Kitten balkon

De schilder trof me niet in de beste stemming.
Sterker nog, ik herkende hem niet eens want ik hield de deur dicht omdat ik het een volstrekt onchristelijk tijdstip vond.
Bovendien kon ik horen dat ze met zijn tweeen waren.
Pas gisteravond ontdekte ik een correspondentiekaart van de woningbouwvereniging in mijn bus met een nul zes nummer.
 “Graag afspraak maken tussen (tijden) Kitten balkon.”
Kitten balkon?
Het duurde even voor het kwartje viel, omdat mijn balkon uitsluitend gebruikt wordt door mijn twee katjes. Ze smijten er met bloempotten, graven azalea’s uit en gisteren hebben ze een koolmees gevangen.
Dit was de eerste keer dat ik me realiseerde dat de gaten van het kattennet blijkbaar groot genoeg zijn voor koolmezen. Het net beschermt de katten dat ze niet naar beneden kukelen, maar het doet weinig voor kleine vogeltjes.
Zielig.
In elk geval dacht ik in eerste instantie aan deze kittens, of een nieuw kitten op het balkon. En pas in tweede instantie aan de kitspuit die ik één van de mannen gisteren door de straat had zien sjouwen.
En vandaag na het telefoontje, pas aan het feit dat ik een hele verhaallijn heb lopen over een sexy schilder die op Slash lijkt.
Het is op mijn Engelstalige blog en heet
1994: Fanfic inspired erotica
Maar er valt nog weinig te ketsen moet ik zeggen.
Wel ken ik inmiddels meerdere Slash lookalikes. Ik trek ze echt aan.  
En tegen de tijd dat ik dan een geheime affaire krijg met de man die deze zomer mijn hoofd op hol bracht, zijn er zoveel Slash lookalikes in mijn leven, dat niemand er meer wijs uit wordt.
Maar er waren veel problemen met mijn 1994 serie.
Ten eerste dus dat er zo weinig seks in zat dat ik al twee afleveringen heb geschreven die ik “story” heb genoemd, in plaats van erotica.
Ten tweede dat de echte man in kwestie (en ik laat helemaal in het midden of dat de schilder is!!) maar heel mondjesmaat in mijn leven is, en hij de laatste keer er een andere vrouw tussen schoof.
En ten derde omdat er naast een gebrek aan mannen, het ene onerotische na het andere gortdroge thema mijn leven in lijkt te zwalken.
Eerst was het mijn oriëntatie op een nieuwe carrière, toen kwam ik op het pad van Asperger/autisme, en nu ben ik erachter dat beide inhouden dat ik een verantwoord, gematigd en voorspelbaar leven moet gaan leiden.
Dit gaat echt de verkeerde kant op.
Ik heb veel mensen de stuipen op het lijf gejaagd dat ik met mijn slotaflevering van Dagboek van een Aspergirl, waarin ik uitleg dat mijn toekomst als autist zo donker is dat ik geen andere keus heb dan het volledig te negeren – maar die angst is niets vergeleken met mijn angst aan een gereguleerd leven.
Ik weiger het gewoon.
Zodra ik weer ga werken blijf ik door de week s avonds afspreken (liefst voor seks natuurlijk!) of ik ga s avonds naar de film.
Op therapeutische basis, zoals anderen yoga doen of een serie van Netflix opzetten. Het is voor mijn geestelijke gezondheid belangrijk dat ik sappige dingen doe s avonds.
Maar de ochtend dat de schilders aanbelden had ik dat allemaal nog veel minder helder. 
Ook vandaag was ik al om half 5 s ochtends wakker, en heb ik de hele ochtend liggen piekeren. Ik heb mijn toekomst als schrijver/ yogadocent (onder mijn eigen naam) en schrijver/schrijver (als Lauren Harteveld) drie keer binnenstebuiten en achterstevoren gedraaid, door 7 verschillende brillen bekeken en ben weer op hetzelfde uitgekomen als altijd.
Namelijk dat ik voor Lauren/LS Harteveld wel wil schrijven en wel YouTube filmpjes wil maken, maar dat ik niet de wereld in wil. Ik wil geen verdienmodel van Lauren Harteveld maken, anders dan dat ik iedere ochtend opsta en precies doe waar ik zin in heb.
Ook mijn plan mijn schrijven voor de yogastudio weer op te pakken liet ik varen: Daar vond ik het prima om privéles te geven aan wie dat wilde, en terugkomles aan vrienden, maar ook onder mijn echte (yoga) naam wilde ik de wereld niet in.
Na vier uur piekeren was ik er dus uit, en was ik volledig terug bij af.
Er kwamen geen nieuwe verdienmodellen, er kwamen geen speaker gigs, er kwamen geen nieuwe blogs, en alles bleef zoals het was.
Ik ging achter mijn bureau zitten, een beetje murw dat ik ondanks mijn harde mentale werk niks had to show for. Voor de buitenwereld was ik geen stap verder dan vorige week.
Helaas had ik, misschien ook door opnieuw een nacht woelen en draaien, totaal geen inspiratie. Dus ik besloot eerst maar eens gehoor te geven aan het verzoek een afspraak te maken voor het kittenbalkon.
De man nam op met zijn naam, en ik dacht:”Hé! Is hij het!”
Ineens had ik inspiratie voor deze post.
Wie weet hoe sappig dit verhaal nog wordt.

~Lauren

Incidenteel zal ik in het Nederlands schrijven.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Rock bottom | Dagboek van een Aspergirl 1

Vrees niet! Deze eerste post is pittig – maar zo word ik. Vrouwelijke Asperger in her prime. Zij staat daar ook rock bottom maar dan wél goed.

Dit was oorspronkelijk hét blog!
Waarin ik op mijn yogasite niet alleen bekend zou maken dat ik Asperger heb, maar ook een yogales aan zou bieden voor mensen met Asperger.
Hij was al geschreven.
Maar toen moest ik weg, dus ik had geen tijd meer om hem op mijn yogasite te publiceren.
En tijdens de middag weg zonk me de moed in de schoenen en zag ik de inktzwarte werkelijkheid van mijn leven onder ogen:
Mensen met Autisme Spectrum Stoornis, zoals het nu heet (de diagnose Asperger wordt niet meer gegeven), hebben tig keer zo weinig kansen op betaald werk, ze zijn slecht met hun financiën regelen, en hebben tig keer zoveel kans op suïcide gedachtes, suïcide pogingen, en ze zijn er ook nog bovengemiddeld bedreven in ook nog.
Tot op hoge leeftijd is het doodsoorzaak nummer 1.
En mijn kansen op financiële stabiliteit zijn vermoedelijk nog slechter aangezien ik pas op 47 jarige leeftijd de diagnose heb. En nu pas snap dat ik niet alleen als werknemer moeite ga krijgen maar dat ook het beroep van yogadocent hem niet meer gaat worden.
Wel een enkele individuele les, of een groepslesje voor terugkomers van de studio. Maar niets waarvoor ik de wind eronder moet hebben.
Niets meer waarvoor ik net moet doen alsof ik normaal ben, en niet alle indrukken die iemand achterlaat de hele dag met me meedraag.
Vrij snel nadat ik startte met lesgeven ben ik begonnen met schrijven. Ik ben dus ook maar kort puur yogadocent geweest: Schrijven bestond ernaast en kwam uit mijn hart.
De eerste jaren waren dat lange emails aan vriendjes, chatten op de relatiesites, maar het nam ieder jaar serieuzere vormen aan. Op het laatst besteedde ik al mijn tijd aan schrijven en was ik s avonds zelf ook wel toe aan een yogales.
Dit was erg gezellig. Ik een sociaal bad, zij een yogales. Gelijk oversteken.
Maar yoga was geen volledig inkomen meer, en de zorgen begonnen. 
Er kwamen steeds meer yogadocenten en yogastudios, ik was niet succesvol in het aantrekken en wegwijs maken van nieuwe mensen. Misschien ook omdat de yogastudio mij als Aspergirl gewoon veel meer energie kostte dan een neuro-typical
En met het natuurlijke verloop van mensen die om wat voor reden dan ook stopten, moest ik vanaf zomer 2018 dan ook op zoek naar ander werk. Zolang dat kon zou ik er groepslessen naast geven. 
Dat was toen het misging.
Voor het eerst in mijn leven kwamen er suïcidale gedachtes op.
Ik stond mijn diploma’s huilend te scannen, begon weer met (matig) alcohol drinken en vond dat ik een tweede minnaar nodig had. Maar het opvallendste was de voor mij tot dan toe volkomen onbekende behoefte er een einde aan te maken.
En het rare was dat voor mij het accepteren van de baan al gelijk stond aan spirituele zelfmoord. Ik dacht dus niet: “Zal ik fysiek zelfmoord plegen?”
Het was voor mij vanzelfsprekend dat aangezien ik spiritueel niet meer zou leven, mijn lichaam ermee zou ophouden door een hartaanval, doordat ik mezelf spontaan onder de bus zou gooien en het een ongeluk zou lijken (wat het ook was, alleen had ik het een fractie van een seconde wel gewild).
Of ik zou stoppen met eten.
Ik vond het belangrijk dat niemand zich geroepen voelde me te helpen, en wilde pertinent niet dat mijn suïcide iets afdwong. Als ik ergens respect voor heb dan is het voor al die mensen die wel naar hun werk gaan of hun toko draaiende houden, en ik wilde absoluut niemand tot last zijn, omdat ze om half 6 ook nog moesten checken of Lauren Harteveld nog ademde.
Daarom ging ik ook werken – zodat niemand zich meer zorgen over mij hoefde te maken.
Behalve dan dat er heel erg veel reden was, om je zorgen te maken.
Ik wilde gewoon niet meer leven als ik niet iedere dag mijn eigen dingen kon schrijven en in plaats daarvan in een sociaal wespennest terechtkwam.
Trust me when I say dat ik de wespen al kon voelen in de emails waar de passief agressieve behoeftes van degene die ik moest vervangen al doorheen sijpelden.
Wat ik nu pas zie, is hoe deze klap doorwerkte.
Ik weigerde de baan, die ik in mijn vakantieweek had aangenomen. Maar toen ik weer aan het werk ging in de studio, kon ik het gewoon niet meer opbrengen voor de groep te staan.
Op maandag 23 juli, de dag voor mijn 46e verjaardag, stopte ik na een carrière van 15 jaar met groepslessen.
Ik snap nu pas dat dat de rebound was.
Dat het werk zoeken en de klap van mijn eerste suïcide behoefte, me mentaal zo uit t loot hadden geslagen, dat ik het niet meer opbracht om les te geven. Ik had niets te geven.
Zoals ik ook vandaag na een middag weg, thuiskwam met tranen in mijn ogen en het diepe besef:
Ik heb voor yoga met Asperger helemaal niets te bieden.
Wat alle mensen die me rond een uur of 5 huilend door de Albert Heijn hebben zien lopen kunnen beamen. En ook nu is het nog niet veel met mij. Maar er begint al wel meer duidelijkheid te komen, een lichtstraaltje, en iets wat zowaar op een Plan de Campagne lijkt.
Maar eerst moet ik uitleggen wat mijn huidige, kansloze, positie is, binnen hulpverleningsland. En waarom ik daar geen hulp hoef te verwachten.

De “zelfredzame” Asperger (deze paragraaf kun je ook overslaan)

Op dit moment zit ik in een traject. Oorspronkelijk was dit om hulp te krijgen voor of eigenlijk “tegen” mijn suïcidale gedachtes, maar dat liep spaak. De dag dat je een huisarts tegenover je hebt die je zelfmoordgedachtes normaliseert omdat “andere mensen hun werk ook niet altijd leuk vinden” moet je ook een keer meegemaakt hebben, zal ik maar zeggen.
Dus inmiddels formuleer ik mijn hulpvraag niet meer in klachten, maar in mogelijke diagnoses. Als ik daar uitsluitsel over heb, dan red ik me verder wel.
Of het nou bipolair is, de overgang, of autisme:
I ll fucking take it.
Maar ik moet wel weten waar ik moet beginnen.
Waarom ik zelf bijna zeker weet dat het Asperger is, is a story for another day.
Dat ik niet reken op een behandeltraject, is geen zorgmijding.
Om me heen zie ik dat voor mensen met Asperger de behandeling erg beperkt is. Ik heb nog geen gelukkige Asperger gezien die zijn behandeling aanwijst als succes factor, wel ondersteuning maar dat is wat anders. 
Maar over die diagnose: Ook dat is dus zeer de vraag of ik die ooit krijg.
Zeker als ik kijk hoeveel professionals zich er dit jaar, op hun eigen manier naar eer en geweten, al voor hebben ingezet.
Drie huisartsen, twee psychiaters (onbetaald), één GZ medewerker bij de huisarts en dan nog twee offduty psychologen die in hun vrije tijd hebben zitten puzzelen om me met een waterdicht screeningsplan waar je volgens mij nog Borderline bij een haring mee zou kunnen detecteren – weer terug op de rit te krijgen.
Maar ook dat heeft niet mogen baten. Het heeft er alle schijn van dat mijn doorverwijzing na acceptatie van mij als patiënt, in de praktijk van de psychiater verloren is gegaan.
Ik moet denk ik terug naar Start, opnieuw de Haring Analyse aanvragen maar dan op naam van de derde psychiater ofzo?
Ik weet het niet.
Tenzij ik bereid ben mijn hele leven on hold te zetten, en van het binnendringen van het zwaar beveiligde, overbelaste zorgsysteem mijn enige levensdoel maak – inclusief het rucksichtslos voor mijn karretje spannen van iedere relatie in het zorgcircuit die me ook maar een beetje verder zou kunnen helpen – heb ik geen schijn van kans als hoogopgeleide, niet-overlastgevende vrouw geholpen te worden.
Dus ik kan me voorstellen dat mijn status als Aspergirl meer indruk zou hebben gemaakt als ik gediagnosticeerd ASS was, maar ik heb echt mijn best gedaan.
En ergens vind ik het ook wel reëel:
Ik ben natuurlijk ook veel kritischer en moeilijker te behandelen. Voor mijn autisme/persoonlijkheidsstoornis, kunnen ze misschien wel tig eenvoudige diagnoses stellen!
Of misschien van mensen die dakloos zijn, verslaafd of anderszins schrijnende problemen hebben. Ik snap ook wel dat ik geen prioriteit ben.
Maar ik had het desalniettemin op prijs gesteld als “het circuit” even los kwam van wat ze vinden dat ze zouden moeten kunnen behandelen, en communiceren wat er feitelijk haalbaar is anno 2019.
Want tot nu toe heeft het er alle schijn van dat zolang ik geen gevaar vorm voor anderen en niet met het mes op mijn polsen kom binnenstormen, ik t gewoon alleen moet doen.
En dat kan maar op 1 manier:
Door alles te doen wat ik kan, om een zelfredzame Asperger te worden.
Maar ik ga niet voor de zoveelste keer het systeem in dat me er iedere keer weer aan de andere kant uitknikkert, en dat niet eens een behandelplan heeft voor Asperger.
Daar heb ik nu tijd genoeg aan verspeeld.
Omdat ik dus niet reken op hulp uit het systeem ga ik de hulp inroepen van anderen die dit probleem hebben opgelost.
Ik ga op zoek naar anderen met Asperger, die aan de goede kant van de statistieken weten te blijven.

Ben jij een successvolle gelukkige asperger? 

Dan wil ik graag met je afspreken in Nijmegen.
Misschien dat ik op termijn ook wel ga reizen, maar nu zoek ik het dichtbij huis.
Je hoeft je geen zorgen te maken, dat ik een soort clingy amoebe ben die je helemaal leegzuigt en die je moet redden.
Ik ben een vrolijke, geweldige vrouw, en ik heb zelf ook zeer veel te bieden.
Mijn dates of tijd zijn niet minder waard omdat ik toevallig vanmiddag huilend door de Albert Heijn heb gelopen, dus als je mijn gezonde gedrag too much vindt, of me alleen op mijn zwakke momenten wil zien? 
Dan kunnen we dit niet doen.
Ik ga ervan uit dat we beide twee krachtige mensen zijn, die elkaar op specifieke gebieden kunnen helpen.
Zo ben ik een kei in Autistisch Relatie Beheer!
Ik ren de neuro-typicals zelfs nog voorbij, die er naar mijn niet geheel bescheiden mening een beetje een rommeltje van maken als het op hun relaties aankomt.
Dat kan veel beter.
Nou, zie, daar ben ik dus weer heel goed in. 
Maar ik zou het echt tof vinden om te horen hoe jij als Asperger zakelijk functioneert, zodat ik op zoek kan naar een werkplek die bij me past. En ik ook naar een werkgever toe meer helderheid kan verschaffen over wat ik kan en waar ze beter een neuro-typical voor kunnen huren.
Wil je afspreken dan kun je mailen naar Lauren
info@lsharteveld.nl
Je kunt ook eerst een beetje door dit blog dwalen om te kijken of ik geen heel eng kind ben.

Professionele hulp Nijmegen

Ik weet bijna zeker dat er projecten zijn om vrouwen/ondernemers/mensen die zijn vastgelopen op geestelijke klachten of zelfs specifiek Asperger, te helpen reintegreren. En ik heb een masters in Technische Bedrijfskunde, dus heb ik zelfs papieren die geldig zijn in de gewone mensenwereld.
Als jij weet waar ik moet zijn, dan hoor ik heel graag van je en kun je mailen naar Lauren
info@lsharteveld.nl
Mijn dank is groot!

Aspergirl dagboek: Now what?

Je hebt t vast al geraden, maar dit blog is mijn accountability. Een bewuste poging om toch nog iets van betekenis te geven aan deze donkere jaren.
En aangezien de statistieken voor vrouwen met autisme nóg schrijnender zijn dan voor mannen, sluit ik ook niet uit dat dit blog meer doet dan mij in leven houden.
Dat mijn verhaal anderen kan inspireren niet bij de pakken neer te gaan zitten, of open te zijn over hun autisme.
De afgelopen weken, maanden zelfs, heb ik autisme bestudeerd. En het is echt zo’n mooi en wonderlijk iets!
Het doet me nog het meest denken aan de eerste X-Men film:
Wij kunnen echt dingen die anderen niet kunnen.
Alleen is er in een neuro-typische wereld meestal geen behoefte aan tenzij je een talent hebt dat voor anderen zeer herkenbaar en nuttig is.
Maar er zit echt meer in.
Hoe meer ik het bestudeer, hoe enthousiaster ik word.
Maar ook hoe gefrustreerder dat wij op het gebied van zoiets eenvoudigs als ons eigen geld verdienen zoveel moeite lijken te hebben.
Zo hulpbehoevend kunnen zijn, zelfs als we heel intelligent zijn.
Maar het beeld van X-Men first class – waarin alle X men and women hun talent leren inzetten voor een betere wereld, dat inspireert me.

Young Raven: 
You’re not scared of me?

Young Charles Xavier:
I always believed I couldn’t be the only one in the world.
The only person who was different.
And here you are.
[he extends his hand to introduce himself]
Charles Xavier.


Ik ben Lauren Harteveld.
En wie ben jij?

~Lauren

Dagboek van een Aspergirl
is een nieuwe serie op dit Nederlandstalige blog.
De subscribe butten zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

De dag dat ik zeker wist dat ik misschien autistisch was

Courtney Love heeft autisme/Asperger en praat daar ook regelmatig over

Er wordt veel geschreven over autisme op een niet-polariserende, en ook troostende manier.
Check bijvoorbeeld het mooie blog DSM meisjes.

Trigger disclaimer: dit is dus niet zo’n stuk.

Ik heb op het punt gestaan dit stuk te schrijven onder mijn echte naam, het account waar ik ook privéles yoga geef.
After all, als er iets is dat er voor heeft gezorgd dat ik geen groepslessen yoga meer geef, en dat ik al bijna tegen mijn two year anniversary van mental turmoil aanzit, dan is het wel dat ik autistisch ben.
De diagnose Asperger wordt (voor wie het nog niet weet) niet meer gegeven.
Maar de mensen die hem hebben gekregen mogen “hem houden”.
Alsof het om de oude kortingskaart van de NS gaat waar je ook in de spits met korting mee kunt reizen.
Je mag hem wel verlengen, maar je kunt geen nieuwe meer kopen.
Een aantal slimme Nederlanders dat geweigerd heeft zich uit te laten roken door aantrekkelijke overstapaanbiedingen, heeft er nog altijd plezier van.

Als ik dus ooit een officiële Autisme Spectrum (AS) diagnose krijg, wat zeer de vraag is maar daar kom ik nog op terug, dan zal dat nooit Asperger zijn.
De tijd dat er een soort “super autist” was ligt achter ons, en ik vind dat prima.
Autisme en Asperger betekenden voor mijn gevoel dat je zelf last ervaart te functioneren in de normale, neuro-typische maatschappij.
Maar bij wat ze vroeger Asperger noemden, ziet de buitenwereld dat minder, of zelfs niet.
Terwijl met een “echte” autist soms geen land te bezeilen valt.

In die zin moet je dus ook echt geen Asperger willen hebben, want het is een “wel de lasten niet de lusten” label. Jij hebt wel last, maar de wereld ziet je als normaal.
Nou, daar heb ik na 47 jaar natuurlijk geen behoefte aan, dus ik vind het niet erg dat ik geen officiele Asperger meer kan zijn. Maar waarschijnlijk krijg ik dus helemaal geen diagnose.
De reden is dat ik wel de loop inga, om uit te laten vogelen wat er aan de hand is. Maar ik word er gewoon de hele tijd aan de andere kant weer uitgegooid.
Niet letterlijk natuurlijk.
Want dan zouden ze zorg weigeren, en dat mag niet.
Maar dan word ik teruggestuurd naar wat vroeger eerstelijns hulp heette. Dat is psychotherapie met zwakke of geen diagnoses en alleen gericht op behandeling. Ik heb die sites bekeken en persoonlijk eindig ik nog liever met mijn voeten in een emmer cement op de bodem van de Waal dan dat ik daar mijn tijd ga verdoen.
Met je Rationeel Emotieve Therapie.
Al mijn “behandelaars” (in dit stadium is de benaming “hindernissen”, “poortwachters” of het wat mildere “chronisch overbelaste zorgverleners” meer op zijn plek)  zijn op de hoogte dat ik suïcidale gedachtes heb. Ik heb er natuurlijk niet heel veel verstand van, maar volgens mij moet je dan met zwaarder geschut komen.
Mijn eerste huisarts probeerde mijn suïcidaliteit zelfs te normaliseren. Ik herhaalde zijn woorden om te checken of ik hem goed begrepen had. Dit bleek het geval.
Waarop ik zei:
“Tja weet je. Ik vind het zelf ook heel normaal dat ik niet meer wil leven als ik mijn purpose work niet kan doen, en in plaats daarvan 40+ uur per week voor een baas moet werken.
Mij hoef je niet te overtuigen.
Maar ik zie om me heen dat het toch een vrij atypische reactie is.”
Hij antwoordde dat anderen ook vaak klaagden over hun werk omdat het zo zwaar viel, dus dat het verschil echt niet zo groot was.
Ik had er nog een hele dobber aan, maar uiteindelijk vond ik de goede woorden, en als beloning had ik mijn eerste entreebewijs voor de loop
Wat later ongeldig bleek te zijn trouwens.
Altijd oppassen voor valse tickets!

Inmiddels zit ik – in principe – bij een uitstekende psychiater waar ik zeer veel vertrouwen in heb en die me niet heeft terugverwezen naar de eerstelijns.
Dat kan ook niet, want ik heb een verwijzingsbrief waarin staat dat ik getest moet worden op drie zware jongens namelijk autisme, persoonlijkheidsstoornissen en hoogbegaafdheid.
Autisme is van deze drie natuurlijk verreweg de meest knuffelbare.
Maar met een persoonlijkheidsstoornis ben ik weer lekker weerbaar.
Bij hoogbegaafdheid zit je vooral jezelf in de weg, naar de buitenwereld heb je nog steeds geen vlot lopend verhaal.
Dus ik hoop niet dat ik hoogbegaafdheid heb, want ik wil liever een label waardoor de buitenwereld me eng vindt en op zijn tenen wegloopt.
Zodat ik lekker mijn eigen gang kan gaan omdat de rapen natuurlijk gaar zijn als ik ontplof.
Of dat nou narcissistic rage is, of een autistic meltdown?
Ach.
Tomaytoes, tomahtoes hoor. I ll take it.
En zo heel slim ben ik nou ook weer niet, dus dat hoogbegaafdheid in de zin van een hoog klassiek intellect, dat heb ik vast niet.

In Groningen kende ik een kleuter die vanuit het stoeltje in zijn winkelwagentje de weegschaal van de supermarkt kon deprogrammeren. Dit was in de jaren 90, de beveiliging van die apparaten zal wel zijn opgeschroefd, maar ik heb me nooit met programmeren of coderen beziggehouden. 
Ik ben wel hoogbegaafd, in de zin van dat ik heel veel verschillende talenten heb, en die allemaal kan combineren. Zelfs moet combineren anders word ik gek. Dit wordt door Paula Prober The Rainforest Mind (ook boek) genoemd.
Maar echt hoge intelligentie?
Mwah.
Ik ga er echt vanuit dat dat wel meevalt.
Maar op dit moment ligt er dus een volledige en juiste verwijzing bij een zeer capabele psychiater, die mij ook geaccepteerd heeft als patiënt maar waar ik al bijna twee weken niets van heb gehoord sinds we in de fase zitten dat we een afspraak gaan maken.
We staan voor 2020 voor de intake, en dat wist ik, maar nu ligt het dus stil.
Na een week heb ik nog een email gestuurd, om te controleren of de afspraak wellicht pas tegen die tijd wordt ingepland en bevestiging te krijgen dat ik wel nog steeds in de loop zat.
Maar ook daar heb ik niks op gehoord.
Het kan dus zijn dat ik er weer uit lig, en dat ik begin 2020 niet ineens een magisch telefoontje krijg dat ik alsnog mag komen.
De coulance waarmee mijn hulpvraag wordt geïnterpreteerd geeft aan dat ik naar alle waarschijnlijkheid een hoogbegaafde Asperger ben, want zelfs psychiaters vinden blijkbaar dat ik t zelf op kan lossen.
En misschien is dat ook zo.
Want voor ik ga uitleggen waarom gisteren de dag was dat ik wist dat ik autist formerly known as Asperger was, ga ik eerst uitleggen waarom het misschien wel niet voor niets is dat Aspergers en Hoogintelligente mensen geen hulp krijgen en niemand er rekening mee wil houden:
Omdat ze normaal zijn.
Maar ho!

Niet normaal in de zin van neuro-typisch, of gemiddeld.
Maar normaal in de zin van heel erg logisch, voorspelbaar, consistent, transparant. Normaal in de zin van dat ze de waarden hebben die we allemaal zeggen te waarderen.

Aspergers gedragen zich zoals we allemaal zeggen dat we ons willen gedragen maar niet doen.
Ze volgen hun hart, verdragen geen onrechtvaardigheid, ze liegen niet.
En in elk geval de vrouwen – maar het zou me helemaal niets verbazen als ze het allemaal doen! – zijn extreem gevoelig en empathisch.
Vrouwelijke Aspergers, Aspergirls zoals Rudy Simone ze noemt (ook een boek), maken echt contact, en voelen de wereld om hen heen feilloos aan. 
Aspergers zijn dus hele morele en reine mensen – iets wat we allemaal zeggen te zijn of te willen.
But there’s a catch!
Ze functioneren alleen op dat niveau.
En DAT is waar het misgaat.
Want zeggen dat je eerlijkheid en transparantie waardeert, is a whole different ball game dan oog in oog staan met iemand die dwars door je heen kijkt, en die gewoon weigert te reageren op je subliminal messaging.
Niet omdat we die niet begrijpen.
Maar omdat we geen subliminal response kunnen terugsturen. 
Het is één op één vergelijkbaar met het belangrijke verschil tussen mannen en vrouwen waarin vrouwen als ze het over een probleem hebben, aandacht, empathie en verbinding willen.
Terwijl mannen de oplossing aandragen voor het probleem.
Proberen gratis een diepere behoefte mee te sturen met een ogenschijnlijk onschuldige vraag of neutraal probleem, is iets dat niet werkt bij mannen en ook niet bij autisten.
En ik ga helemaal afwijken van de aanname dat die mannen of autisten die behoefte niet zien.
DIE ZIEN ZE WEL.
De reden dat ze er niet aan voldoen is tweezijdig.
1. Mannen en autisten kunnen niet de subliminal message sturen die precies voldoet aan jouw behoefte.
Misschien kan je vriendin of je moeder met een kopje thee precies de diepere aandacht en liefde geven waar je zo op zit te springen.
Mannen?
Autisten?
Ik?
No can’t do.
Er is een onvermogen de gepaste reactie, verpakt in een reciprocal, gratis en voor niks, subliminal message terug te sturen. 
2. Mannen en autisten en definitely moi, weigeren het gewoonweg
Je zag het al een beetje aan het gebruik van het woord “gratis” maar ik ben er ook gewoon op tegen.
Als je iets van me nodig hebt, dan wil ik dat je daarvoor uit komt. Ik wil helder hebben wie er aan het investeren is, aan het geven is, en wie er staat te ontvangen.
Als ik ergens een tyfushekel aan heb (pardon my French, ik word hiervoor behandeld. Of nou ja, waarschijnlijk dus niet) dan is het als iemand net doet alsof hij iets komt brengen – met andere woorden een behoefte van mij komt vervullen – terwijl hij eigenlijk iets komt halen.
De behoefte ligt dus bij hem of haar.
Autisten, Aspergers, mannen, en zéker moi:
We zijn een soms pijnlijke herinnering, dat als jij niet voor je eigen verlangen of behoefte gaat staan en ons daarom aanspreekt met oppervlakkige dingen, maar je reageert WEL als door een wesp gestoken als we Nee zeggen omdat we je voor jouw gevoel op je diepere behoefte afwijzen?
Dat dat niet ONS probleem is.
Ik snap heel goed, dat we de Aspergers, de Autisten, en moi – die in staat zijn met zo n vergrootglas naar sociale verhoudingen te kijken, en precies weten wat eraan rammelt, het liefste onbehandeld laten rondlopen.
Je moet ze niet wijzer maken dan ze zijn natuurlijk.
Ik denk dus dat er altijd een zekere – maar geen absolute! – strijd zal zijn tussen de neuro-typische mens en Aspergers en Autisten.
De neuro-typische mens heeft er gewoon helemaal geen belang bij om transparant te zijn.
Dat gezegd hebbende zijn er steeds meer mensen die wel echt een behoefte hebben zichzelf te laten zien. Om van mens tot mens écht contact te maken.
En voor hen zal contact met iemand met Autisme, en zeker een Aspergirl een zegen zijn.
Ik heb een nieuwe vriendin die Asperger heeft. We hebben elkaar een tijd geleden zakelijk leren kennen, en elkaar veel ruimte en beslismomenten gegeven om te kiezen of we ook buiten de zakelijke context contact wilden.
En nu hebben we dus één date gehad, en dat was heel fijn.
Aan haar heb ik mijn vragen voorgelegd, waarom ik twijfelde aan mijn werkdiagnose autistisme.
Zij legde me uit dat autisme wel degelijk kon, omdat ik vrouw ben.
En dat na het lezen van het boek Aspergirls van Rudy Simone, me meer duidelijk zou worden.

Uiteraard kan zij als Asperger vrouw geen diagnose stellen van mij.
Noch kan ik het zelf.
Feit is dat alleen de psychiater waar ik dus wel of niet een afspraak mee heb, dat zou kunnen.
Maar er was één ding wat mijn nieuwe vriendin vertelde, aan het einde van onze date, waardoor de schellen van mijn ogen vielen, en ik wist:
Ik ben het.
Want op onze zakelijke afspraak zag ze direct bij binnenkomst dat ik anders was.
Ze vertelde: “Ik dacht meteen, “Oh! Dit gaan we even anders doen!””
Ik mocht veel langer blijven dan al haar andere afspraken, en ik ging weg zonder dat ze haar formele vragenlijst had afgewerkt of de contracten had geregeld.
Aangezien ik me niet kon herinneren dat ik iets raars of ongebruikelijks had gedaan, vroeg ik of ze kon omschrijven hoe haar andere afspraken zich gedroegen, versus ik.

En dat deed ze.
Ik had geen small talk, en maakte echt contact.
Met haar.

~Lauren

Dit blog in het Nederlands is een uitzondering.
Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

VICE strategie en relatieadvies Nijmegen

foto 2007 Rob Maartense

Gisteren heb ik een vergelijkbare post geschreven.
Drie uur van mijn leven ingestopt!
In de laatste fase sloeg ik de draft op, logde uit van WordPress, en weer in onder mijn eigen naam/ andere account waar ik een verborgen post had staan die over een vergelijkbaar onderwerp ging.
Kwam ik terug: Alles foetsie!
Er waren nog 56 woorden over, en volgens mij heb ik een kwartier doelloos heen en weer geklikt en naar het scherm zitten staren, tot ik dacht:
“Dit betekent iets. Waarschijnlijk is het niet de bedoeling dat ik dit post.”
Een uur later, op de fiets naar een afspraak in de stad, kreeg ik iets waarvan ik al minimaal een jaar hoopte dat het kwam.
Iets waarvan ik dacht: “Als DAT toch eens zou gebeuren! Dan heb ik mijn hele leven direct op de rit!”
Dat “iets” dat was zin in een baan. Dus niet langer als yogadocent/ondernemer. En zeker niet als schrijver, want als ik iets heb geleerd, dan is het dat de hele dag in mijn eigen hoofd zitten zonder interactie, zelfs mij als introvert horendol maakt.
Nee, een baan met mijn studie Technische Bedrijfskunde maar dan uitgewerkt naar menselijke interactie. Inmiddels ben ik er namelijk van overtuigd dat mijn kennis van menselijke interactie eerder is geworteld in natuurkunde dan in psychologie of soft skills.
Bij het idee complexe machtsstructuren te mogen analyseren, ging mijn bloed sneller stromen!!
Nog steeds!
Dus ineens vond ik het helemaal niet erg dat die blog post gisteren, met mijn nieuwe aanbod, door God was opgegeten en dat hij 56 woorden had laten liggen zodat ik wist dat ik niet gek was geworden.
Maar dat hij iets beters wist.
En van de gedachte aan een echte baan, word ik ook echt blij.
Er zijn natuurlijk wel beperkingen, want ik blijf privéyogadocent en wil alleen in Nijmegen werken. Maar dat leek me geen bezwaar met wat ik een werkgever te bieden heb.
Om te onderstrepen hoe blij ik was met deze nieuwe ontwikkelingen schreef ik groot in mijn dagboek-per-pagina dat ik ging werken en er ongelofelijk veel zin in had. En dat was vannacht om 1 uur.
Edoch!
Wat schetst mijn verbazing?
Vanmorgen om vijf uur ben ik klaarwakker, en stroom over van enthousiasme om dit oude idee, namelijk Vice coaching – gebaseerd op de film Vice van begin dit jaar – ook uit te werken.
En dat ik dat aanbied via deze site Zeg Maar Lauren, waar God gisteren nog mijn vierduizend woorden in de ether had laten verdwijnen.
Misschien gaf het me ook kracht, de wetenschap dat als Vice strategie- en relatieadvies niet de bedoeling is, God ook vandaag gewoon weer alles opeet.
Dus bij deze mijn aanbod aan jou:
Heb je een ingewikkeld probleem, op het gebied van relaties?
Maak dan een afspraak met me.
Het hoeft niet per se een probleem te zijn: Het kan ook een ambitie zijn!
Dat je bijvoorbeeld plezier wilt beleven aan menselijk contact in plaats van stress. Of iedereen voor je wilt kunnen winnen.
Ik werk op basis van empathie.
Ik leef helemaal met je mee, dus ik heb echt skin in the game. Ik sta helemaal aan jou kant als we het op gaan lossen.
Een echte Vice dus.
Maar dat betekent ook dat er een klik moet zijn, we moeten voor elkaar kiezen.
Om te bepalen of je je goed voelt bij me, kun je een duik nemen in mijn werk:
YouTube waar ik op dit moment een serie My Life in Bon Jovi songs aan het opnemen ben.
– de huidige site die je nu leest is Zeg Maar Lauren, waar ik een aantal jaren over film en boeken heb geblogd
mijn yogasite/ echte naam, waar je ook mijn diploma’s en yogalessen op YouTube kunt vinden
Mocht je nog dieper down the rabbit hole willen:
– mijn Engelstalige blog Lauren Harteveld.com
– oude site lsharteveld.nl waar zowel Nederlands als Engels staat
Als je denkt: “Die mevrouw die ligt me wel,” kun je mailen naar:
Lauren info@lsharteveld.nl
Mijn tarief is €119 per uur,  inclusief 21% btw.

VICE strategie- en relatieadvies is een tijdelijk aanbod t/m zondag 16 juni, 2019.
Als deelnemer kun je daarna bijboeken.

Hoe werkt het?

Inmiddels weet ik hoe het komt dat ik zo goed ben met menselijke relaties. Voor een deel is het omdat ik ze zie als een soort natuurkundige formules van verwachtingen en belangen die tussen mensen spelen.
Maar met dit talent werk ik helemaal niet als jij en ik samen zijn, want ik zie alleen jou.
Dus hoe werkt het dan?
Dat is eigenlijk heel simpel, gelukkig.
Je kunt het wellicht zelf al oplossen.
Het heeft ermee te maken dat alles wat een wens, behoefte of verwachting is, je manipuleerbaar maakt.
Bijvoorbeeld met de verwachting dat iemand rekening met je houdt, geef je de macht al uit handen.
Een probleem is dus alleen een probleem zolang je iets van die ander nodig hebt, hetzij een want, hetzij een need.
De oplossing is je zoveel mogelijk te ontdoen van deze needs en wants, en zeker van de emotionele lading die het voor je heeft of iemand er wel of niet aan tegemoet komt.
Zelf pel ik mijn relaties helemaal af, tot ik ze net zo zuiver heb als mijn relatie met katten:
Dat ik van ze kan genieten, zonder dat ik iets van ze verlang. Ze hoeven niet lief of leuk te zijn, om er te mogen zijn.
En op dezelfde manier zijn mensen waar ik een relatie mee heb mij ook niets verplicht. Ze mogen zichzelf zijn.
Ik eindig een verzoek altijd met:
“Mocht dit niet lukken, geef dit dan aan, dan zoek ik naar een andere oplossing.”
Of bij een uitnodiging zet ik:
“Ik zou het superleuk vinden als je komt, maar kijk hoe het bij jou uitkomt.”
De oplossing van ieder probleem is een ander vrij laten in zijn of haar reactie, en er voor jezelf geen emotie aan koppelen.
Uiteraard geldt dit ook voor werkrelaties: geef een ander gelegenheid te reageren vanuit zijn of haar eigen belang of inzichten, en schenk die ander altijd het vertrouwen dat zij weten wat voor hen goed is.
Sterker nog, geef aan dat je erop rekent dat de ander zijn eigen belangen behartigt, want dat jij niet kunt werken als jij voor de ander moet denken.
Uiteraard gaat bovenstaande uit van gelijkwaardige relaties:
Ongelijkwaardige relaties zijn moeilijker, zeker als iemand afhankelijk is van jou. Wat dan kan helpen is je behoefte om er voor die persoon te zijn, los te koppelen van je behoefte leuk en aardig gevonden te worden.
Ook weer net als katjes dus:
Ik zorg voor ze, omdat dat mijn taak is. En dat alleen al geeft me een gevoel van voldoening.
Ik hoop dat deze tips je al een beetje geholpen hebben, om met mededogen naar jezelf te kijken, en wellicht zelfs al naar “de ander”.
We doen allemaal ons best, en we zijn zoals we zijn.
Als je het leuk vindt af en toe iets van me te lezen kun je subscriben op dit blog.
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

Je kunt volgen op

Ik hou dit niet meer vol (Zeg maar Lauren verdwijnt) (Zeg dus maar geen Lauren)

Het is vijf maanden geleden dat ik stopte met mijn yogapraktijk en ook met het schrijven van columns daar.
Ze hadden het doel gehad mijn yogastudio te ondersteunen, en waren niet mijn purpose work.
Zodra ik stopte met lesgeven, stopte ik dan ook met de columns die geen seks bevatte, niet over geweld mochten gaan, enzovoorts.
“Het mag echt bijna nergens over gaan hè?” zei iemand een keer, toen ze mij een onderwerp in de prullenbak zag gooien.
Nee, het mocht nergens over gaan.
Dat stond de toegankelijkheid van mijn lessen maar in de weg.
Inmiddels ben ik het blog aan het herlezen, en zie ik dat het wel degelijk ergens over gaat! Mon dieu. Het is soul searching to the max.
Een verslag van mijn laatste 18 maanden als yoga docent waar genoeg drama inzit om een mini-serie op Netflix van te draaien.
En dus ga ik mijn werk van die yogapagina inderdaad opslaan, en uitgeven. Onder mijn echte naam, dezelfde waaronder het is geschreven.
Anyway, als je me in oktober had gezegd dat ik One Day in maart ook helemaal tabak zou hebben van Zeg Maar Lauren; mijn columns over film en boeken, maar vooral over mannen?
Mijn meest toegankelijke werk waar mensen altijd over zeiden dat t zo leuk was? Veel leuker dan mijn Engelstalige werk, als ze dat al lazen.
Maar mijn Nederlandstalige werk?
Zowel de columns onder mijn echte naam, als deze Zeg Maar Lauren pagina (als ook ander Nederlandstalig werk, dat trouwens binnenkort allemaal uitkomt in mijn nieuwe boek Blote Kont) (en dat dus geen enkele promotie gaat krijgen)
vonden gretig aftrek.
Maar iedere keer als mensen zeiden hoe leuk ze waren dan KROMP ik werkelijk in elkaar.
Het voelde alsof iemand je kindertekeningen staat te bewonderen.
En het is dezelfde reactie die ik heb als mensen zeggen dat ze mijn yogalessen zo leuk vonden, en dat het zo jammer is dat ik ben gestopt.
En dan voel ik me daar weer schuldig over, dat ik dus helemaal geen fijn gevoel heb overgehouden aan mijn yogacarriere en dat ik hen beter had gegund.
En daarom trek ik nu, hier, wel op tijd de stekker uit.
Voordat ik me hier nóg schuldiger over voel.
Want the thing is:
Ik kan dit niet.
None of it.
Op het moment dat iets een vaste vorm heeft, dan is voor mij de lol eraf. En de verwachtingen van anderen dat je dan daarmee door blijft gaan, maken het alleen nog maar erger.
En ze willen altijd met je meedenken of je geen columns voor bladen kunt gaan schrijven, of dat je Nederlandstalige werk uitgegeven wordt, en ik heb me hier zelf ook heus wel schuldig aangemaakt.
Aan de gedachte dat ik iets met de Nederlandse markt zou doen.
En toch was mijn standaard reactie meestal:
“Oh iedereen mag mijn Nederlandstalige werk uitgeven. En al draai je het driedubbel binnenstebuiten en druk je het achterstevoren af, het zal mij werkelijk waar aan mijn reet roesten.”
Ik voel zoveel afschuw en woede, op het moment dat mensen contact met me willen maken over mijn Nederlandstalige werk.
En daarom moet het weg.
Met mijn Engelstalige werk heb ik daar veel minder problemen mee. Waarschijnlijk omdat dit wél echt mijn purpose work is, maar ook omdat deze stukken veel meer moeite kosten van de lezer.
Dat waardeer ik echt als iemand zich daarin verdiept heeft.
Maar sinds ik mezelf Lauren Harteveld noem, en niemand meer mijn echte naam vertel omdat ik die niet meer wil gebruiken, zijn mijn Nederlandstalige werk én tot op zekere hoogte ook mijn Engelstalige dagboek, me een doorn in het oog.
Te herkenbaar.
Teveel aanknopingspunten.
Ik schrijf nu 13 jaar over wat ik meemaak en d’r komt altijd shit van. Arnon Grunberg zei ooit dat hij meer schrijver was dan vriend, en ik heb dat lange tijd ook gedacht.
Maar nu denk ik: I m probably neither.
Schrijven heeft mijn vriendschappen en mijn leven onder druk gezet, maar nu mensen het beginnen te waarderen, stop ik ermee.
Vanaf nu zijn sociale contacten voor de leuk, zakelijke contacten voor het geld, en beide zijn volstrekt vertrouwelijk. Mijn innerlijke wereld is om over te schrijven and the two shall never meet.
Daarom stop ik per direct met Zeg Maar Lauren, en mijn Engelstalige dagboek. Naar alle waarschijnlijkheid stop ik gewoon helemaal als schrijver.
Het enige dat ik mezelf zie doen zijn posts over Mindset en persoonlijke ontwikkeling, op mijn huidige dagboek site Lauren Harteveld.com Die ook aansluiten bij mijn werk als coach.
Welke vorm posts op Lauren Harteveld.com gaan krijgen, weet ik nog niet.
En ik ga leven en genieten, in plaats van schrijven.
En verder hang ik na vijftien jaar mijn pen en ondernemerschap aan de wilgen en ga ik na het publiceren van mijn nieuwe boeken lekker voor iemand anders werken, onder mijn eigen naam. En daar hoop ik voor altijd bekend te staan als die complexe, totaal ontoegankelijke vrouw waar niemand hoogte van kan krijgen.
Dat lijkt me heerlijk.

~Lauren/ LS Harteveld

Despite the tragic ending, is Blote Kont een prachtig boek aan het worden!
Alle LSH verhalen en columns van 2007 tot heden staan erin.

Er zal nog één keer via dit blog een boekaankondiging van Blote Kont komen. 
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Welke baan is dit? Spion?

Hoi!
Welkom op mijn blog Zeg Maar Lauren, dat sinds vandaag ook onder het juiste WordPress account valt!
* maakt feestgeluidjes * 
Dus je ziet nu niet meer de naam van een uitgebluste yogadocent, die nadat ze 15 jaar de kost heeft verdiend, met vervroegd pensioen is. 
Nee.
Je ziet nu mijn naam, Lauren Harteveld.
De vrouw met de Prada tas, die staat de popelen de wereld te veroveren.
Maar er moeten nog wel her en der wat puntjes op de i.
Want hoewel ik nog steeds niet uitsluit dat ik met mijn boeken de kost kan verdienen, zonder een onderneming te beginnen heb ik vannacht bedacht dat er één aspect is waar ik onvoldoende rekening mee heb gehouden:
Eenzaamheid.
Er zit geen menselijk contact in mijn werk als schrijver want ik wil geen geld ontvangen om ergens te verschijnen.
Ten eerste zit je voor het leveren van diensten al snel vast aan het hebben van een onderneming, bv voor een aansprakelijkheidsverzekering voor als ik bovenop iemands Chiwawa ga zitten. Of (more likely) op iemands wettelijke echtgenoot.
Maar de echte reden dat ik er nu (nog?) niet voor kies te verdienen met coachen, speaken, lesgeven; is dat ik er de voorkeur aan geef dat mijn aanwezigheid gebaseerd is op interesse van beide kanten, of zakelijke belangen van beide kanten.
Gelijk oversteken.
Geen van beide moet verplicht zijn het contact door te laten gaan, omdat er ergens een contract ligt, of iemand met algemene voorwaarden slingert.
Niemand betaalt, niemand bepaalt, en niemand tekent a goddamnthing. 
Want als je mij tweehonderd euro betaalt, en nu sta je in mijn agenda, dan denk ik.
“Holy fuck, wat is dat? Een verplichting? How did I let this happen?”
Ik wil de ideale vorm vinden voor mijn werk als schrijver. En ideaal betekent daarin:
“Wat zou ik ook doen, als ik 40 uur per week ergens anders werkte?
En dus ook: Wat doe ik eigenlijk alleen maar voor het geld?
Inmiddels heb ik al een duidelijk beeld, en dat wordt iedere dag verfijnd.
Zo wilde ik een webshop maken voor de Nederlandse markt, maar realiseer ik me nu dat pakjes inpakken en versturen, en gaan spoorzoeken bij Post NL waar dingen gebleven is? 
Not my thing.
En dat is zeker niet iets dat ik blijf doen als ik er 40 uur naast zou werken.
Ik zal dit jaar nog wel een keer een pop-up actie doen, waarbij je mijn boeken rechtstreeks bij mij kan kopen;
maar geen webshopje spelen.
Maar door én geen diensten te verkopen én niet rechtstreeks boeken te verkopen, waren alle zakelijke ontmoetingen met echte mensen ineens uit mijn werkzaamheden verdwenen.
Dat was wel erg jammer.
En omdat ik geen onderneming had, was ik weldra misschien niet eens meer welkom bij gelegenheden voor ondernemers – waar ik nu nog een beetje kon meeliften op de staart voor mijn yoga carrière.
Dit ging duidelijk niet de goeie kant op.
Kijk, iedere dag schrijven is leuk. Maar je hebt natuurlijk ook iets nodig om óver te schrijven.
En toen kreeg ik ineens het idee van de eeuw:
“Mw.Harteveld? Wat dacht u van een leuke baan?”
Een paar weken geleden heb ik onder meer door de Meyers-Briggs persoonlijkheidstest, een veel breder beeld gekregen van wat een baan voor mij zou kunnen betekenen.
En dat mijn visie dat ik dan nog liever van de Waalbrug sprong, uitsluitend en alleen te maken had met de Verkeerde Baan!
Ik had het idee dat als ik ging werken, ik mijn persoonlijkheid moest vierendelen, en 8 uur per dag met alleen mijn romp, ontdaan van alle ledematen, me over de grond moest voortslepen.
En dat was mijn yogawerk.
Voor “echt” werk moest ik zelfs het lichaam achterlaten, en was alleen mijn hoofd welkom.
En dat mocht nog niet eens alles zeggen.
Deze geamputeerde visie veranderde echter compleet toen ik de Myers-Briggs persoonlijkheidstest deed, en ik het profiel las dat bij mij hoorde.
Ik was een ENFP, The Campaigner.
En mijn coach heeft voor mij een knip en plak email op basis van al haar boek gemaakt, over wat dit specifiek zegt over mijn werksituatie:

“The more unconstrained and flexible the working environment, the better ENFPs like it.  They work well independently but need frequent, spontaneous interaction with others to keep their creative juices flowing and to keep their work fun.

“ENFPs are born entrepreneurs!  They enjoy working for themselves because it gives them the freedom and flexibility, and the opportunity to choose the projects they wish to work on and the people they want to work with.  They usually have an abundance of ideas they want to see turned into reality, particularly those that will affect other people.”

(poop! toch ondernemer!)

“The conventional business world is usually not appealing to ENFPs because they dislike excessive rules, regulations, or standard operating procedures.”

“As an ENFP, career satisfaction means doing work that:
 Lets me work with a diverse group of people on a variety of projects, motivated by creative inspiration
 Lets me create new ideas, products, services, or solutions to problems that will help other people, and then see my projects become reality.
 Is fun, challenging, and always varied.
 Rarely requires me to handle the follow-through, routine details, or maintenance of a system or project.
 Lets me work at my own pace and schedule, with a minimum of rules or structure and the freedom to act spontaneously.
 Lets me meet new people, learn new skills, and continually satisfy my curiosity.
 Is consistent with my personal beliefs and values and lets me create opportunities that benefit others.
 Is done in a friendly and relaxed environment with humor, goodwill, and a minimum of interpersonal conflict.
Allows me the freedom to follow my inspirations and participate in exciting and intriguing adventures.
Is done in an environment that appreciates and rewards enthusiasm, ingenuity, and imagination. 

All from Do What You Are by Paul Tieger & Barbara Barron-Tieger

Al deze aspecten in een baan zouden er inderdaad voor kunnen zorgen, dat ik weer een gevoel van heelheid ervaar in mijn werk.
Maar het allergrootste kenmerk, hét ding waarom ik zo zuinig ben met mijn aanwezigheid toezeggen, én dus ook zulke nare associaties heb bij werken, dat is dit:
Het moet over de diepere dingen mogen gaan, of ik word gek.
Weet je nog dat er in de bananasplit periode het idee de rondte deed van;
“Oeh, wat als je door iemands kleren kan kijken?”
Ik kan dat met emoties.
Ik weet ALLES van je. Altijd. En vaak nog voor jij het zelf weet, bijvoorbeeld omdat je het nog helemaal niet wilt toegeven aan jezelf.
Ik heb de meest surrealistische gesprekken gevoerd, negerend wat ik intuïtief met honderd procent zekerheid wist. En uitsluitend reagerend op basis van wat iemand zei. 
Want ik sluit me er voor af, uit beleefdheid.
Ik probeer mijn communicatie 100% op inhoudelijk niveau te voeren;
omdat als je klaar zou zijn over de rest te praten, dan zou je dat wel aangeven.
Mensen beginnen ook vaak te fluiten, of direct over iets anders te praten, als ik per ongeluk toch ergens te dicht langs schuur.
Nou dan leer je het wel.
Bovendien vind ik het ook erg ver gaan om te laten merken dat je precies kan zien hoe je iemand emotioneel in elkaar zit. 
Maar ik zie het wel.
Die knop kan niet uit.
Ik zie het van jou, en begrijp onmiddellijk van iedere naam die je laat vallen, en iedereen die ik bij je in de buurt zie, hoe jullie je verhouden. 
Ik zie wie een hekel heeft aan elkaar, wie verliefd is, waar oud zeer zit. Ik zie wie de baas is, wie onzeker is, en wie alle macht heeft.
En dat degene die de macht heeft die vaak helemaal niet wil, maar dat de rest eenvoudigweg zo blij is dat er iemand halfway decent lijkt, dat ze niet kunnen wachten al hun macht uit handen te geven.
Ik heb ook een keer een vrouwelijke trainer gezien op tv, die in een soort teambuilding, of mannen weekend, de mannen in een grote cirkel liet staan en ze dan één voor één afliep om ze om te duwen.
Vervolgens liet ze hen op een andere manier staan en deed ze het opnieuw, om ze te laten zien dat ze nu steviger stonden.
Ondertussen zat ik walgend voor de televisie.
Van haar natuurlijk, dat ze werkelijk geen enkel besef had van grenzen. Of zichzelf had afgeleerd het te beseffen, wat dan weer extra zielig is. 
Maar ik walgde nog veel meer dat niemand haar terug floot.
Ik had direct mijn vertrouwen in haar opgezegd en was vertrokken. En dat was al bij hallo. Ik zie zoiets ogenblikkelijk, en dan maakt het me niets uit wie-wie betaald heeft, of wat de consequenties zijn, dan ben ik weg. 
Als mensen zeggen dat ik het in me heb om trainer te worden, denk ik daar altijd aan terug.
“No I don’t.”
Maar ik ben wel degene die kan zien waar de training fout gaat.
Wie zich gedwongen voelt mee te doen, en wie haar aanpak prettig vindt.
Wiens rol als outsider tussen de spaken vermorzeld wordt, en het bedrijf ontzettend veel geld gaat kosten in hun streven de neuzen dezelfde richting op te krijgen.
Er is nu zo’n agile werken-scrummen-aanpak waar de meeste bedrijven mee werken, en vaak wordt dan het voorbeeld van de ingegraven mijnwerkers aangehaald:
Problemen vandaag de dag zijn zo complex dat alleen multidisciplinaire teams, gericht op één uitkomst, het kunnen.
De oude procesmatige manier van werken, waarin ieder zijn eigen eilandje had, voldoet niet meer. Ik heb zelfs een tijd gedacht dat dit type consultancy wel iets voor mij was.
Tot ik nu zie waar de fout zit:
Een bedrijf ís geen mijnschacht waar 33 mensen doodgaan als je niet samenwerkt.
Het is veel minder spannend en iedereen heeft zijn eigen belang.
Zijn eigen onzekerheden.
Zijn eigen voorkeuren en afkeuren.
En die voel ik direct aan.
Maar dat werkt ook heel verlammend, omdat ik het niet correct vind het daar over te hebben.
Je moet mij dus absoluut niet ergens naar binnen sturen waar je een team van wilt maken. Dan moet je zo’n trainer sturen die werkelijk niets aanvoelt.
Ik ben meer een soort ziener:
Ik kijk dwars door het bedrijf heen, en kan precies zien welke processen, en welke (waarschijnlijk onbewuste) keuzes en aannames leiden tot welke uitkomst.
Maar zoals in mijn ENFP profiel al stond: ik kan en zal deze informatie nooit met kwade bedoelingen gebruiken. Ik kan er zelfs niet over schrijven!
Wel over hoe ik me voel in verhouding tot iemand, maar ik bescherm de identiteit van mijn personages, en vermeng feit met fictie.
Zo bezwaard voel ik me, om mijn bevindingen te delen.
Dus ik ben een soort spion-by-accident, die precies weet hoe alle lijntjes lopen wie alle spelers zijn. Maar die daar verder geen kwade bedoelingen mee heeft.
Eigenlijk een soort Bananasplit bril voor je bedrijf.
Maar dan één die echt werkt.

~Lauren

Zit jouw bedrijf te springen op een bananasplitbril? 
Mail dan naar Lauren, info@lsharteveld.nl

LS Harteveld Facebook

LS Harteveld Twitter

en ik zit op Linkedin!

Engelstalig dagboek

De subscribe of volg button voor dit blog, zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

LEVERING IN NEDERLAND

Ik kom nog met een pop-up winkeltje maar
de goedkoopste manier om mijn werk te kopen is
 via de uitgeverij

 

Star Maker

Het begon allemaal met een paar groene schoenen op Facebook.
Nou staat groen, samen met bruin, op nummer 1 in mijn Top 175 van kleuren die ik nooit zou dragen, dus de kans dat dit verhaal goed afloopt voor de groene schoenen is redelijk klein.
Toch viel ik meteen voor deze brutale laarsjes die naar ik aannam Italiaans waren.
Ten eerste omdat ik mijn allerduurste schoenen, zwarte laklaarzen met naaldhakken, in dezelfde winkel had gekocht.
Het waren mijn LS Harteveld laarzen. Ik had ze gekocht voor het enige feestje dat ik ooit als LS Harteveld had gegeven. En dat was al 6 jaar geleden.
Ze hadden mij het gevoel gegeven dat mijn nieuwe leven als schrijver toen al zou beginnen. Maar het zou nog 5 jaar duren voor ik mijn tien boeken zou publiceren.
En dus nog 6 jaar voor ik, nu, kies voor het schrijverschap.
Maar die laarzen waren een voorbode. Ik voelde het al.
Nou en dié laarzen?
Die waren dus Italiaans.

De tweede reden dat ik dacht dat de groene schoenen Italiaans waren was omdat de kwaliteit ervan af straalde.
En de derde reden omdat ik ervan begon te kwijlen, wat meestal betekent dat iets of iemand een overdosis aan charme bezit, waardoor het zonder enige vorm van screening in het;
OMG YES DOE MIJ DIE deel van mijn hersenen terecht komt.
Daar zaten nu dus groene schoenen.
In my defense: Ze hadden wel hakken.
Anders was t ze ook niet gelukt.
De enige platte schoenen die ooit in mijn OMG Yes centrum terecht zijn gekomen, zijn Pantofola d’Oro sneakers, en die kwamen ook uit Italië realiseer ik me nu.
Maar over het algemeen word ik zwaar ongelukkig op platte schoenen.
Ik heb meerdere keren in mijn leven, in een willekeurige stad, straat of dorp, waar ik op dat moment was, halverwege de middag een paar hakken gekocht omdat ik dacht dat als ik nog vijf minuten langer rond moest lopen op platte schoenen, ik de wil om te leven zou verliezen.
Dankzij de groene schoenen was ik vanmiddag in één keer wél in de tweedehandswinkel waar ik al lange tijd bewust niet naartoe was gegaan. Want met een zwakke weerstand tegen designer merken moet je in het jaar dat je je yogastudio opdoekt, en nog in-between-jobs zit, daar uiteraard niet naar binnen gaan.
Maar ik had een week geleden definitief besloten onder de naam Lauren Harteveld verder te gaan. Dat kon als schrijver zijn, maar zelfs als ik ervoor koos een baan te accepteren om niet onder de Waalbrug te eindigen? Ook dan zou het Lauren zijn die ergens ging werken.
Die kon dat aan, keeping her eye on the prize.
Onder mijn eigen naam viel er geen land meer met me te bezeilen.
Daar tekende ik alleen nog maar verhalen over een keilief eendje, met verhaaltjes erbij in mijn kinderhandschrift. En een vrije interpretatie van de Nederlandse taal die nog het meest leek op Elmo van Sesamstraat.
Ik was dus niet in-between-jobs; Ik was Lauren Harteveld, full-time schrijver.
En vooral full-time personality.
Want Lauren was niet voor de poes!
Niet alleen kon zij zich vrij bewegen, omdat haar naam niet voorkwam bij mensen die uit hoofde van hun functie haar naw gegevens kenden;
Lauren hoefde ook geen rekening te houden met “haar” familie, “haar” ex-yogacursisten, en “haar” hele sociale omgeving.
Want die waren niet van haar.
Lauren Harteveld was een nieuwe identiteit voor een nieuw leven.
Een artiestennaam zodat ik los kon.
Achteraf denk ik dat de schoenen op Facebook een cue waren dat het hoog tijd was dat Lauren Harteveld een poweroutfit ging shoppen bij 2ndMas.
En zo geschiedde.
Ik paste de groene laarsjes en was direct verkocht.
Ik vond een roze jasje, dat net iets te klein was maar dat ik daarom “mijn dieetjasje” noemde.
“Of ik nou dit koop om mezelf te inspireren, of een dieetboek? Ik denk dat dit beter werkt.”
Mas zelf heeft de looks en de lengte van een mannequin. Met ranke polsen waar ik altijd gefascineerd naar kijk als ze mijn aankopen in vloeipapier vouwt voor ze de tas ingaan.
Sinds ik Lauren Harteveld ben, merk ik nog meer dan daarvoor dat één van mijn eerste levensbehoeftes inspiratie is.
Ik dacht eerst dat het sociale contacten waren.
En hoewel vriendschap en geborgenheid natuurlijk een groot goed zijn, merk ik dat mijn echte zucht, mijn begeerte, zit in het krijgen van inspiratie.
Interessante mensen ontmoeten.
Terwijl ik aan Mas vroeg of ze de pilotenbril voor mij uit de vitrine wilde halen (“Ik pas nooit aviators, maar ik hoop nog steeds op een wonder.”) vroeg ik of ze bij de ondernemersvereniging was.
Ik was haar weleens ergens tegengekomen, in een groep waarvan ik bijna zeker wist dat het een ondernemersborrel was.
De ondernemersvereniging was de enige groep waar ik inspiratie bij voelde, terwijl ik mezelf helemaal geen ondernemer vind.
Was t maar zo’n feest!
Ik had een innerlijke noodzaak tot schrijven, zoals andere mensen ademen. Als ik daarvoor betaald werd? Toppie!
Zo niet, dan werd het de Waalbrug of Lauren ging werken.
Wat Lauren in elk geval niet ging doen was schrijven in opdracht, want dan kreeg je dezelfde frustratie als de yogastudio. Dat je passie een verdienmodel wordt, en je dienst aan bepaalde verwachtingen moet voldoen.
Been there, done that, en nu nam ik een hele nieuwe identiteit aan om ervan los te komen. Die route was uitgesloten.
Maar echte ondernemers hebben een verdienmodel.
Ik had alleen een schrijfverslaving, die me tot nu toe alleen een onderneming had gekost.
Ondanks mijn falen als business owner, voelde ik me thuis bij wat we hier in Nijmegen (zo’n linkse stad dat het Havana aan de Waal wordt genoemd) “ballententen” noemen. Alles dat alternatief is, vind ik hoogst verdacht.
Dus van de ene kant zijn mijn opvattingen zo links dat een Jesse Klaver me vriendelijk zou verzoeken de partij te verlaten. Aan de andere kant doe je me geen groter plezier dan me tussen de VVDers te zetten.
Ondanks deze voorkeuren, dwong ik mezelf rond te vragen of iemand ook netwerken voor creatieven en kunstenaars kende.
Tot nu toe lagen alle creatieve clubjes waar ik van had gehoord er min of meer uit. Er was in geen maanden iets georganiseerd.
“Zit of zat jij bij de ondernemersvereniging?” vroeg ik nu ook aan Mas. “Als Lauren Harteveld ben ik op zoek naar nieuwe dingen om te doen. Mensen die bij me passen zoals ik ben.”
Mas was inderdaad bij de ondernemersvereniging geweest. Maar ze had al zo weinig tijd voor haar vriendinnen, haar sociale leven. Uiteindelijk had ze daarvoor gekozen.
Dat kon ik me voorstellen.
“Jij praat ook al met mensen, hier in de winkel. Ik zit als schrijver alleen. Ik moet echt flink aan de bak, om dat te compenseren.”
Mas vertelde ook dat de ondernemersvereniging echt een mannenclub was. Daar begon ik direct van te stralen.
“Als er nou één groep is, die Lauren Harteveld leuk vindt, dan zijn het wel mannen!”
We stonden op het punt om af te rekenen – de aviators hingen inderdaad op mijn wangen en lagen weer terug in de etalage – toen ik bekende:
“Ik durf het bijna niet te vragen. Maar die aqua tas in de etalage?”
Mas knikte als teken dat ze precies wist welke designerbag ik bedoelde.
“Die praat tegen me!” fluisterde ik samenzweerderig.
Het was een merk waarvan ik wist dat ik een hele goede smoes voor mezelf moest gaan bedenken om deze aankoop te verantwoorden. Maar somehow wist ik dat ik t moest doen.
Een vluchtige ontmoeting met de tas, zou me ogenblikkelijk laten weten of dit Mijn Tas was. Of niet.
Mas kroop opnieuw de etalage in, terwijl ze me inlichtte over de historie van de tas.
“Dit soort stukken komt hier normaal niet terecht. Het is een buitenkansje. Via een personal shopper uit Amsterdam, voor BNers.”
Zowel de prijs die hij nieuw had, als de prijs die hij nu had, gaven een aangename duizeling in mijn hoofd.
Mas liet me de echtheids certificaten zien, en vertelde dat personal shopper natuurlijk wel echt een droomberoep was.
“Waarom ben jij dat dan niet?” vroeg ik. “Of is daar geen markt voor in Nijmegen?”
“We hebben hier nauwelijks BNers.”
Ik lachte.
“Nou binnenkort in elk geval één! Ik neem hem!”
Mas was zichtbaar verbaasd. Ze had er duidelijk niet op gerekend hem zo snel te verkopen.
Het enige nadeel was dat ik de schoenen teruglegde, met spijt in mijn hart. Maar groen en aqua paste niet bij elkaar.
Terwijl Mas de aqua designertas met haar elegante handen liefdevol inpakte in vloeipapier, vertelde ik waarom ik hem had gekocht.
Dit was mijn nieuwe identiteit.
De tas die bevestigde dat Lauren Harteveld bestond en direct aangaf wie ze was.
“Weet je Mas,” concludeerde ik. “Misschien shoppen die mensen in Amsterdam wel voor die sterren. Maar jij biedt iets veel mooiers.
Bij jou kunnen mensen shoppen, om ster te worden.”
.
Ook een ster worden?
2ndMas is open van maandag t/m zaterdag en zit in de van Welderenstraat in Nijmegen 
.
~Lauren
.
Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog. De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.
.

LEVERING IN NEDERLAND

Nog voor het einde van het jaar heb ik mijn eigen webwinkel klaar maar,
de goedkoopste manier om mijn werk te kopen blijft
 via de uitgeverij

Mijn naam is Lauren Harteveld

Als je je nou voorstelt dat ik dit ben. Wil je mij dan wel, of niet als vriendin?
Dat is een beetje de vraag.

Vanmorgen werd ik wakker, na wat de slechtste week van 2018 was.
Met uitzondering van de week dat mijn katje Max overleed, maar dat was de slechtste sinds we de gulden nog hadden, dus die telt niet.
Ik dacht aan de twee blogposts die ik gisteren geschreven had:
Eén in het Nederlands, onder mijn eigen naam.
Dat was de naam waar ik had gehoopt al mijn Nederlandstalige werk vanaf nu te schrijven. Maar waar ik tot nu toe alleen maar tekeningen maakte over een lieve eend die zijn vriendin Poes miste.
Het was duidelijk wat het niveau was dat ik toevertrouwde aan mensen die mijn werk konden lezen omdat ze uit hoofde van hun beroep, of toeval, mijn echte naam konden Googelen. 
Voor hen had ik een eend met hartvormige voetjes.
En daarna schreef ik praktisch dezelfde post, maar dan veel rauwer, in het Engels onder mijn pseudoniem Lauren Harteveld/ LS Harteveld.
Beide posts gingen over hetzelfde: Dat ik als schrijver niet zo gek veel te vertellen had onder mijn eigen naam.
Dat ik altijd had gedacht dat het was omdat ik yoga gaf, onder mijn eigen naam natuurlijk, en ik me daardoor geremd voelde.
Maar dat nu de yogapraktijk weg was, ik nog steeds niet echt veel zin had om ook maar iets van mezelf te laten zien, aan mensen waar ik in het dagelijks leven mee in contact kwam.
Of kon komen.
Mijn aversie onder mijn eigen naam iets uitgesprokens te zeggen was mijn manier om iedereen af te straffen die onderwerpen had waar het niet over mocht gaan.
Zoals vreemdgaan.
PURPOSE.
Mijn visie op ziekte, dood en de fucking zin van het leven.
Als het daar niet over mag gaan?
Weet je wat? *krabbel krabbel* Hier is Liefdeseend. Is dat lief genoeg voor je? Voel je je nu niet meer bedreigd, onbegrepen, DOOR MIJ OVERROMPELD?!
Begrijp me niet verkeerd.
Ik ben dol op Liefdeseend.
Ik weet zeker dat hij echt heel lang blijft.
En dat er stripboeken gaan komen met hem, en yogaboeken (Yoga met Liefdeseend). En waarschijnlijk geef ik hem gewoon zijn eigen psuedoniem.
Dan zijn de boeken geschreven door Liefdeseend.
En niet onder mijn eigen naam.
Want onder mijn eigen naam heb ik echt niets te vertellen wat van waarde is. Ik voel me er zo beperkt, dat ik daarom vanmorgen besloten heb, alleen nog onder die echte naam bekend te zijn bij:
– iedereen waar ik oppervlakkig mee te maken heb. Zoals buren, loodgieters, de woningbouwvereniging enzovoorts.
– voor mijn familie.
Want wij zijn nou eenmaal in zekere zin tot elkaar veroordeeld, en door familienaam aan elkaar verbonden.
Ik doe ze graag een plezier voor de lieve vrede niet onder die naam mijn ongezouten mening te geven, maar daarmee zijn zij dan ook de uitzondering.
Want voor de rest van de wereld stopt die naam te bestaan.
Vanaf nu is het gebruik van mijn echte naam niet meer toegestaan.
Sommigen van jullie gebruiken hele leuke bijnamen voor me, zoals Pluk. En sommigen spreken me al aan met Liefdeseend, wat ik ook echt superschattig vind.
Maar.
Dat gezegd hebbende.
Als je mij, onder mijn echte naam, in de Whatsapp hebt?
En wij zijn niet on Pluk-speaking terms?
Maak dan een keus:
Of je verwijdert me.
Of je maakt er Lauren Harteveld van.
Screenshots highly appreciated.
Want Lauren Harteveld is de enige naam waar ik vanaf nu nog onder wil leven.

~Lauren

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog. De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

.

LEVERING IN NEDERLAND

Binnen een week heb ik mijn eigen webwinkel klaar maar,
de goedkoopste manier om mijn werk te kopen is
 via de uitgeverij

The Librarian, Catherine, Biz Babe en That Body Person

stukje nieuwe woonkamer, ingericht door Librarian

Terwijl ik je dit schrijf, is er nog steeds één ding waar ik niet overuit kan;
Waar is mijn dvd van Basic Instinct 2?
Diefstal lijkt me absoluut uitgesloten.
Maar hij zat ook niet in de la waar mijn dvd’s de afgelopen jaren naar verbannen waren, en die nu in het witte rek staan.
Het witte rek was zo ongeveer het uitgangspunt van de hele verbouwing vanmorgen, omdat dit het enige rek is dat hoog genoeg is zodat er planten in kunnen waar katten niet aan mogen knagen, en dat dus grotendeels leeg moet blijven én in t licht moet staan.
In het geval van mijn logeerpoesje moesten alle planten hoog worden weggezet (niet alleen de giftige), want zij scheen alles op te eten en ik had geen zin in slierten gras die vast zaten in haar luchtpijp.
Trouwens! Daarover gesproken! 
Niet over het logeerpoesje, want ik weet niet of zij bij mij terug komt na de verbouwing, dat is niet aan mij.
Nee, gesproken over slierten in de keel.
Gisteravond heb ik mijn antieke bureau weer omgetoverd tot sta-bureau (omdat ik weer drie kilo ben aangekomen sinds ik er voor de logeerpoes een zit-bureau van maakte zodat ze op schoot kon), en daar kwam heel veel stof enzo bij vrij.
Ineens zoog ik iets naar binnen, in mijn keel!
Net als een vliegje.
Alleen vrees ik dat het geen organisch materiaal was, maar een klein stukje plakband of cellofaan, of een stukje sticker of etiket, want daar knutsel ik veel mee.
En dat zoog ik dus om middernacht mijn keel in.
Dus de dag begon met een telefoontje naar de huisarts, want het zit er nog steeds.
En ik weet ook waarom dit gebeurde.
Omdat ik weer yogafimpjes wilde gaan maken. Want in mijn yoga self-practice zit nog steeds totaal geen schot in.
En yogafilmpjes maken is handig want dat is pr (voor mijn yogaboek) en yoga in één. Raken we misschien ook nog een kilo’tje kwijt voor de kerstkransjes er weer aankomen.
Anyway, ik had dus een eureka-ei-van-Columbus gevoel dat ik vanaf vandaag weer yogavideo’s zou gaan opnemen, en Slurp!
Stuk plakband in mijn keel.
Ik stik er letterlijk in.
Ergo: dat worden geen yogafilmpjes.
En wel zelf yoga doen.
In mijn nieuwe yogakamer, waar nu geen boeken of dvd’s meer instaan, want die staan nu dus in de woonkamer. Met uitzondering van Basic Instinct 2, waar één van mijn vier persoonlijkheden in zit;
Catherine Tramell.
De mysterieuze schrijfster, minnares en waarschijnlijk serie moordenaar, maar daar kijk ik nu even niet op.
De vier persoonlijkheden waren naar boven gekomen in een coachingsgesprek, waarin mijn coach zag dat ik constant op zoek was naar een werkschema waarin verschillende aspecten van mezelf aan bod kwamen, maar dat twee personen dominant waren.
Waarvan Catherine er uiteraard één van was.
Maar de twee konden eigenlijk niet leven zonder de andere twee.
Dit waren mijn vier persoonlijkheden.
1. Catherine Tramell
Dit is basically LS Harteveld. Als ze behoefte heeft aan schrijven dan moet alles daarvoor wijken, maar dan komt er ook iets dat niemand haar nadoet.
Catherine kan ook dagelijks bloggen of “content” maken, maar dat is eigenlijk te min voor haar. Dat vindt ze meer iets voor persoonlijkheid nummer 2
2. De Bizz Babe
De business babe is degene die zorgt voor naamsbekendheid, sales en social media. Omdat mijn yogastudio de afgelopen jaren niet goed gelopen heeft en ik hem nu aan het afsluiten ben, heeft de Bizz Babe een slecht functioneringsgesprek gehad.
Maar we hebben haar wel nodig.
Ten eerste om de yogastudio goed af te sluiten en over te dragen.
En ten tweede voor de nieuwe carrière als schrijver.
Tenzij we in loondienst willen, dan kunnen we Bizz Babe de laan uitsturen. Maar ja, dat willen we niet.
Probleem is alleen dat Bizz Babe zeer consciëntieus is en daardoor niet bijster populair bij de anderen. Een all-work no-play kind-a-girl. Ze schrijft wel dingen die heel leuk zijn (zoals dit stukje) maar je kunt het ook niet doen. De wereld zal niet vergaan als Bizz Babe geen content maakt. En Catherine Tramell vraagt zich werkelijk af (terwijl ze achteloos een sigaret opsteekt) of Bizz Babe niet teruggezet moet worden naar een nul uren contract.
Net als het derde personage, dat zelden mag werken, omdat Bizz Babe en Catherine dominanter zijn
3. The Librarian
Dit is degene die houdt van archiveren, uitzoeken, redigeren. Ze is ook degene die vanmorgen mijn hele huis heeft verbouwd, en daar een heel geordend gevoel aan over heeft gehouden.
Zelfs de boekhouding doen vindt ze leuk, als ze er maar vier uur voor krijgt of langer.
The Librarian kan helemaal high worden als je haar een stapel bureauwerk geeft waar ze zich drie maanden in kan begraven, maar dan moet je tussendoor ook niets anders van haar vragen.
Net als Catherine heeft de Librarian een vrij monomaan karakter. Ze kan maar één ding tegelijk en wil daar niet vanaf gehaald worden tot het af is.
Catherine schrijft de magistrale content.
Bizz Babe de grappige luchtige dingen.
Maar zonder de Librarian zou niets ooit gecureerd en uitgegeven worden. Dat kan alleen zij. Net als het laatste personage, dat eigenlijk altijd het onderspit delft omdat niemand zin heeft zijn werk te beindigen voor haar.
4. That Body Person
Ik heb erover gedacht om haar Marilyn te noemen. Als symbool van sensualiteit en gezondheid. Als ik haar barbituraten verslaving even niet mee reken.
That Body Person aka Marilyn is de afgelopen jaren kilo’s aangekomen, en wil dit eraf. Bovendien is ze zo stijf als een hark want ze doet geen yoga meer.
Body Person vindt het ook jammer dat de yogafilmpjes niet doorgaan, want dit was haar kans dagelijks even de benen te mogen strekken.
Nu is het maar weer afwachten hoeveel ze krijgt.
Ze heeft sinds vandaag wel haar eigen yogakamer, én Bizz Babe heeft besloten dat als we de yogamaterialen en de mooie materiaalplanken in de studio niet aan een volgende huurder kunnen verkopen, we ze meenemen.
Dat vindt Body Person leuk!
Misschien kan ze in de toekomst wel weer les gaan geven aan vrienden. Als er maar niks vanaf hangt, want met ondernemen heeft Body Person niks.

Dit waren de vier persoonlijkheden die ik samen met mijn coach heb ontdekt.
Dus de afgelopen jaren hebben Catherine en Bizz Babe groots geleefd. Maar voor wat ik nu wil (boeken uitgeven en afvallen) heb ik de andere twee nodig.
Dus als je mij niet ziet hier op social media, dan is dat goed nieuws!
Want dan is Librarian mijn boeken aan het uitgeven (of knipsels sorteren, je kunt haar niet sturen) of Body Person is yoga aan het doen of aan het fietsen.

Alle vier de persoonlijkheden worden van verschillende dingen gelukkig, maar er zijn een aantal dingen die meerdere gelukkig maken. Seks vinden drie van de vier leuk.
Behalve de Librarian.
Die heeft geen fysieke behoeftes en kan vijf uur computeren zonder rust.
Catherine merkt op dat als we een rijke man trouwen we alleen Body Person aan hoeven te houden en de rest ontslagen kan worden.
De Bizz Babe zal erover nadenken, want het klinkt vanuit economisch oogpunt zeker interessant.

~Lauren

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechts.
.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
In verband met problemen met de pakjesdiensten én mijn eigen postbus,
kan ik helaas geen boeken meer opsturen.
Maar ik doe nog wel in person afleveringen!

Je kunt hier beneden de beschrijvingen lezen of mijn boeken
bekijken via de webwinkel en daarna bestellen via mail:
onder mijn eigen naam
Suzanne s_beenackers@hotmail.com
Betaling is vooraf via mijn privérekening, en overdracht op het station van Nijmegen.
Signeren gratis uiteraard!

Minimale bestelling € 10
Als je een bon wilt, moet je via de uitgeverij bestellen, en niet via mij.

Hieronder het oeuvre en de prijzen.
alle boeken zijn handzaam A5, behalve Het Boek Benjamin, dat is groot studieboek formaat (soft cover) dat je open moet leggen.

Het Boek Benjamin €45
Verzameld werk boek 1 mango t/m 8 Big

losse boeken

1. Mango, een novelle  €15
Seksuele safari, van de jaren 80 tot de zero’s.
Een stoer, technisch meisje groeit op met alleen een moeder, in de roerige jaren 80. Roken is nog van alle leeftijden, drinken idem, en seks ook zolang je bestand bent tegen voorlichtingsfolders over aids waarbij het woord AIDS in bloedspatten is geschreven.

Dat blijkt helaas teveel van ‘t goede.
Vermengd met een verleden in Afrika, en een overleden vader, ontwikkelt deze arrogante tiener een angststoornis waar geen psycholoog haar bij kan helpen. Maar ze blijft aangetrokken tot mooie jongens en homoseksuele mannen.

2. Dutch American Diary (2008-2009) €15
Yoga teacher Lauren is in love with two men; One cunning wizard and one half her age.
 The affair was secret so Lauren called him; He Who Must Not Be Named. After the dark wizard in the Harry Potter series. She tried to get over this American but after a year she only has her mistakes to show for. Including dating an Israeli spy and a Buddhist photographer.

Now her wizard obsession is back full throttle and the next disaster has already emerged;  an attractive yoga student. Young enough to be her son.
Faced with nothing but diabolic choices, Lauren confides in her best friend; the warm and friendly Lara. Despite having the same nationality as He Who Must Not Be Named, and working at the same office coven, Lara seems to lack his foul nature.
Or does she?
Once you’ve read Dutch American Diary? You’ll never ever in your life make the mistake of messing with a yoga teacher. 
~Dutch American Diary part 1

3. 22 Erotische Verhalen €15
Literaire pornografie in de geest van Anais Nin en Isabel Allende.
Ze komen en gaan; de kleurrijke personages in deze dromerige erotische wereld, waar ze je één verhaal lang deelgenoot maken van hun diepste verlangen en hun ergste pijn. Die vaker wel dan niet op magische wijze met elkaar verbonden blijken.

Grenzen worden genegeerd, lusten gebotvierd, wonden geheeld.
Sinds Anais Nin heeft geen schrijver zo onbevreesd het grijze gebied durven te betreden tussen het verbodene, het gruwelijke en het goddelijke. De lezer krijgt naast onversneden liefde en zinderende ontknopingen, ook een spiegel voorgehouden die je laat zien wat er zich afspeelt in de donkerste delen van je ziel. 

 4. LS Diary (2012-2013) €10
About three dark men and Lauren getting naked on stage. Not necessarily together.
 Being dark, smart, and handsome, a Dutch writer bears the characteristics Lauren only knows  too well. He looks exactly like her male muse and unwanted protagonist in the majority of her writing.

A published writer and sought-after talk show guest, the Dutch writer has succeeded where blogger Lauren is failing year after year. After year. She feels the weight of her unpublished manuscripts, and her failed attempts to become a writer. To make matters worse she already has one ill-natured stalker. As if the liabilities of being famous have preceded its benefits.
Lauren gets her shit together prioritizing her work, ignoring men, sex and stalkers. But will it work?  Star struck Lauren meets the celebrity in real life, and soon enough her supposedly highly efficient sex-free life includes a naked guest appearance on stage, a blow-job in a parking garage and a seven month relationship.
~LS Diary can be read as standalone or as Dutch American Diary part 2

5. De Candystop (2013) €10
Waar de Nederlandse literatuur tot stilstand komt door een Marokkaanse lekkernij.
Getergd door een rits onduidelijke medische klachten, besluit Lauren geen suiker meer te eten, geen Chardonnay meer te nemen, en geen latte macchiato’s meer te drinken.

Na een paar weken is ze zo apathisch dat ze zelfs vergeet te masturberen.
Tot een jonge Marokkaanse god op tv verschijnt die tegen Lauren zegt;
“LauRRRen! WakkeRRR woRRRden! Ik ben ook schRRRijveRRR en ik heb ook een leuk leven!”
Dat is zo. Sam doet de vier s’en. Hij schrijft, hij sport, hij sekst en hij slaapt.
Ineens weet Lauren nog steeds niet waar het naartoe moet met haar leven, maar ze is wel klaarwakker. Zeker als ze erachter komt, dat Sam binnen een week een optreden geeft bij haar om de hoek.
Sam doet haar denken aan een verboden relatie met haar leerling, iets waar ze gemengde gevoelens over heeft. Sam wil die best met haar onderzoeken, maar hij vraag een prijs…

6. Bedtime Stories (2014) €15
Facing her demons and her muse, Lauren’s sexual history gets its worthy finale.
Lauren is corresponding with Elliot, but somewhere between The Netherlands and Vegas, things have stranded. To get their project back on track Lauren resorts to strong measures: making the whole damn thing public.

Sharing eight months of her life, Lauren’s third diary reintroduces all popular characters, such as writer Rafael and his legendary mythical counterpart Benjamin. Young writer Sam and his ghost twin Valentino.
Closing the Dutch American Diary trilogy, the 1991 story lines are finally tied together. With an extremely satisfying ending. Although not in a way anyone saw coming.
 ~LS Diary can be read as standalone or as Dutch American Diary part 3

7. Mirage (2014) €5
Giving you a little dessert, with all gorgeous writers from previous books.
Lauren, the former hedonistic cougar, is home bound, mothering her little ones, sick with worry and about to get dumped by her lover. Together with autumn setting in, Lauren needs her annual Cute Writer Fix more than ever. And this year there’s five of them.
Including a lunch date with the most famous author of the Netherlands; her youth love Henry.
~Mirage can be read as standalone or as the epilogue to the Dutch American Diary trilogy.

8. Big, diaries & erotica (2015-2016)  €20
The crown to Lauren’s life; a secret affair with her Biggie.
Ten years and ten lovers have taught Lauren two things.

One: single life is a disaster.
And two: men suck at anal sex.
So when Mr.Big comes along and succeeds where all the others have failed, Lauren is euphoric. She immediately picks up her pen to write about it, and her first story is indeed called “The Biggie”, about his flawless performance.  
For two years Lauren documents her secret affair with the married business man. She writes about their explosive encounters, her unwavering love, and her powerful insights. Gradually, Lauren changes. From an scarred single, to a woman totally owning her worth and her true nature. Ten years after ending her relationship in order to explore love and sex in all their forms, Lauren Harteveld becomes the ultimate mistress.

los verkrijgbaar, niet in Het Boek Benjamin:

Witte Tijgerin €5
Gids voor solitaire vrouwen die een geweldig seksleven willen en plenty energie.
Een Witte Tijgerin is een alleenstaande, onafhankelijke vrouw. Haar contact met mannen is erop gericht dat ze er energie van krijgt. Stel je voor! Nooit meer gehannes met beginnende relaties die het toch nét niet zijn. Nooit meer die morning-after backlash. Geïnspireerd op het klassieke Taoïstische werk De Witte Tijgerin van Hsi Lai, onthult deze gids;
– hoe je de touwtjes in handen houdt
– hoe je je liefdesleven gebruikt voor je plezier
– hoe je met seks je jeugdigheid herstelt.
Hij zal niet kunnen wachten om weer met je af te spreken! 

alle Nederlandse boeken 25% korting en zonder verzendkosten

{ ⬇️⬇️Nederland laatste kans }
Hi!
Mijn boekwinkeltje gaat afslanken naar alleen maar Engelse boeken.
Alle Nederlandse boeken kun je voortaan direct bij mij kopen.
Superpositief toch?
Maar deze week kun je deze Nederlandse boeken nog supervoordelig kopen via mijn uitgever Lulu:
altijd 25% korting
+
gratis verzending per gewone post
als je code
ONESHIP
gebruikt.
De Nederlandse boeken zijn:
vanaf volgende week € 15 + verzendkosten
vanaf volgende week € 15 + verzendkosten
heb ik nog helemaal niet op voorraad thuis!
.
de Nederlandse boeken I+II+III
zitten ook in
verzameld Engelstalig en Nederlandstalig werk
vanaf volgende week € 45 + verzendkosten
vanaf volgende week € 5 + verzendkosten
Dus sla deze week je slag en krijg ze allemaal met 25% en zonder verzendkosten via
NB:
herhaal je bestelproces met “bijwerken”
en kortingscode’s invullen en klikken op “toepassen”
totdat je in het betaalscherm
A. bij verzending ziet
gewone post { doorgestreepte prijs} gratis
en
B. in de rechterkolom Besteloverzicht een bedrag dat je bekend voorkomt
 
Lulu Nederland is niet erg gebruiksvriendelijk, wat één van de redenen is, dat ik de verkoop voor Nederland zelf ga doen.
Ze hebben wel een hele vriendelijke klantenservice overigens
.

subscribe

Dit blog verscheen op Zeg Maar Lauren, waar ik je op de hoogte zal houden van mijn Nederlandse werk + aanbiedingen.
De subscribe button voor Zeg Maar Lauren zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

of volg:

LS Harteveld Facebook

LS Harteveld Twitter