geschreven.
Dat blijkt helaas teveel van ’t goede.
Vermengd met een verleden in Afrika, en een overleden vader, ontwikkelt deze arrogante tiener een angststoornis waar geen psycholoog haar bij kan helpen. Maar ze blijft aangetrokken tot mooie jongens en homoseksuele mannen.

“Mango”
is ook opgenomen in mijn verzamelboek Het Boek Benjamin:

HBB oftewel, Het Boek Benjamin €45
Het Boek Benjamin CoverVerzameld werk inclusief 5 Engelstalige dagboeken
Een meisje vrijt met een jongen en een homoseksuele man. Naast het overweldigende verlangen, is ze zich hyper bewust van de risico’s. Zal haar lust het winnen van de angst?
Zo opent het magnum opus van LS Harteveld. Na de coming of age novelle Mango, duik je in het dagboek van een yoga docent. En hier blijken de fictieve karakters uit Mango bestaande personen. Benjamin keert zelfs boek na boek weer terug. Maar wat is de waarheid? En wie is Benjamin?
Het laatste boek gaat over haar affaire met een getrouwde man die ze Mr. Big noemt.
Waardoor de vraag rijst; Is hij Benjamin?
Heeft LS Harteveld haar muze in bescherming genomen en zijn identiteit veranderd? Of heeft ze een nieuwe liefde gevonden?
Een vrouw leunt over een tafel. Ze is naakt, op haar blinddoek na. Haar minnaar rekt haar grenzen op tot het uiterste van wat nog passend is, in dit spel der geesten. Misschien gaat hij eroverheen, dat blijft in het midden. Maar 25 jaar na de eerste scene, is één ding duidelijk; de lust heeft gewonnen.

Connect

LS Harteveld Facebook

LS Harteveld Twitter

en ik zit op Linkedin!

Engelstalig dagboek

De subscribe of volg button voor dit blog, zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Nijmeegse Vintage

kademuur Honigcomplex, Nijmegen foto Sjaak Snetselaar

Dit wordt zo n ongelofelijke hack job!
Je ziet het er waarschijnlijk niet aan af maar ik doe zo zes uur over deze Zeg maar Lauren blogposts.
En nadat ik verregend als een nat konijn thuiskwam heb ik eerst nog een uur met mijn vriendin Marieke in Amerika gebeld.
Dus nu is het al 19.00 uur.
Over drie uur moet de computer uit!
En dan bijtijds naar bed, zodat ik morgen weer fris en fruitig ben voor de nieuwe werkweek.
Dat betekent dat ik drie uur heb om te schrijven over:
– twee vintage sales
– twee Nijmeegse vintage muren
– twee mannen die allebei nog sneller praten dan ik
– twee nieuwe hippe koffietentjes
– friet bij Credible
– en één verloren biggetje.

Dus laat ik maar snel beginnen.

Atomic Blonde (2017)

Gisteren ben ik met fotograaf Sjaak Snetselaar op het Honigterrein geweest om foto’s te maken voor mijn Berlin 1989 Atomic Blonde inspired photoshoot.
Dit was de tweede keer, want van de eerste keer zijn de foto’s verloren geraakt.
En pas toen ik vandaag in de stromende regen, voor de derde keer in 24 uur (!!!) weer over de Waalbandijk fietste (dit keer op zoek naar mijn verloren biggetje) met een in de haast aangeschafte windvaste paraplu van €5 van het Kruidvat die al drie keer binnenstebuiten was geklapt, pas toen dacht ik:
Natuurlijk.
NATUURLIJK zijn die foto’s die we DAAR gemaakt hebben kwijt.
Net zoals ik NATUURLIJK mijn pluche biggetje DAAR kwijtraak.
En om 10 uur s ochtends DAAR op een vintage sale-per-kilo sale sta, die ik niet eens betreed omdat ik daar helemaal niet wil zijn.
Natuurlijk.
Natuurlijk.
Natuurlijk.
Want het was allemaal op de Honig!
Na de sluiting van de fabriek in 2012 is er bij gebrek aan beter, én bij aanwezigheid van recessie, besloten aan de tochtige rand van de stad naast de Waal, tijdelijke, hippe bedrijvigheid te openen.
En nu willen die natuurlijk niet meer weg.
En voor de bewoners in de nieuwbouw is het óók leuk dat er voorzieningen zijn. En ze niet net als andere nieuwbouwwijken tot in de lengte van dagen verstoken blijven van stadse gezelligheid.
“De stad” komt zelfs naar de Honig toe, zo gezellig is het er!
Behalve ik dan, want ik vind de Honig stom. En ik ga bijna nooit naar een horeca gelegenheid buiten het centrum.
Dus toen mijn fotograaf voor de shoot de Honig voorstelde als locatie waar ze een mooie muur hadden, had ik direct moeten zeggen:
“Ik heb heel slecht karma op de Honig, dus ik weet niet of we dat wel moeten doen!”
En toen ik een date ging maken met mijn vriend De Archeoloog en ik zei dat ik de hele zondag kon, en alleen om 10 uur s ochtends naar een vintage sale wilde (“Maar dan zit jij toch nog in de kerk,” grapte ik) en hij onverwacht zei:
“Dan ga ik mee!”
Toen had ik moeten zeggen:
“Disclaimer, de vintage sale is op de HONIG! Dus waarschijnlijk wordt dat niks!”
Maar pas toen ik om vijf uur met de angst om mijn hart dat ik Cookie kwijt was, in de stromende regen over de effing Waalbandijk fietste, op zoek naar mijn pluche vriendin, viel het kwartje.
“Kind, wat doe jij een heel weekend uitgerekend op de Honig?!”
Gisteren was ik er dus met de fotograaf, voor onze tweede shoot.
En vanmorgen om tien uur fietste ik met De Archeoloog weer over de Waalbandijk.
Ik wapperde met mijn hand richting wat ik “het Rotterdams Kwartier” van Nijmegen noemde.
Rondom de Waalhaven en op de plek waar de Gelderlander stond.
Het is helemaal herbouwd met sjieke appartementen zonder balkons en met ramen die niet open kunnen. Zo trending dat zelfs Loetje, de Amsterdamse biefstukformule, er wil zitten.
“Daar om de hoek bij Loetje zit een nieuw koffietentje,” zei ik tegen de Archeoloog. “Het heet Blommers. Dus als je het niet meer volhoudt bij de vintage sale, dan moet je zeggen: “Ik ga koffiedrinken.” En dan vind ik je hier weer.”
Maar dat bleek niet nodig.
Het was andersom; Ik hield het zelf niet vol.
Om te beginnen stond er een rij bij de vintage sale.
Hierdoor hadden we ruim de tijd de schoonheid van het terrein te bewonderen want ik heb namelijk een zwak voor lelijke gebouwen.

319_fullimage_honiggebouw
Talis gebouw op de Honig

Met name het Talis gebouw: een jaren 70 gebouw met donkere spiegelende ramen. Geweldig!
De andere locatie waar we gisteren foto’s hadden gemaakt, was hiermee vergelijkbaar:
Metterswane, recht tegenover station Nijmegen.
Het deed me denken aan het inmiddels gesloopte communistische cultuurhuis Palast der Republik in het voormalige Oost Berlijn.
Ook het gouden gebouw Metterswane bij het station wacht de sloopkogel, en de Archeoloog dacht dat de kans groot was dat het Talis gebouw er ook aan zou gaan.
Eeuwig zonde.
Die jaren 70 architectuur is uiteraard een acquired taste, en not for the faint at heart, maar ik zie het als een grote fout dat deze periode zo gewetenloos gesloopt wordt.
Hier gaan we echt spijt van krijgen.
Na deze architectonische analyse was de rij voor de vintage per kilo sale opgeschoven en zag ik dat je bij de ingang je tas, jas, of spullen in moest leveren.
En ineens was ik er nu al klaar mee.
Het zal heus wel getriggerd zijn door dat inleveren van je spullen (waar moest mijn biggetje Cookie dan blijven?), én ik vond de muziek die ze draaiden en die zo hard stond dat hij buiten te horen was ook niet leuk.
Maar ik werd me vooral ineens heel bewust van de sfeer.
De energie van heel veel vrouwen in een kleine ruimte die hetzelfde leuk vonden als ik. Ik kreeg 50 Shades of Grey première flashbacks!
{ meer lezen: 50 Shades of Hell bij Ladies Night }
Een ervaring die ik ook had beëindigd nog voor ik er goed en wel aan was begonnen.
“Kom we gaan,” trok ik de Archeoloog aan zijn mouw.
Maar die wilde daar helemaal niets van weten.
Hij was net lekker gemaakt door mijn belofte dat er daarbinnen kleding was die 30 jaar geleden in de mode was.
Bovendien was ik degene geweest die hem op dit onchristelijke tijdstip uit zijn bed had gehaald om als eerste bij de vintage sale te zijn, dus ik stond niet erg sterk.
We gingen naar binnen.
Maar toen greep God in, wat echt heel bijzonder was, want die komt normaal niet op de Honig. God is overal, maar daar niet, dat weet ik echt zeker.
Maar nu vond zelfs hij het welletjes.
De engeltjes bij de entree (die echt heel erg lief waren, ik kan niet anders zeggen) vertelden ons namelijk dat het pas om 11 uur begon.
Er was nu alleen Early Bird.
Daar had je je apart voor aan moeten melden.
Dat wist ik, want dat had ik zien staan! Maar desondanks had ik begintijd 10.00 uur in mijn agenda gezet. Dus nu legden ze uit dat we ons op hadden moeten geven, en dat we dan voor €5 naar binnen hadden gekund.
Opgelucht ritste ik mijn rugzak weer dicht.
Blij dat ik geen beslissing hoefde te maken welke bezittingen ik al koopjesjagend in mijn hand moest vasthouden. Mijn forse portomonnee, mijn telefoon én Cookie waren allemaal belangrijk voor me.
Maar gelukkig mochten we er niet in. Tas dicht, omdraaien en klaar.
Maar dat ging zomaar niet!
“Als we nou €5 betalen, dan kunnen we toch naar binnen?” zei de Archeoloog die zijn portemonnee al uit zijn binnenzak haalde.
Ik zuchtte diep en ik denk dat ik ook gromde.
Opnieuw werd van hogerhand ingegrepen.
Ze zaten al op het maximumaantal Early Bird reserveringen en waren niet omkoopbaar. Tenminste, ik bleef niet lang genoeg om dat uit te vinden.
“Je gaf wel snel op hoor,” zei de Archeoloog, die nog netjes afscheid had genomen van de dames. “Ik was net lekker op dreef.”
“Ik trek dat gewoon niet, al die vrouwen.”
Ik kon nu eindelijk mijn hart luchten want het plein tussen de gebouwen was uiteraard (zoals ik al zei!) door God verlaten.
“Ik voel mijn energie gewoon uit me lekken tussen zoveel vrouwen. Dan moet ik denk ik de rest van de middag gegangbanged worden, om dat nog goed te krijgen.”
Als ze nou allemaal een man mee hadden genomen, dan had het nog wel gekund. Niet die gangbang bedoel ik, maar dan was de energie 50/50 geweest.
Dat is wel oké.
Maar ja, ik kon t ze niet kwalijk nemen, want de Archeoloog was ook geleend. Die was ook niet van mezelf.
“Kom we gaan even kijken naar het fort!” zei de Archeoloog, die toch niet meteen rechtsomkeert wilde maken naar de koffiebar achter Loetje.
“Het fort staat daar!” Wees hij trots naar een bouwplaats met gravers, heuvels, zand, en een hek dat openstond.
“Tenminste als je weet waar je moet kijken.”
De strijd om de Romeinse resten hadden de archeologen verloren van de projectontwikkelaars. Ze hadden hun woningen tot op de centimeter diep de grond in geheid, nét boven de bodemschatten.
Nét boven de grens dat er kostbare maanden verloren zouden gaan aan archeologisch onderzoek.
Maar het fort lag veel minder diep, en hier boekten de archeologen meer succes.
De muren van het fort waren altijd zichtbaar gebleven, vanaf de waal. Ze vormden de kade.
En nu lag ook de binnenkant bloot.
Er zou een park komen, een groenvoorziening waar stukken van het fort zichtbaar zouden blijven.
Na deze excursie wilde de archeoloog ook nog achter de Honig doorfietsen, precies de plek waar ik de foto’s had laten maken gisteren. Bij Klein Berlijn.
Als de Waalhaven het Rotterdams Kwartier is, dan is de muur achter de Meesterproef bij de Honig, Klein Berlijn.
Zelfs de stroken betonnen pre-fab muur zijn even breed.

de muur met het Berlijns allure, waar ontsierende plantenbakken voor staan (rechts nog net in beeld) foto Sjaak Snetselaar

Ondanks mijn gesputter (“Honig! Boehoe!”) had ik de fotograaf dan ook achteraf uitvoerig bedankt voor zijn suggestie!
En voor het vasthouden daaraan, ondanks mijn gezeur.
De locatie was geniaal om mijn Berlijnse vintage foto’s te maken.
Behalve dan dat we om de plantenbakken heen moesten werken.
Hoe kwam het dat ze uitgerekend deze charmante muur van plantenbakken dachten te moeten voorzien?
De Archeoloog wilde terugfietsen langs deze muur, en ik vond het best.
Zolang ik maar niet terug hoefde naar de vintage sale.
Bij de muur aangekomen vertelde hij over de Honig silo, en welk stuk van de fabriek beschermd was omdat het was aangemerkt als industrieel erfgoed.
En ineens zagen we dat hier ook een heel leuk koffietentje was.
“Zullen we hier gaan zitten?” zei hij, of ik, of allebei.
En ineens gilde ik:”OMG DAT IS HETZELFDE TENTJE ALS BIJ LOETJE!!!”
Beide waren Blommers café. Ik herkende ze aan de Duitse adelaar, wat ongetwijfeld voor whomever dat logo had bedacht geen Duitse adelaar was, maar wat koren op de molen van mijn Berlijn fetisj was.
We gingen naar binnen, en vintage heaven just opened its doors!
Fantastisch!
Zo leuk ingericht.
Met chesterfield banken en schoolstoeltjes. Jaren 70 salontafels en een prachtige industrial look all over.
De Blommers in het Rotterdam Kwartier op Kaaisjouwerskade, waar ik de dag daarvoor door mijn fotograaf mee naartoe was genomen, was modern en urban.
Maar Blommers op het Honigterrein was balsem voor de ziel voor iedereen die net door ingrijpen van hogerhand een sale-per-kilo heeft gemist.
Super!
We zaten er tot diep in de middag.
De Archeoloog en ik dronken heel veel koffie, die ik allemaal weer vergat af te stempelen op mijn Blommers stempelkaart. Ik heb er nu vier gedronken, en zes afgerekend, en nog steeds een lege spaarkaart. Maar niets kon de pret meer drukken.
We aten hetzelfde overheerlijke appelgebak als ik gisteren met de fotograaf had gehad. En ook nu weer koos ik voor de mildere koffie met citrustonen, en mijn date voor de robuustere soort.
Toen ik zat te speuren naar een alcoholvrij biertje vroeg ik aan de Archeoloog of hij misschien wist wat gemberbier was.
“Dat is heel lekker, maar er zit wel zo’n kick in,” antwoordde hij. “Net als echte gember. Je moet ervan houden.”
Ik stelde hem gerust dat ik iedere dag minimaal één gemberbol zo los uit de pot eet, dus dat ik wel iets kan hebben.
En nu lust ik dus ook gemberbier.
We braken de zitting op, en ik fietste veel te lang mee met de Archeoloog, omdat we nog steeds honderduit aan het kletsen waren.
Uiteindelijk sloeg ik af bij het gouden gebouw tegenover het station, richting binnenstad.
Want ik had namelijk een middagprogramma bedacht!
Om mezelf te troosten dat ik geen vintage sale had gehad, en misschien ook om mezelf te overtuigen dat het écht een kwestie van gevoeligheid voor het publiek was geweest, en geen hekel aan vintage – ging ik naar een winkel hier in Nijmegen die ik al heel lang wilde zien.
De vintage shop Fabrics & More, in de Derde Walstraat.
Een daar was alles zoals ik het graag heb!
Ze draaiden leuke muziek (een live concert van de Rolling Stones), het rook er lekker, en het was er rustig en ruim.
Binnen een half uur had ik een eighties zonnebril; eighties ski-handschoenen in mijn favoriete kleuren wit met rood; een prachtige rode leren handtas én een praktisch nieuwe zwarte leren rugzak van een nog zwaardere kwaliteit dan die ik in de jaren 80 als schooltas gebruikte.
Ik was spontaan verliefd op zijn robuuste uiterlijk!
“Op deze stond geen prijs” gaf hem af bij de kassa. “I think I m fucked!”
Ik kneep mijn ogen dicht omdat ik niet wilde nadenken over hoeveel pijn deze prijs ging doen.
“Hij is € 40,” zei ze.
Wat me honderdduizendprocent meeviel, als dat wiskundig mogelijk was geweest dan.
High van mijn leuke dag én de tas met vintage aankopen ging ik naar Credible voor frietjes, nog meer gemberbier, en lekker in mijn notebook schrijven voor dit blog.
Which reminds me – ik zal er eens even inkijken of alles nou in dit blog staat.
Oh! Alleen de piramide van Geops niet.
Ik had de archeoloog verteld dat ik de eerste Nederlandse 7-Figure Rock Star Writer wilde worden, naar aanleiding van een artikel uit de krant over de malaise bij Nederlandse schrijvers.
Dat het mij al snel duidelijk was geworden dat je in elk geval niet het reguliere pad moest bewandelen, maar radicaal iets volledig nieuws in moest zetten.
Ik had berekend dat er in Nederland precies plek was voor één 7-Figure Rock Star Writer.
En die was er nog niet, dus dat werd ik.
Maar als je naar mijn aanpak keek, dan zag je niets wat anderen deden.
“En het is zo tof!” zei ik. “Want als ik faal, dan heb ik gefaald om een 7-figure Rock Star Writer te worden. Maar dat is veel minder erg, dan dat je gefaald hebt om €20.000 per jaar verdienen.”
Dit was een verwijzing naar het artikel waarin had gestaan dat er 123 Nederlandse schrijvers een krappe €20.000 per jaar of meer verdienen met de verkoop van hun boeken.
“Jouw aanpak is als de piramide van Geops,” zei de Archeoloog.
En hij vertelde hoe iedereen zich stond te verdringen om de Koningskamer, en hoe de “entree” er naartoe tot in den treure werd geanalyseerd.
Maar dat daarachter, als je naar beneden ging, een Koninginnekamer was.
Hier was vrijwel niets over bekend.
“De weg naar beneden, is de weg omhoog,” zei hij.
En we spraken over Jezus en van Gogh.
Wanneer de weg naar beneden niet eindigt in gered worden, en ook niet in 7 Figures, maar in de dood.
Tijdens mijn gesprek met Marieke uit Amerika was ik nog steeds door het dolle heen van mijn leuke dag én van de kers op de taart;
Cookie stond gewoon thuis.
Nadat ik vanuit Credible in paniek mijn hele route terug had afgespeurd op zoek naar Cookie –  langs Fabrics & More, Blommers, en zelfs de vertrekkende dames van de vintage per kilo die me ook niet verder konden helpen – was ik naar huis gegaan waar Cookie op het plankje van de hal op me wachtte.
“Ik ben zo blij dat ik Cookie weer heb!” stuiterde ik aan de telefoon.
“Ach, zij wilde gewoon ook niet naar die vintage sale,” zei Marieke.
Dat vond ik een plausibele verklaring.
“Ik denk dat zij ook meer met mannen heeft,” zei ik.
Ook vertelde ik Marieke dat de vermissing van Cookie eigenlijk de druppel was. Want dat ik gewoon veel eerder had moeten inzien dat ik niet naar de Honig moet gaan.
“Want weet je nog, dat we daar jaren geleden waren?” herinnerde ik Marieke aan een middag op één of andere eetmarkt die we helemaal verkleumd hadden doorgebracht.
“En dat er een rij van meer dan een half uur stond bij de koffie?”
Marieke wist dat nog precies.
“Maar dat was de Vasim hoor.”

~Lauren/ LS Harteveld

facebook links: Fabrics & More Nijmegen,
(hun vestiging in Arnhem!)
Blommers Bar (“Rotterdam’s Kwartier”)
;
Blommers Coffee (“Klein Berlijn”);
Vintage per Kilo (de volgende is Utrecht);
Altijd balsem of friet voor de ziel: Credible

En het Honigcomplex, dat ik wel een heel groot excuus verschuldigd ben na deze post!

De foto’s van onze Atomic Blonde shoot in Klein Berlijn en het gouden gebouw tegenover het station komen op: 
LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

.
Over Zeg maar lauren

Ik schrijf hier voornamelijk over mannen, films, boeken en biggen.
De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer

dagboeken en erotica 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica bestellen bij de uitgever.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.

De Grote Purpose Show met LS Harteveld

Nina Hagen bij talkshow RUR (1983-1992)

Sinds gisteren volg ik een account dat voor Twitter een Nijmeegs jaren 80 feestje organiseert.
Nu ben ik toevallig dol op de jaren 80, maar ik hou absoluut niet van feestjes.
Ook via Twitter spreek ik uitsluitend één op één af, en op mijn eigen initiatief.
Ik ben difficult en complicated in de sociale omgang, op een niveau waarvan je helemaal niet wist dat difficult en complicated bestond.
Tenminste…als het gaat om dingen die alleen voor de gezellig zijn! Zoals daten of vriendschap.

Maar als er een lezing of een voorstelling is, dan vind ik het ineens veel vaker leuk om te komen. En waarschijnlijk word ik dan je grootste fan, en ga ik erover schrijven.
Bijvoorbeeld op dit blog Zeg maar Lauren, waar ik de afgelopen maand over Bohemian Rhapsody heb geschreven (die ik inmiddels 11 keer heb gezien);
Ik heb over Carl Cederstrom geschreven, na een lezing in de Lux, maar dat was op mijn Engelstalige blog; En ik heb ook heel veel over columnist-met-inhoud Menno de Bree geschreven.
Of filosoof-met-humor Menno de Bree.
Het is maar hoe je het bekijkt.
Maar om jaren 80 feestjes geef ik niks, want ik hou gewoon niet van feestjes. Bij het Nijmeegse Boekenfeest bijvoorbeeld (waar ik überhaupt niet meer kom omdat ik dat intellectueel niet bij kan benen) haak ik echt af op het moment dat rond middernacht de voetjes van de vloer gaan.
Maar dat account op Twitter, dat dat jaren 80 feest organiseert?

Het enthousiasme spat er vanaf en dat is aanstekelijk!
Zo staat er in de gepinde aankondiging van de editie op 9 maart:
“Let wel! Van deel 1 zijn nog niet alle lichamen geborgen.”
En
vanmorgen Twitterde het feestaccount:
“Al dansend en springend begin ik de dag! Bijna 80stweetpartwee! Ik kan niet wachten!”
En het is dit enthousiasme, dat ik de laatste maand, jaren, mijn hele fucking leven, gemist heb in BIJNA ALLES.

Gisteren nog, kreeg ik een mailtje terug van iemand;
bij een organisatie;
– die ik beide heel discreet niet zal noemen-
die Menno de Bree geen optreden in Nijmegen wil geven.

En ik heb hartelijkere brieven gekregen van de belastingdienst.
Zelfs de afwijzing van mijn bloedeigen manuscripten, van een uitgever die ik vorig jaar heb aangeschreven, was nog prettiger om te lezen.

Uit de afwijzing van de uitgever sprak tenminste nog een soort Het Bureau-achtige levensmoeheid. Van een club mensen die je niet met goed fatsoen kunt lastigvallen met een done-for-you tweetalig oeuvre en een plan om de wereld te veroveren.
Daar kunnen ze echt niet aan beginnen.
Er moet ook nog gewoon gewerkt worden.

Dat.
De afwijzing voor de lezing, die dus niet eens voor mezelf was maar een eerste poging om Menno de Bree naar Nijmegen te halen, wist mij in zes woorden bovenop de kast te krijgen.
De stoom spoot uit mijn oren, en ik had een FUCK THAT SHIT MOMENT van jewelste. Ik besefte ook meteen wat ik verkeerd had gedaan.
Ik had na een email van Menno de Bree waarin hij zei het leuk te vinden weer eens naar Nijmegen te komen, nagelaten om te BESLUITEN dat hij naar Nijmegen kwam.
Yoda zegt het al:
“Do or do not. There is no try.”

Ik bedoel, wat was mijn plan precies?
Dat ik voortaan iedereen die ik leuk vond, ging lopen pitchen bij de lokale cultuurhuizen of ze Pretty please een geweldige spreker in hun line-up wilden opnemen?
En zo fail-proof is dat niet eens, als het professioneel wordt georganiseerd.
Ik heb in bijna lege theaterzalen gezeten.
Ik ben naar boeksigneersessies geweest (dit laatste was overigens niet in Nijmegen, even voor de duidelijkheid) waar Nederlandse bestseller schrijvers zich doodverveelden omdat ze niets te doen hadden.
En dit was in de jaren 90 ook al zo, toen er nog veel meer gelezen werd dan nu.
Dus achteraf gezien rammelde mijn idee om Menno de Bree uitgenodigd te laten worden in Nijmegen, echt van alle kanten.
Maar de afwijzingsemail raakte een punt waar ik zoals gezegd mijn hele leven al aanstoot aanneem:
Het niet herkennen van enthousiasme.
En er zelfs uitgesproken negatief op reageren.
Als je een uitgever met een burnout bent, dan zei dat je vergeven.
Maar het is volgens mij een houding die gaandeweg genormaliseerd is.
Ik ben 15 jaar yogadocent geweest, en het meest aanstootgevende van dat beroep vond ik de RUST die ervan uit diende te gaan. Terwijl ik meer de behoefte voel mensen wakker te schudden dan om ze in slaap te sussen.
Want is het leven niet: Je wordt geboren; Je gaat keihard werken om er iets van te maken ; En je gaat dood.
Einde verhaal.
WAAR ZIT HIER RUST?!
Nergens toch?
Het allerbelangrijkste, om niet te zeggen het enige, dat ertoe doet in het leven is dat je als de wiedeweerga uitvindt waarom je op aarde bent. Uitrusten klinkt als een activiteit die noodzakelijk wordt zodra je NIET weet waarom je op aarde bent, en je daarvan moet uitrusten.
Bijvoorbeeld omdat je geld moet verdienen met stom werk.
Zoals het organiseren van lezingen, het afwijzen van honderd schrijvers per dag, of 200 kilometer moeten reizen voor een boeksigneersessie waar alleen LS Harteveld komt opdagen.
DAN heb je rust nodig.
Maar zo n leven dient heel goed overwogen te worden. Kosten-baten-wise. Want je staat gewoon al je energie in de plomp te gooien voor een pay cheque.
Zodra we eenmaal in de kinderen-hypotheek-tot-over-de-oren-in-de-verplichtingen fase zitten, dan is het gewoon te laat.
Dan begrijp ik wel dat je yoga nodig hebt.
Mijn oprechte excuses dat ik dat dan nu niet meer geef.
Maar ik geloof dat ik geschikter ben om mensen te gaan waarschuwen dat ze veel beter op moeten passen voordat ze hierin stappen.
Het is mijn visie dat er onnodig veel mensen achter hun zeven delen van Het Bureau eindigen, omdat niemand ons vertelt dat we ons nooit moeten binden tot we hebben ervaren wat het verschil is tussen een HELL YES, en een taking one for the team.
Het verschil tussen een HELL YES en een geen idee hoe lang ik dit volhoud maar als ik er genoeg bij drink dan kan t misschien nog een maandje lijden.
Een HELL YES en een als ik nou ga mediteren dan red ik het misschien net tot de zomervakantie.
En dat we tegelijkertijd God, die ons met de regelmaat van de klok een fantastisch avontuur voorzet, steeds afwijzen. 

“Nee komt nu niet zo goed uit.”
“Dat organiseren we niet.”
“Dat is niet netjes, want die en die persoon voelt zich dan gepasseerd.”
???????
DAN lig je dus iedere maandagavond op je yogamat om je energie in balans te brengen. Om te ontspannen. Maar als je avonturen beleeft en geweldige dingen doet, dan HOEF je helemaal niet te ontspannen. Dan heb je daar echt geen tijd voor. 
Het is niet zo dat ik geen empathie kan opbrengen voor wie hard moet werken in een baan die hij niet leuk vindt. Dat kan ik juist wel. Maar waar ik me met hand en tand en pen tegen verzet is het idee dat we dit normaal vinden.
Dat “het leven nou eenmaal niet alleen leuk is”.
En dan denk ik: Dat klopt!
Maar als je PURPOSE hebt, of enthousiasme herkent, of opspringt bij jaren 80 feestjes van €6 op 9 maart terwijl je niet eens van feestjes houdt,
DAN IS DAT JE LEUK.
DAT IS ENERGIE.
En ik weet dat ik moet stoppen met in blokletters schreeuwen, maar ik lag gisteravond in bed, en de email lag me nog steeds zwaar op de maag, en ik dacht gewoon:
Dit kan zo niet langer.
Ik moet NU opstaan en laten zien dat het anders kan.
Dat je net als die mensen van dat jaren 80 feestje, gewoon goud te pakken hebt als je goede zin krijgt, en je bloed voelt stromen naar allerlei delen van je lichaam die zich niet voor public display lenen.
En dat het ENIGE dat je in dit leven hoeft te doen is dat te volgen, en te connecten met andere mensen die dat ook doen.
En vooral NIET connecten met mensen die dat niet doen.
Dat ik als yogadocent 15 jaar heb moeten doen alsof ontspannen me een goed idee leek, dat is al erg genoeg. Maar dat ik nu ook als schrijver, mezelf wil inperken tot schrijven, en cultuur wil doorschuiven naar de cultuur people, en filosofie naar de lezingen people, enzovoorts?
Dat is niet alleen totaal zinloos, want die mensen voelen daar helemaal geen energie bij want het is niet hun idee. Dat is bovendien kei-stom, want ik ontzeg mezelf dan de energie.
Dan ben ik degene die tegen God zegt:
“Nou, die grote pot met filosofen, dat lijkt me wel heel leuk, maar dat komt me niet zo goed uit, want dat is mijn werk niet.”
“Al die knappe schrijvers, dat lijkt me wel heel leuk om daarmee van gedachten te wisselen, maar dat is mijn werk niet.”
“Al die Nijmegenaren die van die leuke dingen organiseren, leuk hoor, maar ik ga nu even achter mijn bureau 2000 woorden tikken want dat moet ook gebeuren.”
Straks heb ik nog yoga nodig man, als ik al die potten met energie en inspiratie ongeopend weer terugstuur naar boven.
En daarom heb ik besloten dat ik voortaan niemand meer doorstuur.
Als het klikt tussen ons, dan ben ik je host in Nijmegen of ik kom met mijn telefooncamera naar waar jij woont, en dan gaan we live op Facebook.
Ik noem het De Grote Purpose Show met LS Harteveld.
En misschien zijn er hier in Nijmegen wel mensen die het leuk vinden om De Grote Purpose Show met LS Harteveld te hosten en een café op 36 graden op de schaal van Richter willen aanbieden waar ik een gast kan ontvangen.
Een gast met wie het goed klikt, en die me minimaal één keer ongelofelijk aan het blozen maakt.
Een paar maanden geleden was ik bij Credible, en toen zat daar een vrouw samen met een man, en ze was zo cool!
Ha ha ha.
Heel ontspannen, ze had het over werk, en had duidelijk ergens een leidinggevende positie.
Ook de man die bij haar was vertoonde niet het kenmerkende, pleasende gedrag, dat bij een date te verwachten viel. Of bij iedereen die bij zo n geweldige vrouw aan tafel mag zitten, mind you.
Toen de man even weg was, sprak ik haar aan, en ze bleek een powervrouw van heb ik jou daar!
Met zulke mensen ga ik dan in gesprek, in De Grote Purpose Show.
En met Nijmegenaren natuurlijk.
De komende weken ga ik er een beetje over nadenken, maar als je ideeën hebt of te gast wil zijn in De Grote Purpose Show met LS Harteveld – op (live) video, of in het echt (in een zaal of café), neem dan contact met me op.
Zolang je me minimaal één keer laat blozen, lijkt me dat ontzettend leuk.

~Lauren/ LS Harteveld

.
Over Zeg maar lauren

Ik schrijf hier voornamelijk over boeken van mooie mannen,
en films over stoere vrouwen.

De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer

tijdelijk geen verzendkosten dagboeken en erotica + 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica zonder verzendkosten bestellen.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.
Gebruik code ONESHIP bij het afrekenen voor de gratis verzending binnen Nederland. 

Mannen met baarden

Gisteren kwam ik hem weer tegen op de bouwplaats; De man met de baard.
We kwamen op elkaars pad toen ik heel moeilijk deed over het afstaan van mijn sleutels voor de verbouwing van mijn woning, en hij dit soort problemen blijkbaar geacht werd op te lossen.
Geen idee of dit uit hoofde van zijn functie was, of omdat hij de beste people skills had, maar onverwacht stond er een dik ingepakte man met een baard, een bril en een muts in mijn hal. Niet echt een killer outfit zou je zeggen.
Toch was ik zo blown away dat ik spontaan zijn naam vergat hoewel ik zeker weet dat hij zich voorstelde.
Meestal ben ik degene die haar hand uitsteekt maar dit ging op zijn initiatief. Waarschijnlijk stond ik nog naar lucht te happen.
Misschien was het een Pavlov reactie omdat ik die weken ook de serie van baard- en brildrager Martin Koolhoven volgde:
de Kijk van Koolhoven.
Daar zit zoveel opwinding in dat je de Kijk van Koolhoven van de NPO alleen tussen 22.00 en 06.00 mag zien. Hoewel ik hem uitsluitend voor Martin Koolhoven kijk want ik heb een echte SBS6 filmsmaak. Of zelfs RTL7, de meer-voor-mannenzender met actiefilms.
Ik heb in elk geval niets met kwaliteitsfilms of obscure film genres.
Maar als Martin Koolhoven over Italiaanse giallo’s praat, dan hang ik aan zijn bebaarde lippen.
Op dezelfde manier heb ik in de jaren 90 (was het geloof ik) de allereerste serie van Jeroen Krabbé voor de Nederlandse televisie gevolgd. Volgens mij ging het over de geschiedenis van de schilderkunst in Nederland.
Vol trots vertelde ik aan mijn moeder dat ik een echte kunstserie volgde. Mijn ouders hebben tevergeefs geprobeerd mij cultureel te vormen, door mij in de zomers langs de meesterwerken van Europese musea te slepen. Dus ik wilde ze laten weten dat er toch nog iets van terecht was gekomen.
Het was opgenomen in het atelier van Jeroen Krabbé, waar hij dan in een schilderstuinbroek stond met zijn armen over elkaar, rustend op een stevige buik. Met warme stem verhaalde hij over Rembrandt tot Corneille.
Mijn moeder luisterde aandachtig en zei toen niet zonder liefde in haar stem:
“Volgens mij kijk jij meer naar Jeroen Krabbé, dan naar de kunst.”
En uiteindelijk denk ik dat we inderdaad moeten concluderen dat hun opvoeding in niet veel meer heeft geresulteerd (nou ja, noem het maar niets!) dan dat ik schoonheid in mannen kan zien.
Zij zijn mijn muzen.
Zonder mannen zou ik geen letter op papier krijgen en niets hebben om voor te leven. Ik zou op mijn knieën vallen voor God:
“Neem mij dan ook maar meteen mee!!”
En niet eens de moeite nemen er een blogpost over te schrijven.
Which is saying something.
Het is niet alleen zo dat ik kunst alleen interessant vind als het door een aantrekkelijke man wordt gemaakt; Wat hij maakt is slechts een manier om hem te leren kennen.
De man zelf, is de kunst.
Dus dat ik met mijn mond vol tanden stond toen de opzichter, teamleider of projectcoördinator zich aan mij voorstelde, was niet zo gek.
Iemand hoeft voor mij geen kunstenaar te zijn.
Il est l’art.
Dat ik weet dat hij een leidinggevende functie had, was omdat hij het had over “de jongens”.
Anyway, dat was dus maanden geleden. Mijn blown away moment met deze man van de bouwplaats.
Als een echte leider bezegelde hij onze vredesonderhandelingen over de sleutel met een handdruk en woorden:
“Ach ja, we moeten er toch gewoon een beetje uitkomen met elkaar.”
In de daarop volgende weken vertelde ik aan iedereen in mijn omgeving die ook eindeloze dramaverhalen moest aanhoren over niet functionerende radiatoren en talloze monteurs waar ik voor thuis moest blijven, ook het verhaal van de man met de baard:
“Dus toen ging ik zeuren over de sleutels en toen stond er ineens een hele leuke man in mijn hal!”
Het was een manier om mijn geëmmer waarmee ik mijn vriendschappen onder druk zette, toch op een positieve noot af te kunnen sluiten.
Verder had ik niet de illusie dat de stoere man en ik elkaar nou zoveel te melden hadden, maar ik vergat het incident ook niet.
Weken later kwam hij een bouwkeet uit, net toen ik daar rondliep met de bewonersbegeleider, die dozen en afdekzeilen voor me uit de opslag ging halen.
Ik groette hem, en hij groette vriendelijk terug, zonder teken van herkenning.
Maar ook zonder geïntimideerd te zijn.
Wat zo ongeveer de meest sexy manier is om mij een tweede keer tegen te komen.
Een soort:
“Pfoe, moet ik die ook weer groeten. Nou, t moet niet gekker worden hoor.”
Daar doe ik het heel goed op.
Dus met een 6 verhuisdozen, twee afdekzeilen en een fascinatie rijker liep ik in gedachten het bouwterrein af.
Niet alleen omdat hij glansrijk naar het volgende level ging (mannen die de tweede keer ook nog leuk zijn) maar ook omdat ik helemaal niet van baarden hou.
Waarom viel ik er dan wel op?
In de zomer van 2018 heb ik nog een filmpje gemaakt, met mijn oproep voor een tweede minnaar. Mijn eisen waren streng maar rechtvaardig:
Hij moest al een vriendin of vrouw moest hebben, want ik wilde geen hoofdleverancier zijn.
En hij mocht geen baard of snor hebben.
Dus waarom waren er dan mannen met baarden waar ik voor viel?
De eerste die ik me herinner was Jeff Bridges in de film The Big Lebowski.
De film is uit 1998 maar ik heb hem pas veel later gezien, dus dat zal begin deze eeuw geweest zijn.
De tweede leuke man met een baard was een date die ik in mijn blogs Hagrid noemde. We kenden elkaar via een datingsite, en ik viel in die tijd op gladde mooiboys.
Nog steeds eigenlijk wel, maar toen waren ze ook nog heel jong.
Hagrid viel dus totaal buiten de boot.
Bovendien had Hagrid een harem, waar ik ook niet zo van gediend was. Ik was er niet op tegen, en ik kon mijn vinger er ook niet precies opleggen wat het was, maar het sprak niet voor hem.
Achteraf zie ik dat het gewoon een hele praktische overweging was dat ik hem niet als potentiele partner kon zien, omdat ik dat soa-technisch te riskant vond.
Ik was ook herstellende van een soa-fobie, die me 17 jaar in vaste relaties gevangen had gehouden, en ik was nog lang niet klaar voor Hagrid.
En nee ook niet met condoom, want daar kan nog van alles langs of mee mis gaan, waar ik nog niet mee kon dealen.
Maar Hagrid maakte me ongelofelijk aan het lachen de hele tijd.
Ik herinner me dat we videocalls hadden.
Misschien via de datingsite, of MSN. Geen Skype in elk geval.
Maar ik herinner me ze nog, ook omdat zijn katten de hele tijd door het beeld liepen, wat natuurlijk ook vertrouwen gaf dat je misschien toch niet gegangbanged op de GHB zou eindigen. Maar ik vond het toch niet helemaal vertrouwd.
Ik vroeg hem of hij nog op date wilde nu hij wist dat hij mijn type niet was.
Hij antwoordde: “Ja, ik weet ook niet waarom, maar doe maar.”
Daar moest ik hartelijk om lachen.
Tijdens de date was ik toch wel nieuwsgierig wat al die andere vrouwen in hem zagen. Ook daar was Hagrid was daar heel laconiek over.
“Jij blockt je gevoelens gewoon.”
Nu, een jaar of tien later, zie ik dat hij gelijk had. En daarmee was Hagrid de eerste man met de baard die ik in levende lijve ontmoette, en waar ik gevoelens voor had. Al waren ze dan diep weggestopt.
Een andere man uit diezelfde periode was Jan Heemskerk.
Net als Hagrid een reus van een vent, hoofdredacteur van Playboy, en hij is inmiddels twintig of dertig kilo afgevallen, maar toen zat dat er allemaal nog aan.
En in all fairness, daar hou ik gewoon van.
Ik kan vast ook van een slanke Jan houden, maar rond 2010 ging het allemaal wel heel makkelijk.
Anyway, Jan heb ik alleen een keertje op een boekenpresentatie gezien, en daar was hij net zo leuk als op tv.
Dus Hagrid en Jan waren de mannen twee en drie, met een baard.
Dat was alle ervaring die ik had met mannen met baarden, daarna is het stilgevallen. En ik maak ook heel veel hipstergrappen waarbij ik rare gezichten trek, dus ik ben echt niet a bearded man’s best friend.
Misschien dus uiteindelijk niet zo verwonderlijk, dat ik in de videooproep van deze zomer, zei dat ik zonder snor en baard wilde.
Ook de man met de baard van de bouwplaats ontmoette ik pas eind 2018, dus ik kon niet weten dat er beweging zat in die hoek.
Gisteren kwam ik hem weer tegen.
Ik was op de bouwplaats om iets te bespreken met de bewonersbegeleider, maar haar keet zat op slot.
“Goedemiddag,” hoorde ik achter me.
Ik herstelde me redelijk snel ( Na: “Oh jij bent het hoooi!!!”) en legde uit waar ik voor kwam. Hij gaf me antwoord en zei dat het in orde zou komen.
“Hoef ik dat nergens doorgeven?” vroeg ik.
“U bent toch de mevrouw van nummer ( ) ?”
Ik knikte verbaasd. Ik stond er met een grote muts tot over mijn oren, een sjaal, een bril, en ik had een ski-jack aan waarin niemand mij ooit in gezien heeft, en die ook totaal niet lijkt op wat ik normaal draag.
Ik droeg een spijkerbroek en bergschoenen.
Ik zag eruit alsof de fashionpolice me tot diep in de Himalaya zou achtervolgen.
“Ja dat ben ik,” antwoordde ik, me ervan bewust dat ik me nooit meer zonder contactlenzen, hakken en dansende krullen op de bouwplaats mocht vertonen als ik mijn kansen ook maar enigszins open wilde houden.
Hij knikte dat het dan dus geregeld was.
In gedachte schoof ik hem door naar level 3. 

~Lauren/ LS Harteveld

tijdelijk geen verzendkosten dagboeken en erotica + 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica dit weekend zonder verzendkosten bestellen.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.
Gebruik code ONESHIP bij het afrekenen voor de gratis verzending binnen Nederland. 

.
Over Zeg maar lauren

Ik schrijf hier voornamelijk over boeken van mooie mannen,
en films over stoere vrouwen.

De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer