Don’t try this at home; wanneer Nee geen Nee is.

Ik wist ’t al dagen en toch hoopte ik dat ik eraan kon ontkomen.
Dat ik het tussen de #metoo bekentenissen van slachtoffers het over twee dingen niet hoefde te hebben.

Ten eerste mijn liefde voor foute mannen, dus mannen voor wie nee geen nee is. Ik kom hier nog op terug, because there is more than meets the eye/ ear.
En ten tweede voor foute seks, waarbij nee geen nee is. Playrape dus. Ook hier kom ik uitgebreid op terug.

Maar de reden dat ik me verzette tegen het idee deze blog te schrijven, is dat ik me er pijnlijk van bewust ben dat er nog volop werk is voordat iedereen, en in het bijzonder mannen, überhaupt beseffen waar #metoo over gaat.
En  daarmee is het ook op deze tiende dag van #metoo eigenlijk nog zaak t simpel te houden;

Wat mag wel en wat mag niet.

De tijd is nog niet rijp om in het mijnenveld van ruige, grensoverschrijdende seks, op zoek te gaan zoeken naar de pareltjes. Althans dat vertelde ik mezelf. Ik zou niet degene zijn die het “feestje” van de heldere afspraken ging verstoren.
Tot ik me vanmorgen realiseerde;
Juist de pareltjes van de grijze gebieden, maken helder waar de grens ligt.

WANNEER IS HET MISBRUIK

De discussie op Twitter ging ongeveer als volgt.
twitteraar 1 (vrouw)
Seks is geen misbruik. Hoe moeilijk kan t zijn.
twitteraar 2 (man)
Het gaat allang niet meer over echt misbruik
ik (vrouw)
Het gaat juist alleen maar over misbruik; machtsmisbruik.
Het gaat niet over seks.

Er volgde een korte conclusie.
Voor een slachtoffer is het helder wanneer iets ongewenst is, maar voor een dader niet.

Ik heb zelfs een verhaal gelezen over een jongen die een meisje nam nadat ze out was, en zich niet bewust was dat hij haar had verkracht.
Dit was iets dat Saskia Noort ook verwoordde deze week;
“Mannen denken gewoon; niet zo n fijne vrijpartij.”

We hebben het hier dus over mannen die niet eens in staat zijn om strafbaar gedrag te herkennen.
Dan is het niet verbazingwekkend dat #metoo mannen al helemaal op de zenuwen werkt, als het om niet-strafbaar gedrag gaat.

Dit heet ook wel “grensoverschrijdend gedrag”.

Dus wel strontvervelend gedrag, maar niet strafbaar. 

Met deze invulling van #metoo worden mannen beticht van iets waar ze geen weet van hebben, en de paniek is bijna voelbaar.
Maar de reacties zijn heel wisselend.

Sommigen reageren met zelfreflectie, en nieuwsgierigheid:
“Leer me. Vertel me.”
En ik raad alle vrouwen die nog op zoek zijn naar een man aan; ga hier achteraan.
Je zult zelden zo’n scherpe profielschets krijgen, als de twitter timelines van deze week. De “Leer me, vertel me.” man is het nieuwe goud.

Dit is de Moderne Man in optima forma, met genoeg zelfvertrouwen om er voor een vrouw te zijn, ook als ze het moeilijk heeft en misschien zelfs wel door iets dat hij gedaan heeft.

Andere mannen reageren ronduit slecht.
Ze willen dat de #metoo hashtag met onmiddellijke ingang alleen nog gebruikt mag worden voor zaken die zowel strafbaar als bewezen zijn, en ze ontkennen vervolgens enig verband tussen seksueel geweld en een bredere basis van machtsverschil waarin vrouwen tweederangsburgers, werknemers, vrienden zijn, en de mannen die hun aanwezigheid en dominantie te pas en te onpas laten gelden.

Dezelfde mannen zetten zich af tegen de verkrachters in de bosjes- zoiets zouden zij nooit doen- maar ze weigeren halsstarrig hun eigen toxische cultuur onder ogen te komen.
Uiteraard zijn er ook vrouwen die dit standpunt verdedigen, net zoals er mannen zijn die slachtoffer zijn.
Ik beperk me tot de grote lijn.

Wie is de baas

De conclusie die je steeds vaker op ziet duiken is de juiste;
#metoo gaat niet over seks. 
Dit gaat over macht. 

Vergelijk het met de film en het boek 50 Shades of Grey.
Dit is een min of meer romantisch verhaal waarin een billionaire the dominant is, en een maagdelijk meisje zich in zijn Red Room (een luxe boudoir annex SM kamer ongeveer zo groot als een klein appartement) laat overhalen tot BDSM.

De perversiteit van dit gegeven wordt direct duidelijk als je je voorstelt dat hij geen cent te makken zou hebben, en op t Amerikaanse platteland haar vastbindt in een schuurtje om haar te slaan met zijn broekriem.
Dit maakt wel duidelijk dat geld en macht iets doen met onze grenzen van wat we als normaal, of acceptabel ervaren. Het publiek van de film pikt t als de beloning voor t pak slaag een millionair is.
Maar zou “Boe!” roepen als het enige vooruitzicht was dat ze de rest van haar leven koeien voor hem moest melken.
Met blauwe billen.

De allerbeste manier om er als man zeker van te zijn dat je gedrag gewenst is, je flirtpoging in goede aarde valt, en het moment dat je je pik in haar stopt niet per ongeluk als ongewenst of zelfs strafbaar opgevat wordt is je af te vragen;
“Ben ik op dit moment de baas?”

Bijvoorbeeld omdat je letterlijk haar baas bent, of omdat ze anderszins (financieel) afhankelijk van je is.
Ben je de baas omdat jij met vrienden of collega’s bent, en zij is maar alleen? Ben je de baas omdat je een man bent, en je haar tegen zou kunnen houden als ze weg wil?

Zo ja?
Dan heb je werk aan de winkel knul. Heel. Veel. Werk.
Je moet haar dan namelijk laten zien dat je hier geen gebruik van zult maken, en dat je je naar behoren gedraagt. Je moet haar vertrouwen winnen.

Ik geef vaak advies aan vrouwen over dating in het algemeen, maar in het bijzonder aan vrouwen die graag een seksuele no-strings attached relatie met een man willen. Geen one-night stand, maar minimaal een aantal keren op date en seks.

Zo n relatie is voor een vrouw risicovol, niet in de laatste plaats omdat een man fysiek sterker is. Ik adviseer haar altijd; Wijs hem een keer af, terwijl je nog in t openbaar (lees; veilig) bent.

Dus niet zoenen, als hij dat al verwacht. Of zeg “nee” tegen seks/ mee naar huis gaan, ook als hij eigenlijk al rekent op ja. 
Uiteraard doe je dit op een vriendelijke manier, maar zijn reactie geeft direct aan hoe hij met “Nee” omgaat.

Hij laat zien of je hem kunt vertrouwen. Of niet.

#metoo gaat over macht, en het is de schone taak van de man om te laten zien dat hij geen misbruik maakt van zijn fysieke kracht, financiële macht, of van zijn positie.
In any way, shape or form.
Zodra een vrouw je opmerking, je aanraking, of wat dan ook, wel moet tolereren omdat jij in de machtigste positie bent, kun je nooit zeker zijn dat het gewenst is.

Mijn advies is dan ook direct al dit soort dingen out of the equation to halen.
Begin niets met je ondergeschikten, niet met je studentes, en spreek nooit een vrouw aan, of fluit geen vrouw na, die op geen enkele manier heeft aangegeven in je geïnteresseerd te zijn.
Ongeacht wie de eerste move zet begint flirten altijd met positieve bemoedigende blikken van beide kanten. Flirten begint nooit met dat jij je aanwezigheid luidruchtig kenbaar maakt. Onthoud dat.

Oké time to step up our game.
Wanneer begint dat grijze gebied waar ik het over had?
Dit begint wanneer “nee” geen “nee” is!
Om te beginnen, in de kroeg en bij vreemde vrouwen is Nee altijd Nee. Maar als je eenmaal gezellig op date bent geweest, en er komt dan een Nee?
Dan kan het ook iets anders betekenen.

En een nee in de slaapkamer… oh, ja, helaas! Die kan ook iets anders betekenen.

Jeroen Pauw zei gisteren in de uitzending dat een beetje versierder wel aanvoelt of zijn gedrag gewenst is.
“Zolang je dat niet weet, dan lijkt me enige behoudendheid ook wel gepast.”
Dat vind ik ook.
Wat hieronder staat gaat over ervaren mannen, die de hele #metoo discussie kunnen volgen zonder in de stress te schieten. Mannen als Jeroen Pauw weten feilloos wat de andere betekenis is van “nee”.
Voor de rest geldt;
Do NOT try this at home.

Nee betekent: JE MOET HARDER WERKEN

Toen ik mijn huidige minnaar leerde kennen, Mister Big, was ik bang om gekwetst te worden. Bang voor het aantal jaren dat hij al vrij rondzwierf en geen soa test had gehad. Bang voor zijn huwelijk waar veel ruzie en gedonder was maar dat erg belangrijk voor hem was. Bang voor de reeks vrouwen die me waarschijnlijk waren voorgegaan.
Gebruikt en uitgespuugd en klaar.
Dat kon ik helemaal niet aan.

En daarom zei ik tegen Big, dat hoewel we al een keer hadden gezoend, het daarbij zou blijven. Er zou geen seks komen.
“En we gaan nu ook niet iedere date zoenen ofzo.”
Mister Big zei: “Je moet wel beseffen dat ik nooit iets tegen je zin in zou doen he?”
Ik lachte en antwoordde;
“Natuurlijk niet. Dat is voor amateurs. Jij bewerkt me net zolang tot ik erom smeek en alles vergeet wat ik eigenlijk niet wilde.”
Die woorden bleken profetisch.

Twee maanden later, hadden we voor het eerst seks. En dat is al jaren geleden.
Maar dat was nooit gebeurd als Mister Big die allereerste “Nee” had geïnterpreteerd als harde grens. In plaats daarvan interpreteerde hij het als:
“Ik moet harder werken.”

Bij de eerste keer orale seks, waar ik door mijn angst voor soa’s nogal huiverig voor was, vroeg hij: “En als ik er een condoom omdoe dan?”
Ik klaarde op! “Ja! Leuk!”
Dan wilde ik wel.

Dat condoom is de enige keer dat Mister Big een praktische oplossing had.
Andere grieven en angsten hoorde hij aan zonder te proberen ze op te lossen en zonder ze te bagatelliseren. Hij liet t gewoon zoals t was, of hij gaf me een knuffel. En dat zorgde dat ik vertrouwen kreeg in hem, én in mezelf. En dat het verlangen naar hem kon groeien.

Want Mister Big, en alle Don Juan’s met hem, inclusief Jeroen Pauw daar ben ik zeker van, nemen absoluut geen genoegen met minder dan een vrouw die echt wil. Die smeekt. Die een volmondig “Ja!” zegt als hij in het heetst van de strijd fluistert;
“Zou je willen dat ik *insert willekeurige oneerbare handeling* met je deed?”
“Ja! Please!”
Dat willen ze dan horen. Alles onder “Ja, graag, nu!” is voor een echte Don Juan per definitie een “nee”.
Dat is voor amateurs.

Nee=Nee is, hoewel een duidelijke en bruikbare regel voor amateurs, ook een regel die verfijning kent.
Maar dat vereist dat je het gesprek aangaat wat er achter deze Nee zit. Een Nee in de kroeg betekent Nee. Maar een Nee van een vrouw waar je goed contact mee hebt, kan ook een uitnodiging zijn om haar beter te leren kennen.
Je hebt de kans om, of t nou seks wordt of niet, te laten zien dat je er voor haar bent.

Ready to step up again?
Top notch minnaars kunnen, indien dat gewenst is, een vrouw haar deepest darkest fantasy uitspelen.
Die van de tweede “nee” die geen nee is;

de playrape.

Nee betekent: IK WIL T

Playrape is waarschijnlijk het meest tricky terrein waarop de #metoo discussie zich maar kan begeven.
Maar ik wilde hier al langere tijd aandacht voor vragen, juist omdat het zo n ondergesneeuwd aandachtsgebied is, met weinig waardering voor de man.

En ook omdat de machtsverhoudingen bij playrape omgekeerd zijn dan bij echte rape;
het “slachtoffer” is namelijk de baas.

Playrape betekent dat je een verkrachting naspeelt, op uitdrukkelijk verzoek van je partner. Playrape zit in het cross-over vlak tussen rollenspel en BDSM. Het speelt met het idee van machtsverschil. In BDSM heet dit the dominant en the submissive.
Het genot zit hem in het Nee roepen en Ja willen.
Er wordt genotverhogend “Nee” geroepen.
Het is dan ook (vanuit BDSM) gebruikelijk om een safe-word af te spreken. Dit woord kan de submissive gebruiken in plaats van Nee of Stop, als ze écht nee of stop bedoelt.

Hoe prijzenswaardig ik dit idee ook vind, ik ervaar dat zelf als onnodig.
Misschien omdat playrape een stuk minder extreem is, dan BDSM. Zelfs als ik op mijn allerbest acteer met “Nee, niet doen stop!” dan nog zal een partner, het verschil kunnen zien tussen gemeend “Nee” en gespeeld “Nee”.
Maar goed.
Dit was even terzijde, misschien is t voor jullie wel fijn een safe-word af te spreken.

De playrape draait, net als iedere goede SM relatie, om het genot van de submissive. De submissive is de baas. Als je mij niet gelooft, denk maar aan prostituees. Er zijn vele malen meer dominatrixen dan subs, die hun diensten betaald aanbieden.
Omdat de dominatrix keihard moet werken, kan ze geld vragen.
Omdat de sub veel genot krijgt, betaalt hij.

Nu is het ook zo dat het werk voor een professionele sub veel gevaarlijker is, dan voor een professionele dominatrix, maar er lijkt ook oprecht minder markt voor.
Al die mannen met goedbetaalde banen, willen juist graag vernederd worden.
En de dominatrix werkt voor hen. Zij moet constant bezig zijn hem op de grens van genot en pijn te houden. Hij betaalt om dit genot te mogen ontvangen.
Zo werkt het bij playrape ook.

Een man die op deze manier zijn partner bevredigt – die dat dus op haar beurt heeft gevraagd, en waarschijnlijk kennen ze elkaar goed, en vrijen ze al maanden – die man werkt voor haar.

Dat is ook het verknipte aan 50 Shades: zij vraagt er niet om. Hij wil het. Dat is een interessante angle voor een boek of film, maar in de werkelijkheid mag zoiets (alleen hij wil t) nooit het uitgangspunt zijn bij playrape of bij BDSM.
Het spel moet een seksuele fantasie zijn van beide partijen.
Natuurlijk moet de man/ “dader” het ook willen.
Het is heftige shit, niet in de laatste plaats omdat je je mag voorbereiden op echte tranen bij haar, en een schok van hoe ver jullie zijn gegaan. Jullie hebben elkaar daarna echt nodig om het te verwerken, en daar moet je tegen kunnen.

Maar deze tweede toepassing van Nee is geen Nee, namelijk playrape, is voor mij een illustratie over waar het echt om gaat in deze discussie;
contact maken.
Ik zei het straks al dat oogcontact van beide kanten komt, nog voor er iemand op de ander afstapt. Contact is altijd de magic word.
Contact maken is de feilloze graadmeter van of iets gewenst is.
Zo voelt de “dader” partner in de playrape, net als de dominatrix, constant aan wat “het slachtoffer” wil. Hij staat de hele tijd in contact met haar. En zonder taal, want haar (en zijn) taal spreekt het tegenovergestelde.

Playrape is volledig afhankelijk van non-verbale communicatie, en van het vermogen van een man de verlangens van een vrouw te begrijpen. En van t vermogen van een vrouw non-verbaal haar verlangens kenbaar te maken.
Maar i.t.t. bij playrape, is het in alle andere situaties heel normaal en eenvoudig om als man met een vrouw contact te maken, en te vragen of iets gewenst is.
Of het nou in de kroeg is, en je je er ineens van bewust bent dat je wel erg breed staat, en zij al vijf minuten niks gezegd heeft. Of je nou tijdens t vrijen ineens ziet dat ze er niet meer met haar hoofd bij is.
Hou even stil en zeg;
“He, is alles ok?”

Alhoewel…
Een vrouwenversierder vertelde me ooit dat hij van zijn moeder had geleerd;
“If a woman says she’s okay, she never is.”
Dus stel ze zegt: “Ja, oké”
Glimlach dan en antwoord;
“En wat kan ik doen er geweldig van te maken?”

En do try dat met een gerust hart at home.

~Lauren

Big, erotica & diaries, over mijn affaire met Mister Big inclusief de playrape is te koop bij de uitgever,

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog over films. De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

De beste manier om deze uitgaves te volgen is via dit blog,
Facebook,
of Twitter:
@LSHarteveld

 

Blote Kont

origineel, private mailing list
26 juni 2017

Ik weet nog goed hoe ik mijn eerste naaktmodel ontmoette. Het was in het Hilton in Rotterdam, waar ik mijn fanbase had voor een Guns N Roses concert. Ik hoefde dus s avonds niet terug naar Groningen.

Guns N Roses zelf bleek ook in het Hilton te slapen, en een mannenblad had daarom diverse naaktmodellen naar het hotel gestuurd.

Ze moesten daar slapen, of met de band op de foto als de manager dat geregeld kreeg. Het was mij allemaal niet helemaal duidelijk, en volgens mij de dames zelf ook niet.

Om te beginnen hadden ze gewoon kleren aan dus het duurde even voor ik wist wat hun metier was. De modellen bleken wonderlijke wezens met nepnagels, haar dat wel eens een föhn zag, en verder waren ze zwijgzaam en vriendelijk.
Ze konden uren stilzitten op de bank in de lobby, onafscheidelijk van hun Samsonite beautycase, die ze als een schoothondje op hun dijen koesterden. “Groningen?” vroeg er één. “Dat ligt toch in het noorden?”
Ik knikte dat dit inderdaad in het noorden lag, en vroeg me af of het erg was dat ik nu een gesprek had met iemand die een topografisch niveau had dat op de Boekelerschool al niet genoeg was geweest om van klas 3 naar 4 te komen.
Ik besloot dat t niet erg was.

In tegenstelling tot een grote pestkop op de middelbare school, die zei dat ze geen aardrijkskunde nodig had omdat ze toch stewardess ging worden.
Haar heb ik met een;
“Nou, dan lijkt t me toch handig dat je weet waar je uitstapt,” de rest van het jaar onschadelijk gekregen.
Maar zo’n lief naaktmodel dat ook maar haar werk doet? Haar kon ik niets kwalijk nemen.

Ook voor porno actrices en escorts, heb ik altijd niets dan bewondering gehad. Deze vrouwen moeten zo op hun qui-vive zijn en hun grenzen aangeven.
Altijd zijn er mannen die aan je tieten willen zitten op een seks conventie.
Altijd zijn er klanten die na de eerste keer korting willen.
Altijd zijn er regisseurs die meer willen dan was afgesproken.

Sekswerkers zijn ook anno 2018 vrouwen van wie wij, Happinez lezende, yogaende, in éénhoorn gelovende volwassen vrouwen, kunnen leren dat je soms gewoon met je gemanicuurde vuist op tafel moet slaan.
En ook deze week was het maar goed, dat ik deze dames al vijfentwintig jaar bestudeer en de kneepjes van het grenzen aangeven van ze heb afgekeken.

Want alle donders!
Wat een boefjes zijn het, hè?

Voor de tweede keer in mijn carrière werd ik gevraagd voor een SCHRIJVERS PORTRET
Wellicht ten overvloede, maar er staat dus niet dat ik werd gevraagd als plus-sized naaktmodel. Of als 40+ naaktmodel. Nee ik werd überhaupt niet gevraagd als model, maar als SCHRIJVER.
Of nou ja, schrijfSTER dan.
Want iedereen behalve ik schijnt t nodig te vinden dat dit beroep een vrouwelijke vervorming heeft.

Anyway.
Ik kreeg al zo n donkerbruin vermoeden toen de hoofdredacteur mij schreef, nadat ik ja had gezegd tegen- ik herhaal t nog maar even- een SCHRIJVERS PORTRET;
“Onze vormgever neemt contact met je op over het beeld idee van de foto.”
Dat woord beeld idee, daar reageerde ik op alsof iemand mij een cactus als seksspeeltje aanbood.

Ik wist meteen, met honderd procent zekerheid, hoe laat t was.
Terwijl ik dit helemaal niet kon weten.
Beeld idee is een neutraal woord, right?
Dus ik negeerde mijn instinct en zei alles met vertrouwen tegemoet te zien.

De mail van de vormgever belandde in mijn spambox. Zelfs Outlook wist dus al hoe laat t was.
Het hele scenario voor de shoot stond uitgelegd, inclusief met welke mensen ik zou werken, een moodbord, het portfolio van de fotograaf en een draaiboek van hoe de shoot zou verlopen.
Het was een superprofessionele, nette mail.
Tenminste; Voor wie een naaktmodel heeft ingehuurd.

Om te beginnen moest ik naar Amsterdam komen, omdat ik “helemaal” in Nijmegen woonde. Hoe Nijmegen verder weg is van Amsterdam, dan Amsterdam van Nijmegen, dat was mij niet helder.
Maar ik wist inmiddels dat bij mensen die in de seksindustrie werkten, topografisch inzicht niet hun sterkste kant was.

Aangekomen in Amsterdam moest ik mij dan melden bij de fotograaf thuis waar de sessie zou plaatsvinden op een bed, met als enige attribuut een laken waar ik de delen van mijn lichaam mee mocht bedekken die ik niet wilde laten zien.

“Maar,” voegde vormgever eraan toe. “Schrik niet, we willen zoveel mogelijk bloot zien!”

De hoofdredacteur was erg teleurgesteld dat ik mijn medewerking introk.
Ook de luchtige, vriendelijke toon van mijn mail, plus verwijzingen naar een naaktreportage – eh sorry portretserie – waar ik jaren eerder voor was gevraagd en waar de hoofdredacteur zo vier gewillige schrijfSTER vervangers kon vinden om mijn schaarsgeklede plaats in te nemen – die mail was toch niet genoeg om zijn teleurstelling te voorkomen.
Hij schreef mij dat hij het jammer vond dat ik er geen vertrouwen in had, en dat de mail van de vormgever misschien niet helder genoeg had gemaakt dat het allemaal heel smaakvol zou gebeuren.

Terwijl wat hij natuurlijk had moeten schrijven was;
“OMG! Is DIE mail bij jou terecht gekomen?! Ik schaam me dood.
Nee joh, we hebben voor jou Anton Corbijn, en hij maakt een zwart wit hoog contrast foto, met een grove korrel op zijn 6 bij 6 Hasselblad.
En wat heb je een sterke ava op je Twitter!
Dus wij dachten, iets met een stoer driedelig pak?”

Daar had ik heus wel vertrouwen in gehad.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog over films. De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

De beste manier om deze uitgaves te volgen is via dit blog,
Facebook,
of Twitter:
@LSHarteveld

Hoe “It” de blunderende aids voorlichting van de jaren 80 blootlegt

“Waar eerdere generaties, hun homoseksualiteit associeerden met eenzaamheid en sociale uitsluiting, liep onze seksuele ontwikkeling hand in hand met de dood.”
Slate, 
AIDS, It, and the Horror of the 1980s

Achteraf is het vreemd dat het zo vaak goed ging.
Dat niet elk doktertje spelend kind, ontwakende lesbische puber, en ieder heteroseksueel meisje dat niet kon wachten tot ze eindelijk ontmaagd zou worden, fobisch werd bij de gedachte aan “aids”(let op mijn kleine letters).
Because it wasn’t for lack of trying.

Want wie nu terugkijkt naar de bloedbespatte folders over AIDS voorlichting in de jaren ’80, kan niet anders dan concluderen dat er niet bepaald zachtzinnig te werk werd gegaan.

een gruwel scenario

In de jaren 80, ver voor er medicijnen kwamen die echt werkten, leden aids patiënten afschuwelijk.
De ziekte was pas net ontdekt, en greep razendsnel om zich heen in de gay community.

Een diagnose betekende een doodsvonnis, een fysieke lijdensweg én een aandoening die het uiterlijk aantastte. De patient werd mager, kreeg een specifieke vorm van huidkanker, met vlekken die zich snel vermeerderden, en stierf meestal aan een longontsteking.
Het was een scenario uit een horrorfilm.

En de enige bijdrage uit wetenschappelijke hoek was een aan dweperij grenzende ophemeling over het talent van het virus zich aan alle omstandigheden aan te passen, en razendsnel van vorm te veranderen.
Wat ze in het Slate artikel dat ik hierboven aanhaalde, shape shifting noemden. Een eigenschap die iedere hoop op de vondst van een snelle remedie de grond in boorde.
Het aids virus was zoals de clown uit “It”;
Vermomd als iets alledaags, maar in werkelijkheid een bovennatuurlijke entiteit, die niet gebonden was aan aardse wetten.

Zoals de clown uit It niet gepakt kan worden door politie, of een rechtssysteem, zo kon het aids virus niet gepakt worden met de medische kennis die op dat moment beschikbaar was.
Wie ziek werd zou eerst ondraaglijk lijden en daarna doodgaan.

Het hiv virus was een reëel gevaar voor homoseksuele mannen, maar vanuit voorlichting werd het idee gevoed dat we allemaal direct gevaar liepen en deze ziekte zich snel zou uitbreiden naar heteroseksuelen.
Ik heb later gelezen dat er financiële motieven zaten achter dit bewust overdrijven van de kans op een pandemie.

De angst voor besmetting met hiv, “It” dus, werd niet alleen verspreid onder bevolkingsgroepen die er waarschijnlijk nooit mee te maken zouden krijgen.
Er werd bovendien geen middel geschuwd.
De voorlichting was gewetenloos.

BETOVERD

Er is een aspect uit de boeken, en de films over It, waar alle analyses het over eens zijn: De hele stad Derry is behekst.
Het monster It leeft in het riool, het voedt zich met de angst van zijn slachtoffers vlak voor hij ze vermoord. Maar om aan zijn behoeftes te voldoen, moet hij de hele stad betoveren, manipuleren, en naar zijn hand zetten om een gestage stroom kleuters en kinderen in zijn riool te lokken.
Daarom zijn de volwassenen, inclusief alle ouders, in het stadje Derry onbetrouwbaar, corrupt, of op zijn minst ongeïnteresseerd.

Er is niemand die onderzoek doet, of een buurt mobiliseert om de stroom aan vermiste kinderen en dramatische incidenten te verklaren of nieuwe gevallen te voorkomen.
Sterker nog; de kwaadaardigheid van It verplaatst zich in de geest van deze volwassenen en zij worden zijn helpers.

Omdat de kinderen thuis geen veilige omgeving hebben, moeten ze hun steun zoeken bij elkaar, en worden ze de buitenwereld ingejaagd.
Dichter bij It.

En dit is precies wat er in de jaren 80 gebeurde als het om voorlichting ging over aids; Het werd alleen maar erger.

In de greep van het monster

Laat ik van tevoren zeggen dat ik denk, weet, ervan overtuigd ben dat, iedereen in de jaren 80 naar eer en geweten heeft gehandeld.
Uit Amerika hoor je nog wel eens verhalen over christenen die geloofden dat aids een straf van God was voor homoseksualiteit, maar deze gedachtegang heb ik zelf in Nederland niet echt gemerkt.

Nu was ik natuurlijk een heteroseksuele puber in de jaren 80, dus ik kreeg niet alles mee.
Maar ik heb toch echt een positief genoeg mensbeeld om ervan uit te gaan dat toen de Rutgers Stichting, MTV, het AIDS fonds, Postbus 51 en alle andere instellingen, hun Offensief van Angst, Bloed en uitgemergelde patienten over de Nederlandse pubers uitstortten ze dit deden met de beste bedoelingen.

Dat ze echt dachten dat ze een zinvolle bijdrage leverden aan onze seksuele ontwikkeling met folders met AIDS in bloedspatten geschreven.
Vol dingen waar hele kleine risico’s aanzaten of waar geen duidelijkheid over was, en die je dus alleen kon proberen op straffe van aids.
Er ging op geen enkele wijze een geruststellende werking vanuit.
We konden allemaal doodgaan aan seks.

En ik neem ze die aanpak niet kwalijk maar dat is vooral omdat ik ervan overtuigd ben dat de volwassenen in de jaren 80 zichzelf niet waren; Ze waren in de greep van hun eigen angst.
Ze handelden vanuit alle restanten van hun eigen homofobie en als terugslag op hun eigen onverwerkte angst voor tienerzwangerschappen. Ze gaven de rekening door die zij zelf gepresenteerd hadden gekregen op avontuurlijk swingers gedrag in de jaren 70;
Resistente of niet behandelbare soa’s die menig open huwelijk weer snel potdicht metselde met schaamte.

Ze waren ondanks hun vrije gedrag in de jaren 60 en 70, zelf weer bang geworden voor alles wat met seks te maken had.
Ze waren in de greep van It.

Dovemansoren

De afgelopen tien jaar heb ik regelmatig gehoord over Amerikaanse homoseksuelen die decennia lang geen seks hebben gehad, omdat ze fobisch waren om besmet te raken.
Maar in de jaren 80 en 90 kende ik zelf niemand die zich er een strobreed door in de weg liet liggen.

Het leek wel alsof de miljoenen die er in voorlichting en weinig constructieve bangmakerij werden gepompt, totaal geen vat hadden op Nederlandse pubers. Het was alsof ze beschermd werden door een goede fee, die er een counter spell over had gelegd, waar geen enkele vorm van media doorheen kwam.
Een beetje zoals Gandhalf die de Balrog van Mordor tegenhoudt;
“You shall not pass!”

De angst voor It heeft dankzij een fee, grijze tovenaar of ander mechanisme dat ik nog steeds niet begrijp, veel minder jaren 80 pubers in zijn greep gekregen, dan dat ik logisch had gevonden.
Maar wat het ook was dat mijn leeftijdsgenoten heeft beschermd;
Bij mij werkte het helaas niet.

THE GIRL WHO HEARD…

Ik werd fobisch voor aids.
Nog voordat ik ontmaagd was, want ik had orale seks, en dit bracht risico’s met zich mee.
Mijn ouders lichtten me voor met die bewuste bloedfolders, en ik begreep daaruit dat ik geen risico’s mocht nemen.
Ik moest “het veilig doen.”

Dus kreeg ik iedere keer na orale seks -ook als hij niet klaarkwam – paniekaanvallen omdat ik risico had gelopen.
Soms hield het weken aan.

Ondertussen hadden mijn klasgenoten gemeenschap zonder condoom. Omdat ze een vast vriendje hadden en ze hadden gevraagd of hij of zij wat had.
Nou en die zei “nee”.

Ik schudde mijn hoofd bij zoveel onwetendheid.
Net zoals de film It, zag ik het monster, en mijn klasgenoten zagen It niet.

De volwassenen in mijn leven zagen het monster wel, maar zij hadden me gewaarschuwd.
En ik had niet naar ze geluisterd dus naar hen kon ik ook niet toe.

Om een voorbeeld te geven dat volwassenen niet in staat waren boven hun eigen angsten uit te stijgen;
In de jaren 90 heb ik hulp gezocht voor mijn aidsfobie bij een psycholoog die me eerder heel goed geholpen had. Ik zat al sinds mijn 17e in vaste relaties, mét condoom, en ik vond dat het tijd werd mijn fobie aan te pakken. Maar ik kreeg daar te horen dat het was juist goed dat ik zo bang was voor aids.

Meer nog dan mijn angst voor aids bevestigde de psycholoog wat ik altijd al had geweten;
Er was niemand om mee te praten.
Ik was helemaal alleen, met It.

bedrieglijk simpel

Uiteindelijk is het verhaal van mijn aids fobie, mijn eerste boek geworden; Mango. Een coming of age novelle over een meisje in de jaren 80, dat gefascineerd is door seks en een voorkeur heeft voor homoseksuele mannen. Door haar angst voor aids is ze niet in staat toe te geven aan haar verlangens. 
Pas als ze in de dertig is, gooit ze het juk van de angst van zich af.

Ik heb Mango bedrieglijk luchtig gehouden.
Op elke pagina staat wel een grapje, of leuk weetje. Brad Pitt komt nog langs, en de spannende mannen uit mijn verleden hebben een glansrol gekregen.
Het is absoluut geen gewichtig of zielig boek.
De vertelstijl doet nog het meest denken aan Het Grote Boek van Madelief, van Guus Kuijer; korte verhaaltjes in simpele woorden.

Er zijn verschillende keren geweest dat ik dacht; “Dit kan echt niet!”
Het angstzweet brak me uit.
Niet omdat ik weer bang werd voor It, maar omdat ik de vertelstijl zo kinderachtig vond, dat ik vreesde dat ik mezelf belachelijk zou maken.

Maar als ik dan dacht aan hoe eenzaam ik me had gevoeld, en hoe aids in de jaren 80 en 90 niet alleen op mij, maar voor hele volksstammen is gebruikt als methode voor manipulatie en onderdrukking, dan dacht ik;
Het is precies zoals het moet zijn.
Mango is de perfecte counter spell voor It.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog over films. De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op: Engelstalig blog

Dagboeken en erotica te koop via de BOOK SHOP

De beste manier om deze uitgaves te volgen is via dit blog,
Facebook,
of Twitter:
@LSHarteveld