Kenmerken van mijn autisme 2: Kanarie in de kolenmijn | Dagboek van een Aspergirl 3

cartoon Gale Galligan Klik voor een Engelstalig stuk over deze cartoon en gaslightiging

Op dit moment is er veel te doen over “gaslighting”.
Een manipulatie tactiek waarbij de gaslighter net doet alsof het slachtoffer zich dingen inbeeldt.
Voor een autist is dit de dagelijkse realiteit.
Die wordt de hele dag gegaslight by default.
Wij voelen namelijk dat iets niet in de haak is, waardoor we ons gek of onaangepast beginnen te gedragen, en wij ineens degene zijn die zogenaamd de bijeenkomst heeft verpest.
Je kunt het vergelijken met jengelende kinderen:
Die doen dat ook alleen maar omdat zij het ventiel zijn voor de spanning die door de ander of (vaker) het hele gezelschap wordt gevoeld.
De reden dat deze onaangepaste uitingen als reactie op onderliggende spanning, meestal niet 1-op-1 gebeuren, maar in een “gezellig” groepsverband  – zoals pak m beet, het gezin! – is omdat mensen in groepsverband hun ware gezicht, gevoelens en frustraties niet willen laten zien.
Vaak spelen in een groep diepgewortende problemen of zeer ongezonde dynamieken. Zaken waar NIEMAND graag aan herinnerd wordt.
En zolang je met “gezonde” neuro-typische volwassenen te maken hebt, dan lukt dat.
Iedereen draagt zijn steentje bij.
De één door iedereen te “zien” en speciale aandacht te geven, zodat in elk geval voor de duur van de activiteit de onderliggende frustratie niet wordt gevoeld.
En de ander draagt weer bij door “gepast ongepast” gedrag.
Bijvoorbeeld de vuilniszakken niet buitenzetten.
Praise the Lord voor deze mensen! Vooral die tweede categorie. Wat een schatten zijn het, dat ze precies de goede “afleidingsmanouvre” weten te creeeren waardoor de anderen zich goed kunnen voelen, omdat zij wél de vuilniszakken buitenzetten, en er toch niemand hoeft te praten over wat er echt aan de hand is!
Hatsa!
ZO doe je dat als gezonde neuro-typische mensen onder elkaar!
Totdat er dus een autist binnenkomt die automatisch iets doet wat ongepast is. Ik spreek uit ervaring hier. Het ongelukkige is dat ik zelf dan ook zie dat het ongepast is, of – nog schrijnender  –  “het” pakt gewoon verkeerd uit.
En dan word ik later overvallen door schaamte, het is heel traumatiserend.
Van de keren dat ik het aandurfde iemand te isoleren om te achterhalen wat er fout ging, en nog een aantal andere keren waar de waarheid me op een presenteerblaadje werd aangeboden, weet ik dat zij mij gewoon niet hadden verteld wat er echt speelde. En dat mijn onaangepaste gedrag hoe genant ook voor alle partijen, hen bijzonder goed uitkwam.
Ten koste van mij.
De autist is de zwakste schakel als het op sociale conventies aankomt, maar wint altijd bij bullshit bingo. Een spel dat maar heel weinig gespeeld wordt want de meeste mensen beleven er geen plezier aan. 
De reden dat ik het koppel aan gaslighting, is dat gaslighting een 1-op-1 manipulatie is waarbij de dader het slachtoffer wijsmaakt dat hij of zij spoken ziet.
Maar de autist wordt door de hele neuro-typische samenleving gegaslight. Er is spanning. De reactie van de autist op deze onderhuidse spanningen is acuut en per definitie onafgestemd.
Niet omdat de autist niet kan voelen dat er iets loos is, maar omdat de mensen in het gezelschap hun defenses “up” hebben, en de autist dus ook geen echt contact kan maken.
De enige afgestemde reactie, waar het gezelschap op dat moment content en tevreden mee zou zijn, en je op handen zouden dragen ook nog, dat is door mensen mee te nemen in een verhaal of een activiteit, waardoor het probleem of de sfeer eigenlijk vanzelf oplost, maar met behoud van ieders ego.
Dit zie je bijvoorbeeld bij trainingen, of teambuildings activiteiten.
Zonder het probleem te benoemen (want blijkbaar is dat verschrikkelijk) wordt iedereen in een roeiboot gezet, krijgen ze een lasergun in de hand gedrukt, of wordt de cursus geweldloos communiceren voor de werknemer afgerekend.
Geen prijs is te hoog om niet uit te hoeven spreken dat er gewoon tegengestelde belangen zijn, en dat degene die voor of achter de schermen de meeste macht aan zijn kant weet te verkrijgen, wint.
Autisten hebben helemaal geen problemen met tegengestelde belangen.
En zelfs niet met mensen die liegen.
Van een autist mag je best A zeggen en B doen.
Nee, waar autisten een radar voor hebben? Schrik niet. Is voor mensen die jokken naar zichzelf. Niet zozeer naar de buitenwereld.
Of het nou je onzekerheid is, je gevoelens, twijfels, verlangens? Als je jezelf niet kent dan zien we je als één brok ruis op de radar verschijnen, waar we heel graag helderheid in willen krijgen al is het alleen maar voor onszelf, maar waardoor we de boel alleen maar erger maken.
Maar het heeft ook voordelen dat we zo zijn.
Zo heb ik een reputatie dat ik met hele moeilijke mannen overweg kan. En moeilijk betekent meestal “niet transparant”. Ik heb daar vaak over nagedacht, hoe het kan dat ik deze mannen heel rustgevend vind, en ben tot een opmerkelijke conclusie gekomen.
Dat is omdat deze mannen verrassend eerlijk zijn op gevoelsniveau.
Daar kun je lezen en schrijven met ze.
Dus op het communicatie niveau van de neuro-typische mens kunnen ze overkomen als babbelaars, manipulators, of zelfs als niet te vertrouwen.
Maar ik heb als autist direct contact met hun ware zelf.
En ik ben eraan gewend dat mensen constant de waarheid verhullen, dus op dat vlak is zo n man voor mij niet anders dan alle andere neuro-typische mensen. 
Een treffend voorbeeld hiervan is Thierry Baudet.
Hoe hard ik ook probeer hem “fout” te vinden, het lukt me gewoon niet.
Ik heb zijn boek ook gelezen, en vond het een ontroerend boek. De allerlaatste hoofdstukken zijn echt pittig, maar je kunt daarin heel makkelijk zien dat het een literaire keuze is, en dat deze hoofdstukken veel verder afstaan van hem als persoon dan de eerste.
Maar eigenlijk had het me niks uitgemaakt wat er in dat boek stond, want op de momenten dat ik hem op tv zag als hij ontspannen was, kon ik er zo makkelijk “bij”. Veel prettiger dan alle andere politici, zo’n foute man. 
Want de autist reageert niet op wat gezegd wordt, maar op wat gevoeld wordt.
Maar de meeste normale en goedbedoelende mensen, kunnen helemaal niet bij hun gevoel, want die hebben het druk met “het goede” doen in de echte mensenwereld. Ze zijn volledig naar buiten gericht, terwijl een autist volledig naar binnen is gericht.
Net als die foute of moeilijke man.
Het fout zijn of moeilijk zijn van de foute man en de autist is dus geworteld in een naar binnen gekeerdheid, waar de meeste mensen misschien zelfs wel een beetje jaloers op zijn. Alleen is de foute man, net als de vuilniszak weigeraar, zich ervan bewust dat hij nog even wat de neuro-typische wereld in moet slingeren.
Iets waar ze zich mee kunnen vermaken, en de foute man weet daar zelfs nog zijn voordeel mee te doen.
Maar dat de foute man op gevoelsniveau heel goed contact kan maken, net als de vuilniszakweigeraar, daar hoor je niemand over.
Gewone, “goede” mensen, zijn erop gericht dat alles op oppervlakkig niveau gezellig blijft. Ze zijn pas in tweede instantie, if ever, gericht op wat ze voelen.
Maar daarmee maken ze dus ook niet écht contact met de ander.
1-op-1 kan de autist meestal nog wel uit de voeten.
Dan kan hij t gesprek op zijn helft trekken door het onbenoembare te benoemen.
Maar zodra je met zijn drieen bent lukt dat al niet meer en wordt er teruggegrepen op de standaard neuro-typische gespreksvorm:
Things Which Shall Not Be Named
Totdat de autist zich onafgestemd gedraagt, en t daar over kan gaan.
Gelukkig.

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Kenmerken van mijn autisme 1: Woede | Dagboek van een Aspergirl 2

Ik had overal kunnen beginnen, met deze serie.
Bijvoorbeeld over alle positieve kanten van Asperger, de talenten waarvan ik pas nu begin te begrijpen dat ik ze altijd links heb laten liggen omdat ik niet begreep dat anderen ze überhaupt niet hadden.
Maar ook op het gebied van productiviteit en organisatie heb ik mezelf 47 jaar in de weg gezeten door alles op de neuro-typische manier te doen. Daarmee heb ik niet alleen totaal de plank misgeslagen, omdat wat voor “hen” werkt voor mij nooit zal werken;
Ik heb bovendien mijn eigen manier van werken niet ontwikkeld.
Of ik inderdaad al mijn social media uit moet zetten om geconcentreerd te kunnen werken?
I seriously doubt it.
Maar al die jaren over hoe slecht het voor je is, maken dat ik me er nog steeds schuldig over voel. Terwijl ik weet dat met de tabbladen spelen van mijn Twitter, email en Facebook, voor mij zoiets is als uit t raam staren.
Alles valt in driedimensionaal perspectief in elkaar en achter elkaar.
Het is mijn stimming; Een herhaalbeweging met kalmerend effect.
Alsof social media rustgevender zijn dan mijn eigen gedachten, wat waarschijnlijk ook zo is.
Through the lens of social media, bekijk ik dan eigenlijk van een afstandje mijn situatie, of ik orden ze ermee. En daar word ik rustig van.
Daarna ga ik soms schrijven, of soms iets anders doen.
Het is maar zelden dat ik iets triggerends vind op social media, maar soms kan ik me erin verliezen. Dan denk ik (volgens neuro-tyische logica) dat het aan de social media lag. Totdat ik me realiseer dat er waarschijnlijk al een soort gat in mijn denken zat, of een soort ontevreden gevoel, waarvan ik de behoefte had om hem te ordenen of te vullen.
Dat een dagdeel weg bingen op social media, dieper liggende redenen heeft, die misschien wel helemaal niet op een andere manier doorwerkt of doorleefd hadden kunnen worden.
Dat het misschien maar goed is, dat ik me in een onderwerp op internet of in een discussie op social media heb verloren, want nu is de boel in elk geval in beweging gekomen.
Tot zover dit voorbeeld.
Ik heb dus echt nog de wereld te ontdekken aan hoe ik (iemand met self-diagnosed autisme) me verhoud tot een wereld waarvan ik altijd heb aangenomen dat de wijsheden en de gebruiken ook voor mij geschikt zijn.
Maar er is één aspect waarop ik altijd heb geweten dat ik anders was:
In boos worden en contact verbreken.
Dat ik daarin altijd mijn “tegenstander” verraste door mijn hakken in t zand te zetten en werkelijk geen millimeter mee te geven. En dat ik wist dat ik zou winnen, omdat ik altijd bereid zou zijn tot het uiterste te gaan.
Voor mij bracht een einde, iets verbreken, een bepaalde rust, die het voor anderen overduidelijk niet gaf. En dat gaf me een competitive advantage.
Diep van binnen wist ik ook eigenlijk bij voorbaat, dat ik die ander de ruzie nooit zou vergeven.
Als je me eenmaal boos hebt gemaakt, dan is het stuk.
Ik heb wel last van vertraagde reactie: Het kan dus zijn dat ik op dat moment iets probeer te lijmen, en een dag later alsnog erop terugkom. En vaker wel dan niet zit er ook na de breakup nog enorme ontwikkeling oftewel vertraging in, hoe alle stukjes op hun plek vallen.
Soms word ik milder en liefdevoller na de breuk.
Soms ook juist starrer.
Maar ik ga hoe dan ook nooit terug.
Ik vergelijk vrouwen met Asperger met Galadriel van Lord of the Rings:
En in die zin had ik dus écht overal kunnen beginnen, met de vergelijking, want Galadriel zit natuurlijk bij de goeien
Maar dat ze speelt hoe ze boosaardig wordt, als ze die ring zou aanvaarden, dat is voor mij autistische woede.

In place of a Dark Lord, you would have a queen!
Not dark, but beautiful and terrible as the dawn!
Treacherous as the sea!
Stronger than the foundations of the earth!
All shall love me, and despair!

Dat je daar als neuro-typische mens niet van gaat winnen, dat is volkomen helder.
Toch komt voor de innocent bystander de woede van een autistische vrouw, net als die Galadriel, volkomen onverwacht.
Maar dat zeggen mensen ook vaak over katten:
“Hij viel zomaar aan.”
Terwijl wij, kattenfluisteraars, dat echt van mijlenver zien aankomen.
Zo moet je dus ook het idee dat een autist “zomaar” woedend wordt, zeker niet voor waarheid aannemen.
Ja: Voor wie helder gecommuniceerde waarschuwingen verwacht, waarbij de lichaamstaal en de verbale boodschap precies met elkaar overeenkomen.
Die persoon is goed de pisang bij een autist.
Maar mensen die katten begrijpen, die begrijpen autisten ook.
En die zullen – net zoals ik dat heb als mensen zeggen dat de kat “zomaar” aanvalt – denken: “Nou, IK zie t altijd mijlenver aankomen maar oké.”
In alle literatuur die ik lees over autisme komen woedeaanvallen maar heel weinig voor. 
Dat is logisch, want als andere autisten op mij lijken, dan komt het niet zo snel voor.
Maar er is één ding waar je iedere autist ogenblikkelijk boos mee krijgt, gok ik. En dat is over zijn of haar grenzen gaan.
In tegenstelling tot bij neuro-typische mensen, zit daar geen speling in.
Dat betekent dus dat voor mensen die ervan uitgaan dat iedereen wat anders wil, en dat dat oké is, en dat je het overlegt hoe je het gaat oplossen met elkaar? Niks aan t handje, ook niet met iemand met autisme. 
Maar degene die zijn zin er zonder overleg door probeert te drukken, dreigt of manipuleert? 
Nooouuuuuu… dan berg je maar.
De muur waar je dan tegenaan knalt is inderdaad stronger than the foundations of the earth.
Ja, dat zijn mooie momenten.

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Rock bottom | Dagboek van een Aspergirl 1

Vrees niet! Deze eerste post is pittig – maar zo word ik. Vrouwelijke Asperger in her prime. Zij staat daar ook rock bottom maar dan wél goed.

Dit was oorspronkelijk hét blog!
Waarin ik op mijn yogasite niet alleen bekend zou maken dat ik Asperger heb, maar ook een yogales aan zou bieden voor mensen met Asperger.
Hij was al geschreven.
Maar toen moest ik weg, dus ik had geen tijd meer om hem op mijn yogasite te publiceren.
En tijdens de middag weg zonk me de moed in de schoenen en zag ik de inktzwarte werkelijkheid van mijn leven onder ogen:
Mensen met Autisme Spectrum Stoornis, zoals het nu heet (de diagnose Asperger wordt niet meer gegeven), hebben tig keer zo weinig kansen op betaald werk, ze zijn slecht met hun financiën regelen, en hebben tig keer zoveel kans op suïcide gedachtes, suïcide pogingen, en ze zijn er ook nog bovengemiddeld bedreven in ook nog.
Tot op hoge leeftijd is het doodsoorzaak nummer 1.
En mijn kansen op financiële stabiliteit zijn vermoedelijk nog slechter aangezien ik pas op 47 jarige leeftijd de diagnose heb. En nu pas snap dat ik niet alleen als werknemer moeite ga krijgen maar dat ook het beroep van yogadocent hem niet meer gaat worden.
Wel een enkele individuele les, of een groepslesje voor terugkomers van de studio. Maar niets waarvoor ik de wind eronder moet hebben.
Niets meer waarvoor ik net moet doen alsof ik normaal ben, en niet alle indrukken die iemand achterlaat de hele dag met me meedraag.
Vrij snel nadat ik startte met lesgeven ben ik begonnen met schrijven. Ik ben dus ook maar kort puur yogadocent geweest: Schrijven bestond ernaast en kwam uit mijn hart.
De eerste jaren waren dat lange emails aan vriendjes, chatten op de relatiesites, maar het nam ieder jaar serieuzere vormen aan. Op het laatst besteedde ik al mijn tijd aan schrijven en was ik s avonds zelf ook wel toe aan een yogales.
Dit was erg gezellig. Ik een sociaal bad, zij een yogales. Gelijk oversteken.
Maar yoga was geen volledig inkomen meer, en de zorgen begonnen. 
Er kwamen steeds meer yogadocenten en yogastudios, ik was niet succesvol in het aantrekken en wegwijs maken van nieuwe mensen. Misschien ook omdat de yogastudio mij als Aspergirl gewoon veel meer energie kostte dan een neuro-typical
En met het natuurlijke verloop van mensen die om wat voor reden dan ook stopten, moest ik vanaf zomer 2018 dan ook op zoek naar ander werk. Zolang dat kon zou ik er groepslessen naast geven. 
Dat was toen het misging.
Voor het eerst in mijn leven kwamen er suïcidale gedachtes op.
Ik stond mijn diploma’s huilend te scannen, begon weer met (matig) alcohol drinken en vond dat ik een tweede minnaar nodig had. Maar het opvallendste was de voor mij tot dan toe volkomen onbekende behoefte er een einde aan te maken.
En het rare was dat voor mij het accepteren van de baan al gelijk stond aan spirituele zelfmoord. Ik dacht dus niet: “Zal ik fysiek zelfmoord plegen?”
Het was voor mij vanzelfsprekend dat aangezien ik spiritueel niet meer zou leven, mijn lichaam ermee zou ophouden door een hartaanval, doordat ik mezelf spontaan onder de bus zou gooien en het een ongeluk zou lijken (wat het ook was, alleen had ik het een fractie van een seconde wel gewild).
Of ik zou stoppen met eten.
Ik vond het belangrijk dat niemand zich geroepen voelde me te helpen, en wilde pertinent niet dat mijn suïcide iets afdwong. Als ik ergens respect voor heb dan is het voor al die mensen die wel naar hun werk gaan of hun toko draaiende houden, en ik wilde absoluut niemand tot last zijn, omdat ze om half 6 ook nog moesten checken of Lauren Harteveld nog ademde.
Daarom ging ik ook werken – zodat niemand zich meer zorgen over mij hoefde te maken.
Behalve dan dat er heel erg veel reden was, om je zorgen te maken.
Ik wilde gewoon niet meer leven als ik niet iedere dag mijn eigen dingen kon schrijven en in plaats daarvan in een sociaal wespennest terechtkwam.
Trust me when I say dat ik de wespen al kon voelen in de emails waar de passief agressieve behoeftes van degene die ik moest vervangen al doorheen sijpelden.
Wat ik nu pas zie, is hoe deze klap doorwerkte.
Ik weigerde de baan, die ik in mijn vakantieweek had aangenomen. Maar toen ik weer aan het werk ging in de studio, kon ik het gewoon niet meer opbrengen voor de groep te staan.
Op maandag 23 juli, de dag voor mijn 46e verjaardag, stopte ik na een carrière van 15 jaar met groepslessen.
Ik snap nu pas dat dat de rebound was.
Dat het werk zoeken en de klap van mijn eerste suïcide behoefte, me mentaal zo uit t loot hadden geslagen, dat ik het niet meer opbracht om les te geven. Ik had niets te geven.
Zoals ik ook vandaag na een middag weg, thuiskwam met tranen in mijn ogen en het diepe besef:
Ik heb voor yoga met Asperger helemaal niets te bieden.
Wat alle mensen die me rond een uur of 5 huilend door de Albert Heijn hebben zien lopen kunnen beamen. En ook nu is het nog niet veel met mij. Maar er begint al wel meer duidelijkheid te komen, een lichtstraaltje, en iets wat zowaar op een Plan de Campagne lijkt.
Maar eerst moet ik uitleggen wat mijn huidige, kansloze, positie is, binnen hulpverleningsland. En waarom ik daar geen hulp hoef te verwachten.

De “zelfredzame” Asperger (deze paragraaf kun je ook overslaan)

Op dit moment zit ik in een traject. Oorspronkelijk was dit om hulp te krijgen voor of eigenlijk “tegen” mijn suïcidale gedachtes, maar dat liep spaak. De dag dat je een huisarts tegenover je hebt die je zelfmoordgedachtes normaliseert omdat “andere mensen hun werk ook niet altijd leuk vinden” moet je ook een keer meegemaakt hebben, zal ik maar zeggen.
Dus inmiddels formuleer ik mijn hulpvraag niet meer in klachten, maar in mogelijke diagnoses. Als ik daar uitsluitsel over heb, dan red ik me verder wel.
Of het nou bipolair is, de overgang, of autisme:
I ll fucking take it.
Maar ik moet wel weten waar ik moet beginnen.
Waarom ik zelf bijna zeker weet dat het Asperger is, is a story for another day.
Dat ik niet reken op een behandeltraject, is geen zorgmijding.
Om me heen zie ik dat voor mensen met Asperger de behandeling erg beperkt is. Ik heb nog geen gelukkige Asperger gezien die zijn behandeling aanwijst als succes factor, wel ondersteuning maar dat is wat anders. 
Maar over die diagnose: Ook dat is dus zeer de vraag of ik die ooit krijg.
Zeker als ik kijk hoeveel professionals zich er dit jaar, op hun eigen manier naar eer en geweten, al voor hebben ingezet.
Drie huisartsen, twee psychiaters (onbetaald), één GZ medewerker bij de huisarts en dan nog twee offduty psychologen die in hun vrije tijd hebben zitten puzzelen om me met een waterdicht screeningsplan waar je volgens mij nog Borderline bij een haring mee zou kunnen detecteren – weer terug op de rit te krijgen.
Maar ook dat heeft niet mogen baten. Het heeft er alle schijn van dat mijn doorverwijzing na acceptatie van mij als patiënt, in de praktijk van de psychiater verloren is gegaan.
Ik moet denk ik terug naar Start, opnieuw de Haring Analyse aanvragen maar dan op naam van de derde psychiater ofzo?
Ik weet het niet.
Tenzij ik bereid ben mijn hele leven on hold te zetten, en van het binnendringen van het zwaar beveiligde, overbelaste zorgsysteem mijn enige levensdoel maak – inclusief het rucksichtslos voor mijn karretje spannen van iedere relatie in het zorgcircuit die me ook maar een beetje verder zou kunnen helpen – heb ik geen schijn van kans als hoogopgeleide, niet-overlastgevende vrouw geholpen te worden.
Dus ik kan me voorstellen dat mijn status als Aspergirl meer indruk zou hebben gemaakt als ik gediagnosticeerd ASS was, maar ik heb echt mijn best gedaan.
En ergens vind ik het ook wel reëel:
Ik ben natuurlijk ook veel kritischer en moeilijker te behandelen. Voor mijn autisme/persoonlijkheidsstoornis, kunnen ze misschien wel tig eenvoudige diagnoses stellen!
Of misschien van mensen die dakloos zijn, verslaafd of anderszins schrijnende problemen hebben. Ik snap ook wel dat ik geen prioriteit ben.
Maar ik had het desalniettemin op prijs gesteld als “het circuit” even los kwam van wat ze vinden dat ze zouden moeten kunnen behandelen, en communiceren wat er feitelijk haalbaar is anno 2019.
Want tot nu toe heeft het er alle schijn van dat zolang ik geen gevaar vorm voor anderen en niet met het mes op mijn polsen kom binnenstormen, ik t gewoon alleen moet doen.
En dat kan maar op 1 manier:
Door alles te doen wat ik kan, om een zelfredzame Asperger te worden.
Maar ik ga niet voor de zoveelste keer het systeem in dat me er iedere keer weer aan de andere kant uitknikkert, en dat niet eens een behandelplan heeft voor Asperger.
Daar heb ik nu tijd genoeg aan verspeeld.
Omdat ik dus niet reken op hulp uit het systeem ga ik de hulp inroepen van anderen die dit probleem hebben opgelost.
Ik ga op zoek naar anderen met Asperger, die aan de goede kant van de statistieken weten te blijven.

Ben jij een successvolle gelukkige asperger? 

Dan wil ik graag met je afspreken in Nijmegen.
Misschien dat ik op termijn ook wel ga reizen, maar nu zoek ik het dichtbij huis.
Je hoeft je geen zorgen te maken, dat ik een soort clingy amoebe ben die je helemaal leegzuigt en die je moet redden.
Ik ben een vrolijke, geweldige vrouw, en ik heb zelf ook zeer veel te bieden.
Mijn dates of tijd zijn niet minder waard omdat ik toevallig vanmiddag huilend door de Albert Heijn heb gelopen, dus als je mijn gezonde gedrag too much vindt, of me alleen op mijn zwakke momenten wil zien? 
Dan kunnen we dit niet doen.
Ik ga ervan uit dat we beide twee krachtige mensen zijn, die elkaar op specifieke gebieden kunnen helpen.
Zo ben ik een kei in Autistisch Relatie Beheer!
Ik ren de neuro-typicals zelfs nog voorbij, die er naar mijn niet geheel bescheiden mening een beetje een rommeltje van maken als het op hun relaties aankomt.
Dat kan veel beter.
Nou, zie, daar ben ik dus weer heel goed in. 
Maar ik zou het echt tof vinden om te horen hoe jij als Asperger zakelijk functioneert, zodat ik op zoek kan naar een werkplek die bij me past. En ik ook naar een werkgever toe meer helderheid kan verschaffen over wat ik kan en waar ze beter een neuro-typical voor kunnen huren.
Wil je afspreken dan kun je mailen naar Lauren
info@lsharteveld.nl
Je kunt ook eerst een beetje door dit blog dwalen om te kijken of ik geen heel eng kind ben.

Professionele hulp Nijmegen

Ik weet bijna zeker dat er projecten zijn om vrouwen/ondernemers/mensen die zijn vastgelopen op geestelijke klachten of zelfs specifiek Asperger, te helpen reintegreren. En ik heb een masters in Technische Bedrijfskunde, dus heb ik zelfs papieren die geldig zijn in de gewone mensenwereld.
Als jij weet waar ik moet zijn, dan hoor ik heel graag van je en kun je mailen naar Lauren
info@lsharteveld.nl
Mijn dank is groot!

Aspergirl dagboek: Now what?

Je hebt t vast al geraden, maar dit blog is mijn accountability. Een bewuste poging om toch nog iets van betekenis te geven aan deze donkere jaren.
En aangezien de statistieken voor vrouwen met autisme nóg schrijnender zijn dan voor mannen, sluit ik ook niet uit dat dit blog meer doet dan mij in leven houden.
Dat mijn verhaal anderen kan inspireren niet bij de pakken neer te gaan zitten, of open te zijn over hun autisme.
De afgelopen weken, maanden zelfs, heb ik autisme bestudeerd. En het is echt zo’n mooi en wonderlijk iets!
Het doet me nog het meest denken aan de eerste X-Men film:
Wij kunnen echt dingen die anderen niet kunnen.
Alleen is er in een neuro-typische wereld meestal geen behoefte aan tenzij je een talent hebt dat voor anderen zeer herkenbaar en nuttig is.
Maar er zit echt meer in.
Hoe meer ik het bestudeer, hoe enthousiaster ik word.
Maar ook hoe gefrustreerder dat wij op het gebied van zoiets eenvoudigs als ons eigen geld verdienen zoveel moeite lijken te hebben.
Zo hulpbehoevend kunnen zijn, zelfs als we heel intelligent zijn.
Maar het beeld van X-Men first class – waarin alle X men and women hun talent leren inzetten voor een betere wereld, dat inspireert me.

Young Raven: 
You’re not scared of me?

Young Charles Xavier:
I always believed I couldn’t be the only one in the world.
The only person who was different.
And here you are.
[he extends his hand to introduce himself]
Charles Xavier.


Ik ben Lauren Harteveld.
En wie ben jij?

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

De dag dat ik zeker wist dat ik misschien autistisch was

Courtney Love heeft autisme/Asperger en praat daar ook regelmatig over

Er wordt veel geschreven over autisme op een niet-polariserende, en ook troostende manier.
Check bijvoorbeeld het mooie blog DSM meisjes.

Trigger disclaimer: dit is dus niet zo’n stuk.

Ik heb op het punt gestaan dit stuk te schrijven onder mijn echte naam, het account waar ik ook privéles yoga geef.
After all, als er iets is dat er voor heeft gezorgd dat ik geen groepslessen yoga meer geef, en dat ik al bijna tegen mijn two year anniversary van mental turmoil aanzit, dan is het wel dat ik autistisch ben.
De diagnose Asperger wordt (voor wie het nog niet weet) niet meer gegeven.
Maar de mensen die hem hebben gekregen mogen “hem houden”.
Alsof het om de oude kortingskaart van de NS gaat waar je ook in de spits met korting mee kunt reizen.
Je mag hem wel verlengen, maar je kunt geen nieuwe meer kopen.
Een aantal slimme Nederlanders dat geweigerd heeft zich uit te laten roken door aantrekkelijke overstapaanbiedingen, heeft er nog altijd plezier van.

Als ik dus ooit een officiële Autisme Spectrum (AS) diagnose krijg, wat zeer de vraag is maar daar kom ik nog op terug, dan zal dat nooit Asperger zijn.
De tijd dat er een soort “super autist” was ligt achter ons, en ik vind dat prima.
Autisme en Asperger betekenden voor mijn gevoel dat je zelf last ervaart te functioneren in de normale, neuro-typische maatschappij.
Maar bij wat ze vroeger Asperger noemden, ziet de buitenwereld dat minder, of zelfs niet.
Terwijl met een “echte” autist soms geen land te bezeilen valt.

In die zin moet je dus ook echt geen Asperger willen hebben, want het is een “wel de lasten niet de lusten” label. Jij hebt wel last, maar de wereld ziet je als normaal.
Nou, daar heb ik na 47 jaar natuurlijk geen behoefte aan, dus ik vind het niet erg dat ik geen officiele Asperger meer kan zijn. Maar waarschijnlijk krijg ik dus helemaal geen diagnose.
De reden is dat ik wel de loop inga, om uit te laten vogelen wat er aan de hand is. Maar ik word er gewoon de hele tijd aan de andere kant weer uitgegooid.
Niet letterlijk natuurlijk.
Want dan zouden ze zorg weigeren, en dat mag niet.
Maar dan word ik teruggestuurd naar wat vroeger eerstelijns hulp heette. Dat is psychotherapie met zwakke of geen diagnoses en alleen gericht op behandeling. Ik heb die sites bekeken en persoonlijk eindig ik nog liever met mijn voeten in een emmer cement op de bodem van de Waal dan dat ik daar mijn tijd ga verdoen.
Met je Rationeel Emotieve Therapie.
Al mijn “behandelaars” (in dit stadium is de benaming “hindernissen”, “poortwachters” of het wat mildere “chronisch overbelaste zorgverleners” meer op zijn plek)  zijn op de hoogte dat ik suïcidale gedachtes heb. Ik heb er natuurlijk niet heel veel verstand van, maar volgens mij moet je dan met zwaarder geschut komen.
Mijn eerste huisarts probeerde mijn suïcidaliteit zelfs te normaliseren. Ik herhaalde zijn woorden om te checken of ik hem goed begrepen had. Dit bleek het geval.
Waarop ik zei:
“Tja weet je. Ik vind het zelf ook heel normaal dat ik niet meer wil leven als ik mijn purpose work niet kan doen, en in plaats daarvan 40+ uur per week voor een baas moet werken.
Mij hoef je niet te overtuigen.
Maar ik zie om me heen dat het toch een vrij atypische reactie is.”
Hij antwoordde dat anderen ook vaak klaagden over hun werk omdat het zo zwaar viel, dus dat het verschil echt niet zo groot was.
Ik had er nog een hele dobber aan, maar uiteindelijk vond ik de goede woorden, en als beloning had ik mijn eerste entreebewijs voor de loop
Wat later ongeldig bleek te zijn trouwens.
Altijd oppassen voor valse tickets!

Inmiddels zit ik – in principe – bij een uitstekende psychiater waar ik zeer veel vertrouwen in heb en die me niet heeft terugverwezen naar de eerstelijns.
Dat kan ook niet, want ik heb een verwijzingsbrief waarin staat dat ik getest moet worden op drie zware jongens namelijk autisme, persoonlijkheidsstoornissen en hoogbegaafdheid.
Autisme is van deze drie natuurlijk verreweg de meest knuffelbare.
Maar met een persoonlijkheidsstoornis ben ik weer lekker weerbaar.
Bij hoogbegaafdheid zit je vooral jezelf in de weg, naar de buitenwereld heb je nog steeds geen vlot lopend verhaal.
Dus ik hoop niet dat ik hoogbegaafdheid heb, want ik wil liever een label waardoor de buitenwereld me eng vindt en op zijn tenen wegloopt.
Zodat ik lekker mijn eigen gang kan gaan omdat de rapen natuurlijk gaar zijn als ik ontplof.
Of dat nou narcissistic rage is, of een autistic meltdown?
Ach.
Tomaytoes, tomahtoes hoor. I ll take it.
En zo heel slim ben ik nou ook weer niet, dus dat hoogbegaafdheid in de zin van een hoog klassiek intellect, dat heb ik vast niet.

In Groningen kende ik een kleuter die vanuit het stoeltje in zijn winkelwagentje de weegschaal van de supermarkt kon deprogrammeren. Dit was in de jaren 90, de beveiliging van die apparaten zal wel zijn opgeschroefd, maar ik heb me nooit met programmeren of coderen beziggehouden. 
Ik ben wel hoogbegaafd, in de zin van dat ik heel veel verschillende talenten heb, en die allemaal kan combineren. Zelfs moet combineren anders word ik gek. Dit wordt door Paula Prober The Rainforest Mind (ook boek) genoemd.
Maar echt hoge intelligentie?
Mwah.
Ik ga er echt vanuit dat dat wel meevalt.
Maar op dit moment ligt er dus een volledige en juiste verwijzing bij een zeer capabele psychiater, die mij ook geaccepteerd heeft als patiënt maar waar ik al bijna twee weken niets van heb gehoord sinds we in de fase zitten dat we een afspraak gaan maken.
We staan voor 2020 voor de intake, en dat wist ik, maar nu ligt het dus stil.
Na een week heb ik nog een email gestuurd, om te controleren of de afspraak wellicht pas tegen die tijd wordt ingepland en bevestiging te krijgen dat ik wel nog steeds in de loop zat.
Maar ook daar heb ik niks op gehoord.
Het kan dus zijn dat ik er weer uit lig, en dat ik begin 2020 niet ineens een magisch telefoontje krijg dat ik alsnog mag komen.
De coulance waarmee mijn hulpvraag wordt geïnterpreteerd geeft aan dat ik naar alle waarschijnlijkheid een hoogbegaafde Asperger ben, want zelfs psychiaters vinden blijkbaar dat ik t zelf op kan lossen.
En misschien is dat ook zo.
Want voor ik ga uitleggen waarom gisteren de dag was dat ik wist dat ik autist formerly known as Asperger was, ga ik eerst uitleggen waarom het misschien wel niet voor niets is dat Aspergers en Hoogintelligente mensen geen hulp krijgen en niemand er rekening mee wil houden:
Omdat ze normaal zijn.
Maar ho!

Niet normaal in de zin van neuro-typisch, of gemiddeld.
Maar normaal in de zin van heel erg logisch, voorspelbaar, consistent, transparant. Normaal in de zin van dat ze de waarden hebben die we allemaal zeggen te waarderen.

Aspergers gedragen zich zoals we allemaal zeggen dat we ons willen gedragen maar niet doen.
Ze volgen hun hart, verdragen geen onrechtvaardigheid, ze liegen niet.
En in elk geval de vrouwen – maar het zou me helemaal niets verbazen als ze het allemaal doen! – zijn extreem gevoelig en empathisch.
Vrouwelijke Aspergers, Aspergirls zoals Rudy Simone ze noemt (ook een boek), maken echt contact, en voelen de wereld om hen heen feilloos aan. 
Aspergers zijn dus hele morele en reine mensen – iets wat we allemaal zeggen te zijn of te willen.
But there’s a catch!
Ze functioneren alleen op dat niveau.
En DAT is waar het misgaat.
Want zeggen dat je eerlijkheid en transparantie waardeert, is a whole different ball game dan oog in oog staan met iemand die dwars door je heen kijkt, en die gewoon weigert te reageren op je subliminal messaging.
Niet omdat we die niet begrijpen.
Maar omdat we geen subliminal response kunnen terugsturen. 
Het is één op één vergelijkbaar met het belangrijke verschil tussen mannen en vrouwen waarin vrouwen als ze het over een probleem hebben, aandacht, empathie en verbinding willen.
Terwijl mannen de oplossing aandragen voor het probleem.
Proberen gratis een diepere behoefte mee te sturen met een ogenschijnlijk onschuldige vraag of neutraal probleem, is iets dat niet werkt bij mannen en ook niet bij autisten.
En ik ga helemaal afwijken van de aanname dat die mannen of autisten die behoefte niet zien.
DIE ZIEN ZE WEL.
De reden dat ze er niet aan voldoen is tweezijdig.
1. Mannen en autisten kunnen niet de subliminal message sturen die precies voldoet aan jouw behoefte.
Misschien kan je vriendin of je moeder met een kopje thee precies de diepere aandacht en liefde geven waar je zo op zit te springen.
Mannen?
Autisten?
Ik?
No can’t do.
Er is een onvermogen de gepaste reactie, verpakt in een reciprocal, gratis en voor niks, subliminal message terug te sturen. 
2. Mannen en autisten en definitely moi, weigeren het gewoonweg
Je zag het al een beetje aan het gebruik van het woord “gratis” maar ik ben er ook gewoon op tegen.
Als je iets van me nodig hebt, dan wil ik dat je daarvoor uit komt. Ik wil helder hebben wie er aan het investeren is, aan het geven is, en wie er staat te ontvangen.
Als ik ergens een tyfushekel aan heb (pardon my French, ik word hiervoor behandeld. Of nou ja, waarschijnlijk dus niet) dan is het als iemand net doet alsof hij iets komt brengen – met andere woorden een behoefte van mij komt vervullen – terwijl hij eigenlijk iets komt halen.
De behoefte ligt dus bij hem of haar.
Autisten, Aspergers, mannen, en zéker moi:
We zijn een soms pijnlijke herinnering, dat als jij niet voor je eigen verlangen of behoefte gaat staan en ons daarom aanspreekt met oppervlakkige dingen, maar je reageert WEL als door een wesp gestoken als we Nee zeggen omdat we je voor jouw gevoel op je diepere behoefte afwijzen?
Dat dat niet ONS probleem is.
Ik snap heel goed, dat we de Aspergers, de Autisten, en moi – die in staat zijn met zo n vergrootglas naar sociale verhoudingen te kijken, en precies weten wat eraan rammelt, het liefste onbehandeld laten rondlopen.
Je moet ze niet wijzer maken dan ze zijn natuurlijk.
Ik denk dus dat er altijd een zekere – maar geen absolute! – strijd zal zijn tussen de neuro-typische mens en Aspergers en Autisten.
De neuro-typische mens heeft er gewoon helemaal geen belang bij om transparant te zijn.
Dat gezegd hebbende zijn er steeds meer mensen die wel echt een behoefte hebben zichzelf te laten zien. Om van mens tot mens écht contact te maken.
En voor hen zal contact met iemand met Autisme, en zeker een Aspergirl een zegen zijn.
Ik heb een nieuwe vriendin die Asperger heeft. We hebben elkaar een tijd geleden zakelijk leren kennen, en elkaar veel ruimte en beslismomenten gegeven om te kiezen of we ook buiten de zakelijke context contact wilden.
En nu hebben we dus één date gehad, en dat was heel fijn.
Aan haar heb ik mijn vragen voorgelegd, waarom ik twijfelde aan mijn werkdiagnose autistisme.
Zij legde me uit dat autisme wel degelijk kon, omdat ik vrouw ben.
En dat na het lezen van het boek Aspergirls van Rudy Simone, me meer duidelijk zou worden.

Uiteraard kan zij als Asperger vrouw geen diagnose stellen van mij.
Noch kan ik het zelf.
Feit is dat alleen de psychiater waar ik dus wel of niet een afspraak mee heb, dat zou kunnen.
Maar er was één ding wat mijn nieuwe vriendin vertelde, aan het einde van onze date, waardoor de schellen van mijn ogen vielen, en ik wist:
Ik ben het.
Want op onze zakelijke afspraak zag ze direct bij binnenkomst dat ik anders was.
Ze vertelde: “Ik dacht meteen, “Oh! Dit gaan we even anders doen!””
Ik mocht veel langer blijven dan al haar andere afspraken, en ik ging weg zonder dat ze haar formele vragenlijst had afgewerkt of de contracten had geregeld.
Aangezien ik me niet kon herinneren dat ik iets raars of ongebruikelijks had gedaan, vroeg ik of ze kon omschrijven hoe haar andere afspraken zich gedroegen, versus ik.

En dat deed ze.
Ik had geen small talk, en maakte echt contact.
Met haar.

~Lauren

Dit blog in het Nederlands is een uitzondering.
Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

#wetbig2 gaat ons allemaal aan

 

Ik zou eigenlijk willen aanheffen met
“Landgenoten!”
Omdat er iets belangrijks gaande is, en ik graag je aandacht wil.
Dus bij deze.

Lieve Landgenoten!
Op dit moment zijn er lieve, begripvolle verplegers, verpleegsters en artsen met man en macht bezig de Wet Big 2 tegen te houden.
Een nieuw onderwijssysteem dat opleiding leidend maakt in wie welk werk doet, terwijl dat nu (nog) op de werkvloer gebeurt.
Dat betekent dus dat in de praktijk blijkt waar iemand affiniteit en talent voor heeft en dat dan de ene MBOer of HBOer naar een werkplek op een Intensive Care gaat, en de ander in een verzorgingstehuis gaat werken.
De extra trainingen en bijscholingen zijn vanaf dat moment afhankelijk van de werkplek.

In het kort kun je dus zeggen dat iedereen die je nu naast je bed krijgt zich echt in de praktijk heeft bewezen op die functie – je MBO of HBO diploma is een startpunt en daarna ligt alles nog open.
Nou ga ik even totaal voorbij aan hoe of waarom ooit het idee is ontstaan dat dit systeem verandering behoeft, maar suffice to say dat wekenlang artikelen lezen erover me nog helemaal nergens van heeft kunnen overtuigen behalve van wat ongelofelijk rigide de mensen zijn die met #wetbig2 zijn gekomen.
Kijk, dat je decennialang met een wetsvoorstel bezig bent over beroepsdifferentiatie dat geen enkel zichtbaar doel meer dient in 2019, dat kan de beste overkomen.
Ik vergelijk het met dat spelletje dat je in een kring dingen in elkaars oor moet fluisteren en dat er dan na veertig jaar iets heel anders uitkomt dan wat ooit de bedoeling is geweest, dat viel eigenlijk wel te verwachten.
Zeker als je moet opkomen voor een beroepsgroep die zo ongelofelijk overbelast is dat iedereen die op de werkvloer stond in elk geval geen tijd had om naar de vergadertafel te komen, hoewel er ook toen al plenty signalen zijn geweest vanaf de werkvloer, dat dit slecht gedigged zou worden.
Anyway.
Ik dwaal af.
Waar het om gaat is dat waar de reactie had moeten zijn:
“Sorry!”en dan “Hoe kunnen we zorgen dat het vak van verpleegkunde aantrekkelijk wordt of blijft voor nieuwe instroom, we onze bestaande mensen belonen en waarderen, en ook de patient uiteindelijk een kwaliteitsverbetering krijgt?”
Nou het woord kwaliteitsverbetering doet (waarschijnlijk) pijn aan je oren, right? 
En terecht.
Het monster dat Value Based Health Care (VBHC) heet, blaast zijn hete adem al tegen de poort. Het weet dat als #wetbig2 er eenmaal door is, het een peuleschil is om de poort open te stoten en het zijn vernietigende werk kan doen.
Pardon?
Dat hoor ik natuurlijk helemaal niet te zeggen!
Ik ben een leek!
Wat weet ik nou van Value Based Health Care!
Nou niet zoveel maar wel twee dingen.
Numero uno.
Het heeft te maken met registratie, protocollen, verantwoording afleggen en het woord Tayloriaans wordt in de mond genomen. Ik heb bedrijfskunde gestudeerd en zelfs in de jaren 90 was Tayloriaans al geen goed woord.

Het stond voor een zielloze opdeling van werk.
En we weten allemaal de voorbeelden van de thuiszorg medewerkers die een bepaald aantal minuten kregen (en soms zelfs nog krijgen!) om iemands haar te wassen en aan te kleden.
Wat me brengt bij het tweede wat ik weet van VBHC:
Ik zou me afschuwelijk voelen als ik wist dat iemand een bepaald protocol moest afdraaien en op geen enkele manier beloond werd om contact te maken, anders dan om iets afgevinkt te krijgen.
Ik heb liever iemand die de foute beslissing maakt, maar dat in alle integriteit samen met mij, op dat moment, heeft gedaan.
Dan iemand die me er als een nummer doorheen rammelt en de juiste beslissing maakt.
De schade op mij als patient is in het tweede geval groter.
Als ik mag kiezen, en een periode als deze waarin de boel open ligt en er grote druk is zowel beroepsdifferentiatie en “value” based health care (welke waarde wordt dan gemeten hè? kun je je afvragen) te accepteren, heb ik het voor het zeggen.
En jij ook.
Wij hebben het allemaal nu voor het zeggen.
En de verpleegsters ook, en die zijn daar leidend in, maar op dit moment zijn zij praktisch de enige die proberen te redden wat er te redden valt.
We kunnen ze niet laten opdraaien voor iets waar we straks allemaal de dupe van worden, als dit net als de zorgverzekeringen in handen van commerciëlen komt.
Want reken er maar op dat er mensen rijk worden van VHBC, en van nieuwe beroepsprofielen en opleidingen. Die mensen gaan zeggen dat ik me er niet mee mag bemoeien omdat ik geen verstand van zaken heb, en de tegenstanders van #wetbig2 napraat.
Maar als ik iets heb geleerd van de afgelopen 11 jaar, sinds de crisis van 2008, dan is het:
Follow the money.
Terwijl alles in de zorg zou moeten beginnen bij:
Follow the patient.
En dat wil de verpleging heel graag doen, maar ze kunnen niet naar ons kijken als er van bovenaf al veertig jaar lang aan hun bevoegdheden en salariëring wordt gezaagd.
Als ik zorg nodig heb dan wil ik iemand die de tijd heeft, rust heeft, en aan wie ik in ieder geval kan vragen:
“Ik weet dat er allemaal regels zijn over welk traject nu ingezet moet worden. Maar als je nu op je intuitie vertrouwt? Als je het helemaal zelf mocht weten, en je zou mij echt de allerbeste kans willen geven om te genezen, wat zegt je gevoel dan?”
En als we dan ook nog in een wereld zouden leven waar voor het eerst in de geschiedenis ruimte is om dáár iets mee te doen?
Dat zou helemaal mooi zijn.

~Lauren

Wil je ook als patient je stem laten horen?

Je kunt helpen door op de social media die je gebruikt te zoeken op #wetbig2 of #wetbig2vantafel, en stukken die je interessant vindt te delen en de schrijvers ervan te gaan volgen.
Of je kunt bijvoorbeeld beginnen bij deze video
of
dit stuk van Syp Wynia

Dit blog over zorg en in het Nederlands is een uitzondering.
Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Brief aan Daphne Gakes

Hoi Daphne,

Ik heb je vanavond gezien op Theater Avenue, in Nijmegen, in tentje 2.
En aan het einde van de voorstelling vroeg je of wij met je van gedachten wilden wisselen over wat wij van jou konden leren en andersom;
En of we tegen al onze vrienden wilden zeggen dat je er morgen weer staat.
Van 19.00- 22.00 om het hele uur.
Of nou ja, dat laatste vroeg je niet, maar dat wil ik wel heel graag doen, want ik verwacht niet dat het erg lang gaat duren voor je in het theater staat en er geen stoel meer te krijgen is.
Laat staan een gezellig houten bankje waar we bijna bij je op schoot zitten, en regelmatig een dikke knipoog krijgen van je.
Vandaar ook dat mijn feedback de vorm van deze blogpost heeft gekregen:
Ik denk dat wij voornamelijk iets van jou kunnen leren.
En dat niemand het risico moet willen lopen dat er een uitgever, regisseur of personal coach teveel, zich met jouw leven heeft bemoeid en er per ongeluk wél rust, reinheid en regelmaat in je leven is gekomen.
In plaats van seks, chaos en kattenkwaad.
Ik heb er 13 jaar persoonlijke ontwikkeling opzitten, waarvan ik er minstens drie heb besteed aan het onderzoeken van de mogelijkheden net zo te worden als jij.
Dit bleek volstrekt onmogelijk.
Maar wat je wel van mij kunt leren, is waarom je vooral niets moet veranderen aan wie je bent.
De basis is:
Het gewone leven is uitgevonden voor mensen die niet kunnen wat jij kan.
Als iedereen wel zou varen bij onvoorspelbaarheid en avontuur; Als iedereen een lichaam had waar de gulzigheid naar het leven vanaf spatte;
Als iedere tiener zich achtergesteld voelde omdat ze niet meemochten op inbraken, omdat ze het tutje van de Havo waren?
Dan zou de wereld zoals we die kennen niet bestaan.
Geen monogamie, geen hypotheken, geen gescheiden afvalinzameling, geen bewust ouderschap. Dan zaten we iedere avond met z’n allen bij het kampvuur, en was het een volkomen verrassing wie die nacht bij wie sliep, en zorgden we als stam voor de alle kinderen.
Waarschijnlijk is dit geen nieuws voor je, maar het kan maar even gezegd worden. De Westerse normen en waarden zijn voor snowflakes, Daphne.
Jij kan veel meer.
Op dit moment ben ik vanuit mijn werk als yogadocent heel erg bezig met energie (gaaaap) maar vanuit dat perspectief kan ik je wel vertellen waar je talent ligt.
Jij kunt twee dingen die anderen niet kunnen:
Heel veel energie door je lichaam laten stromen, levensvreugde, genot, plezier, verlangen.
En je kunt dit opwekken of opnemen vanuit dingen die voor zeer veel anderen inclusief ik, te onzeker zijn (ik ben ook een snowflakeje).
Bijvoorbeeld uit seks of avontuur.
Je kunt het vergelijken met je spijsvertering:
De meeste mensen moeten eten met mate en zich van bepaalde voedingsmiddelen bijvoorbeeld gefrituurd voedsel, al helemaal onthouden.
Maar jij zou dan diegene zijn met de spijsvertering als een kanon, en je zet alles om in energie. Alles wat je niet nodig hebt, voert je lichaam probleemloos af.
Dus wat het ook gaat worden met je boek, je relaties, of je wens naar een kind waar je een kleine hint naar maakte van rammelende eierstokken:
Neem nooit advies aan van en voor snowflakes.
Jij bent een bonafide sneeuwstorm.

~Lauren

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

Je kunt volgen op

Het verhaal van het wilde yogadocentje

zo zag het wilde yogadocentje eruit in 2015

Er was eens een wild yogadocentje.
Ze was natuurlijk niet altijd een wild yogadocentje geweest.
Ze was ook ooit een wilde scholier, een wilde student en een wilde jonge werknemer, maar in Nijmegen kende men haar als het wilde yogadocentje.
Vooral in 2018 maakte het yogadocentje het erg bont.
Iedere dag wilde ze iets anders met haar leven. En hoe bozer mensen op haar werden dat ze nu weer haar plannen had gewijzigd, hoe erger het werd.
Eerst ging ze privélessen geven, omdat er met groepslessen geen droog brood meer te verdienen was.
Daarna stopte ze helemaal als ondernemer omdat ze niet meer de puf had haar nieuwe praktijk tot een succes te maken.
Toen ging ze fulltime schrijven, met het vage plan een gewone baan te nemen.
Maar het wilde yogadocentje werd als schrijver zo ongelukkig dat ze zelfs haar wildheid verloor. 
De opluchting dat ze nu in elk geval nog maar één tijdrovende hobby had (namelijk schrijven), en geen yoga meer gaf, hing als een strop om haar nek, samen met de Madonna kruizen afgezet met diamantjes. 
In 2019 ging ze weer yoga geven. Ze was keiblij toen ze erachter kwam dat als ze yoga gaf als hobby, en niet omdat het geld moest opleveren, dat ze het heel leuk vond.
Vooral omdat ze tegen iedereen had gezegd dat ze alleen nog maar kortlopende programma’s gaf, of éénmalige themalessen die ze in gedachten “shows” noemde.
Maar er knaagde iets.
Yogadocentje moest van zichzelf gaan werken, maar bij het idee van een nette baan met haar studie waarbij ze zichzelf van haar minst wilde kant moest laten zien, werd het yogadocentje heel erg verdrietig.
Ze begon zelfs overal ongelukkige werknemers te zien, die door hun bedrijven werden mishandeld en gegaslight
Hoe moest dat nou verder?
En toen kwam er een rockster naar Nijmegen, Jon Bongiovi.
Het wilde yogadocentje leefde helemaal op, want ze kende hem van toen ze nog een wild Havo 3 scholiertje was. 
Ze begon liedjes te zingen, en schreef de ene post na de andere. Ze maakte yogaprogramma’s, videofilmpjes: Het wilde yogadocentje was nog nooit zo productief geweest.
En toen ze op een dag wakker werd, keek ze in de spiegel en zag ze tot haar verbazing dat ze helemaal geen wild yogadocentje was.
En ook geen wilde werknemer, of student, of scholier.
In de spiegel keek een stoere blonde vrouw met grijze ogen haar brutaal aan. Een vrouw die het niet uitmaakte wat haar werk was, want ze zou het allemaal compleet rocken and out of de park knocken.
Zonder het te weten was ze uitgegroeid tot een echte rockster.
En ze leefde nog lang en gelukkig.

~Lauren

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

Je kunt volgen op

Dag wishy washy toes in the water! Hallo All-In Ondernemer!!

Kittens Inc: Voor al uw carriereadvies. (foto ter illustratie, mijn katjes willen nog niet op de foto)

Het was maar een eerste oriëntatie.
En mijn post op LinkedIn gaf ook duidelijk aan dat ik alleen op zoek was naar een carrière waarbij ik mijn beide personal brands aan kon houden:
Onder mijn echte naam als yogadocent, YouTuber en tekenaar van een cartoon.
En dit schrijverspseudoniem, waar ik al dertien jaar onder werk.
Dat stond dus wel in die eerste verkenning.

Dat mijn Purpose Work, dus schrijven onder pseudoniem en mijn werk als yogadocent, gewoon moeten kunnen blijven bestaan.
Vooral dat eerste (mijn pseudoniem) sluit alle functies waarbij je een visitekaartje van een bedrijf bent al uit, tenzij het de Canal Pride is (de Waal Pride, hoe cool zou dat zijn), of een functie als nachtburgemeester van Nijmegen.
Dus ik had al zo n vermoeden dat mijn carrièreswitch na 16 jaar ondernemerschap wel eens lastig kon worden.
Stiekem – maar dit is heel stiekem! – vergeleek ik mezelf met Christian Grey, de miljardair uit 50 Shades of Grey.
Omdat hij een traumatische jeugd heeft gehad, is hij nu naar eigen zeggen: “50 Shades of fucked up”. Wat waarschijnlijk ook de verklaring is dat hij op zijn 28e als succesvolle vrijgezel toch nog niet aan de vrouw is.
Er zit een steekje los.
Maar Anastacia Steele ziet hierin een buitenkansje om een miljardair aan de haak te slaan, en na wat opstartproblemen weet ze hier haar eigen spin aan te geven, en gaat ze er met de buit vandoor.
Zij wordt Mrs.Grey.

Nou zo zag ik mezelf ook: Ik was me er zeer bewust van dat het voor bedrijven niet ideaal is als iemand zo erg al een eigen gezicht heeft naar buiten toe, en dagelijks zijn eigen messaging doet.
Ik was al 50 Shades of ZZP-er.
Dat kan nogal ontwrichtend werken, zelfs als ik me met geen woord uitlaat over mijn werk, wat ik totaal niet van plan was.
Maar je weet nooit wat mensen tussen de regels door lezen, en tel daarbij op “menen te lezen”, en je hebt de poppen aan het dansen.
Overigens heb ik er helemaal geen blog of personal brand voor nodig om de poppen aan het dansen te krijgen want dat heb ik al als ik één keer “door het beeld loop”.
Dus wat dat betreft verleen ik de wereld een dienst met dit uitgesproken pseudoniem, want daarmee geef ik gedupeerden in elk geval iets om hun grieven aan op te hangen.
Maar ik dwaal af!
Even dit verhaallijntje van Christian Grey afhechten, maar zoals hij miljardair is in harde dollars, zo ben ik dat emotioneel.
Ik ben zeer vermogend. Zo kan ik:
Echt contact maken.
Aandacht geven.
Mensen lezen.
Begrijpen.
Laten groeien.
Maar ik doorzie ook zeer complexe machtsstructuren, omdat ik weet wat iemand beschermt (welk belang) zonder dat ik dat kan weten.
Als je dat combineert met mijn talent al te ontwrichten door “door het beeld” te lopen, kan een bedrijf me inzetten als een ware Two-Puncher:
Een soort geheim agent, die slechts bij hoge uitzondering wordt ingezet.
Dan loop ik eerst loop ik door het beeld, waardoor de bestaande machtsverhoudingen aan diggelen vallen.
En dan maak ik met de juiste persoon contact en vraag ik hem naar een voorstel te kijken, wat ik graag aan hem wil laten zien.
Het werkt beter bij hems dan bij haars.
En het werkt ook alleen als ik zelf hart voor de zaak heb, want ik ben heel empathisch dus ik zal nooit iets verkopen als ik denk dat die persoon er zelf geen belang bij heeft.
Maar goed, dan heb je ook wat.
Verder kun je mij inzetten als HR medewerker zonder enkele formele macht, en dan ga ik praten met alle mensen die hun kont tegen de krib hebben gegooid. Want dat zijn echt mijn lievelingsmensen.
Of machtige mannen, waarvoor iedereen siddert van angst. Die vind ook leuk.
Ik heb ook een speciaal gebaar, dat ik mijn tien vingers ophoud en met ze beweeg een beetje alsof ik aan het typen ben.
En daar hoort een opgewonden gezichtje bij van: “Lekker ontrafelen! Leuk!”
Ook mijn tijdelijke programma VICE – strategie en relatieadvies, is hier opgebaseerd:
Vertel me je probleem.
En ik help je de macht terug te pakken.
Hoe ingewikkelder, hoe leuker. En je mag ook echt heel erg boos zijn op die andere persoon, dat maakt me niks uit. Waarschijnlijk geef ik je nog groot gelijk ook nog.
Maar daarna gaan we zoeken hoe je dit probleem op een fijne manier op kunt lossen. Want ik werk niet met geweld ofzo:
Harmonie is niet altijd haalbaar, maar je hoeft geen olie op het vuur te gooien.
Maar die tien enthousiaste vingertjes, en die blos op mijn wangen als ik eraan dacht dat voor een werkgever te mogen doen?
Die zorgden er dus ook voor dat ik echt enthousiast was om te gaan werken!
Het was niet alleen maar een soort “Oh! Verlos me van mezelf en mijn bestaan als ondernemer!”
Er was oprechte interesse.
En op die maandag dat ik die verkenning op mijn LinkedIn zette, was ik dus ook wel degelijk intrinsiek gemotiveerd.
Het leek me zelfs goed voor mijn werk als yogadocent én als coach, om zelf ook een gewone baan te hebben, omdat ik dan beter zou begrijpen wat er speelt bij mijn klanten.
Tot zover de theorie.
Want toen kwam de dinsdag, moest ik afscheid nemen van mijn logeerkat, en kwamen mijn twee nieuwe katjes en toen?
Was.
Alles.
Anders.
Ten eerste krijg ik geen slaap meer, want de eerste nacht heeft er eentje de hele nacht gehuild. Het was te zielig voor woorden, dus ik lag met een gebroken hart tot na vier uur wakker terwijl ik er woensdag uiterlijk om 7 uur eruit moest.
En inmiddels huilen ze niet meer, maar is het s nachts wel Cirque du Soleil hier, én heeft er één naar alle waarschijnlijkheid Giardia waardoor ik vanaf volgende week twee keer per dag antibiotica moet gaan geven.
Oh, en even mijn trauma’s mag gaan verwerken dat ik waarschijnlijk mijn beide katten die ik hiervoor had, in de laatste levensfase allebei aan Giardia heb verloren.
Dus toen ik vandaag achter de computer ging zitten, op een riante 5,5 uur slaap maar nadat ik alweer twee keer verontrustend ruikende poep had opgeruimd?
En ik ging de links bekijken die mensen me hadden gestuurd van werving en selectie hier in Nijmegen, en ik nam eens een kijkje op de Randstad site?
Toen werd het mij al heel snel duidelijk dat ik hier helemaal geen tijd voor had.
Het idee mezelf na zo n ervaring als yogadocent en schrijver, te moeten gaan verkopen om ergens intrinsiek gemotiveerd aan de slag te mogen gaan?
ALS het me al zou lukken, dan hoefde er maar “dit!” te gebeuren of de boel, de baan, de zorgplicht voor mijn poezenkinders en het fundament voor mijn geestelijke rust hingen weer aan een zijden draadje.
Een nieuwe baas, een overname door een ander bedrijf, een ontslagronde en ik kon weer van voren af aan beginnen.
Het prijskaartje voor de uitdaging ook als werknemer zeer succesvol te worden, werd wel heel hoog.
Dan maar geen ego, waar ik dat op kan bijschrijven.
Dan maar geen persoonlijke ontwikkeling van: “Nou en toen ben ik in 2019 werknemer geworden, en daar ben ik toen ook heel goed in geworden. Net als in mijn liefdesleven, dit was mijn tweede pad.”
Ook de intellectuele uitdaging van de complexe machtsstructuren van groepen, het enige dat ik nooit zou kunnen realiseren in mijn 1-op-1 werk, verloor zijn glans.
Het enige waar ik aan kon denken, waren die kleine katjes hier, die gewoon de komende 15 jaar een mama nodig hebben die én financieel voor hen kan zorgen én bij voorkeur veel thuis is, maar op zijn minst flexibel is als ze ziek zijn.
Bijvoorbeeld omdat er ééntje keivieze Giardia poep heeft die je niet zomaar moet laten liggen, of omdat ze s ochtends eerste de boel op stelten zetten voor je ze eindelijk hebt gevangen voor hun medicijnen, en ja – je moet bij Giardia altijd alle katten behandelen, niet alleen degene met klachten.
Ik zag mezelf dat al uitleggen als ik om half tien helemaal bezweet op mijn werk verscheen.
Wat maandag nog een goed idee had geleken – een vast inkomen, een intellectuele uitdaging, een ontwikkeling – dat werd met de komst van mijn twee nieuwe katjes een rampscenario.
Nou begrijp me niet verkeerd.
Ik zeg niet dat ik nooit een baan zal nemen, want ik wil wél die financiële zekerheid.
Maar het idee dat ik daar intrinsiek gemotiveerd voor moet zijn is kolder van de bovenste plank.
Ik ben gewoon ondernemer, yogadocent, schrijver, coach. En dáár heb ik jaren ervaring in, en dáár ga ik mijn leven op bouwen.
En voor de rest ben ik een gun for hire, als dat voor kortere of langere tijd nodig zou moeten zijn, maar ik stap helemaal van het idee af, dat ik dat voor mezelf doe.
Ik heb in het verleden weleens gezegd dat ik, als dat zou moeten, kernkoppen zou verkopen als dat betekent dat ik mijn katjes een goed leven kan geven.
Maar blijkbaar was ik ergens van het pad afgeraakt, en had ik geen duidelijk beeld meer van mijn motieven.
Ik heb nieuwe katten (te lang?) uitgesteld omdat ik mijn inkomen niet op de rit had én omdat ik na het overlijden van mijn laatste katje Max wist dat er binnen een jaar een giga verbouwing in mijn huis zou zijn, waarin ik er niet kon wonen.
Met twee katten op drift zijn dat leek me niks.
En hoewel ik al langere tijd wist dat de prijs van 16 maanden zonder katten veel te hoog was geweest, en zeker vele malen hoger dan drie weken een kat-vriendelijk vakantiehuisje huren, had ik niet door dat ik tot en met de laatste dag voordat ze kwamen VOLLEDIG DE WEG KWIJT WAS.
Hoe heb ik ooit kunnen denken, dat een werkgever beter in staat is voor me te zorgen, dan dat ik dat zelf kan?
Na 16 jaar ondernemerschap, 20 jaar, als je mijn vorige bedrijf er ook nog bijrekent?
Gekkenwerk, echt gekkenwerk.
Nogmaals, ik sluit niet uit dat ik in de toekomst bij tijd en wijle ernaast werk. Want de katten komen op 1 en ik doe wat ik moet doen.
Maar mijn doel, mijn leven, alignment:
Schrijven, yoga, ondernemen.
En die conclusie heb ik de afgelopen weken al meerdere keren getrokken, en ook dat die driehoek onbreekbaar is. Ik kan van schrijven, yoga, ondernemen er niet één uittrekken.
Maar ik lijk nu pas te betekenen wat dat betekent.
* kijkt op Lingobal *
“En werknemer staat ….. niet op de kaart!”

~Lauren

Ik kom snel met een geweldig yoga aanbod voor Zeg maar Lauren!
Ik kan het bijna niet voor me houden, maar ik doe het toch.
Subscribe op dit blog als je het eerste yogaprogramma van Zeg Maar Lauren Yoga wilt ontvangen.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

overig aanbod:

VICE
strategie en relatieadvies

Je kunt volgen op

Boeken 

Te koop via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen

Copy of YOU MUST WAKE UP AND FIND YOUR PURPOSE!
klik op de foto voor VICE

VICE strategie en relatieadvies Nijmegen

foto 2007 Rob Maartense

Gisteren heb ik een vergelijkbare post geschreven.
Drie uur van mijn leven ingestopt!
In de laatste fase sloeg ik de draft op, logde uit van WordPress, en weer in onder mijn eigen naam/ andere account waar ik een verborgen post had staan die over een vergelijkbaar onderwerp ging.
Kwam ik terug: Alles foetsie!
Er waren nog 56 woorden over, en volgens mij heb ik een kwartier doelloos heen en weer geklikt en naar het scherm zitten staren, tot ik dacht:
“Dit betekent iets. Waarschijnlijk is het niet de bedoeling dat ik dit post.”
Een uur later, op de fiets naar een afspraak in de stad, kreeg ik iets waarvan ik al minimaal een jaar hoopte dat het kwam.
Iets waarvan ik dacht: “Als DAT toch eens zou gebeuren! Dan heb ik mijn hele leven direct op de rit!”
Dat “iets” dat was zin in een baan. Dus niet langer als yogadocent/ondernemer. En zeker niet als schrijver, want als ik iets heb geleerd, dan is het dat de hele dag in mijn eigen hoofd zitten zonder interactie, zelfs mij als introvert horendol maakt.
Nee, een baan met mijn studie Technische Bedrijfskunde maar dan uitgewerkt naar menselijke interactie. Inmiddels ben ik er namelijk van overtuigd dat mijn kennis van menselijke interactie eerder is geworteld in natuurkunde dan in psychologie of soft skills.
Bij het idee complexe machtsstructuren te mogen analyseren, ging mijn bloed sneller stromen!!
Nog steeds!
Dus ineens vond ik het helemaal niet erg dat die blog post gisteren, met mijn nieuwe aanbod, door God was opgegeten en dat hij 56 woorden had laten liggen zodat ik wist dat ik niet gek was geworden.
Maar dat hij iets beters wist.
En van de gedachte aan een echte baan, word ik ook echt blij.
Er zijn natuurlijk wel beperkingen, want ik blijf privéyogadocent en wil alleen in Nijmegen werken. Maar dat leek me geen bezwaar met wat ik een werkgever te bieden heb.
Om te onderstrepen hoe blij ik was met deze nieuwe ontwikkelingen schreef ik groot in mijn dagboek-per-pagina dat ik ging werken en er ongelofelijk veel zin in had. En dat was vannacht om 1 uur.
Edoch!
Wat schetst mijn verbazing?
Vanmorgen om vijf uur ben ik klaarwakker, en stroom over van enthousiasme om dit oude idee, namelijk Vice coaching – gebaseerd op de film Vice van begin dit jaar – ook uit te werken.
En dat ik dat aanbied via deze site Zeg Maar Lauren, waar God gisteren nog mijn vierduizend woorden in de ether had laten verdwijnen.
Misschien gaf het me ook kracht, de wetenschap dat als Vice strategie- en relatieadvies niet de bedoeling is, God ook vandaag gewoon weer alles opeet.
Dus bij deze mijn aanbod aan jou:
Heb je een ingewikkeld probleem, op het gebied van relaties?
Maak dan een afspraak met me.
Het hoeft niet per se een probleem te zijn: Het kan ook een ambitie zijn!
Dat je bijvoorbeeld plezier wilt beleven aan menselijk contact in plaats van stress. Of iedereen voor je wilt kunnen winnen.
Ik werk op basis van empathie.
Ik leef helemaal met je mee, dus ik heb echt skin in the game. Ik sta helemaal aan jou kant als we het op gaan lossen.
Een echte Vice dus.
Maar dat betekent ook dat er een klik moet zijn, we moeten voor elkaar kiezen.
Om te bepalen of je je goed voelt bij me, kun je een duik nemen in mijn werk:
YouTube waar ik op dit moment een serie My Life in Bon Jovi songs aan het opnemen ben.
– de huidige site die je nu leest is Zeg Maar Lauren, waar ik een aantal jaren over film en boeken heb geblogd
mijn yogasite/ echte naam, waar je ook mijn diploma’s en yogalessen op YouTube kunt vinden
Mocht je nog dieper down the rabbit hole willen:
– mijn Engelstalige blog Lauren Harteveld.com
– oude site lsharteveld.nl waar zowel Nederlands als Engels staat
Als je denkt: “Die mevrouw die ligt me wel,” kun je mailen naar:
Lauren info@lsharteveld.nl
Mijn tarief is €119 per uur,  inclusief 21% btw.

VICE strategie- en relatieadvies is een tijdelijk aanbod t/m zondag 16 juni, 2019.
Als deelnemer kun je daarna bijboeken.

Hoe werkt het?

Inmiddels weet ik hoe het komt dat ik zo goed ben met menselijke relaties. Voor een deel is het omdat ik ze zie als een soort natuurkundige formules van verwachtingen en belangen die tussen mensen spelen.
Maar met dit talent werk ik helemaal niet als jij en ik samen zijn, want ik zie alleen jou.
Dus hoe werkt het dan?
Dat is eigenlijk heel simpel, gelukkig.
Je kunt het wellicht zelf al oplossen.
Het heeft ermee te maken dat alles wat een wens, behoefte of verwachting is, je manipuleerbaar maakt.
Bijvoorbeeld met de verwachting dat iemand rekening met je houdt, geef je de macht al uit handen.
Een probleem is dus alleen een probleem zolang je iets van die ander nodig hebt, hetzij een want, hetzij een need.
De oplossing is je zoveel mogelijk te ontdoen van deze needs en wants, en zeker van de emotionele lading die het voor je heeft of iemand er wel of niet aan tegemoet komt.
Zelf pel ik mijn relaties helemaal af, tot ik ze net zo zuiver heb als mijn relatie met katten:
Dat ik van ze kan genieten, zonder dat ik iets van ze verlang. Ze hoeven niet lief of leuk te zijn, om er te mogen zijn.
En op dezelfde manier zijn mensen waar ik een relatie mee heb mij ook niets verplicht. Ze mogen zichzelf zijn.
Ik eindig een verzoek altijd met:
“Mocht dit niet lukken, geef dit dan aan, dan zoek ik naar een andere oplossing.”
Of bij een uitnodiging zet ik:
“Ik zou het superleuk vinden als je komt, maar kijk hoe het bij jou uitkomt.”
De oplossing van ieder probleem is een ander vrij laten in zijn of haar reactie, en er voor jezelf geen emotie aan koppelen.
Uiteraard geldt dit ook voor werkrelaties: geef een ander gelegenheid te reageren vanuit zijn of haar eigen belang of inzichten, en schenk die ander altijd het vertrouwen dat zij weten wat voor hen goed is.
Sterker nog, geef aan dat je erop rekent dat de ander zijn eigen belangen behartigt, want dat jij niet kunt werken als jij voor de ander moet denken.
Uiteraard gaat bovenstaande uit van gelijkwaardige relaties:
Ongelijkwaardige relaties zijn moeilijker, zeker als iemand afhankelijk is van jou. Wat dan kan helpen is je behoefte om er voor die persoon te zijn, los te koppelen van je behoefte leuk en aardig gevonden te worden.
Ook weer net als katjes dus:
Ik zorg voor ze, omdat dat mijn taak is. En dat alleen al geeft me een gevoel van voldoening.
Ik hoop dat deze tips je al een beetje geholpen hebben, om met mededogen naar jezelf te kijken, en wellicht zelfs al naar “de ander”.
We doen allemaal ons best, en we zijn zoals we zijn.
Als je het leuk vindt af en toe iets van me te lezen kun je subscriben op dit blog.
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

Je kunt volgen op

Wat ik heb is zo simpel als 1+1. Tot de macht 474, maal pi en dan daar de wortel van.

bonus hint: Deze vrouw lijdt aan dezelfde aandoening als ik

Het begon zoals alles altijd begint bij mij:
Dat ik het zag in andere mensen.
En in het bijzonder in mensen van de andere sekse, waar ik heel erg verliefd op ben, was, en dus waarschijnlijk nog steeds ben.
Dat soort dingen gaan bij mij eigenlijk nooit over.
(dit is alvast een hint)
Eerst zag ik dat er meer was dan alleen het uiterlijk, waarom ik een man leuk vond.
Een soort liefdes-Ietsisme waar ik mijn vinger niet op kon leggen, maar ik me wel ineens met een schok (nou ja, na het luisteren van 300 Bon Jovi liedjes) realiseerde dat Jon Bongiovi een hele boeiende man was.
Heel bewust van zijn binnenwereld.
Ook met lange haarlak-manen en gescheurde jeans, had hij daar al prima woorden aan weten te geven.
En dat wij meisjes indertijd waarschijnlijk niet zozeer bevangen waren door zijn uiterlijk, als door de emotionele diepgang die daaronder zat.
In de jaren 80 had ik me nog gerust laten stellen door foto’s waarin de band met sponzen strippers stond te wassen, een shoot die ooit voor de promotie van hun Slippery When Wet album was gemaakt.
Maar nu ik terugluister denk ik:
“Hoe hebben we dit- in vredesnaam!- kunnen missen?”
Hoe heeft er ooit één tienermeisje, één muziekjournalist, één DJ, of wie-dan-ook die ooit eens een gitaar heeft vastgehouden, kunnen denken dat Bon Jovi vergelijkbaar was met Poison, Europe, Motley Crue.
Maar dan met een knappere zanger.
Dat hun muziek oppervlakkig was.
En een kwestie van geluk.
Hoe, hoe, hoe?
En hetzelfde gold voor alle mannen waar ik echt heart and soul verliefd op was geweest, en dat ook was gebleven.
Of waarvan de verliefdheid misschien een klein beetje was gezakt, maar waarvan ik wist dat ze hem zo weer zouden kunnen oproepen, als ze zouden willen:
Er was more than meets the eye.
Er was ALTIJD more than meets the eye.
In een Engelstalige blogpost probeerde ik er een draai aan te geven door te suggereren dat er misschien mensen waren die wel puur op uiterlijk konden vallen.
Men? voegde ik er niet eens met een knipoog aan toe.
Maar de blogpost maakte wel duidelijk dat ik erachter was gekomen, dat hoe mooi de man ook was (en dat waren ze, zijn ze), het uiteindelijk iets heel anders was waarom ik op ze viel.
En ik dit naar alle waarschijnlijkheid al had aangevoeld voor we een woord hadden gewisseld.
Want ik was nog nooit op iemand afgestapt die een enorme druif of hork bleek te zijn en ging er dan ook vanuit dat deze intuïtieve communicatie onderdeel was van een sub-species van mensen, die helemaal in contact waren met hun diepste gevoelens en emoties.
Als walvissen, onhoorbaar voor de buitenwereld, praatten onze onderbuikjes met elkaar, en zeiden ze dingen als:
“Hé wat leuk, jij bent net als ik.”
“Ja! Ik kom even naar je toe! Wacht!”
En dan stapte ik op een man af, en hoewel ik altijd zenuwen kon voelen, waren ze prettig. Het was meer opwinding, zoals een achtbaan.
Ik verwachtte niet dat de ander zou zeggen: “Nou, wat doe jij nou hier, gek wijf.”
Want woordeloos hadden we alles al gezegd.
Dus dat er een soort Nieuwetijdse, intuïtieve basis was, waarop onze grenzeloze, diepe gesprekken plaatsvonden, dat wist ik inmiddels.
En ook dat ik zo’n gesprek niet zou hebben met Brett Michaels (Ik heb deze naam niet geGoogled: dit is de tweede hint over waar deze blogpost over gaat!) van Poison, maar wel met Jon Bongiovi.
Wat ik alleen nog niet wist in dit stadium (en überhaupt-ik had ook nog niks op mezelf betrokken hè? Mijn inzicht stond nog in de kinderschoenen!) Maar wat ik dus nog niet wist, was dat er niet zo gek veel spiritueels aan was.
En dat het OOK niet mijn eerste hunch was, namelijk iets seksueel.
Mijn hele leven, of in elk geval vanaf de pubertijd, ben ik ervan uitgegaan dat mannen mij aantrekkelijk vinden omdat ik denk ik meer van seks houd.
En dat heb ik altijd vrij irritant gevonden, moet ik zeggen.
Omdat ze ook als ik totaal geen signaal teruggaf doorgingen met hints. Ook als, zoals een vriendin dat ooit formuleerde, ik inmiddels de stekels uit mijn rug had groeien om ze af te weren.
Nou ben ik gelukkig vrij agressief van karakter, dus als de non-verbale en neutrale afwijzingen niet het gewenste effect hadden, dan was ik vrij snel met schelden en dreigen. Waar ik dan ook nog wel een kick van kreeg omdat er maar zelden mensen zo dom zijn om me uit te dagen.
Maar goed, ik schaarde dit dus allemaal onder een soort hokje:
Ik ben een lekker ding.
En misschien ben ik ook wel een lekker ding, maar wat ik tot dan toe niet had ingezien, dat was dat mijn aantrekkingskracht met mannen die ik wel leuk vond, hier waarschijnlijk bijzonder weinig mee te maken had.
Dat zij zich net zomin uitsluitend tot mijn fysieke kenmerken aangetrokken hadden gevoeld, als ik tot die van hen.
Maar ik loop op de zaken vooruit.
Resumé:
Mijn hele leven ging ik ervan uit dat ik gewoon een lekker ding was, wat betekende dat je na 9 uur s avonds niet in een kroeg moest gaan zitten, maar wat als voordeel had dat als ik een man wél leuk vond, het dan (presumably door mijn Lekker Ding kaart) altijd zo in kannen en kruiken was.
Dus dat was één.
Het Lekker Ding scenario was alles wat ik te zeggen had over waarom mijn liefdesleven eigenlijk altijd kat in bakkie was.
Niet heel erg verfijnd allemaal.
En sinds een paar dagen had ik daar dus een spiriwiri appendix aangehangen, de Walvistheorie.
Dat ik met mijn beau’s op een diepere gevoelslaag had gecommuniceerd.
En dat ik moet constateren dat ik op het innerlijk van een man val, en niet op zijn uiterlijk.
Dit is voor mij net zo schokkend als voor jou.
Mijn lieve vriendin Marieke, met wie ik altijd speel dat we jongetjes zijn en dat we dan Zaza en Pluk zijn en over onszelf praten in de derde persoon,
die reageerde toen ik een keer zei dat ik bij het daten toch meer voor het innerlijk wilde gaan:
“Zaza vindt dit een beetje eng.”
(Deze kinderlijke omgangsvorm van Marieke en mij, is de derde aanwijzing over waar deze blogpost naartoe gaat!)
Even op de half-way marker van deze blogpost, heb je al een idee aan welke “aandoening” ik lijd?
In elk geval, ik vond mezelf een hele pief dat ik erachter was dat de mannen op wie ik verliefd was geweest helemaal niet zo eenvoudig in elkaar hadden gezeten.
Ik schaamde me ook een beetje.
Niet voor mezelf, want ik had weinig illusies over mijn eigen diepgang, maar ik schaamde me voor wat ik hen aan had gedaan.
Ik vond het erg in de buurt van objectivering komen, als dat een Nederlands woord is. Dat ik hen als object, als een Lekker Ding, had gezien.
En volledig voorbij was gegaan, aan hun menselijkheid en uniciteit.
Ik kreeg een beetje buikpijn als ik daaraan dacht, maar goed, beter laat dan nooit. When you know better, you do better.
Ik zou nooit meer de fout maken te denken dat ik op een man viel omdat hij aantrekkelijk was in de klassieke zin van het woord.
Ook niet, of dus vooral niet, als hij dat wel was.
En toen gebeurde het.
Binnen een paar dagen nadat ik het oppervlakkige beeld van mijn Liefdesleven met de Walvisappendix al drastisch had moeten bijstellen, kwam er op Twitter een post voorbij:
Ben jij Sapioseksueel?
Met daarin de verlossende woorden:

“Een sapioseksueel is iemand voor wie de primaire factor voor aantrekkingskracht de intelligentie van andere mensen is.”
Holy.
Fucking.
Christ!
Alles valt op zijn plek! Alles!
Vooral met de tweede omschrijving, waarbij handen en voeten wordt gegeven wat dit in de praktijk betekent:
“de zoektocht naar een verrassing in een goede dialoog en het zich concentreren op onderwerpen als filosofie, natuurkunde, kunst of literatuur. Die intellectuele stimulatie zal zich vertalen in seksuele opwinding en spanning, net als die wordt ervaren door de meerderheid van de mensen.”
Nou heb ik niet zoveel op met wetenschap, maar ik heb laatst nog geconstateerd dat ik historici aantrek als bijen op de honing.
Of misschien eerder dat ik dan de bij ben, en zij de honing.
Hetzelfde geldt voor psychologen. Ik ben dól, op psychologen.
Een psycholoog in het wild ontmoeten, dat is alsof je gratis snoep krijgt, dat ook nog eens goed is voor je tanden.
Vaak kunnen zij woorden geven, aan dingen die je niet begrijpt.
Er is trouwens één iemand anders die dat ook kan, en dat is mijn moeder.
Die zei jaren geleden al dat de reden dat ik vaak moeite heb met mannen én tegelijkertijd juist veel mannelijke vriendschappen heb (ik ben dol op ze!) (lekker kletsen!) veel meer is, dan dat ze aangeven in mij geïnteresseerd te zijn, zonder daarin een poging te doen afgestemd te zijn of het wederzijds is.
Zelfs als het wel wederzijds zou zijn, dan nog, kom met wat beters zeg!
Onafgestemd tegen mij zeggen dat je mij leuk vindt, dat werkt als een rode lap op een stier.
Dan denk ik:
“Ja en nu? Nu ga ik op mijn rug liggen met mijn pootjes in de lucht?!
WERKT DIT OOIT?! IS ER OOIT 1 VROUW ONDER DE INDRUK GEWEEST HIERVAN? DIT HAD ZO LEUK KUNNEN ZIJN! IK WILDE SAMEN NAAR DE KROEG EN VRIENDSCHAP EN NU MOET JIJ HET ZO NODIG WEER VERPESTEN MET JE SLAPPE COMPLIMENT DIT WORDT DUS NOOIT WAT!!!”
Nou op zo n moment, dan grinnikte mijn mama en zei ze:
“Dit gaat heel ergens anders over. Dit zit veel dieper.”
En dan hing ik aan haar lippen. Wel erg dus, dat mijn moeder tijden geleden al heeft uitgelegd hoe ik in elkaar zit, maar goed.
Dus ik vroeg:
“Hoezo dan, mama? Dat is toch echt onwijs stom als ze denken dat zo n slap complimentje werkt? Dat is toch irritant?”
Zij vertelde me dat ik op zoek was naar een goed gesprek, en een intellectuele match zocht.
“En zo n man valt gewoon direct door de mand.”
Oh.
Oké.
Ja, dat is misschien wel zo. Dacht ik dan.
En nu wéét ik dat het zo is.
Dat ik die mannen niet zozeer heb uitgekozen omdat ze in contact staan met hun gevoel, hoewel ze dat honderd procent zeker weten ook wel doen.
Maar om goede gesprekken met ze te voeren.
Daarom ben ik ook zo dol op mijn mannelijke vrienden.
We zijn geen minnaars maar toch hebben we op onze eigen manier een soort intellect seks door de goede gesprekken. En zoals ik al liet doorschemeren, zijn deze gesprekken bijna zonder uitzondering minder persoonlijk dan met vriendinnen.
De mannelijke vrienden vertellen me over de geschiedenis van Nijmegen, geopolitieke bewegingen, of bieden een verklaring voor iets waar ik zelf niet uit kom. Ze maken grapjes waarvan ik schuddebuikend onder de tafel eindig, en die ik tien jaar later nog kan hervertellen.
Het zijn mannen die blijven staan in mijn aanwezigheid, niet terugdeinzen. Ze knipperen nog niet met hun ogen als ik ze vraag of we een keer uitgaan, maar als ze instemmen dan zijn ze er ook.
De laatste maanden begon ik me al te realiseren dat ik selectiever moest zijn wie ik in mijn omgeving toeliet.
En dat in die context mannen die uit zichzelf al afzeiden of moeilijk deden, zelfs degene waar ik indertijd bij mijn moeder geheime tirades over hield, dat die groot gelijk hadden dat ze niet kwamen opdagen.
Want dat het gevaarlijk voor ze was.
Dat tenzij je bestand bent tegen mijn VOLLE aanwezigheid, dat we elkaar dan ook moeten vermijden, want ik word er doodongelukkig van de hele tijd op eieren te lopen.
Precies binnen de lijntjes te blijven van wat jij intimiderend vindt.
En voor jou is het ook niet gezond.
Dus ik was al zover dat ik me ervan bewust was dat ik iets zorgvuldiger moest zijn met wie ik toeliet. En niet alleen voor mijn eigen veiligheid, maar je moet geen Golden Retrievers bij de leeuwin zetten.
Zet daar maar een historicus of een psycholoog neer, die kalmeren dat beestje zo met een spannend verhaal over de piramide van Geops of pareren mijn stelling dat het Stockholm syndroom een sociaal smeermiddel binnen gezinnen is.
Nou, laatste kans.
Weet je al wat ik heb?
Weet je al waarom ik gedurende de jaren heb gespeeld met de gedachte dat ik autistisch, hooggevoelig, of narcistisch was?
Of waarom het me meer dan tien jaar heeft gekost om mijn seksualiteit uit te vogelen en ik uiteindelijk erop uit ben gekomen dat ik een minnares ben:
Mijn liefde moet iedere keer opnieuw gewonnen worden.
En ik wil iedere keer die van hem moeten winnen.
Het mag nooit een vanzelfsprekendheid zijn.
Dat ik hem leuk vind, en hij mij, dat is een gegeven dat er bijna niet toe doet, omdat het slechts een startpunt is.
Of zoals mijn moeder het zegt:
“Dan heb je nog niks.”
Dus waarom heb ik van alle relatievormen de meest ingewikkelde, die van een minnares, gekozen? En die heb ik (leuk weetje) (of misschien wel heel verontrustend weetje) ook nog opgespiced met een spannend spel, of dat hebben we eigenlijk samen gedaan:
Consent play.
Je kunt dan denken aan doktertje spelen of play rape-je spelen.
Dus dat is een spelletje waarbij alles zogenaamd tegen mijn zin gebeurt. Op een dieper liggende laag (interessante woordkeus in dit verband) is er een “Ja”.
En die voedt hij, maar zonder dat ik ook echt “Ja” ga zeggen.
En zeker geen “ja meester!”
Ha ha ha .
Dus hij doet het tegen mijn zin in. Voor de taalpuristen, ook die laatste grammaticaal overbodige “in” van tegen de zin (in) is onderdeel van wat wij samen hebben. Ook onze eigen wereld.
Maar goed, tijdens het spelen zelf gebeurt er dus niets kinderachtigs en ziet het er van buitenaf waarschijnlijk behoorlijk fout uit. Maar hij voelt precies aan wat ik wil, en ik heb hem ook echt nodig.
Normale seks kan ik volgens mij niet eens meer. Het moet echt heel erg spannend zijn.
De gemiddelde man was allang afgehaakt. En terecht! LOL
Ben je er al uit wat het is?
Of zoals Theo en Thea zeggen:
“Ben je er al achter, wat we uitgebeeld hebben?”
THE THING dat alles verklaart, van de ingewikkelde spelletjes in bed tot de fantasiewereld van Pluk en Zaza waar ik met mijn vriendin in woon.
Van mijn sapioseksualiteit tot mijn conclusie dat ik een gevaar oplever voor mensen die mij niet aankunnen.
Hoewel ik altijd opkom voor de zwakkeren, altijd.
Ik heb een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor rechtvaardigheid als het de zwakkeren betreft, maar zelf ben ik voor de duvel niet bang.
Sterker nog, geef mij maar de duvel.
Is tenminste een waardige tegenstander.
Nou?
Any thoughts?
En alleen al het feit dat je helemaal tot onderaan deze blogpost hebt gelezen, betekent dat het iets is, dat jij ook hebt.
Dat ook bij jou vermoedelijk kan verklaren waarom heel veel dingen (Small talk!! Ieuw!!) echt totaal niet lekker lopen. Of waarom mensen je, terwijl je niks met hen te maken hebt (juist dan!) aanvallen.
Waar ik via de omweg van Jon Bongiovi, en al mijn exen, en mijn sapioseksualiteit, en zelfs Catherine Tramell, de hoogbegaafde schrijver/mindfuck serial killer uit de Basic Instinct films achter ben gekomen is dit:
Ik ben zelf heel intelligent.
En mocht ik het al lachwekkend hebben gevonden dat ik bij mannen op hun intelligentie zou vallen (wat ik dus absoluut doe):
De gedachte dat zoiets aards en volstrekt eenvoudigs als mijn eigen hoge intelligentie, mijn lot tot op grote hoogte heeft bepaald?
En niet vermeend autisme, hooggevoeligheid, en zelfs narcisme?
Mind. Blown.
Seriously.
Ik ben ook totaal niet slim, als ik het vergelijk met mijn andere drie familieleden.
Ik bedoel, DUH!
Ik was degene die naar Bon Jovi luisterde, en zich afvroeg wanneer seks nou begon, in plaats van die saaie middelbare school.
Ik heb Havo gedaan, en daarna pas het VWO, twee jaar in één.
Versneld dus twee jaar in één.
Dat lijkt misschien een dead-ringer dat ik mezelf intelligent zou moeten vinden, maar ik gaf de credits aan de school waar ik zat, waar ze een voortraject van vier maanden hadden, dat je inging nog voor je de uitslag van je Havo examen had. Extra tijd dus.
We waren in september nog met 20 leerlingen en er zijn er 18 geslaagd.
Daar ging ik mezelf geen extra props voor geven.
Vervolgens heb ik twee keer zo lang over mijn universitaire studie gedaan, en heb ik gefaald in mijn academische carrière. Ik nam de baan zelfs alleen maar zodat mijn vader zich geen zorgen over me hoefde te maken.
Toen hij stierf, verviel de noodzaak voor de baan.
Poef!
Baan weg.
Maar niet heel goed voor mijn zelfvertrouwen.
Toen ging ik de yogaopleiding doen.
In vier jaar, wat er ook voor stond dus dat lijkt heel normaal. Maar van de 50 eerstejaars waren er welgeteld 2 die dat haalden.
Dit keer verklaarde ik het rappe studietempo door mijn antagonistische karakter.
De opleiding had ons namelijk aangemoedigd er lang over te doen. Ze krijgen daar geen extra geld voor ofzo. Het is echt goedbedoeld.
Bij de anderen had dat de gewenste dempende werking, en had de kennis vast beter in kunnen dalen. Maar mijn reactie was:
“DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN GODDAMN IT! VIER JAAR EN GEEN DAG LANGER AL WORDT HET MIJN FUCKING DOOD!”
Ik leefde en ademde die emotie tot ik de handtekening op mijn yogadiploma zette.
En nu is het 2019, en ik heb net vorige week mijn yogapraktijk opnieuw opgezet. Voor privélessen, en daar word ik blij van, maar ik draag nog steeds de sporen van mijn ondernemingsavontuur als gewone yogadocent.
Waarbij ik na vijftien jaar ondernemerschap nou niet bepaald als slimste yogadocent van Nijmegen uit de bus was gekomen, dat ik me de kaas van het brood liet eten door de jongere garde.
Toch moest zelfs ik achteraf toegeven dat er talloze redenen waren waarom yoga groepsles voor mij een slecht idee was. Ik was me ervan bewust dat ik heel goed ben in 1-op-1, omdat ik dan echt contact kan maken.
Maar dat ik ongeschikt ben als generieke yogadocent.
Nu zou ik daar zelfs nog wat aan toe willen voegen: Gevaarlijk.
Tenzij je als deelnemer (3 opties)
Valt onder mijn Robin Hood reddersinstinct;
Of we een intellectuele klik hebben;
Of we samen Pluk en Zaza kunnen spelen omdat jij ook een hele fantasiewereld met een eigen taal in je hoofd hebt?
Dan moet je helemaal niet bij mij zijn.
Ik heb heel lang en vaak gedacht, en dit was zo n moment dat ik dacht dat ik narcistisch was:
“Mensen moeten niet op zoek zijn naar yoga.
Mensen moeten op zoek zijn naar mij.”
En mijn nieuwe praktijk voor privélessen is daar ook op gebaseerd.
Ik presenteer mezelf alleen als persoon en heb geen pagina over alle voordelen van yoga en privélessen, omdat ik ervan overtuigd ben dat als yoga an sich je aanspreekt, we er nog niet zijn.
“Dan heb je nog niks,” in de woorden van mijn moeder.
Yoga is het spirituele Lekkere Ding: Het lijkt vrij generiek, maar er komt heel wat bij kijken voor er ook op andere vlakken een match is.
En net zoals het uiteindelijk verkeerd afloopt met mannen die zich tot me aangetrokken voelen omdat ik een Lekker Ding ben.
Zo heeft het verhaal net zomin een happy end, als je voor het generieke idee van yoga komt.
Het roept totaal verkeerde verwachtingen op, die ik niet waar kan maken. Want het contact gaat bepaald worden door iets dat vele malen dominanter is:
Mijn intellect.
Mijn brein zet een veel grotere stempel op mijn sociale contacten, mijn problemen, mijn hele leven, dan welk yogadocentschap of welke seksualiteit dan ook.
Twee plus twee, tot de macht 474, maal pi en dan daar de wortel van, keer zo grote stempel.
Mezelf zien als de domste van de familie was een fout.
Mezelf zien als yogadocent ook.
En de kwalificatie Lekker Ding is ronduit lachwekkend.
Ze passen net zo min bij mij, als dat ze bij de complexe Catherine Tramell uit Basic Instinct passen.
Het goede nieuws is dat ik een stuk minder moordlustig ben dan Catherine, en dat het aan mijn zijde, in mijn bed, les, of met mij op date, de veiligste plek op aarde is, als we elkaar ontmoeten op basis van onze menselijkheid, onze kwetsbaarheid.
En het goede nieuws is ook dat het aan mijn zijde, in mijn bed, les of met mij op date, zelfs een hele bruisende en geweldige plek is, wanneer we door elkaar geboeid zijn.
Maar voor iedereen daartussen, is contact met mij niet zonder risico.
En ik zou zelfs zeggen:
Het is ronduit gevaarlijk.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!