Kitten balkon

De schilder trof me niet in de beste stemming.
Sterker nog, ik herkende hem niet eens want ik hield de deur dicht omdat ik het een volstrekt onchristelijk tijdstip vond.
Bovendien kon ik horen dat ze met zijn tweeen waren.
Pas gisteravond ontdekte ik een correspondentiekaart van de woningbouwvereniging in mijn bus met een nul zes nummer.
 “Graag afspraak maken tussen (tijden) Kitten balkon.”
Kitten balkon?
Het duurde even voor het kwartje viel, omdat mijn balkon uitsluitend gebruikt wordt door mijn twee katjes. Ze smijten er met bloempotten, graven azalea’s uit en gisteren hebben ze een koolmees gevangen.
Dit was de eerste keer dat ik me realiseerde dat de gaten van het kattennet blijkbaar groot genoeg zijn voor koolmezen. Het net beschermt de katten dat ze niet naar beneden kukelen, maar het doet weinig voor kleine vogeltjes.
Zielig.
In elk geval dacht ik in eerste instantie aan deze kittens, of een nieuw kitten op het balkon. En pas in tweede instantie aan de kitspuit die ik één van de mannen gisteren door de straat had zien sjouwen.
En vandaag na het telefoontje, pas aan het feit dat ik een hele verhaallijn heb lopen over een sexy schilder die op Slash lijkt.
Het is op mijn Engelstalige blog en heet
1994: Fanfic inspired erotica
Maar er valt nog weinig te ketsen moet ik zeggen.
Wel ken ik inmiddels meerdere Slash lookalikes. Ik trek ze echt aan.  
En tegen de tijd dat ik dan een geheime affaire krijg met de man die deze zomer mijn hoofd op hol bracht, zijn er zoveel Slash lookalikes in mijn leven, dat niemand er meer wijs uit wordt.
Maar er waren veel problemen met mijn 1994 serie.
Ten eerste dus dat er zo weinig seks in zat dat ik al twee afleveringen heb geschreven die ik “story” heb genoemd, in plaats van erotica.
Ten tweede dat de echte man in kwestie (en ik laat helemaal in het midden of dat de schilder is!!) maar heel mondjesmaat in mijn leven is, en hij de laatste keer er een andere vrouw tussen schoof.
En ten derde omdat er naast een gebrek aan mannen, het ene onerotische na het andere gortdroge thema mijn leven in lijkt te zwalken.
Eerst was het mijn oriëntatie op een nieuwe carrière, toen kwam ik op het pad van Asperger/autisme, en nu ben ik erachter dat beide inhouden dat ik een verantwoord, gematigd en voorspelbaar leven moet gaan leiden.
Dit gaat echt de verkeerde kant op.
Ik heb veel mensen de stuipen op het lijf gejaagd dat ik met mijn slotaflevering van Dagboek van een Aspergirl, waarin ik uitleg dat mijn toekomst als autist zo donker is dat ik geen andere keus heb dan het volledig te negeren – maar die angst is niets vergeleken met mijn angst aan een gereguleerd leven.
Ik weiger het gewoon.
Zodra ik weer ga werken blijf ik door de week s avonds afspreken (liefst voor seks natuurlijk!) of ik ga s avonds naar de film.
Op therapeutische basis, zoals anderen yoga doen of een serie van Netflix opzetten. Het is voor mijn geestelijke gezondheid belangrijk dat ik sappige dingen doe s avonds.
Maar de ochtend dat de schilders aanbelden had ik dat allemaal nog veel minder helder. 
Ook vandaag was ik al om half 5 s ochtends wakker, en heb ik de hele ochtend liggen piekeren. Ik heb mijn toekomst als schrijver/ yogadocent (onder mijn eigen naam) en schrijver/schrijver (als Lauren Harteveld) drie keer binnenstebuiten en achterstevoren gedraaid, door 7 verschillende brillen bekeken en ben weer op hetzelfde uitgekomen als altijd.
Namelijk dat ik voor Lauren/LS Harteveld wel wil schrijven en wel YouTube filmpjes wil maken, maar dat ik niet de wereld in wil. Ik wil geen verdienmodel van Lauren Harteveld maken, anders dan dat ik iedere ochtend opsta en precies doe waar ik zin in heb.
Ook mijn plan mijn schrijven voor de yogastudio weer op te pakken liet ik varen: Daar vond ik het prima om privéles te geven aan wie dat wilde, en terugkomles aan vrienden, maar ook onder mijn echte (yoga) naam wilde ik de wereld niet in.
Na vier uur piekeren was ik er dus uit, en was ik volledig terug bij af.
Er kwamen geen nieuwe verdienmodellen, er kwamen geen speaker gigs, er kwamen geen nieuwe blogs, en alles bleef zoals het was.
Ik ging achter mijn bureau zitten, een beetje murw dat ik ondanks mijn harde mentale werk niks had to show for. Voor de buitenwereld was ik geen stap verder dan vorige week.
Helaas had ik, misschien ook door opnieuw een nacht woelen en draaien, totaal geen inspiratie. Dus ik besloot eerst maar eens gehoor te geven aan het verzoek een afspraak te maken voor het kittenbalkon.
De man nam op met zijn naam, en ik dacht:”Hé! Is hij het!”
Ineens had ik inspiratie voor deze post.
Wie weet hoe sappig dit verhaal nog wordt.

~Lauren

Incidenteel zal ik in het Nederlands schrijven.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s