De zin van het leven in Bohemian Rhapsody quotes

tijd voor reflectie!

Gisteren ben ik naar de film Bohemian Rhapsody geweest, in Lux Nijmegen.
En terwijl één kassamedewerker mij last minute nog een plaatsbewijs kon verkopen, vroeg zijn collega die me herkende, de hoeveelste keer het was dat ik de film ging zien.

Ze gokte de vijfde.
Niet zonder trots vertelde ik dat het de tiende keer was.
Waarop een klein praatje volgde waarin er over en weer Oh’s en Ah’s vielen, posters werden aangeboden (Ja, graag, Lux Nijmegen!) en vluchtige analyses werden gedeeld.
In die korte tijdspanne kon ik wel aangeven dat ik een poster als Bo-rap recordhouder erg leuk zou vinden, maar nauwelijks een verklaring geven waarom ik al tien keer was geweest.
Dat ik iedere keer weer een beetje met mijn mond vol tanden sta voor mijn Bo-rap elevator pitch, is ook omdat ik er al zoveel over heb geschreven. Ik ben namelijk een vrouw van heel veel woorden.
And then some more.
Dus voor catchy oneliners over de film Bohemian Rhapsody moet je niet bij mij zijn.
Maar gelukkig voor ons allen, is de film daar zelf heel goed in.
Het script staat vol soundbites, waar directe bevrediging én een diepere betekenis in te vinden zijn.
Al naar gelang je behoefte.

Het script van de film staat niet online, dus de quotes kunnen onzuiver zijn.
Maar na tien keer kijken kom ik een heel eind.

Dit zijn de filosofische quotes van de film Bohemian Rhapsody 

 

Fortune favors the bold

~advocaat Jim “Miami” Beach 

*

No looking back. Only forward.

~Freddie Mercury
over het veranderen van zijn naam

*

“I m not entirely sure if this is the record you promised us.”
platenbaas Ray Foster

It’s better than the record we promised you.
It’s better than any record anyone has ever promised you.
It’s a bloody masterpiece.

~Freddie Mercury over A Night at the Opera

*

If I really have their attention, I couldn’t sing off-key, even if I wanted.
I’m exactly who I was born to be.

~Freddie Mercury over optredens geven

*

I like you too, Freddie.
Come and find me when you decide to like yourself.

~Jim Hutton, die Freddie Mercury’s laatste partner zou worden

*

“You’re late.”
Roger Taylor

I m a performer darling. Not a Swiss train conductor.

~Freddie Mercury

*

“Do you ever doubt your talent?”
reporter

Of course not. What kind of stupid question is that?
~Freddie Mercury

*

Being human is a condition that requires a little anesthesia
~Freddie Mercury

*

You know when you know you’ve gone rotten, really rotten?
Fruit flies.
Dirty little fruit flies, coming to feast on what’s left.

~Freddie Mercury beeindigt zijn relatie met Paul Prenter

*

“They just need a bit of time.”
Jim Beach
over wanneer de bandleden Freddie weer willen zien 

Freddie Mercury: What if I don’t have time?

*

I don’t have time to be their victim.
Their AIDS poster boy, their cautionary tale.
No, I decide who I am.
I’m going to be what I was born to be.
A performer, who gives the people what they want.
A touch of the heavens.
Freddie fucking Mercury.

~Freddie Mercury
nadat hij heeft verteld heeft dat hij aids heeft.

*

All I know is that if we wake up the day after the concert,
and we didn’t do our part,
we’re going to regret it until the day we die.


~Freddie Mercury
Over meedoen aan Live Aid.
En het hele leven uiteraard.

*

~Lauren/ LS Harteveld

.

Meer lezen over Bohemian Rhapsody?

Lauren Harteveld says: Bohemian Rhapsody beste film 2018

Engelstalig:
Causing a commotion; mijn meta over Bohemian Rhapsody

tijdelijk geen verzendkosten dagboeken en erotica + 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica deze week zonder verzendkosten bestellen.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.
Gebruik code ONESHIP bij het afrekenen voor de gratis verzending binnen Nederland. 

Over Zeg maar Lauren

Ik schrijf hier voornamelijk over boeken van mooie mannen,
en films over stoere vrouwen.

De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer

bonus: leuke tweet die langskwam

klik op de foto voor de hele tweet

Lauren Harteveld says: Bohemian Rhapsody beste film 2018

“I decide what I want to be.”
~Freddie Mercury in Bohemian Rhapsody

Ik kom net uit mijn zesde Bo-Rap gerold, en had verwacht dat er nu toch wel scenes zouden zijn die ik niet nóg een keer wilde zien.
De andere films waar ik dit jaar meerdere keren heen ben geweest, waren The Last Jedi acht keer, maar uitsluitend omdat ik verliefd ben op Kylo Ren. En Book Club voor Don Johnson, maar dat was na twee keer al niet meer te doen.
Maar Bohemian Rhapsody?
Die twee uur en 15 minuten vliegen voorbij! Zelfs de zesde keer.
Hier, in no particular order, redenen waarom de film zo goed is:

muziek van Queen

Van Keep Yourself Alive tot Under Pressure: twintig jaar Queen komt voorbij. En de nummers worden meesterlijk gebruikt, waarbij de grote hits meestal drie opéénvolgende scenes krijgen. Dus in de eerste scene zie je hoe het nummer ontstaat, in de tweede zie je hoe ze het nummer laten horen, of loopt het op de achtergrond mee. En in de derde scene wordt het uitgevoerd op het podium.
Ik vertel het nu heel statisch, maar de shots wisselen met duizelingwekkende snelheid, en de scenes rijgen zich moeiteloos aan elkaar, zonder een woord, of noot, teveel. Er lijken (voor mij als leek) onevenredig veel close-ups in te zitten, maar dat verklaart misschien waarom alle personages echt tot leven komen.
Je zit de hele film bij ze op schoot.

Top cast, top script

Niet alleen de flamboyante Freddie Mercury, ook drijvende kracht gitarist Brian May, geniale drummer en tevens womanizer Roger Taylor en de stille maar zeer humorvolle John “Deacy” Deacon komen prachtig uit de verf.
Mijn persoonlijke favoriet is de onderkoelde advocaat van de band, Jim Beach.

visie

Er is in de eerste jaren van de productie van de film ontzettend gekloot met acteurs en regisseurs, die een andere ideeën hadden over wat deze film moest zijn. Namelijk rauwer en “echter”.
Het is te danken aan de visie van producent Jim Beach en mede-initiatiefnemers Brian May en Roger Taylor, dat deze film op deze manier gemaakt kon worden.
Een film voor alle leeftijden, en je verlaat de zaal all hyped up alsof je een concert ervaring hebt gehad. 
De filosofie van de band iedereen een topavond te bezorgen, is nu toegepast op de film.

drama met gestrekt been erin

Ik kwam ergens tegen dat er kritiek was dat de film aan de oppervlakte bleef en je Freddie Mercury niet echt leerde kennen.
Nou, dan denk ik echt, welke film heb jij gezien, darling?
Van de eerste scenes waarin Freddie zich ontworstelt aan zijn conservatieve immigranten ouders, tot aan de scene waarin hij voor het eerst bloed hoest in een zakdoek, en hem wegstopt zonder iemand in vertrouwen te nemen dat hij ziek is;
Freddie wordt geportretteerd als een man die boven alles, eerst artiest is.
En dat is verrekte eenzaam.

alles is liefde

De belangrijkste relatie van Freddie Mercury was met zijn vriendin Mary Austin. Eerst als verloofden, en na zijn coming out werden ze beste vrienden en zijn dat tot zijn dood gebleven.
Ze verzorgde hem samen met de laatste partner van Freddie, Jim Hutton.
Deze twee relaties, met Mary en Jim, geven de film zijn begin en (happy) einde.
De derde relatie die aan bod komt is die in het midden van de film, met Paul Prenter. Hij wordt neergezet als een slechte invloed op Freddie, die zijn drugs gebruik en promiscuïteit verergerden.
Eén van de kritieken op de film was dat zijn seksualiteit onvoldoende aan bod kwam.
Maar onder de “12 jaar en ouder” banner (Amerikaanse maatstaven), is er echt het maximale uitgehaald.
Zowel Paul Prenter als Jim Hutton hebben een zoen scene met Freddie.
En zijn promiscuïteit wordt gesuggereerd met beelden van een disco/kelder, rood verlicht, met dansende mannen in zwart leer. Freddie Mercury, slow motion verlekkerd om zich heen kijkend.
Op de broeierige klanken van Another One Bites The Dust.
Man, ik zou er zelf nog zin van krijgen.

Vlak voor het live aid concert vertelt Freddie Mercury de overige bandleden dat hij aids heeft.
“I’m not going to be anybody’s victim, AIDS poster boy or cautionary tale,” zegt hij erbij.
En hij hield woord. Hij hield zijn ziekte tot een dag voor zijn sterven geheim.

Geheel in de geest van Freddie is de bio-pic Bohemian Rhapsody dan ook allerminst een treurzang geworden,
maar de viering van de grootste performer aller tijden.
Freddie Fucking Mercury.

Bohemian Rhapsody draait nog in Lux Nijmegen, en vast nog talloze andere filmhuizen.
.
~Lauren
.

LS Harteveld Facebook

LS Harteveld Twitter

en ik zit op Linkedin!

Engelstalig dagboek

De subscribe of volg button voor dit blog, zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

LEVERING IN NEDERLAND

Nog voor het einde van het jaar heb ik mijn eigen webwinkel klaar maar,
de goedkoopste manier om mijn werk te kopen blijft
 via de uitgeverij

Recensie The Book Club: 55+ heeft nog steeds maar één shade of grey

“Are you going to see The Book Club with Don Johnson or are you just happy to see me?”

Laat ik beginnen met wat er wel goed is aan de komedie The Book Club, een film over een groepje oudere vriendinnen die al sinds hun twenties bij elkaar komen om maandelijks een boek te bespreken.
De humor.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zoveel en hard gelachen heb bij een film dat ik me af begon te vragen of de andere mensen het Pathé nummer voor overlast gingen sms-en, omdat ze last hadden van mijn gegil.
En op zeker!
Een film met vier dames tegen de pensioengerechtigde leeftijd, daar kijk ik honderd keer liever naar dan vrouwen van in de twintig, dertig of veertig.
Hoe ouder hoe beter, net zoals hoe gekker hoe beter.
En wat dat betreft kom je met deze vier dames optimaal aan je trekken, want er is weinig normaals aan te ontdekken.
Alle vier hebben ze de nadruk gelegd op één aspect van hun persoonlijkheid, dus dan heb je wel een behoorlijk uitgesproken karakter tegen de tijd dat je 60 bent.
In The Book Club kiezen ze 50 Shades of Grey, de SM trilogie over de steenrijke Christian Grey die de maagdelijke Anastacia Steel verleidt tot een relatie die zich grotendeels in zijn Red Room of Pain zal afspelen.
En tussen de spanking sessies door vliegt hij haar ook rond in zijn privévliegtuigje.
En hij komt bij haar shoppen in de plaatselijke Gamma waar ze werkt, alwaar ze een broeierige conversatie hebben over duct tape, tie-wraps en touw.
Dus als in The Book Club één van de love-interests, de goddelijke Andy Garcia, een piloot blijkt te zijn die je rondvliegt in zijn privévliegtuigje?
En het getrouwde stel heeft een pikant getinte conversatie in de garage?
Over tie-wraps?
Wat denkt een normaal mens dan?
Of nou ja, ik in elk geval:
“D’r gaat er straks eentje opgebonden worden!”
Maar helaas.
No. Such. Thing.
Terwijl als er nou één generatie is, waarbij je het vuur zonder gevaar gerust een beetje hoger kunt zetten, dan zijn het de 55 plussers wel.
Eén van de grootste kritiekpunten op 50 Shades was dat het machtsverschil te groot was. Anastacia was onbemiddeld en onervaren.
En Christian was dat alles mach 10.
Bovendien dwong Christian haar in de relatie. Als ze hem wilde moest ze meespelen in zijn spel. Zo hoor je dat inderdaad niet te doen, als de situatie al zo ongelijk is.
Maar als je 55+ bent?
Nou…..

Andy Garcia

Ik zou Andy Garcia sowieso wel willen, maar als hij me zou zeggen dat hij geen normale relaties heeft, alleen seksslavinnen, DAN SIGN ME UP!
Ik vind t wel spannend als ik niet weet hoe iets afloopt en ik emotioneel of otherwise me op ongelofelijk glad ijs begeef.
En ik ben pas 46!
Eén van de meest vreemde “gewoontes” of gebruiken, vind ik dat jonge mensen wordt aangeraden om een beetje rond te scharrelen of te experimenteren;
Eind twintig gesettled te zijn met één partner, en daarna monogaam te blijven.
Daar heeft niemand over nagedacht, dat weet ik bijna zeker.
Als je jong bent, ben je nog zo n speelbal van je eigen emoties. Het laatste wat je dan moet doen, is experimenteren.
Bad idea.
Als iemand mijn advies zou vragen, dan zou dat zijn:
Zoen een beetje rond.
Hou t verder heel rustig.
Eén partner per keer.
Je eerste one-night stand niet voor je twintigste, als je er überhaupt al aan wil beginnen.

Vanaf je dertigste, kun je een beetje losser worden en zonder vaste relatie seks gaan hebben. Dan heb je zelfs kans een hele goede single te worden, die fijne nachten samen heeft zonder dat het Leiden in last is.
En als je boven de veertig bent, kun je zelfs spannende cocktails maken waarbij je onconventionele relatievormen (single, open relatie, trio’s etc) gaat combineren met onconventionele seks, zoals de Red Room of Pain van Christian Grey.
Dat is namelijk pas echt spannend, als je die man die jou daar geknecht en gekneveld heeft, écht niet kent.
In plaats van dat het Rolf je echtgenoot is, die voor die avond een leren broek aan heeft getrokken.
Henk Westbroek zei het jaren geleden al:
“Boven de veertig kom je niet meer klaar van een aai over je rug.”
Precies.
Behalve dan als je de film The Book Club moet geloven.
Want daar wordt de liefde in het huwelijk teruggevonden door goede gesprekken;

Don Johnson

Wordt een bijna frigide rechter weer op het seksueel actieve pad getrokken doordat ze gaat internetdaten, en daar leuke losse contacten opdoet.
En wordt een notoire mannenverslindster een mak lammetje doordat ze verliefd wordt op haar jeugdliefde.
In her defense: het was wel de heerlijke Don Johnson, maar toch.
Hoe opwindend was het geweest als Don Johnson niet alleen haar jeugdliefde was, maar óók had gezegd dat hij alleen “kwam” als zijn Red Room of Pain ook welkom was?
Juist 55+ers kunnen zich vrijheden en risico’s permitteren, waar de gemiddelde millenial finaal aan onderdoor gaat.
Zij kunnen echt alle 50 Shades of Grey aan, met die combinatie van onconventionele relaties en risicovolle seks. En misschien hebben ze het ook wel meer nodig dan wie dan ook.
Vraag maar aan Henk Westbroek.

subscribe

Dit blog verscheen op Zeg Maar Lauren, waar ik je op de hoogte zal houden van mijn Nederlandse werk + aanbiedingen.

De subscribe button voor Zeg Maar Lauren zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

of volg:

LS Harteveld Facebook

LS Harteveld Twitter

en ik zit op Linkedin!

{ ⬇️⬇️Nederland  }
Je kunt vandaag in mijn boekwinkeltje voordelig shoppen
via mijn uitgever Lulu:
25% korting
+
gratis verzending per gewone post
als je code
ONESHIP
gebruikt.
Dit zijn mijn Nederlandse boeken.
Ik heb de beschrijvingen van de boeken niet bij de hand, maar ik sla er een slag naar!
Without further ado:
Coming-of-age novelle over een stoer seksueel meisje dat opgroeit in de jaren 80 en een seksstoornis ontwikkelt.
Het loopt goed af.
50 Grades of Grey is er niks bij. Lijkt meer op de erotica van Anais Nin.
.
Waar de Nederlandse literatuur tot stilstand komt door een Marokkaanse lekkernij. Leuke man, nog steeds.
.
de Nederlandse boeken I+II+III
zitten ook in
verzameld Engelstalig en Nederlandstalig werk
XXL boek, een formaat dat je waarschijnlijk sinds je studententijd niet meer hebt vastgehad. 
.
gids voor solitaire vrouwen die een geweldig seksleven willen en plenty energie
“Verrassend leesbaar,” aldus een man, dus zelfs zij beleven er plezier aan.
.
Dus sla deze week je slag en krijg ze allemaal met 25% en zonder verzendkosten via
NB:
herhaal je bestelproces met “bijwerken”
en kortingscode’s invullen en klikken op “toepassen”
totdat je in het betaalscherm
A. bij verzending ziet
gewone post { doorgestreepte prijs } gratis
en
B. in de rechterkolom Besteloverzicht een bedrag dat je bekend voorkomt
Lulu Nederland is niet erg gebruiksvriendelijk, wat één van de redenen is, dat ik de verkoop voor Nederland zelf ga doen/ beter ga organiseren.
Ze hebben wel een hele vriendelijke klantenservice overigens

50 Shades of Hell bij Ladies Night

Laat ik voor ik van wal steek en het hele idee van een Ladies Night met de grond gelijk maak, eerst even stilstaan bij het feit dat ik deze blogpost niet mocht schrijven van mezelf.
Niet voordat het theater X te Y, wat ik dan uiteraard wel met naam en toenaam zou outen, negatief had gereageerd op mijn verzoek om restitutie.
Verzuimd had te reageren op mijn handgeschreven melding, of op de later verstuurde email.
Of als de bioscoop op enige andere wijze had nagelaten mij ruimhartig tegemoet te komen en de gore nasmaak die hun hell night zelfs na vijftien minuten al had achtergelaten, gul weg te spoelen met anything van het wijntje dat ik van ze tegoed had – en dan nu graag in een glas – tot een leuke fles champagne, om aan te geven dat ze heus wel wisten wat cachet was maar dat ze hun niveau van die avond op het wanstaltige cinematografische niveau van hun voorstelling hadden aangepast.
Op 50 Shades Freed.
En dat ze helaas, het slachtoffer waren van een DDoS aanval en dat er daarom geen uitleg op hun site stond over de Ladies Night.
Dat het ging om een voorstelling waar je om totaal onduidelijke redenen meer voor betaalde, om een tas vol onbruikbare zooi op je stoel te vinden, constant ongevraagd op foto’s te staan die door het personeel voor social media doeleinden werden gemaakt, en waar ruim de tijd voor werd genomen wat misschien verklaarde waarom er tien minuten na aanvang nog geen enkele aanstalten werd gemaakt te beginnen.
Normaal stond dat op de site.
Ladies Night; meer betalen, jezelf een weg banen door een halve huishoudbeurs aan stands waarvan de eerste I KID YOU NOT Tupperware is. Heel lang in de rij staan voor je wijn. Die in plastic krijgen. Ook bij navraag geen glas krijgen.
Ook als je wijst op alle mensen die met ECHTE glazen champagne lopen nog steeds geen glas krijgen, en op je stoel een berg met zooi vinden.
DAT, dames en heren, is Ladies Night!
Wat ontzettend vervelend voor u, dat u dat niet van tevoren had kunnen lezen en er daardoor abusievelijk van uit bent gegaan dat het hier een voorstelling betrof zoals de zeven keer dat u bij ons naar Star Wars 8 bent geweest in precies hetzelfde theater.
Waar u een vaste prijs betaalde, met een beetje extra voor 3D.
Maar niet eens voor uw 3D bril want die nam u altijd zelf mee.
Waar u de wijn altijd in een glas kreeg, onze voorstelling op tijd begon, u geen hindernisbaan aan stands en opdringerige verkopers hoefde te ontlopen en u op uw zitplaats geen grote tas aantrof met commerciële rommel. Wij zijn het helemaal met u eens dat het rommel was, want onze enige eis was dat een bedrijf ons moest betalen om het product erin te krijgen.
We hadden er nog hondenpoep ingedaan als dat wat had geschoven.
Ha ha ha, nou daar zult u toch wel blij om zijn!
Dat er geen hondenpoep in zat!
Ha ha ha, nou een gebbetje moet toch kunnen mevrouw, kom kom.
Maar u krijgt van ons dat kaartje terug hoor.
En sorry nog hè.
Houdt u daar trouwens van? Van zweepjes? Lekker *maakt obscene gebaren*
Nee joh, dat zijn mijn zaken ook niet joh.
Geintje.
(…)
(…)
Die laatste alinea dat was dichterlijke vrijheid, want ik heb geen enkele negatieve ervaring met het personeel van de bioscoop. Sterker nog, er werkt een hele attente frisse jongen. Voor hij me mijn zitplaats wees vroeg hij;
“Goedenavond! U gaat niet naar Star Wars dit keer?”
“Nee,” antwoordde ik. “En daar heb ik nu al spijt van.”
Tien minuten later vertrok ik in mijn walk of shame, weer langs hetzelfde gangpad, nog voor de voorstelling begonnen was. Ik liet mijn plastic wijn en mijn bioscoopkaartje met verzoek om restitutie achter bij de balie. En ik nam me voor om nooit meer naar Ladies Night te gaan.
Om mijn frustratie af te reageren Twitterde ik 90 minuten, waarbij ik me openlijk af vroeg of ik een sexist was omdat ik had getwitterd;
“Ladies Night is hell. I’m never setting foot there again. Not even if Adam Driver would give free head to every woman in there.”
Dit leidde tot verwarring.
Ik vond het seksistisch om zoiets over Adam Driver te zeggen, de hoofdrolspeler uit Star Wars. Maar mensen dachten dat ik t misschien seksistisch vond om zo denigrerend over Ladies Night te spreken.
No.
Ik meen ieder woord.
En na deze blogpost besef ik dat er voor Ladies Night echt een speciale plek in de hel is. Naast de Tupperware stand.

~zegmaarLauren

Abonneer je op dit blog over boeken en films
Volg LSHarteveld op Twitter en LS Harteveld op Facebook
Ik schrijf hele lieve columns op mijn yogasite

Johan Fretz is The Last Jedi

“Dark rises and light to meet it.” 
Supreme Leader Snoke

De legendarische Luke Skywalker is eindelijk getraceerd, op het eiland Ohch-to waar hij jaren geleden terecht kwam. Hij verdween omdat hij na zijn empathische overwinning op het kwaad zwaar had geblunderd en daardoor zeker wist dat hij, en de Jedi, de wereld meer kwaad dan goed deden.
“It is time for the Jedi to end.”
Hij ging op zoek naar zijn wortels, de eerste Jedi tempel; een religie die duizend generaties terug op Ohch-to haar oorsprong bleek te hebben. Het tempel complex bestaat uit drie delen; een mozaïek op de vloer, een gat onder de grond en een walk-in holle boom met de oude boeken van de eerste Jedi.

Aspirant Jedi Rey biedt Luke het lichtzwaard aan.

Aspirant Jedi Rey is degene die hem heeft gevonden en ze legt Luke Skywalker haarfijn uit dat alleen hij, de laatste Jedi Master, de wereld nog kan redden. De oorlog is de laatste fase ingegaan. Het zal niet lang meer duren voor The First Order alles in handen heeft.
Maar Luke wil er niks van weten.
Hij gooit het lichtzwaard dat Rey hem aanbiedt in de openingsscène achteloos over zijn schouder, en vertelt haar dat hij niet naar de andere kant van het Universum is gereisd om ooit nog terug te komen. Bovendien confronteert hij haar genadeloos met de onmogelijkheid van de opdracht.
Luke Skywalker tegen Rey;
“You think I’m gonna walk out with a laser sword and take down the whole First Order?”

Mozaïek uit de eerste Jedi tempel; de Prime Jedi. Hij (of zij) is niet alleen maar óf goed óf kwaad, zoals de Jedi en de Sith. Maar de belichaming van licht en duister in één.

Het is tijd voor de Jedi om uit te sterven.
“I came to this island to die,” zegt hij dan ook.

Ik zou kunnen zeggen “spoilers ahead voor The Last Jedi” maar als je nu nog niet geweest bent dan acht ik de kans klein dat je überhaupt nog gaat. Sterker nog, waarschijnlijk heb je net als ik juist spoilers nodig. Want het was na uren spoiler reviews op YouTube dat ik op stel en sprong, met de hoogste spoed, alleen, op een vrijdagavond dat ik doodmoe was, naar deze film ging.
Maar vooruit; spoilers ahead.
Dus.
Hoe denk je dat na het lezen van die eerste alinea’s, en given the laws of film making die Rian Johnson erg goed beheerst, de film afloopt? Kan dat überhaupt anders zijn dan dat Luke Skywalker in zijn eentje met zijn light saber (dat hij het kinderachtige laser sword gebruikte was ook een leuke touch) de hele First Order verslaat?
Nee.
Natuurlijk niet.
Een film heeft hoop en helden nodig. Mannen die er in de kracht van hun leven van overtuigd raken dat de wereld beter af is als ze in their little corner of the world blijven zitten, dienen alleen als inspiratie. Dat ongeacht hoe erg je aan jezelf twijfelt, en ondanks alles wat je fout hebt gedaan, het nooit te laat is om het goede te doen.

Kylo Ren zet zijn helm af en pronkt met zijn prinsenhaar. (The Force Awakens, deel 7)

Star Wars heeft een Christelijke achtergrond. Het Hope en Redemption thema ligt er metersdik bovenop. Dit is de voornaamste reden dat ik denk dat er nog steeds een kans is dat “hot mess” slechterik Kylo Ren zijn onvermijdelijke verlossing wellicht toch met de dood moet bekopen. Ondanks het feit dat de Star Wars franchise inmiddels van Disney is en ook J.J.Abrams het sprookjesachtige van de nieuwe trilogie benadrukt.
Dus laten we hopen dat het Christendom het moet afleggen tegen Disney, en dat we het mierzoete einde krijgen;
het meisje van eenvoudige komaf Rey en de voormalige dark prince Kylo Ren – als personificatie van het goede en het kwade dat in iedereen zit – heersen samen in harmonie over het universum.
*pakt roze zakdoekje en veegt een traantje weg*

Ik heb me sinds die eerste viewing van The Last Jedi dan ook voornamelijk bezig gehouden met de Rey en Kylo Ren romance, kortweg “reylo” genoemd. Maar ik heb van de andere verhaallijnen ook wel iets meegekregen.
Dat gebeurt vanzelf na vijf keer kijken.
Dus toen ik ineens naar de boekpresentatie van “Onder de paramariboom” van Johan Fretz kon, zat ik daar met een hele andere blik.
Maar dit kwam niet alleen door The Last Jedi.
ik zit een hele andere levensfase.
Een week geleden heb ik namelijk afscheid genomen van mijn katje Max .
Ik ben geen alleenstaande kattenmoeder meer en kan de stad uit zonder dat ik een babysit hoef te regelen die Maxje tussendoor zijn acht uur gegaarde kip geeft.
De boekpresentatie van Johan Fretz was mijn eerste uitje in maanden, en ik zag het als iets dat ik op therapeutische basis deed. Ik wil niet zeggen dat ik mensenschuw ben, maar ik ben mensenschuw.
En helemaal in literair Amsterdam en al die mensen van Twitter die ik heus wel herkende but… just couldn’t bring myself to say hello.
Ik was er nog niet aan toe.
Want mijn eigen schrijverschap, of eigenlijk mijn hele identiteit, was de afgelopen jaren in een heel veilig hoekje geparkeerd. Ik zorgde voor Max dus ik ging toch nergens heen. Mijn boeken, mijn diertje en ik; we zaten op ons eigen eiland Ohch-to. En sinds zeven dagen hoorde ik daar niet meer.
Maar waar ik naartoe wilde wist ik niet.
En nu was ik om te beginnen maar eens naar “iets met Johan Fretz” gegaan want dat was wat ik deed voor ik me had opgesloten.

Al vijf jaar kijk ik naar Johan op een manier waarop niemand dit doet. Hijzelf al helemaal niet. En dit is ook iets waar hij niks van moet weten, dus meestal hou ik mijn mond erover.
The thing is; I know Johan.
En niet zoals alle anderen hem kennen. Niet als vriend, schrijver, columnist, theatermaker, opiniemaker. En dat laatste mogen we nooit meer zeggen. Ik ken hem als de fictieve politicus, uit zijn fictieve boek Fretz 2025 waarin hij in 2025 premier van Nederland wordt. Hij. Een theatermaker die in de toekomst zogenaamd bij De Wereld Draait Door zit als bijna veertiger, en wordt uitgedaagd de politiek in te gaan als hij het allemaal toch zo goed weet. Om eindelijk te doen waar hij al jaren tegenaan schurkt.
En hij doet het, en hij wordt premier van Nederland. Einde.
Behalve dan dat er iets onverwachts gebeurde.
Mensen vertrouwden Johan. Ze luisterden graag naar Johan. Oren en harten die jarenlang waren gegeseld door veel te harde politieke debatten smolten, en t volk pakte zijn roze zakdoekje, pinkte een traantje weg en dacht;
“Ja. Hij is het. Hij is onze verlosser.”
En Johan kwam in programma’s als er politiek was, hij schreef spitse columns, kwam in een identiteitscrisis, kreeg een hekel aan zichzelf, twijfelde, walgde van zijn eigen politieke aspiraties en hij riep:
“Stop! Zo ben ik niet! Ik ben een theatermaker en ik wil lieve verbindende columns schrijven. Ik ben geen politicus, het was fictie.”
En omdat we allemaal heel veel van Johan hielden en graag iets terug wilden doen, lieten we hem gaan.

Johan ging op zoek naar zijn roots, naar het land van zijn moeder. Daar ontdekte hij hoe hij begonnen is, en hij vond er de oude manuscripten van zijn opa.
The ancient Jedi texts.
Zijn moeder nam hem mee naar de grote boom, achterin de tuin van haar voormalige ouderlijk huis. Ze liet Johan een gat graven, diep in de grond, en daarin legde ze zijn navelstreng. Nu was hij geworteld in Suriname.

In een klein en vredig koninkrijk, hier niet zover vandaan, roert het kwaad zich. Een machtige prins is opgestaan;  Een rijzige gestalte met adellijke trekken. De Dark Prince twijfelt niet aan zijn recht op absolute macht en niet aan zijn morele gelijk. Sommigen zien in hem de antichrist, maar hele volksstammen zullen op hem stemmen.
Hij zal het land in volledige duisternis onderdompelen.
Rey vraagt Luke Skywalker te hulp te schieten. Opnieuw weigert hij.
“Dan ga ik wel naar hem,” zegt ze.
Ze denkt dat ze de Dark Prince kan redden, maar Luke wil dit absoluut niet hebben.
En dan biedt ze Luke nog één keer het lichtzwaard aan, dat nog van zijn opa is geweest.
Het is nacht, stromende regen, ze perst haar lippen samen, vurig hopend dat hij het nu wel aanneemt. Maar hij blijft stil.
Ze schudt haar hoofd.
“Then he is our last hope.”

Het nieuwe boek van Johan Fretz – “Onder de paramariboom” – ligt vanaf vandaag bij alle boekhandels en dit is de speellijst van zijn voorstelling De Zachtmoedige Radicaal.

wil je meer?
lees het vervolg op mijn yogablog
De 3 levenslessen van The Last Jedi

Volg LSHarteveld op Twitter en LS Harteveld op Facebook
of abonneer je op dit blog over boeken en films

DTxQ9wCX4AEYMWK
“You think I’m gonna walk out with a laser sword and take down the whole First Order?”

 

 

Hoe “It” de blunderende aids voorlichting van de jaren 80 blootlegt

“Waar eerdere generaties, hun homoseksualiteit associeerden met eenzaamheid en sociale uitsluiting, liep onze seksuele ontwikkeling hand in hand met de dood.”
Slate, 
AIDS, It, and the Horror of the 1980s

Achteraf is het vreemd dat het zo vaak goed ging.
Dat niet elk doktertje spelend kind, ontwakende lesbische puber, en ieder heteroseksueel meisje dat niet kon wachten tot ze eindelijk ontmaagd zou worden, fobisch werd bij de gedachte aan “aids”(let op mijn kleine letters).
Because it wasn’t for lack of trying.
Want wie nu terugkijkt naar de bloedbespatte folders over AIDS voorlichting in de jaren ’80, kan niet anders dan concluderen dat er niet bepaald zachtzinnig te werk werd gegaan.

een gruwel scenario

In de jaren 80, ver voor er medicijnen kwamen die echt werkten, leden aids patiënten afschuwelijk. De ziekte was pas net ontdekt, en greep razendsnel om zich heen in de gay community. Een diagnose betekende een doodsvonnis, een fysieke lijdensweg én een aandoening die het uiterlijk aantastte. De patient werd mager, kreeg een specifieke vorm van huidkanker, met vlekken die zich snel vermeerderden, en stierf meestal aan een longontsteking.
Het was een scenario uit een horrorfilm.
En de enige bijdrage uit wetenschappelijke hoek was een aan dweperij grenzende ophemeling over het talent van het virus zich aan alle omstandigheden aan te passen, en razendsnel van vorm te veranderen.
Wat ze in het Slate artikel dat ik hierboven aanhaalde, shape shifting noemden.
Een eigenschap die iedere hoop op de vondst van een snelle remedie de grond in boorde.
Het aids virus was zoals de clown uit “It”;
Vermomd als iets alledaags, maar in werkelijkheid een bovennatuurlijke entiteit, die niet gebonden was aan aardse wetten. Zoals de clown uit It niet gepakt kan worden door politie, of een rechtssysteem, zo kon het aids virus niet gepakt worden met de medische kennis die op dat moment beschikbaar was.
Wie ziek werd zou eerst ondraaglijk lijden en daarna doodgaan.
Het hiv virus was een reëel gevaar voor homoseksuele mannen, maar vanuit voorlichting werd het idee gevoed dat we allemaal direct gevaar liepen en deze ziekte zich snel zou uitbreiden naar heteroseksuelen. Ik heb later gelezen dat er financiële motieven zaten achter dit bewust overdrijven van de kans op een pandemie.
De angst voor besmetting met hiv, “It” dus, werd niet alleen verspreid onder bevolkingsgroepen die er waarschijnlijk nooit mee te maken zouden krijgen.
Er werd bovendien geen middel geschuwd.
De voorlichting was gewetenloos.

BETOVERD

Er is een aspect uit de boeken, en de films over It, waar alle analyses het over eens zijn: De hele stad Derry is behekst.
Het monster It leeft in het riool, het voedt zich met de angst van zijn slachtoffers vlak voor hij ze vermoord. Maar om aan zijn behoeftes te voldoen, moet hij de hele stad betoveren, manipuleren, en naar zijn hand zetten om een gestage stroom kleuters en kinderen in zijn riool te lokken.
Daarom zijn de volwassenen, inclusief alle ouders, in het stadje Derry onbetrouwbaar, corrupt, of op zijn minst ongeïnteresseerd.  Er is niemand die onderzoek doet, of een buurt mobiliseert om de stroom aan vermiste kinderen en dramatische incidenten te verklaren of nieuwe gevallen te voorkomen. Sterker nog; de kwaadaardigheid van It verplaatst zich in de geest van deze volwassenen en zij worden zijn helpers.
Omdat de kinderen thuis geen veilige omgeving hebben, moeten ze hun steun zoeken bij elkaar, en worden ze de buitenwereld ingejaagd. Dichter bij It.
En dit is precies wat er in de jaren 80 gebeurde als het om voorlichting ging over aids;
het werd alleen maar erger.

In de greep van het monster

Laat ik van tevoren zeggen dat ik denk, weet, ervan overtuigd ben dat, iedereen in de jaren 80 naar eer en geweten heeft gehandeld. Uit Amerika hoor je nog wel eens verhalen over christenen die geloofden dat aids een straf van God was voor homoseksualiteit, maar deze gedachtegang heb ik zelf in Nederland niet echt gemerkt.
Nu was ik natuurlijk een heteroseksuele puber in de jaren 80, dus ik kreeg niet alles mee. Maar ik heb toch echt een positief genoeg mensbeeld om ervan uit te gaan dat toen de Rutgers Stichting, MTV, het AIDS fonds, Postbus 51 en alle andere instellingen, hun Offensief van Angst, Bloed en Verderf over de Nederlandse pubers uitstortte ze dit deden met de beste bedoelingen.
Dat ze echt dachten dat we op één of andere manier de foto’s van uitgemergelde aids patiënten gemist hadden, en dat ze een zinvolle bijdrage leverden aan onze seksuele ontwikkeling met folders met AIDS in bloedspatten geschreven. Vol dingen waar hele kleine risico’s aanzaten of waar geen duidelijkheid over was, en die je dus alleen kon proberen op straffe van aids. Er ging op geen enkele wijze een geruststellende werking vanuit. We konden allemaal doodgaan aan seks.
En ik neem ze die aanpak niet kwalijk.
Maar dat is vooral omdat ik ervan overtuigd ben dat de volwassenen in de jaren 80 zichzelf niet waren; Ze waren in de greep van hun eigen angst.
Ze handelden vanuit alle restanten van hun eigen homophobia; en als terugslag op hun eigen onverwerkte angst voor tienerzwangerschappen. Ze zochten een bredere basis voor de rekening die zij zelf gepresenteerd hadden gekregen op avontuurlijk swingers gedrag in de jaren 70; resistente of niet behandelbare soa’s die menig open huwelijk weer snel potdicht metselde met schaamte. Ze waren weer bang geworden voor alles wat met seks te maken had.
Ze waren in de greep van It.

Dovemansoren

De afgelopen tien jaar heb ik regelmatig gehoord over Amerikaanse homoseksuelen die decennia lang geen seks hebben gehad, omdat ze fobisch waren om besmet te raken. Maar in de jaren 80 en 90 kende ik zelf niemand die zich er een strobreed door in de weg liet liggen. Het leek wel alsof de miljoenen die er in voorlichting en weinig constructieve bangmakerij werden gepompt, totaal geen vat hadden op Nederlandse pubers.
Het was alsof ze beschermd werden door een goede fee, die er een counter spell over had gelegd, waar geen enkele vorm van media doorheen kwam.
Een beetje zoals Gandhalf die de Balrog van Mordor tegenhoudt;
“You shall not pass!”
De angst voor It heeft dankzij een fee, grijze tovenaar of ander mechanisme dat ik nog steeds niet begrijp, veel minder jaren 80 pubers in zijn greep gekregen, dan dat ik logisch had gevonden.
Maar wat het ook was dat mijn leeftijdsgenoten heeft beschermd, bij mij werkte het helaas niet.

THE GIRL WHO HEARD…

Ik werd fobisch voor aids. Nog voordat ik ontmaagd was, want ik had orale seks, en dit bracht risico’s met zich mee. Mijn ouders lichtten me voor met die bewuste bloedfolders, en ik begreep daaruit dat ik geen risico’s mocht nemen. Ik moest “het veilig doen.” Dus kreeg ik iedere keer na orale seks -zelfs als het alleen likken was en hij niet eens klaarkwam – paniekaanvallen omdat ik risico had gelopen. Soms hield het weken aan.
Ondertussen hadden mijn klasgenoten gemeenschap zonder condoom. Omdat ze een vast vriendje hadden en ze hadden gevraagd of hij of zij wat had. Nou en die zei “nee”.
Ik schudde mijn hoofd bij zoveel onwetendheid. Net zoals de film It, zag ik het monster, en mijn klasgenoten zagen It niet.
De volwassenen in mijn leven zagen het monster wel, maar zij hadden me gewaarschuwd. En ik had niet naar ze geluisterd dus naar hen kon ik ook niet toe.
Om een voorbeeld te geven dat volwassenen niet in staat waren boven hun eigen angsten uit te stijgen;
In 1999 heb ik hulp gezocht voor mijn aidsfobie bij een psycholoog die me eerder heel goed geholpen had. Ik zat inmiddels al bijna een decennium in vaste relaties, mét condoom en zonder orale seks, en ik vond dat het tijd werd mijn fobie aan te pakken. Maar ik werd naar huis gestuurd. Het was juist goed dat ik zo bang was voor aids.
Meer nog dan mijn angst voor aids bevestigde de psycholoog wat ik altijd al had geweten;
Er was niemand om mee te praten.
Ik was helemaal alleen, met It.

bedrieglijk simpel

Uiteindelijk is het verhaal van mijn aids fobie, mijn eerste boek geworden;
Mango.
Een coming of age novelle over een meisje in de jaren 80, dat gefascineerd is door seks en een voorkeur heeft voor homoseksuele mannen. Door haar angst voor aids is ze niet in staat toe te geven aan haar verlangens. Pas als ze in de dertig is, gooit ze het juk van de angst van zich af.
Ik heb Mango bedrieglijk luchtig gehouden.
Op elke pagina staat wel een grapje, of leuk weetje. Brad Pitt komt nog langs, en de spannende mannen uit mijn verleden hebben een glansrol gekregen. Het is absoluut geen gewichtig of zielig boek. De vertelstijl doet nog het meest denken aan Het Grote Boek van Madelief, van Guus Kuijer; korte verhaaltjes in simpele woorden.
Er zijn verschillende keren geweest dat ik dacht;
“Dit kan echt niet!”
Het angstzweet brak me uit.
Niet omdat ik weer bang werd voor It, maar omdat ik de vertelstijl zo kinderachtig vond, dat ik vreesde dat ik mezelf belachelijk zou maken.
Maar als ik dan dacht aan hoe eenzaam ik me had gevoeld, en hoe aids in de jaren 80 en 90 niet alleen op mij, maar voor hele volksstammen is gebruikt als methode voor manipulatie en onderdrukking, dan dacht ik;
Het is precies zoals het moet zijn.
Mango is de perfecte counter spell voor It.

MANGO

Je kunt Mango kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

BONUS:
ik heb een digitale versie van Mango online gezet,
dus als je wilt kun je direct beginnen met lezen.
Mango, gratis online editie | boek van maand oktober 2017

LEZING

Op woensdag 22 november om 19.00 (SHARP!)
geef ik een lezing over Mango en 22 erotische verhalen;
in boekhandel De Feeks in Nijmegen.
Dat is precies veertig dagen vanaf vandaag, zaterdag 14 oktober.
Dat betekent dat we 40 dagen hebben om samen Mango en 22 erotische verhalen te lezen, jij jouw visie kunt geven en we op 22 november elkaar allemaal kunnen zien.
Dus zie ik je? Bij de eerste lezing 22 November, 19.00 in de Feeks?

~zegmaarLauren

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog
volg me op Twitter
kom erbij op Facebook

* Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook Mango inzit,
bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango (hier in de boekenclub besproken in oktober)
2. 22 erotische verhalen (wordt besproken in november)
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.