Before Sunrise (1995) | aantekeningen

 

Voor mijn Engelstalige dagboekserie uit 1995, kijk ik films uit dat jaar of eerder.
Wat zou mijn 23 jarige zelf eruit gehaald hebben?

Het verhaal van twee mensen die één nacht de diepte ingaan, maar daarna geen relatie krijgen zal Lauren in 1995 bekend voorkomen.
Tenminste;
Als ik haar de herinnering meegeef van Benjamin.

Benjamin is mijn muze vanaf het moment dat ik begon te schrijven.
Hij zit in mijn allereerste boek Mango, maar wie goed zoekt kan hem ook vinden in 22 erotische verhalen.

Benjamin is een man met wie ik vóór mijn 23e, inderdaad een vergelijkbare nacht heb gehad, als Jesse en Céline in Before Sunrise.
Alleen had ik nog niet besloten of ik de nacht met Benjamin ook aan mijn fictieve zelf “Lauren95” ging geven.

Mijn vijf jarige relatie die in december 2019 eindigde, is keurig vertaald naar de jaren 90.
In plaats van een getrouwde zakenman had Lauren vijf jaar een affaire met een jongen van haar eigen leeftijd.

Ook de eerste liefde van Lauren, een jongen die net als de hoofdpersoon uit “Before Sunrise” ook Jesse heette, kwam zowel voor in mijn moderne werk van LS Harteveld, als in de serie over de jaren 90 die ik aan het schrijven ben.

Maar had jaren 90 Lauren in de vijf jaar met haar minnaar Bear ook nog een ervaring van één nacht met Benjamin gehad?
“Before Sunrise” heeft me doen besluiten; Ja.
En niet om de verkeerde redenen, die ik al eerder had bedacht namelijk om haar liefdesleven weer een beetje kleur te geven.

Want als ze in december 1994 Bear kwijtraakt als minnaar omdat hij een gewone relatie wil die naar huisje boompje kindjes gaat, en ze in de zomer van 1995 afhaakt op seksueel gebied omdat haar aidsfobie weer roet in het eten gooit (real time: Covid) dan is het logisch dat ze zou terugdenken aan de nacht met Benjamin.
Het opvoeren van Benjamin in mijn dagboek waarin ik mijn huidige leven “vertaal” naar 1995, zou er zeker bij gebaat zijn om over Benjamin te schrijven, zodat t verhaal niet totaal op zijn gat valt.

Toch zag ik meteen dat het zo niet werkt.
Schrijven, zelfs dagboek schrijven, is niet zoals het echte leven waar je schaamteloos je ex kunt opzoeken op Facebook als je effe niet zo lekker loopt met dating en alles.
En Covid definitely qualifies als dat t niet zo lekker loopt met dating en alles.
Maar we gaan geen trucs uithalen om dat dagboek vol te krijgen.

However.

“Before Sunrise” is een enorm pleidooi om dit soort nachten altijd te blijven koesteren.
Het legt haarfijn uit dat je zelfs zonder aidsfobie maar met een andere hindernis, zoals Jesse en Céline die op twee continenten wonen, ook tot de conclusie kunt komen dat je er beter aan doet om het bij die nacht te houden.

In “Before Sunrise” wordt dat helemaal uitgepraat, maar je zou het kunnen zien als een proces dat bij velen die wel voelen dat er nog een hoop te overwinnen is waardoor het direct super serieus gaat worden, gewoon onbewust gaat.

Ik voelde onbewust aan dat als ik verder was gegaan met de man die ik in mijn boek Benjamin noem, ik een enorm monster (mijn fobie) mee zou brengen dat alles zou vernietigen wat we die nacht hadden.
Eigenlijk was er geen keuze.

Ook Jesse en Céline kunnen de intimiteit aan en durven daarin alles te geven, precies zoals Benjamin en ik deden, juist omdat ze in een vroeg stadium besluiten dat ze niet verder zullen gaan.
Ik had een vriend toen ik Benjamin ontmoette, en dat feit heb ik aangevoerd als reden dat hoe leuk we het ook zouden hebben, er niks seksueels zou gebeuren. 

Die reden klopte niet. 
Het was de fobie en niet de andere relatie die ik had, waarvan ik wist dat het uiteindelijk te zwaar zou worden om echt iets met hem te beginnen.
Maar pas nu ik “Before Sunrise” zie, besef ik me dat als ik geen “Nee” had gezegd, als ik niet in een vroeg stadium zo helder was geweest over de beperkingen van ons contact;
Dat de hele avond waarschijnlijk anders was gelopen.

Dat je dan helemaal niet zo diep durft te gaan…. als het allemaal nog “ergens” heen moet.

Ik heb nooit meer zo’n nacht gehad, zoals met Benjamin.
En ik dacht altijd dat dat was, omdat niemand zoals Benjamin was.
Wat natuurlijk ook zo is, want het was een hele bijzondere man.
Nu nog waarschijnlijk.

Maar door deze film zie ik dat de nacht waarschijnlijk zo mooi was omdat we wisten dat het de enige was.
En dat wisten we weer omdat ik had gezegd dat er niks zou gebeuren, omdat ik een vriend had.
Ik gaf mezelf één nacht vrij, al was het dan alleen geestelijk en niet lichamelijk.

Maar tientallen jaren later, in de eenzaamheid van de Covid crisis kan ik me er nog aan warmen.

Dat is pure magie.

~Lauren

De nieuwe dagboek aflevering van Lauren, waarin ze zich ook laat inspireren door Before Sunrise, verschijnt op mijn Engelstalige blog;
1995-1996; book 2 of my performance project

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog over films. De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020

2. I M NOT CHANGING MY FUCKING SHOW

3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman

4. Blote Kont- (Nederlands)

5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

De beste manier om deze uitgaves te volgen is via dit blog,
Facebook,
of Twitter:
https://twitter.com/LSHarteveld

De autist zoals we hem nog nooit zagen & mijn Meta over autisme | Actiefilm The Accountant (2017)

Dit wordt een lastige recensie omdat ik eigenlijk niet van plan was na mijn vorige post, die al vanuit autistisch perspectief geschreven was, ooit nog 1 letter te weiden aan autisme.
De vorige post stond zelfs hoog op de nominatie om verwijderd te worden door mij, to get it over with once and for all.
Autisme?
Weet ik niks van.

Nadat ik mezelf had gediagnostiseerd, overheerste de opluchting.
Ik kon zoveel verklaren!
En het stomme is dat ik er jaren eerder al aan had gedacht toen er meer bekend werd over ongediagnostiseerd autisme bij volwassen vrouwen.
Ik herkende toen al genoeg.
Eigenlijk heb ik me in die fase te snel laten “geruststellen”, maar ik denk dat niemand die een thuisdiagnose stelt met een artikel van de RTL nieuwssite, dat zo serieus neemt dat je op basis van alleen dat een maandenlang traject gaat inzetten.
Maar inmiddels was het jaren later, en was ik vastgelopen.
Tot iemand me er toen aan herinnerde dat ik jaren daarvoor al had gedacht aan autisme.
Bingo!

Het was raak, zoveel was zeker.
Dat ik was vastgelopen en de daarop volgende klachten, pasten naadloos op autisme.

Maar in de maanden dat ik op de wachtlijst stond voor een diagnose, stuitte ik op zoveel belangen en in mijn ogen ook onkunde, dat ik besloot het hele diagnosetraject en alle hulp af te wijzen.
Ik koos ervoor mijn mond te houden en mijn eigen dingen te gaan doen.

Deze post is een breuk met het voornemen mijn mond te houden.
Evenals het feit dat ik de vorige post heb laten staan en niet heb verwijderd.
Weet je, er is gewoon zo weinig over mijn / “ons” perspectief op de wereld.

Ik wil die post laten staan, en ik ga deze ook gewoon schrijven.
En mocht ik ondertussen toch weer per ongeluk de poort naar de hel ontdekken, nou ja, dat zie ik dan wel weer.

Misschien is het onderwerp autisme ook gewoon te belangrijk voor me.
En! En!
Ik wéét nu ook waarom ik mijn zwijgen verbreek bij de actiefilm The Accountant. En dat ik niet “bang” hoef te zijn dat ik na andere films en Netflix series over autisme ook iedere keer de behoefte ga krijgen ze te recenseren.

De Accountant is namelijk uniek.
Het is onvergelijkbaar met de films en de series waarin autisten als hele lieve mensen neergezet worden;
Wat we óók zijn!
En het feit dat er zo’n knuffel tegenbeweging is?
Chapeau, hard nodig, kom maar door.
Alles beter dan het beeld van de gevoelloze robot wat we decennialang aan onze tail hebben gehad. 

Nee, The Accountant gaat een brug of drie verder dan dat.

Ten eerste heeft The Accountant (net als alle andere autisten die ik zelf ken) een hart van goud.
Dus geloof de (Netflix) series maar; Wij zijn echt heel erg lief, en het is een verademing om in een wereld met zoveel onechtheid, iemand te ontmoeten die zo authentiek zichzelf is.
Koester ons maar!

Maar, zoals ik al zei:
De Accountant gaat verder dan dat.
Hij is niet alleen een briljant accountant, een dienst die hij aan de hoogste bieder verkoopt en een skill waarmee hij het enige echte wapen van deze tijd tot in de puntjes beheerst namelijk financiële terreur – hij is ook een getraind militair.
Een soort financiële James Bond, die zowel 15 jaar aan financiële administratie kan doorlichten in één nacht, als de moordenaars van zijn vriend onschadelijk kan maken met een steakmes uit de pizzaria.

Ik heb er lang over nagedacht waarom de autist, als je hem vergelijkt met andere mensen waar “iets” mee is, altijd buiten de boot valt.
Als je autisme ziet als een natuurlijke variatie in de populatie, wat ik doe, dan kun je het vergelijken met homoseksualiteit.

Homoseksualiteit was tot 1973 een psychiatrische stoornis, en stond tot 1986 in de DSM als “verstoring van de seksuele orientatie”.
Maar het ging om gezonde mensen, die het label ziek kregen.

Maar de vergelijking met autisten gaat niet helemaal op want het verschil is dat autisten vaak hulp nodig hebben.
Ze zijn afhankelijk van anderen voor eenvoudige dingen.

Dan zou je autisme dus beter kunnen vergelijken met verstandelijk gehandicapten (wat we niet zijn: Er zijn zelfs aanwijzingen dat de combinatie verstandelijke beperking en autisme onmogelijk is), met psychiatrisch patiënten (wat we ook niet zijn, omdat wij zo geboren zijn), of met lichamelijk gehandicapten.
Wat we ook zelden zijn, hoewel er wel aandoeningen zijn die vaker voorkomen bij autisten, zoals bijvoorbeeld bepaalde unieke hartklachten en motorische problemen. 

Maar autisten zijn gezonde mensen, met anderswerkende hersenen waardoor ze informatie anders verwerken dan niet-autisten.
Daardoor kunnen ze andere dingen, maar ze kunnen ook andere dingen niet.
Daarvoor hebben ze vaak hulp nodig, net als mensen die met een fysieke of verstandelijke beperking zijn geboren.

Dat wringt natuurlijk; Hoe kun je hulp nodig hebben als je gezond bent? 

Daarom wordt “in de volksmond” een autist die geen hulp nodig heeft een hoogfunctionerende autist genoemd, en een autist die wel hulp nodig heeft, krijgt dat bijvoeglijk naamwoord niet.
Zo wordt ook duidelijk waarom autisme, nog meer dan alle andere handicaps, een “social disability” is.
Hij is direct gelinkt aan de context, aan de maatschappij.

Social disability is een handicap die is ontstaan doordat de maatschappij is ingericht op de meerderheid van de mensen.
Niet omdat je op zich minder uit het leven zou kunnen halen, of minder gelukkig zou kunnen zijn, met jouw “aandoening”.

Handicaps zien door de bril van “social disability” in plaats van medische termen, is erg in opmars de laatste jaren.
Gehandicapten worden gehandicapt gemaakt doordat de samenleving niet op hen is ingericht.
Als 100% van de bevolking een zintuig had dat niet werkte, of een andere beperking had, dan was de samenleving zo ingericht dat iedereen, ongeacht zijn of haar beperking, er zijn weg in kon vinden.

De samenleving kan het zich veroorloven geen rekening te houden met mensen die anders zijn. Dat is al zo sinds de landbouwrevolutie toen de mens stopte met jagen, en er dorpen en steden ontstonden.
Ineens was niet iedereen meer betrokken, of zelfs nodig, om eten en drinken te vinden, en ontstonden wetenschap en kunst.
Het was het begin van wat wij beschaving noemen.

De landbouwrevolutie was het moment dat de bevolking explosief toe kon nemen, omdat de welvaart toenam.
Maar deze samenleving werd naar de behoeften van degene die werkten ingericht;
Daar begint dus al social disability.
Dat je misschien juist wél bij de jagers en verzamelaars een plek had gehad, maar in deze nieuwe samenlevingen niet meer.
De werkelijkheid waarbinnen werd gewerkt was voorspelbaarder, en daarom was er geen functie voor, of geen vanzelfsprekende aanwezigheid meer van, andersdoenden of andersdenkenden.

De landbouwrevolutie zorgde ervoor dat er een nieuwe samenleving ontstond die qua voedsel iedereen kon voorzien.
Maar tegelijkertijd had diversiteit voor het voortbestaan van de populatie haar functie grotendeels verloren.

Eenzelfde ontwikkeling kunnen we zien sinds industriële evolutie, sinds de Tweede Wereldoorlog, en de laatste slag, sinds de digitalisering;
Hoe minder mensen er hier, in Nederland, nodig zijn om het werk te doen, naar hoe minder mensen de samenleving is ingericht.
De marge is zo nauw geworden, dat allerhanden mensen ineens “patiënt” zijn geworden, die in de generatie boven mij nog gewoon hadden kunnen werken, trouwen, kinderen krijgen, enzovoorts.

Halverwege de jaren 50 was er een veel grotere diversiteit.
Er vielen veel en veel minder mensen buiten de boot, als het ging om het opbouwen van een bestaan.
En hoewel vrouwen ontslagen werden als ze gingen trouwen, en er een verzuiling was die hele volksstammen van elkaar gescheiden hield, w
aren er ook goede kanten aan.
Eén daarvan was dat er veel meer mensen mee konden draaien dan nu.
Er was met veel minder mensen “op papier” iets aan de hand.

Dit gold ook voor de autisten.

Terugkijkend in de geschiedenis wordt ervan uitgegaan dat alle grote wiskundigen autistisch zijn geweest. Maar ook kunstenaars.
Zelf vind ik bijvoorbeeld dat “zelfs” iemand als Picasso, vanuit de hypothese dat hij autistisch was, veel verklaarbaarder is in zijn vaak bekritiseerde gewoonte waarbij hij van intense relatie naar intense relatie ging;
Dan vanuit het idee dat hij bv een persoonlijkheidsstoornis zou hebben.
Ook Obama, van wie mensen lange tijd geopperd hebben dat hij een persoonlijkheidsstoornis zou hebben omdat hij zo charmant en tegelijkertijd onbenaderbaar was, wordt nu veel vaker als autistisch gezien als mensen proberen dat ongrijpbare te definieren.

Als je uitgaat van het idee dat iedereen die ooit op wetenschappelijk of artistiek gebied iets heeft betekend voor de mensheid, autistisch was,
zal het je nog niet meevallen om daar het tegendeel van te bewijzen.

Er zijn ook wetenschappers die zich er hard voor maken, dat we een sterker onderscheid moeten leren maken tussen autisme en hoogbegaafdheid.
Dat gaat nooit lukken.
Ze zijn precies hetzelfde.
Zowel autisten die heel veel hulp nodig hebben, als de verstrooide professoren die nooit gediagnosticeerd worden omdat hun partner de eerste behoeften voor hem of haar regelt, en de secretaresse de tweede;
Die hebben eenzelfde “diversity” in hun hersenen.
Alleen de één heeft er toevallig één waar op dat moment in de samenleving behoefte aan is, bijvoorbeeld omdat er net computers zijn uitgevonden;
En de ander heeft een diversity die wij niet begrijpen, of waar we geen communicatiemiddelen voor hebben om met hem of haar te communiceren.

Maar stel je eens voor dat hij of zij in een samenleving geboren zou zijn, waar er Shamanen waren?
Waar er contact was met de natuur, met gene zijde, en met een wereld waar de jagers en verzamelaars niet konden komen?
Zouden ze dan niet juist in gezelschap van dat ene lid van de stam, dat geen contact had met deze wereld, hun antwoorden krijgen?
Ik zie zijn of haar moeder voor me;
Van iemand die het pijnlijk vond dat haar kind geen plek had bij de dagelijkse bezigheden, naar een vrouw met aanzien omdat haar zoon of dochter de sleutel tot een heel ander universum bleek te hebben.

Nou, terug op aarde bij The Accountant, worden de zaken wat eigentijdser opgelost.

De vader van het hoofdpersonage, wil van zijn zoon iemand maken die weerbaar is, en geeft hem een Spartaanse militaire training.
Iets waar de film mee wegkomt, omdat ze aangeeft dat dit “de foute” keus was. De vader gaat in tegen het advies en aanbod van een zeer geavanceerd instituut waar ze zeer respectvol met hun bewoners omgaan.
Het zijn dan ook de laatste vijf a tien minuten van de film waarin we terugkeren naar deze plek, uit de jeugd van hoofdpersoon Christian Wolff, die deze film zijn context geven.

Die duidelijk maken waarom de keus van de vader zijn autistische zoon in een militaire vechtmachine te vormen, aan alle kanten fout was, maar waar één fout, een denkfout die ik overal in de maatschappij en in het beeld van autisten heerst tegenkom, voorkomen wordt.
De vader onderschat zijn zoon niet.
Hij twijfelt niet aan de kwaliteiten van zijn zoon.

En dat maakt The Accountant als film over autisme, uniek.
Dat maakt dat andere series of films over autisme, die zich richten op begrip over het voor niet-autisten ongemakkelijke gedrag en gewoontes van de autist, er mijlenver bij achterblijven.
The Accountant als film richt zich niet op begrip en al helemaal niet op medelijden, en portretteert de autist als een briljante en weerbare man.

Dat is niet perfect.
Dat is niet compleet.
En er is meer te vertellen over autisme, dan het stereotype van het mannelijke wiskundige genie dat zijn gevoelens niet kan uiten.

Maar The Accountant is een stuk meer empowering dan het nu in opkomst zijnde beeld uit series en televisieseries dat we alleen maar soms briljant zijn, maar dat we verder vooral heel erg onhandig en stuntelig zijn, en bij allerhande zaken hulp behoeven.
Het beeld van de knuffelautist, hoe lief het ook is, en hoe zeer ik het ook kan beamen uit mijn omgeving en natuurlijk van mezelf, is een beeld wat uiteindelijk te ééndimensionaal is om echt bevredigend te zijn voor hen om wie het gaat. 

Autisten zijn onder ons geweest, since the beginning of time.
En er zijn tijden geweest dat we zeer nodig waren, omdat diverse omstandigheden vroegen om een diversiteit in visies.
En er zijn tijden geweest, zoals nu, waarin er maar één type autist was die in popular demand was.
Dat zijn in ons tijdperk de autisten die in de IT werken.
En ik denk dat iedereen, autisten en niet-autisten, ontzettend blij is met zo’n grote groep briljante mensen, die vaak al vanaf vroeg in de pupertijd hun eigen computers bouwen.
Ik had ooit een kennis die me vertelde over een middag waarop zijn zoon vanuit zijn zitje in de winkelwagen, de weegschaal in de supermarkt had gedeprogrammeerd.
En toen hij hem vervolgens op de grond zette, er al snel vandoor ging en alle vriezers uitzette.
That shit cannot be taught!
Het moet echt in je zitten, en gelukkig leven we in een tijdperk waarin voor iedereen die affiniteit heeft met computers, een gouden toekomst is weggelegd.

Maar voor de rest?
De autistische mensen die hulp nodig hebben?
Daarvoor is het nog steeds zo belangrijk om los te komen van het idee, dat omdat ze hulp nodig hebben, ze niet hoogfunctionerend zouden zijn.

In het instituut uit The Accountant, een huiselijk landhuis met een gezellige sfeer, omschrijft de neuroloog het zo:

“What if we’ve been wrong?
What if we’ve been using the wrong tests to qualify intelligence in children with autism?
Your son is not less than.
He’s different.

Your expectations for your son may change over time.
They might include marriage, children, self-sufficiency.
They might not.

But I guarantee you if we let the world set expectations for our children,
they will start low, and they will stay there.

Maybe your son is capable of much more than we know.

And maybe, just maybe, he doesn’t understand how to tell us.
Or, we haven’t learned how to listen.”

Na de eerste fase waarin mensen bang waren van autisten, zijn we nu in de fase dat de zorg voor autisten hand in hand gaat met lage verwachtingen van wat ze kunnen.

Dat is in mijn ogen veel schadelijker voor autisten dan een actiefilm waarin een autist als een moordmachine wordt neergezet.

Het enige waar ze het over eens lijken te zijn,
is het hart van goud.

 ~Lauren

The Accountant is voor €2,99 te bekijken op Pathé thuis

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog over films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:
Engelstalig blog
Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
2. I M NOT CHANGING MY FUCKING SHOW
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4.
Blote Kont- (Nederlands)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

De beste manier om deze uitgaves te volgen is via dit blog, Facebook,
of Twitter: https://twitter.com/LSHarteveld

 

 

De Beentjes van Sint-Hildegard/Mind my Mind gezien door een autist

Wat me het meest verbaasde bij De Beentjes van Sint-Hildegard, was hoe vaak er gelachen werd.
Kijk, dat ik het zelf erg grappig vond, om die vrouwelijke bemoeizucht waar ik me sinds mijn studententijd al aan ergerde, eens lekker uitgespeeld te zien? Dat vond ik wel logisch.
Ik stak ineens prettig positief af, in vergelijking met Gedda uit De Beentjes van Sint-Hildegard. 

Maar voor mannen is mijn lage Gedda gehalte uiteindelijk toch iets waar ze zich onprettig bij voelen.
Zelfs mijn partner waar ik 16 jaar mee samen ben geweest, en met wie ik een geweldige Jip en Janneke/ Villa Kakelbont achtige relatie had, heeft na mij een relatie gekregen met iemand die zeer georganiseerd en gestructureerd was, en die (voor zover ik dat meekreeg) een heel stuk van de regie overnam.
Dus dat ik ontzettend moest lachen toen Jan uit De Beentjes, zijn “Fuck that shit”- moment had, en in opstand kwam?
Ja, dat was wel logisch.
Wat moest ik anders? Al sinds mijn studententijd kwamen deze vrouwen mijn leven binnen, via de mannelijke vriendengroep.
Inmiddels weet ik dat ik gewoon niet van groepen houd, en dat het met een “vriendin van” heel gezellig was als onze partners niet in de buurt waren;
Maar toch vond ik onze groep als geheel leuker toen er nog geen stelletjes waren. 

Ook in mijn liefdesleven lijk ik het altijd af te leggen tegen Gedda’s.
Ik probeer altijd een beetje een beeld te krijgen wat de concurrentie is, en het is nooit zo dat de man diep twijfelt tussen mij en een whiskey drinkende, getatoeëerde comédienne. 

En dat maakt het lastig.
Want als de man inderdaad behoefte heeft aan wat we dan – omdat ik geen ander woord kan verzinnen – maar even “een normale vrouw” zullen noemen, tja…
Dat gaat over zulke andere skills en kwaliteiten, zo’n andere manier van contact maken en invulling geven aan je relatie:
Dan moet je mij niet hebben.

Ik lijk ook niet zo goed met vrouwen overweg te kunnen, hoewel ik inmiddels vijf goede vriendinnen heb. Maar meer in het algemeen.
De enige vrouwen met wie ik spontaan klik, zijn degene die net zo full-on, badass, en unapologetic zijn als ik, en die ieder uur wel een “Fuck that shit” moment hebben, en de boel in een hogere versnelling gooien.
Totaal geen problemen mee.
Sterker nog, en dit is wel een grappige anekdote in dit verband, ik heb meerdere keren meegemaakt dat ik in een gezelschap kwam waar men zich afvroeg of ik het wel zou kunnen vinden met * insert vrouw met uitzonderlijk pittig karakter en harde lach * en vervolgens verbaasd was dat we binnen tien minuten over de grond rolden van het lachen om grappen die niemand begreep, en dat de rest zich ineens zelf buitengesloten voelde.

En ik kan het ook heeeel goed vinden met hardrock meisjes, cat ladies, Reylo’s, en dierenverzorgsters!
Wat een mooi bruggetje is naar de andere film: Mind my Mind.
Want er is een reden, dat ik deze films samen bespreek.

Mind my Mind is de eerste film die probeert autisme te beschrijven vanuit het oogpunt van een autist.
Ik vond het een hele lieve film, maar ik had er weinig aan omdat ik wel weet hoe een autist denkt.

Sinds zomer 2019 denk/weet ik dat ik autistisch ben.
“Denk” omdat dit is hoe niet-autistische mensen willen dat je dat formuleert als je geen diagnose hebt van een psycholoog. Ik heb net een hele alinea gedelete, over wat ik daarvan vind. 
En ik zeg “weet” (dat ik autistisch ben) omdat het binnen de autistische gemeenschap ganz normal is om jezelf te diagnosticeren, omdat je wel weet als je je leven lang a fuckload of energy kwijt bent aan doen of je normaal bent om geaccepteerd te worden.

Voor ons, autisten, is het net zo min nodig langs een psycholoog te gaan om “vast te stellen” dat je autist bent, als dat je naar een boekhouder zou gaan om vast te laten stellen hoeveel geld je op je eigen bankrekening hebt staan.
Dat weet je wel.

Autistische hersenen zijn anders, net zoals mannen- en vrouwenhersenen verschillen van elkaar. En daar accepteren we ook niet, dat één van die twee een afwijking genoemd zou worden en de ander als gezond wordt bestempeld.
In de drie maanden dat ik autisme heb onderzocht, ging mijn geestelijke gezondheid heel erg snel achteruit.
Van het mind-blowing Eureka! -moment toen ik eindelijk besefte wat ik had, naar het zinkende gevoel hoe dieper je graaft in wetenschappelijke artikelen.

Als ik nog een week had doorgezocht had ik de poort naar de hel gevonden.

In november had ik mijn Fuck That Shit moment, en ben ik eruit gestapt.
Ik heb nog twee maanden gewacht voor ik mezelf van de wachtlijst voor diagnose haalde, maar dat had ik ook direct kunnen doen.
It was final.

Maar ik draag mijn eigen autisme en autisten zelf, nog steeds een warm hart toe. Daarom ging ik dus naar Mind my Mind.

De film was een feest van herkenning, maar in een gesprek erover hoorde ik mezelf zeggen – lichtelijk geïrriteerd zelfs; “Ja, voor mij zou het handiger zijn, als we een film zouden hebben over hoe een niet-autist denkt. Daar ben ik nou wel benieuwd naar.”

Die film is er nu!
De Beentjes van Hildegard was voor mij een kijkje in het hoofd van niet-autisten.
De relatie tussen Jan en Gedda is een overdreven versie van iets dat ik bij andere stellen ervaar, maar dat mijn vriend en ik volgens mij niet hadden. Hoewel ik er geen woorden aan kan geven.

Ik wil hier, een halve dag nadat ik deze blogpost schreef, graag een extra alinea kwijt, waarom ik denk dat veel autistisme, met name bij vrouwen mét relaties, onopgemerkt blijft.
Je moet het je zo voorstellen: Omdat de meeste mannen, ook autistische, het prettig vinden de regie uit handen te geven, komt er een ongelofelijke regellast bij vrouwen terecht.
Dus ook als je geen talent hebt voor dingen regelen, en geen intrinsieke behoefte hebt om voor je man de beslissingen te maken:
Je zult wel moeten.
Ik heb in mijn langetermijn relatie echt ervaren dat ik boven mijn macht moest werken, omdat ik -hoewel ik autistisch was- nog steeds de meest aangewezen persoon was, om lastige sociale situaties op te lossen.

Dat veel autistische vrouwen vaak alleenstaand blijven is dus niet zozeer omdat we niet functioneren in een relatie.
In tegendeel.
Maar juist omdat ook wij, net als andere vrouwen, to the rescue schieten, ten koste van onszelf. We veranderen alleen waarschijnlijk nooit in Gedda’s, maar we kunnen wel kribbig en controle behoeftig worden, omdat we de stress niet aankunnen.
(einde extra alinea)

In de film De Beentjes van Sint-Hildegard, zit ook een vrijgevochten vrouw; Julia, een fotografe.
Ze woont alleen in een prachtig huis in het bos, en verklaart de afwezigheid van een man in haar leven met:
“Ik wil een vrijer. Geen kind.”

En ook in Mind my Mind zit een vrouw die niet voldoet aan het beeld van “normaal”: Gwen, de kameleon verzorgster.
Omdat ze een relatie krijgt met de hoofdpersoon Chris, en hij degene is die autisme verbeeldt, heeft waarschijnlijk niemand eraan gedacht dat zij ook autistisch zou kunnen zijn.
Maar
ik moet de eerste dierenverzorgster nog zien waarvan ik uitsluit dat ze autistisch is. En al helemaal van exotische dieren.

Aan het einde van De Beentjes van Sint-Hildegard heeft Jan eindelijk de moed aan Gedda te vragen of het misschien iets minder kan met de bemoeizucht. Maar ze antwoordt dat hij nu iets van haar vraagt wat ze helemaal niet is. En ook nooit gedaan heeft alsof ze dat is.

Nee, dan had Jan fotografe Julia of kameleon verzorgster Gwen moeten kiezen. Of een whiskey drinkende, getatoeëerde comédienne.

Of mij.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
2. I M NOT CHANGING MY FUCKING SHOW
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4.
Blote Kont- (Nederlands)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

The best way to receive updates on when these books are ready is to follow this blog. The subscription button to this blog is on this page, probably on the right.
.
Facebook page

 

De zeer welkome female representation van One Harley Quinn

Birds of Prey is zich op geen perfecte film. Misschien is het zelfs geen goeie film, of haalt het de status vermakelijk niet eens.
Zeker niet voor wie bekend is met de comics en recente versies van Harley Quinn schijnt Birds of Prey een onbevredigende film te zijn geworden.
Voor mij was het allemaal nieuw. 

Voor wie wel bekend is met het DC Universum, zal Birds of Prey zoiets zijn als voor mij  The Rise of Skywalker;
Je kunt wel van de daken schreeuwen dat de verhaallijn van de overpowered heroine die aan het einde van de film in d’r eentje overblijft in de woestijn met een robot, in plaats van in de armen van haar dark prince,  TOTAAL NIET in lijn is met het grotere verhaal uit de eerdere twee films, maar wat schiet je ermee op?

Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen blij te zijn voor alle bezoekers die er geen last van hadden en die van The Rise of Skywalker konden genieten zonder constant te moeten denken aan hoe goed het had kunnen zijn.
En, in mijn ogen gebaseerd op de eerdere twee films, ook had moeten zijn.

Voor “ons”, grofweg gezegd voor de vrouwelijke nieuwe fans van Star Wars die pas bij de broeierige sfeer van de sequel trilogy zijn aangehaakt,  zijn maar twee films gemaakt en wij hebben nooit een slot gekregen.

Misschien dat ik daarom zo ongelofelijk blij ben met Birds of Prey?
Want als we dan toch een onafhankelijke overpowered actieheldin moeten hebben, laat het er dan maar één zijn die met gevoel voor drama de chemische fabriek opblaast waar zij en haar foute vriend The Joker altijd uitzinnige seks hadden. 
Tenminste daar ga ik van uit als jullie hoofdkwartier met zoveel toeters en bellen midden in de nacht met de grond gelijk gemaakt moet worden.
Dan heb je t wel echt leuk gehad samen.

Laat het dan maar een hedendaagse Pippi Langkous zijn die in het asiel smelt bij een reusachtige rebound hyena, en als antwoord op de asielmedewerker die haar toelispelt dat hij in natura betaald kan worden, hem laat opeten door haar Bruce, zoals ze de hyena noemt.
En ze eet dropveters met Bruce, ieder aan één kant beginnen totdat ze hem een dikke smakkerd kan geven.

En aangezien de schuld voor het niet inlossen van de belofte van Star Wars, bij de zeer luide en dominante mannelijke fans van Star Wars wordt gezocht,
die ten tijde van The Last Jedi haatcampagnes tegen Rian Johnson en actrice Kelly Marie Tran hebben opgezet en die jarenlang online hebben getrolld tegen alle Reylo’s (fans van de Kylo Ren/ Rey liefdesrelatie), kan Birds of Prey waar werkelijk alle mannen slecht en overbodig zijn, er voor mij prima tussendoor!

Zeker omdat mijn minnaar het in december uitmaakte, en ik net zoals Harley Quinn aan de kant werd gezet.
Ja, daar moest nog eventjes wat verwerkt worden bij mij.

Zo’n film over dat mannen het vleesgeworden kwaad zijn, daar kon ik met plezier twee uur naar kijken. 

Aan het eind heeft Harley Quinn iedereen uit de weg geruimd die haar dood wilde, en de vriendinnen die te netjes waren gaan lekker met elkaar verder zodat Harley haar eigen ongebruikelijke pad kan vervolgen.
Ze heeft het dik voor mekaar met in haar hand haar favoriete ei-kaassandwich, en ze rijdt een coole cabrio waar Bruce achterin zit.
Samen rijden ze de toekomst tegemoet.

Ze heeft haar leven weer op de rit en zelfs eindelijk haar visitekaartje op orde.

Harley Quinn & Associates:
Badass Motherfuckers.

Zo is dat.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
2. I M NOT CHANGING MY FUCKING SHOW
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4.
Blote Kont- (Nederlands)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

The best way to receive updates on when these books are ready is to follow this blog. The subscription button to this blog is on this page, probably on the right.
.
Facebook page

De dagen dat je je eigen boeken nodig hebt

 

Er zijn van die dagen dat je je eigen boeken nodig hebt.
Dat je heel even je debuut Mango aan moet raken; een novelle over een pittig meisje dat geplaagd wordt door een fobie die met seks te maken heeft, maar die uiteindelijk haar angst overwint.

Dat je heel even met je vingers door een spiritueel seksueel boek moet gaan dat je op Aswoensdag in 2007 kocht om jezelf moed in te praten.
Dat als je toen, aan het begin van je nieuwe leven met niet meer dan één boek over hoe je een onafhankelijk single moet zijn, het voor elkaar kreeg?
Dat je het dan nu ook kan.

13 Jaar later en met nota bene een eigen boek dat je geschreven hebt:
Een gidsje Witte Tijgerin, waarin je de mindset van dit eerste boek van deze Chinese Taoistes, vertaalde naar de moderne Westerse tijd.

En dat je de 22 Erotische Verhalen die je schreef lang voordat je de ideale minnaar gevonden had, avonturen die je op papier vastlegde zodat ze in elk geval daar vast gebeurd waren;
Dat je die verhalen weer even moet zien om te weten dat je eerst je bestemming moet weten, en je op één lijn moet komen met je dromen van dat universum gevuld met geheimzinnige seksuele avonturen, voor je de poort kunt vinden en naar binnen mag.

Het laatste boek dat ik heb uitgegeven ging over de eerste twee jaar met mijn minnaar Mr.Big. Inmiddels zien we elkaar niet meer, en mijn vorige blog post op dit blog was me coming to terms met hoeveel energie het me had gekost.
Hoe onveilig het had aangevoeld.
Dat de emotionele onveiligheid bij hem, een walk in the park was, in vergelijking met hoe onveilig ik me in de wereld voelde.
In die blogpost overtuigde ik mezelf ervan dat de opluchting ’t er zonder kleerscheuren van afgebracht te hebben, opwoog tegen het verdriet.
Dat ik wel geheim wilde zijn voor mijn eigen genot, maar dat ze de rol van foute vrouw aan iemand anders mochten geven.

Nu ben ik daar niet meer zo zeker van.

Eén van de dingen die me eigenlijk pas na het schrijven van Mango duidelijk werd, was dat ik nooit bang ben geweest voor seks.
Ik was bang voor de gevolgen, de afwijzing van de maatschappij.
Het was een sociale fobie.

Door mijn angst dat me als geheime minnares hetzelfde zal overkomen, is voor mij duidelijk dat ik er nog lang niet ben.
De angst voor represailles om mijn seksualiteit, heeft alleen een andere vorm gekregen. De fobie zit er nog steeds.

Het schrijven van Mango, waar ik in de vroege zomer van 2006 mee begonnen was, zette mijn hele leven op zijn kop.
Ik maakte mijn relatie uit, en ging eindelijk mijn seksualiteit onderzoeken zonder me nog langer door mijn angsten te laten hinderen.

In de lente van 2007, ontmoette ik een man waar ik heel erg verliefd op werd. Hij zou mijn eerste geheime minnaar worden en uiteraard liep het gruwelijk af met mij.
Het knappe was dat ik na 14 jaar in een relatie, direct raak had geschoten. Het was een oprechte verliefdheid en de relatievorm van geheime minnares zou mijn echte aard blijken.
Maar toen ik finaal instortte toen hij het uitmaakte, dacht ik daar anders over. 
En ook achteraf zou ik het mijn ergste vijand niet toewensen zo hoog in te zetten als je broos je eerste schreden zet op het liefdespad. Of dat nou is als je 16 bent of 36.
Maar dat is de aard van het beestje, want ik heb nooit anders gedaan.

Altijd als ik mijn hart volgde kwam ik bij geweldige, spannende mannen terecht.
Pas als ik daarna verstandige keuzes ging maken werd het ingewikkeld.
Je hart gebroken krijgen is niet ingewikkeld. Het is alleen heel vervelend.

Toen Mr.Big en ik uit elkaar gingen, op zijn verzoek, werd mijn hart niet gebroken. Ik zou bijna zeggen, daarvoor hield ik teveel van hem.
Het idee dat ik hem kon helpen door geen relatie te hebben, vond ik fijn, hoe raar het ook klinkt.

En de opluchting dat ik nu geen geheime minnares meer was, overheerste.

Natuurlijk wist ik dat er heel veel over de minnares als maatschappelijk fenomeen te vertellen was. Dat ze de antagonist was geworden van een samenleving die seks, en zeker ingedutte seks in lange relaties, veel liever niet benoemd ziet dan dat er zo van vlees en bloed een antwoord opduikt.
Natuurlijk wist ik dat.
Maar ze flikkerden maar een eind op met hun lange relaties. Ik ging de kastanjes niet meer voor ze uit t vuur halen.

Ik wist niet hoe snel ik de mantel van de minnares moest afgooien, verbranden, en ik beloofde aan iedereen die het wilde horen dat ik het nooit meer zou doen.
Oh, how convenient.

And then what, Lauren? And then what?

Hopelijk weten mijn boeken het antwoord.

~Lauren

De eerste twee jaar van mijn affaire met Mr.Big staan in het boek Big

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
2. I M NOT CHANGING MY FUCKING SHOW
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4.
Blote Kont- (Nederlands)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

The best way to receive updates on when these books are ready is to follow this blog. The subscription button to this blog is on this page, probably on the right.
.
Facebook page

Categories Big

Waarom ik nooit meer een geheime minnares zal zijn

Ik Google net voor een plaatje van Carrie en Mr.Big, en stuit als eerste op een artikel uit Harper’s Bazaar uit 2016:
Why Carrie and Mr. Big Were Never Supposed to End Up Together
According to the ‘Sex and the City’ creator. 
En misschien is dat dit verhaal wel in een notendop:
We were never supposed to end up together.
Maar als zelfs bij een serie die überhaupt “creators” heeft, het verhaal al met de makers aan de haal gaat, kun je wel nagaan dat onverwachte wendingen in het echte leven al helemaal meer regel dan uitzondering zijn.
Mr. Big was zo’n onverwachte wending.
Ik in zijn leven en hij in het mijne.
Ook al had ik hier acht jaar voor “getraind”; Om van een bange bijna fobische single die zichzelf 14 jaar lang had opgesloten in een lange termijn relatie, te veranderen in een vrouw die in vergelijking met anderen snel verliefd kon worden (ik zit nu weer op eens per jaar) en als ze dat wat werd, er ook met volle teugen van kon genieten.
En zelfs kon genieten als het niet helemaal ware liefde was, maar daar was ik inmiddels mee gestopt.
Al wist ik dat toen nog niet.
Achteraf zal er een voor Mr.Big zijn, waarin mijn seks- en liefdesleven nog in ontwikkeling was, en een na Mr.Big, waarbij ik weet wat ik wil, and not to anyone’s surprise I suppose, wil ik nooit meer een geheime minnares zijn.
Maar niet om de redenen die voor de hand liggen.
Voor ik zal uitweiden over de pros en cons van het geheime minnaressenschap, wil ik hier iets delen, dat ik nog nergens heb gedeeld.
Dit is de eerste keer.
Toen Mr.Big en ik bij elkaar kwamen was het niet de bedoeling dat wij iets met elkaar kregen. Maar niet om de reden die ik vijf jaar lang heb volgehouden.
De reden was dus niet omdat hij getrouwd was, een moeilijk huwelijk had, kinderen waar regelmatig iets mee was, en dat hij naar eer en twijfelachtig geweten er het beste van probeerde te maken.
Dat betekent niet dat al deze dingen niet waar waren:
Het betekent alleen dat ze in het licht van wat ik, en wellicht zelfs wij, achteraf gezien als het grootste probleem zagen, niet ter zake deden. 
Ik heb me dit nooit gerealiseerd.
Pas nu, nu het uit is, en ik de eerste dagen me zo ongelofelijk licht voel dat ik heel anders naar onze relatie ben gaan kijken, zie ik dat de geheimhouding niet alleen was om hem van dienst te zijn.
Hoewel dat ook een goede reden was.
Maar het was vooral om mezelf van dienst te zijn.
Het gevoel toen het uit was, was verdriet, maar vooral ook:
Opluchting.
Dat het eindelijk voorbij was.
We hadden het gehaald, ik kon weer ademhalen.
Ik moest dit gevoel wel onderzoeken. Waar kwam het vandaan? Waar was ik precies opgelucht over? Mr.Big is de belangrijkste geliefde uit mijn leven geweest, daar kan geen twijfel over bestaan. Ook al heeft hij nooit geprobeerd om onze problemen (waarover zo meer) te overwinnen, zodat we samen konden zijn; Dat maakte voor mij niet uit.
Mijn gevoel voor hem was helder.
Als ik na vijf jaar, zonder enige aanwijzing en zonder dat de liefde minder is geworden ineens aan de kant gezet word, wat is dan de verklaring dat mijn wereld niet instort? 
En inmiddels heb ik daar het antwoord op.
Een onverwacht antwoord ook, want ik heb altijd beweerd dat een geheime affaire me uitzonderlijk goed beviel. Dat ik de spanning nodig had. 
En dat is ook zo.
Huisje, boompje, beestje met spetterende seks in de echtelijke sponde? Ik zie het mezelf niet doen. Huisje, boompje, beestje met spetterende seks met een echtgenoot die “zijn eigen dingen doet”? In de breedste zin des woord?
Dat begint er al op te lijken.
Hoe spannender de man, hoe meer ik game ben.
Maar een spannende man én een spannende relatievorm, zoals wij de afgelopen vijf jaar hebben gehad? Tja. Dat is natuurlijk helemaal de bom.
Wat dat betreft had ik gelijk toen ik al die tijd beweerde dat ik helemaal achter mijn identiteit als minnares stond. En dat ik vind dat een goede echtgenoot en vader, niet wordt gedefinieerd door zijn vermogen om trouw te zijn.
Quite the opposite, zou ik daar bijna brutaal aan toevoegen.
En het is die overtuiging, dat we allemaal echt anders moeten gaan kijken naar wat een goede relatie is, en moeten ophouden zo’n drama te maken van wat iemand in zijn vrije tijd met zijn onderlijf doet – waarom ik de titel of verklaring van “geheime minnares” heb gebruikt, die vijf jaar.
En het was niet níet waar.
Ik was ook geheim.
Alleen, misschien niet om de redenen waarom je dat misschien denkt. En achteraf gezien zelfs dus niet om de reden die ik zelf dacht.
Want ik dacht dat dit bij hem lag. Dat we voor hem vijf jaar poppenkast aan het spelen waren. En daar steunde ik hem in en dit is ook de reden dat ik mezelf een geheime minnares noemde.
Een geheime minnares is geheim omdat haar geliefde niet wil dat het uitkomt.
Vijf jaar heb ik aangevoerd dat dit was omdat hij getrouwd was en kinderen had, maar dit “had ook” een hele andere reden kunnen zijn.

Andere mogelijke redenen waarom de relatie geheim “had kunnen zijn”:

categorie 1. van tijdelijk naar permanent geheim  

reden 1. bestaande connecties

Als we door een vriend, vriendin, ex-partner of familielid verbonden zijn.
En dat we er dus iemand mee zouden kwetsen als het naar buiten zou komen. 
Dat we wilden wachten om te weten of “het gevoel” niet vanzelf over ging, maar het daarna zo gecompliceerd was geworden dat we niet meer terug konden. Of gingen.

reden 2. we’re on a break

Omdat hij in scheiding lag of een gewone relatie had, die op het moment dat we samenkwamen uit was. Maar dat hij uiteindelijk getrouwd bleef of ze weer bij elkaar kwamen, en inmiddels ook iets had met mij.

categorie 2. geheime minnares bedoeld als permanente oplossing

Zoals gezegd, ik heb mezelf altijd neergezet als dé klassieke minnares, van een getrouwde man met kinderen. Maar er zijn ook andere situaties waarin ik permanent een geheime minnares zou zijn:

reden 3. permanent geheim – netwerk issues

Opnieuw omdat we via vriendschappen, werk, of andere structuren met elkaar verbonden zijn, maar dit keer zit het zo in elkaar dat we echt geen relatie kunnen hebben zonder een heel netwerk op te geven.
Of, indien we wel als koppel uit de bus zouden kunnen komen, het daarna een drama zou worden als we uit elkaar zouden gaan.
Deze situatie zou ervoor zorgen dat we permanent geheim zouden blijven.

reden  4. permanent geheim – macht, geld en andere dreiging

Als hij rijk is, beveiligd wordt, een geheim beroep heeft (en dan kun je denken aan twee kanten van de wet…) of politicus is, maakt hem dat chantabel.
En mij kwetsbaar.
Zelfs als hij single zou zijn, wil ik niet gevolgd worden door de roddelbladen, of bekend staan als minnares-van. 
Wat voor mij ook onder dit kopje valt, en dit is iets waar ik (al is het sporadisch) wel over geschreven heb, is als er wél sprake zou zijn van een andere partner/ vrouw, en ik door haar bedreigd zou worden of door haar “vrienden” (het is waarschijnlijker dat ze deze mannen alleen maar indruk op haar willen maken, door haar te wreken) .
Wat hier ook onder valt is als zijn vrouw rijk is, een geheim beroep heeft, beveiligd wordt etc
En het is deze laatste categorie, de permanente dreiging, die ik vijf jaar lang onderschat heb.
En die ervoor zorgt dat ik vooral opluchting voel. Heel veel opluchting.

It’s Complicated

Onze relatie is vijf jaar geheim geweest. For good reason. Maar hij is nooit zo eenduidig geweest als dat hij getrouwd was, en mij als luchtige afwisseling er tussendoor nodig had, om een goede vader en echtgenoot te zijn.
Dat is waar ik het naar heb afgerond. Of misschien is het allemaal fantasie, zonder overeenkomst met de werkelijkheid.
Maar wat wel waar is, zijn de intenties die ik vijf jaar lang geprobeerd heb te vertellen door mijn verhalen:
Dat wij nooit iemand pijn hebben willen doen, maar tegelijkertijd ook onze eigen behoefte en verlangens niet ten koste van alles hebben onderdrukt.
Dat we een hele goede reden hadden om het geheim te houden, en dat ik er dus pas later achter kwam dat ik die spanning erg leuk vond.
Dat de reden voor geheimhouding nog steeds geldt, en we nooit de afgelopen vijf jaar alsnog in de openbaarheid zullen brengen.
En het heeft me veranderd.
Ik weet nu dat ik geheimhouding nodig heb, of prefereer, omdat ik het spannend vind. In die zin zal mijn voorkeursrelatie wél die van een geheime minnares zijn.
Maar met een subtiel verschil.
Want ik zie nu pas zie dat ik “punt 4” heb onderschat.
Ik wil me nooit meer onveilig voelen.  
Ik heb al die jaren een dreiging gevoeld van iets dat bij hem/ zijn omgeving lag, maar wat door onze affaire bij mij terecht kon komen.
En die dreiging is de reden dat ik nooit meer een geheime minnares zal zijn;
Nooit meer onveilig zijn als een geheim uitkomt.
Alleen als spel is het leuk.
Om in wat ik wel eens “the world between worlds”, een affaire te hebben. We creëren een fantasie, en geven elkaar volledige aandacht. Maar ook liefde, zoveel liefde. 
Het is het mooiste dat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt, en ik zal het nooit vergeten.
Net als de personages van Mr.Big en Carrie uit Sex and the City, waren wij wel degelijk voorbestemd, om bij elkaar te komen.
En dit was ons happy end.

~Lauren

De eerste twee jaar van mijn affaire met Mr.Big staan in het boek Big

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
2. I M NOT CHANGING MY FUCKING SHOW
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4.
Blote Kont- (Nederlands)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

The best way to receive updates on when these books are ready is to follow this blog. The subscription button to this blog is on this page, probably on the right.
.
Facebook page

Categories Big

Verlangen naar duisternis

licht en duisternis, de prime Jedi uit Star Wars 8
 

Op mijn keukenkastje hangt al maanden een column van Arnon Grunberg, die volgens mij uit een tijdschrift van Amnesty International komt.
De column gaat over het verloren gaan van mythen en daarmee het verloren gaan van betekenis.
En dat het verlangen naar mythen is terug te voeren op een verlangen naar duisternis. 
Bij mijn eerste yogales hing een ingelijst citaat van Nelson Mandela.
Over dat onze grootste angst niet onze duisternis is, maar ons licht.
Niet de angst dat we nietig zijn, maar dat we oneindig groot zijn.
Het waren de jaren 90, en met internet in de kinderschoenen wisten we toen nog niet dat dit citaat helemaal niet van Nelson Mandela is, maar van Marianne Williamson.
Uit het boek Return to Love (1992).
Sommige sites beweren zelfs nu nog dat Nelson Mandela het in zijn inauguratiespeech gebruikte, maar daar heb ik geen enkel bewijs van kunnen vinden.
Maar dat wist ik toen allemaal nog niet.
Ik stond in de kleedkamer, een voorportaal naar een kelderlocatie zonder enige ramen, en staarde naar de muur en las het ingelijste citaat.

Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness
That most frightens us.

We ask ourselves
Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of God.

Your playing small
Does not serve the world.
There’s nothing enlightened about shrinking
So that other people won’t feel insecure around you.

We are all meant to shine,
As children do.
We were born to make manifest
The glory of God that is within us.

It’s not just in some of us;
It’s in everyone.

And as we let our own light shine,
We unconsciously give other people permission to do the same.
As we’re liberated from our own fear,
Our presence automatically liberates others.

uit Return to Love, 
Marianne Williamson

Alleen stond er dan dus Nelson Mandela onder.

Hoewel de waarde van het licht me dus met de yogapaplepel werd ingegoten, werd de waarde van de duisternis me pas veel later duidelijk.
Het begon bij Tantra, waar ik me op magische wijze toe aangetrokken voelde aan het begin van de jaren 0.
Vooral de duistere Tantra, dat heette de Tantra van de linkerhand en was verbonden met de Saddhu’s in India die op de crematoriumvelden leven, en rituelen doen in de geesteswereld en met doden.
Het boek Aghora At Left Hand of God, beschrijft dit het beste. Maar ik had zelf een moderner Tantra boek dat ik tot op de dag van vandaag bewaard heb, en dat ook aangeeft dat donkere energie er ook bij hoort.
Mijn boek gaat niet zover dat het dark magic beoefent, op de manier dat de Aghori dat wel doen, maar het was desalniettemin een verademing in de schone yogawereld, met al zijn regels.
Ik heb het boek er even bijgepakt, willekeurig opengeslagen, en heb direct de toon te pakken.
Het boek heet: Tantra for the West van Marcus Allen
Ik zie tot mijn opperste verbazing dat het nog steeds in druk is! Met een totaal andere cover, maar Marcus Allen blijkt nog steeds actief. Hij heeft een eigen uitgeverij en je kunt recente interviews met hem zien op YouTube.
Zo kom je nog eens ergens achter.
Maar dit is dus wat ik lees op een willekeurig opengeslagen pagina van Tantra for the West:
Alinea kopje: “You are not what you eat”
En dan:
“By taking our eating so seriously, and by telling each other “you are what you eat,” we’re denying ourselves not only a lot of enjoyment, but we’re denying our body’s incredible strength and natural cleansing and healing functions.”
Misschien nu nog meer dan toen een bevrijdende gedachte!
De subtitel van het boek is dan ook:
A Guide to Personal Freedom
Tantra for the West staat vol met voorbeelden en inzichten dat we geen onderscheid moeten maken tussen wat goed is en wat slecht is. En dat negatieve emoties juist veel interessanter zijn dan positieve.
Onderaan deze blogpost staat een filmpje van Marcus Allen waarin hij uitlegt hoe het pad van de Tantra yogi verschilt van andere spirituele beoefenaars:
Een Tantra yogi duikt middenin de duisternis.
Na het nog enigszins traditionele begin van de studie van duisternis in de jaren 00, verplaatste mijn interesse voor The Dark Side, zich in mijn keuze voor mannen.
Ik hield van mannen die veel vrouwen hadden, en daar naar hartelust over logen.
Of nou ja, hartelust?
Ik was meestal een grotere fan van hun duistere kant, dan dat zijzelf waren. 
Maar zolang ze mijn aanbidding van hun interessante karakters tolereerden, waren ze fantastisch gezelschap.
Ik was die jaren nog niet heel strikt, en heb ook vriendjes gehad die wel aardig waren. Maar inmiddels weet ik dat dat gewoon niet bij me past:
Ik moet de bad boys hebben.
Hoewel het woord bad boys ook weer impliceert dat iedereen die een scooter steelt voor mij interessant is, wat ook niet klopt. Laten we ze charmeurs noemen. Nee, dat klopt ook niet want dat klinkt alsof ze veel te veel moeite doen om door mij aardig gevonden te worden, dat is ook de dood in de pot.
Foute mannen is toch het beste.
Meer dan tien jaar uitte mijn liefde voor de duisternis zich dus doordat ik verliefd werd op foute mannen. 
Maar de afgelopen 1,5 jaar werd mijn liefde voor de duisternis wel heel concreet, want het ging heel slecht met me. Het leek wel alsof ik alle geestelijke problemen die een normaal mensen een beetje uitspreidt over zijn leven, er in 16 maanden doorheen jaste.
Ik had nog nooit zelfmoordgedachtes gehad, maar vorig jaar wel.
En dit jaar nog meer.
En de intervallen werden steeds korter.
Tot opeens? Poef! Weg waren ze!
En wat ik nu zie is dat mijn zelfmoordgedachtes niet zozeer gekoppeld waren aan het niet meer willen leven. Ze werden hooguit op zulke momenten of door angst voor de toekomst getriggered. Nee, mijn zelfmoordgedachtes kwamen uit iets heel anders voort:
Een verlangen naar duisternis.
De dood in de ogen te kijken en niet wegrennen.
Net zoals ik er al jaren een kick van kreeg met mannen om te gaan waar andere vrouwen zich lelijk aan vertilden, voelde het nu heerlijk me bezig te houden met gedachtes die so called “gezonde” mensen ten alle tijden hopen te voorkomen.
Maar het was niet alleen de kick van het gaan waar niemand durft te gaan, en oog in oog te staan met mijn eigen sterfelijkheid.
Het ging ook om iets anders:
Ik wilde ergens naartoe.
Zowel mijn vader als mijn katjes Max en Willem waren aan de andere kant van de regenboog. Ik zou ze weer zien. Daarom heb ik ook zo snel mogelijk nieuwe katjes genomen toen dit jaar de verbouwing van de woningvereniging voorbij was:
Het was voor mij levensgevaarlijk zonder katjes.
Ik denk zelfs dat ik zonder de verbouwing van de woningbouwvereniging veel sneller nieuwe katjes had genomen, en dat het nooit zover was gekomen. Dan waren deze 16 maanden nooit zo gebeurd.
Mijn eerste zelfmoordgedachte, van mijn hele leven dus, kwam pas 6 maanden nadat Max was overleden. Ik heb t nooit serieus genomen omdat ze heel duidelijk door iets getriggerd werd en ik gewoon dacht:
“Nou, datgene moet ik dus niet doen.”
Helder signaal.
De andere gedachtes kwamen pas deze zomer, toen ik al nieuwe katjes had.
Dus ook toen maakte ik me geen zorgen omdat het steeds door hele aardse zaken getriggerd werd en ik daarbovenop ook nog eens wist dat voor mij de katjes genoeg reden waren om mijn leven op de rit te krijgen en er niet te lang in te blijven hangen.
Maar desondanks was het toch hardnekkig en t begon me de keel uit te hangen.
Je moet ook niet vergeten dat ik tot zomer 2018 nergens last van had gehad:
Ik was helemaal niet gewend met dit soort zware periodes om te gaan.
Dus ik ben blij dat het nu over is.
En helemaal zelf gedaan, dus zonder professionals.
Uiteindelijk was het een briljante vriendin die de gouden tip gaf. Dat ik een lichtheid die ik in mijn jeugd, mijn technische studie en bij mijn ex-partner had ervaren, niet had weten vast te houden. En dat mijn paniek alleen ontstond als iemand met iets kwam waar ik nog meer zwaarte ervaarde.
Ik moest het gewoon allemaal weer luchtiger maken.
En zo simpel is het dus ook echt, in mijn geval.
Geen zware gesprekken, maar lekker ouwehoeren en plezier maken.
“Het” is echt over, echt voorbij.
Het eerste inzicht dat ik daarna kreeg over wat er die 16 maanden was gebeurd, was dat mijn gedachten over de dood een uiting waren geweest van het gemis van mijn vader en mijn katjes.
Een gebroken hart, voor hen die over de regenboog waren gegaan.
Ik had naar hen toe gewild.
En het tweede inzicht dat ik kreeg was dat ik een verlangen had gehad naar duisternis. Dat het een voortzetting was van mijn fascinatie voor foute mannen.
Zoals ik er behoefte aan had met spannende mannen om te gaan, waren gedachten over zelfmoord spannend. Dat bijna niemand het durfde, en ik wel, dat gaf me een gevoel controle.
Ik rende niet weg.
Maar het was nog meer dan dat. Meer dan de macht en controle die ik voelde over mijn plaats in de wereld, door zo expliciet te overwegen hem op te geven.
Ik ben dit pad gegaan omdat het moest.
Dit was het enige dat me kon brengen wat ik nodig had:
Ik moest mijn eigen sterfelijkheid in de waagschaal durven te zetten, voor ik verder kon. 
Wat mij te doen staat in dit leven kan ik niet met een angst voor de dood.
Zoals je ook niet met die foute mannen om kunt gaan zolang je nog bang bent voor ze, zo kun je niet verder met je leven zolang je bang bent voor de dood.
Ik heb dit één keer eerder meegemaakt.
Ik was in mijn late-twenties
Al sinds mijn pubertijd werd mijn liefdesleven beheerst door een irreële angst voor aids, die ontstaan was door een onfortuinlijke combinatie van een jeugd in Afrika, bezorgde ouders, en jaren 80 seksuele voorlichting – een tijd waarin het volstrekt normaal werd geacht folders met bloedvegen te schrijven alsof het een videoband voor Hellraiser was. 
Iedere keer als ik iets deed dat niet helemaal veilig was, wat voor wie goed voorgelicht is zo n beetje alles is, werd ik zo angstig dat ik begon te trillen en ik t ijskoud kreeg.
Hoewel het door volstrekt risicoloos gedrag en een vaste relatie door mij was gestabiliseerd en niet meer voorkwam, kreeg ik toen ik eind twintig was een terugslag toen ik stopte met de pil. De paniekaanvallen kwamen terug, terwijl daar geen reden voor was. Ik was nog steeds met dezelfde man, en we gebruikten condooms.
Toch had ik er zo n last van dat ik niet meer alleen durfde te slapen.
Toen ik daarvan hersteld was, kreeg ik s nachts een zenuwontsteking in mijn tand. Dit triggerde de paniekaanval die ik al maanden had weten te ontlopen, en het leek alsof het er allemaal in alle hevigheid uit kwam.
Het trillen en de fysieke angst reactie stond in geen verhouding. Noch tot mijn risico om aids te hebben, noch tot mijn angst voor de tandarts of de pijn van de ontsteking.
Het was echt doodsangst.
Dat was het moment dat mijn leven veranderde.
In plaats van hulp te zoeken, of iemand te bellen, liet ik de angst me bewust helemaal opslokken. Ik gaf me er helemaal aan over.
Sindsdien was ik genezen.
Als ik een paniekaanval kreeg, wist ik dat ik me er alleen maar aan over hoefde te geven, en ik er sterker uit zou komen.
Ik heb dit als bijzonder empowering ervaren!!
Mijn tip aan mensen die paniekaanvallen hebben is dan ook, om er head first in te gaan, want het is de snelste weg naar verlichting ooit.
Mijn benadering was dus heel Tantrisch: dwars door je angsten, door de duisternis, daar ligt de weg naar het licht.
Dat was eind jaren 90 zo, toen ik mijn angst gebruikte door er recht doorheen te gaan. 
En dat is nu zo geweest, door 16 maanden zelfmoordgedachtes te hebben.
Deze twee episodes in mijn leven, zijn het meest bevrijdende wat ik ooit gedaan heb, en de belangrijkste spirituele lessen ooit.
Of zoals Luke Skywalker het zegt, in de Star Wars trailer van The Rise of Skywalker, die uitkomt op 18 december:
“Confronting fear is the destiny of a Jedi.
Your destiny.”
My destiny. 

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
2. I M NOT CHANGING MY FUCKING SHOW
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4.
Blote Kont- (Nederlands)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

The best way to receive updates on when these books are ready is to follow this blog. The subscription button to this blog is on this page, probably on the right.
.
Facebook page

 

de film Instinct (2019): Handleiding voor een “foute” relatie

Waarschuwing:
Deze post bevat spoilers voor de film Instinct.

De oorspronkelijke titel van deze post was:
Instinct (2019): Het einde verklaart.
Daarin zou ik illustreren dat Instinct zo eindigt omdat de hoofdpersonen niet weten hoe ze een foute relatie tot een succes kunnen maken. 
“Het einde verklaart” refereert aan het Engelstalige “The Ending explained”.
Op YouTube circuleren talloze video’s van eerst een filmtitel en dan “The Ending Explained”. Meestal gaat het om films waarbij tijdlijnen, dimensies of perspectieven door elkaar hebben gelopen, waardoor de kijker het spoor bijster is geraakt.

Of omdat de dubbelspion een drievoudige blijkt te zijn, die naast voor de Britten en de Russen ook nog voor de CIA werkt. 
Een film over het spel tussen man en vrouw die een the ending explained nodig heeft, is een zeldzaamheid. Waarschijnlijk omdat dit op het oog uiteindelijk eendimensionaal is. Krijgen ze elkaar wel of niet. Overleeft iedereen het. Kiezen ze voor de ware liefde, voor veiligheid, of toch voor avontuur.

Door deze ééndimensionale bril bekeken heeft Instinct dan ook een redelijk voorspelbaar einde. Afgerond loopt het voor beide partijen slecht af.
Terwijl dat totaal niet had gehoeven.
En de enige reden dat wij dit slechte einde geloofwaardiger zullen vinden, dan wat er in potentie mogelijk is als je slimmer speelt, is omdat er verrekte slecht wordt gespeeld.
Het spel tussen man en vrouw ligt na decennia verwaarlozing en shaming, zelf rillend in de foetushouding op de bank. Of wordt veilig opgeborgen in de long-stay afdeling van de TBS inrichting.
Want we houden er niet van, van dat spel.
Emancipatie, #MeToo, Vrouwen van Venus Mannen van Mars, een heel bataljon foute mannen dat zich tegen riante betaling opwerpt als coach om vrouwen te versieren:
Allemaal hebben ze hun sporen achtergelaten op het spel dat zich in het verborgene, in het ongezegde, in het niet-transparante, afspeelde.
Een spel dat maar moeizaam op gang komt anno 2019.

Als iets geen kaders kent, geen afspraken en geen duidelijk doel, dan voelt het voor ons onveilig.
En wat onveilig is, ontkennen we liever.
Ontkennen dat je een sterke behoefte hebt aan onveiligheid en spanning is de eerste en belangrijkste reden dat de film fout afloopt.
Deze behoefte is per definitie sterk, zodra deze waargenomen wordt, omdat een zwakke of matige behoefte aan onveiligheid of spanning wordt weggeduwd en niet naar buiten komt. Bij een hanteerbaar verlangen naar avontuur wordt netjes binnen de lijntjes gekleurd. Hier worden geen risico’s voor genomen.

Mannelijke hoofdpersoon Idris erkent zijn behoefte aan agressie tijdens de seks niet. Hij toont geen enkel inzicht waarom hij een vrouw met wie hij ook normale seks had kunnen hebben, omdat hij haar wekenlang had verleid, bruut verkracht heeft.

Ook psychiater Nicoline erkent niet dat ze alleen seksueel functioneert als ze overmeesterd wordt. Haar andere sekspartner in deze film, ook een stoere vent waar ongetwijfeld meer in had gezeten als zij explicieter had gecommuniceerd wat ze nodig had, doet meerdere pogingen om contact met haar te maken als ze tijdens de seks zo kronkelt en beweegt dat duidelijk is dat ze wil spelen dat ze tegen haar zin wordt genomen.
Maar zij haakt af als deze partner contact zoekt.
Terwijl het voor hem vermoedelijk alleen maar diende als een check-in om te kijken of hij haar goed had begrepen. Dat zij eerst voor haar verlangen moet uitkomen, voor hij het kan vervullen is al teveel voor haar.
Dat kan ze niet.

Les 1 voor het hebben van een foute relatie is dus:
Erken in jezelf je behoefte eraan.
En wees je bewust dat dit een sterk verlangen is, want zoals ik al zei als het niet sterk was, dan had je het gewoon genegeerd.
Dit kan ruwe seks zijn, maar ook een verlangen naar een bezette partner, een foute vrouw of man, of iemand anders die emotioneel of anderzins onbeschikbaar is. Allemaal zijn ze geworteld in een sterk verlangen naar avontuur én in een verlangen naar dat ene kenmerk waar hij of zij voor jou voor staat.
Overmeestering.
Het verbodene.
Gevaar.
Soms zelfs verlangen om de dood in de ogen te mogen kijken of het risico te lopen verminkt te worden.
Allemaal verlangens die je volledig in jezelf moet erkennen, om een succesvolle foute relatie aan te kunnen gaan.

door Henry Leverseege

Ik heb een visitekaartje waarop een schilderij staat van Roodkapje en de Wolf. Het is duidelijk dat Roodkapje geen kind is, en ze heeft een geinteresseerde houding naar de wolf. Alsof ze doelbewust haar mandje heeft ingepakt en het bos is ingelopen omdat ze gehoord had dat de wolf goed was met meisjes dingen laten doen die ze van huis uit niet mochten.
Roodkapje erkent haar verlangens.
De wolf erkent de zijne.
Dat heeft wel kans van slagen.

Dit brengt me bij het tweede element voor een geslaagde foute relatie: 
Vertrouwen in de ander.
Niet omdat die ander je vertrouwen verdient, er geen misbruik van zal maken, of een andere objectieve reden. Maar vertrouwen als strategie. 
Strategie om te krijgen wat je wilt, namelijk een geslaagde foute relatie.
En strategie om de spanning in de relatie te houden.
Want wat is er nou spannender dan het schenken van het vertrouwen zelf?
Juist als degene een schimmige reputatie heeft, en je niet zeker weet of hij of zij je vertrouwen zal schaden. Dat is de hele thrill ervan.
Je weet het niet.
Maar je voelt het wel.

Misschien kun je voelen dat je de ander kunt vertrouwen.
Maar zelfs als je dat niet kunt voelen, dan kun je iets anders voelen:
Dat je hem of haar wilt vertrouwen, omdat je een spannende relatie wilt en die kan pas beginnen als je hem of haar vertrouwt. 

In de film Instinct vertrouwen Idris en Nicoline elkaar niet.
Nicoline vertrouwt er niet op dat Idris haar niet bruut zal verkrachten, en blijft hangen in een behoefte aan bevestiging dat hij dat niet zal doen. Voordat zij uitkomt voor haar verlangen, voordat zij hem vertrouwt, moet hij bewijzen dat hij haar vertrouwen waard is.
Dat is het paard achter de wagen spannen.
Zij had sowieso uit moeten komen voor haar verlangen naar hem, en had moeten inzien dat zij geen andere keus had dan hem haar fysieke veiligheid toe te vertrouwen.

Aan de andere kant vertrouwt Idris er niet op dat Nicoline zijn hart niet zal breken. Voordat hij zijn gevoelens opbiecht heeft hij behoefte aan bevestiging dat zij hem echt wil. Voordat hij haar vertrouwt moet zij bewijzen dat zij zijn vertrouwen waard is.
Ook Idris spant daarmee het paard achter de wagen.
Hij had sowieso moeten uitkomen voor zijn verlangen naar haar, en moeten inzien dat hij geen andere keus had dan om haar zijn hart toe te vertrouwen.

Ik heb lange tijd gedacht dat een foute relatie risicovoller was dan een gewone relatie. Een gewone relatie wordt gekenmerkt door vorm, grenzen, en afspraken.
Een foute relatie wordt gekenmerkt door passie, risico’s, een honger om elkaar te ontdekken en daarin het Zelf te overstijgen. 
We hebben allemaal een bijna onbedwingbare behoefte om een foute relatie, in termen van een risicovolle relatie die niet door de buitenwereld wordt erkend, om te turnen in een “goede” relatie.
Omdat we denken dat fout een waardeoordeel is.
Nu zie ik dat anders.

Het woord “fout” in de term foute relatie is geen waarde oordeel, maar staat voor erkenning dat er fouten gemaakt gaan worden.
Dit gaat pijn doen, omdat je er beide voor hebt gekozen het spel te spelen dat op de grens zit van wat je aankan.
Maar onder die wetteloosheid, die absentie van bevestiging van de ander, en de afwezigheid van vorm, is een geslaagde foute relatie juist heel erg veilig.
Juist omdat er geen vorm is om je achter te verbergen.
De vorm wordt bepaald door het verlangen naar elkaar.

Een foute relatie vraagt van je, dat je je alleen richt op dat wat is, in het moment zelf.
Keer op keer.
En dat is uiteindelijk niet alleen heel veilig, het kan zelfs een zeer geslaagde relatie opleveren.
In de recensies van Instinct lees ik veel de vergelijking kat en muisspel, jager en prooi.
Maar een geslaagde “foute” relatie kent geen verliezers en geen winnaars.
Er vallen geen dooien en er raakt zelfs niemand gewond.

Het beste spel tussen man en vrouw kan eeuwig doorgaan.
Ze spelen beide met de regels, ze dagen elkaar uit.
Ze weten dat ze elkaar kunnen vertrouwen en niet uit zullen schakelen, want dan hebben ze niemand meer om dit leuke te spel te spelen.

Het is jammer dat Idris en Nicoline dat niet wisten.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
2. I M NOT CHANGING MY FUCKING SHOW
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4.
Blote Kont- (Nederlands)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

The best way to receive updates on when these books are ready is to follow this blog. The subscription button to this blog is on this page, probably on the right.
.
Facebook page

 

 

Kitten balkon

De schilder trof me niet in de beste stemming.
Sterker nog, ik herkende hem niet eens want ik hield de deur dicht omdat ik het een volstrekt onchristelijk tijdstip vond.
Bovendien kon ik horen dat ze met zijn tweeen waren.

Pas gisteravond ontdekte ik een correspondentiekaart van de woningbouwvereniging in mijn bus met een nul zes nummer.
 “Graag afspraak maken tussen (tijden) kitten balkon.”
Kitten balkon?
Het duurde even voor het kwartje viel, omdat mijn balkon uitsluitend gebruikt wordt door mijn twee katjes. Ze smijten er met bloempotten, graven azalea’s uit en gisteren hebben ze een koolmees gevangen.
Dit was de eerste keer dat ik me realiseerde dat de gaten van het kattennet blijkbaar groot genoeg zijn voor koolmezen. Het net beschermt de katten dat ze niet naar beneden kukelen, maar het doet weinig voor kleine vogeltjes.
Zielig.
.
In elk geval dacht ik in eerste instantie aan deze kittens, of een nieuw kitten op het balkon. En pas in tweede instantie aan de kitspuit die ik één van de mannen gisteren door de straat had zien sjouwen.
En dat terwijl ik een hele verhaallijn heb lopen over een sexy schilder die op Slash lijkt.
Het is op mijn Engelstalige blog en heet
1994: Fanfic inspired erotica
Maar er valt nog weinig te ketsen moet ik zeggen.
Wel ken ik inmiddels meerdere Slash lookalikes. Ik trek ze echt aan.  
En tegen de tijd dat ik dan een geheime affaire krijg met de man die deze zomer mijn hoofd op hol bracht, zijn er zoveel Slash lookalikes in mijn leven, dat niemand er meer wijs uit wordt.
.
Maar er waren veel problemen met mijn 1994 serie.
Ten eerste dus dat er zo weinig seks in zat dat ik al twee afleveringen heb geschreven die ik “story” heb genoemd, in plaats van erotica.
Ten tweede dat de echte man in kwestie (en ik laat helemaal in het midden of dat de schilder is!!) maar heel mondjesmaat in mijn leven is, en hij de laatste keer er een andere vrouw tussen schoof.
En ten derde omdat er naast een gebrek aan mannen, het ene onerotische na het andere gortdroge thema mijn leven in lijkt te zwalken.
Eerst was het mijn oriëntatie op een nieuwe carrière, toen kwam ik op het pad van Asperger/autisme, en nu ben ik erachter dat beide inhouden dat ik een verantwoord, gematigd en voorspelbaar leven moet gaan leiden.
Dit gaat echt de verkeerde kant op.
..
Zodra ik weer ga werken blijf ik door de week s avonds afspreken (liefst voor seks natuurlijk!) of ik ga s avonds naar de film.
Op therapeutische basis, zoals anderen yoga doen of een serie van Netflix opzetten. Het is voor mijn geestelijke gezondheid belangrijk dat ik sappige dingen doe s avonds.
.
Maar de ochtend dat de schilders aanbelden had ik dat allemaal nog veel minder helder. 
Ook vandaag was ik al om half 5 s ochtends wakker, en heb ik de hele ochtend liggen piekeren. Ik heb mijn toekomst als schrijver/ yogadocent (onder mijn eigen naam) en schrijver/schrijver (als Lauren Harteveld) drie keer binnenstebuiten en achterstevoren gedraaid, door 7 verschillende brillen bekeken en ben weer op hetzelfde uitgekomen als altijd.
.
Namelijk dat ik voor Lauren/LS Harteveld wel wil schrijven en wel YouTube filmpjes wil maken, maar dat ik niet de wereld in wil. Ik wil geen verdienmodel van Lauren Harteveld maken, anders dan dat ik iedere ochtend opsta en precies doe waar ik zin in heb.
.
Ook mijn plan mijn schrijven voor de yogastudio weer op te pakken liet ik varen: Daar vond ik het prima om privéles te geven aan wie dat wilde, en terugkomles aan vrienden, maar ook onder mijn echte (yoga) naam wilde ik de wereld niet in.
Na vier uur piekeren was ik er dus uit, en was ik volledig terug bij af.
Er kwamen geen nieuwe verdienmodellen, er kwamen geen speaker gigs, er kwamen geen nieuwe blogs, en alles bleef zoals het was.
.
Ik ging achter mijn bureau zitten, een beetje murw dat ik ondanks mijn harde mentale werk niks had to show for. Voor de buitenwereld was ik geen stap verder dan vorige week.
Helaas had ik, misschien ook door opnieuw een nacht woelen en draaien, totaal geen inspiratie. Dus ik besloot eerst maar eens gehoor te geven aan het verzoek een afspraak te maken voor het kittenbalkon.
De man nam op met zijn naam, en ik dacht:”Hé! Is hij het!”
.
Ineens had ik inspiratie voor deze post.
Wie weet hoe sappig dit verhaal nog wordt.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
2. I M NOT CHANGING MY FUCKING SHOW
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4.
Blote Kont- (Nederlands)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

The best way to receive updates on when these books are ready is to follow this blog. The subscription button to this blog is on this page, probably on the right.
.
Facebook page

 

 

de film Vice is de foute man in al zijn glorie

Oohhh, dit viel te verwachten!
Een film in Lux Nijmegen, die volgens het praatje vooraf, van een spannende hoogleraar van de Radboud Universiteit (Die zelf ook wel iets van een wolf weghad…. of misschien meer een vos?) zo genuanceerd is, dat Republikeinen het portret van Dick Cheney karikaturaal vinden;
En Vice volgens Democraten juist te menselijk is.

Dat ik er dan twee uur en tien minuten verlekkerd naar kijk, en me pas daarna realiseer dat we er ook nog iets van moeten vinden.
Behalve dan “Jezus wat een lekker ding die Christian Bale! Net Michael Madsen!”
En dat ik daarna diep in gedachten verzink hoe het komt dat ik die gelijkenis niet eerder heb gezien.
Zijn het alleen de extra kilo’s die Christian Bale voor de rol van Dick Cheney is aangekomen?

boven: Christian Bale als een jonge Dick Cheney. onder: Michael Madsen

Of is het toch die bedachtzame manier van praten, die hij heeft aangeleerd? Een spraak die sinds de jaren 80 in de vergetelheid is geraakt en nu nog door weinigen wordt beheerst.
Want die communicatieve mannen van tegenwoordig.

Bah, bah. 
Ik was nog in deze gedachten verzonken toen een man die ook naar Vice was geweest, min of meer uit beleefdheid omdat we naast elkaar stonden te wachten en uit dezelfde film kwamen, vroeg wat ik van de film vond.
Ik kon aan hem zien dat hij wel normen en waarden had, maar desondanks maakte hij een prettige, zakelijke indruk.
Niet zo iemand die meteen je handen vastpakt en zegt dat hij masseur is.
Dus ik zei dat ik het een geweldige film vond. Na een minuut raving review realiseerde ik me, dat ik me misschien even moest uitspreken over het morele niveau van de hoofdpersoon. Voor hij me definitief in het bakje met Femme Fatales zou gooien.
Ik probeerde ook heel hard te bedenken of ik dat erg vond in die illustere mand te belanden, dus ik moest echt mentaal multitasken. Toen ik eenmaal had besloten mijn opmerking toch enigszins moreel te kaderen, maakte ik het eigenlijk alleen maar erger.

Want mijn: “Ja, het was natuurlijk wel een foute man.”
Werd al snel aangevuld met:
“Ik hou eigenlijk wel van foute mannen.”
Dit was tevens een test, of hij nu nog met mij wilde praten, aangezien hij en ik allebei wisten dat hij niet in die categorie viel.
En al vrij snel droomde ik:
“Wist je dat in de jaren 50 alle mannen zo waren? Wat geweldig hè? Waar zijn ze gebleven? Gedomesticeerd door vrouwen vrees ik.”
Ik nam een extra grote slok Chardonnay om dit verdriet te verwerken, en liet een dramatische stilte vallen terwijl ik in de verte tuurde. 
“Eeuwig zonde.”
Als de mannen het dan af lieten weten om zich als ondoordringbare vestingen door het leven te bewegen, dan deed ik het zelf wel.

De Goede Man daarentegen, liet zich zomaar niet wegjagen, en knikte begripvol bij mijn loflied op foute mannen.
En ik heb zelden in één avond zoveel over mezelf geleerd.
Hij kwam echt met nieuwe intel.
Want ondanks de grote hoeveelheid tijd die ik besteed aan persoonlijke ontwikkeling, ken ik mezelf verrassend slecht. Vooral omdat ik alles ook weer vergeet. Iedere keer ben ik weer verbaasd dat ik zo n zwak heb voor foute mannen, en seksueel gezien een onderdanig, Roodkapje achtig meisje blijk te zijn, dat graag het bos ingaat om met de wolven haar krachten te meten.
“Dat is interessant!” zei de man, die inmiddels mijn visitekaartje bestudeerde. Op de achterkant stond een schilderij van Roodkapje en de Wolf.

Eén van zijn vele interessante observaties van die avond, was dat ik me in mijn relatie als het kind opstelde. Ik leg alle verantwoordelijkheid bij mijn geheime minnaar.
Dat is ook echt zo.

Hij is mijn toegang naar seks in de echte mensenwereld. Zelf heb ik alleen mijn fantasie, mijn innerlijke seksualiteit. Maar daar komt geen man aan te pas. 
Die hoef ik ook niet meer.
Voor ik mijn geheime minnaar ontmoette, was ik single en had ik bijna uitsluitend seks met beschikbare, aardige mannen.
Maar ik weet nu beter.
Ik moet écht verliefd zijn, voor ik seks wil. 

En de mannen waar ik nu nog verliefd op ben, dat zijn wolven. 
Alfamannetjes die ondanks hun macht nooit iets tegen je zin in zullen doen. Dat is zwaar onder hun niveau. Een
 Wolf vindt de uiteindelijke verovering alleen tellen als Roodkapje er letterlijk om smeekt.
En hierin is de Wolf veel geduldiger dan andere mannen want hij heeft lijntjes met meerdere vrouwen lopen. De Wolf heeft zijn eieren niet allemaal in één mandje, dus hij kan zo’n risico investering als Roodkapje er wel naast hebben.
Het eerste signaal dat Roodkapje aan het ontdooien is, is als ze op een date verzucht:

“Ik zou wel een keer jouw huis willen zien. En thee met koekjes krijgen.”
Min of meer toevallig (want zo willen ze het allebei graag spelen) komen ze inderdaad bij de Wolf thuis. Roodkapje kijkt voorzichtig om zich heen, of ze tekenen ziet dat de Wolf vrouwen verkracht en tegen hun zin vasthoudt.
Want dan kan ze het nog op een lopen zetten.
Maar ze ziet eigenlijk niks.
En de Wolf vraagt vanuit de keuken wat voor thee ze wil.
Als ze op de bank zitten, maakt de Wolf grapjes en Roodkapje moet heel erg lachen. Wat een leuke Wolf!
Op precies het goede moment trekt de Wolf haar dichterbij, en kust haar.
“Hmmm!” zegt hij daarna, alsof hij een lekker hapje op heeft. “Wat zoen jij lekker!”

achterkant visitekaartje: Little Red Riding Hood by Henry Leverseege

Roodkapje krijgt er een rode wangetjes van, en ze trekt haar neus op in een grijns.
Na de zoen gaat de Wolf gewoon door met kletsen, en hij vraagt of ze nog thee wil. 
Roodkapje loopt door de grote woonkamer, en vraagt nieuwsgierig waar zijn slaapkamer is.
“Of mag ik die niet zien?” steekt ze haar kapje om de hoek van de keuken.
De Wolf lacht haar weer toe.
“Nee. Pas als je geen draad meer om je lijf hebt.”
Onverstoorbaar gaat de Wolf verder met zijn huishoudelijke taken. Hij lijkt bijna te vergeten dat er een opgewonden meisje staat, dat niet zo goed weet hoe het nou verder moet.
“En wanneer is dat dan?” vraagt Roodkapje.
“Ik zou het niet weten,” zegt de Wolf. “Volgens mij kwam er iemand voor thee en koekjes.”
En ineens viel het Roodkapje op, dat de Wolf heel erg op Michael Madsen leek.

~Lauren/ LS Harteveld

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
2. I M NOT CHANGING MY FUCKING SHOW
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4.
Blote Kont- (Nederlands)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

The best way to receive updates on when these books are ready is to follow this blog. The subscription button to this blog is on this page, probably on the right.
.
Facebook page