Sex, mannen en macht: Zeg Maar Lauren is terug! (Op de kop af 1 maand na t opheffen)

Er was een tijd dat een standaard blogpost bij WordPress begon met de woorden:
“Be careful with your readers.”
Ik vond dat nogal neerbuigend, maar het probleem bleek nog veel groter.
Ik kan dat niet, zelfs al zou ik het willen.
Ik weet zelf namelijk helemaal niet welke kant het opgaat.

Het is voor mij net zo n grote verrassing als voor jullie, en daar hoort bij dat ik dingen definitief stop, en weer oppak, en dan weer stop.
Dat is niet omdat ik een lelijk karakter heb (hoewel ik dat waarschijnlijk ook heb) maar omdat ik altijd verander.
Bovendien zijn er natuurlijk genoeg bloggers die wel consistent zijn, net zoals er genoeg yogadocenten zijn die jaar in jaar uit hetzelfde doen trouwens (aan beide is geen gebrek) dus ik voel ook geen morele noodzaak om de stabiele factor in je leven te worden.
Maar goed, ik kan het dus ook gewoon niet.
Je kunt het vergelijken met het verschil dat ik preservers en creators noem.
Preservers– mensen die opbouwen en behouden.
Dit zijn de ondernemers (opbouwers), en zeker ook de meeste yogadocenten: Zij behouden en bouwen op. Ik heb weleens ergens gelezen dat de grootste denkfout van deze tijd is dat wij een obsessie hebben met productiviteit en  nieuwe dingen creëren: terwijl het gros van het werk dat gedaan moet worden onderhoud is!
Maar het water loopt ons in de mond bij het idee dat we iets nieuws gaan opbouwen, right? Allemaal goed en aardig, maar wie gaat dat dan onderhouden?
Het meeste geld, banen, behoefte aan, is om dingen te onderhouden, voor dingen zorgen. En binnen de preservers heb je dan nog een kleine groep die mogen bouwen, dus de ondernemers en met name de nieuwe ondernemers.
Toch noem ik dit allemaal preservers.
Daar tegenover staat iets heel anders…
(drumroffel)
Namelijk een vrij kleine groep creators.
Misschien is een betere naam creatives. Mensen die iets nieuws creëren maar door een cyclus gaan van opbouw en afbraak. Een echte kunstenaar is altijd ook de vernietiger van zijn eigen werk, al is het maar omdat hij zijn bewustzijn eruit haalt en door gaat met het nieuwe.
Daarom is de kunstenaar als ondernemer ook zo’n ramp: tegen de tijd dat hij iets moet verkopen is hij er zelf al helemaal klaar mee. 
Nou zo is het hier dus ook:
Tegen de tijd dat ik iets heb geschreven, ben ik er klaar mee.
(reden 1 Waarom Zeg Maar Lauren 1 maand geleden stopte)
En ik voel me zeer ongemakkelijk bij iets opbouwen wat geacht wordt consistent en duurzaam te zijn. De verwachting dat ik blijf schrijven voor Zeg Maar Lauren ervaarde ik als zo beklemmend dat het alleen daarom al prettig was ermee te stoppen.
Dit is natuurlijk een taboe.
En dat ik het beklemmend vond dat mijn yogastudio al 15 jaar hetzelfde was, en het alleen daarom al in 2018 goed voelde hem weg te doen, tja daar heb ik het wel moeilijk mee gehad.
Naar mijn cursisten toe voelde ik me schuldig dat het ook een opluchting was het juk van de verwachtingen van me af te mogen gooien.

Als je van WordPress al de waarschuwing krijgt Be careful with your readers, dan is Be careful with your yoga clients al helemaal vanzelfsprekend.
Yogadocent, schrijver, coach, mijn weerzin ertegen kwam allemaal op hetzelfde neer:
Het idee 1 message te hebben, 1 beeld naar buiten toe, 1 verhaal dat ik keer na keer vertel?
Het idee een preserver te zijn, in plaats van de creative
Gadvergielekes!
En net zoals ik in de laatste drie jaar afschuwelijke dingen met mijn yogastudio heb gedaan…. (ja, ik beken schuld) heb ik afschuwelijke dingen met Zeg Maar Lauren gedaan.
Het was een soort Wreck This Journal, maar dan met dit blog.
Dit is wat ik heb gedaan:
In één maand heb ik Zeg Maar Lauren achtereenvolgens:
– Opgeheven, omdat ik helemaal geen zin had om bekend te staan als die vrouw met die spannende blogs over Nijmegen. Of over mannen. Of over seks.
Bij nader inzien had ik helemaal geen zin om bekend te staan in Nederland, period.
Ja, als die vrouw die altijd binnenkomt in de kroeg waar je onmogelijk een praatje mee kunt aanknopen tenzij ze jou uitverkoren heeft. Een ijskonijn dat de touwtjes strak in haar pootjes houdt en zelf bepaalt bij wie ze ontdooit.
Zo wil ik wel bekend staan.
Maar: “Hu, hu, spannend blogje.”
Net iets te makkelijk. 
*hop. Stekker eruit.*
– Twee weken later: Stekker erweer in en Zeg Maar Lauren in de slipstream van mijn werk als online coach voor LS Harteveld, weer opgestart als docent privélessen hier in Nijmegen.
Ondertussen…
Ondertussen!
Voelde ik me dus steeds meer bekeken op Twitter en ook qua blogs. Ik ervaarde mijn verantwoordelijkheid: 
– als yogadocent (ook al hadden mijn privéyogalessen als Lauren Harteveld niets met seks te maken)
– en coach (ook al was ik ervan overtuigd dat alleen vrouwen die net zo dachten als ik door mij gecoacht zouden willen worden)
Maar dat ik nu een beroep had als Lauren Harteveld (anders dan schrijver van whatever the fuck I want) dat voelde beperkend.
Ik voelde me beperkt in wat ik nog mocht schrijven, of vinden, of mocht twitteren. Ik stopte ook praktisch met Twitter omdat ik toch niet kon doen wat ik wilde. Wat betekende: Pornosterren volgen, af en toe iets shockerends zeggen. Het tapijt ergens onder vandaan trekken als de boel net iets te politiek correct en bourgeoisie werd.
Dat deed ik niet meer.
En ik was al gestopt met dagboek schrijven, omdat de hele tijd in mijn eigen leefwereld zitten me na een half jaar als fulltime schrijver horendol had gemaakt.
Er was geen lust meer me nog te uiten, en ondertussen moest er eindelijk weer eens geld verdiend worden.
Ik moest mijn opruiende praatjes maar ergens anders gaan spuien want LS Harteveld die moest mainstream genoeg zijn om niet iedereen op de kast te jagen.
Maar dat was natuurlijk allemaal heel slecht van mij.
Alles.
Het hele idee hier geld te willen verdienen, the whole fucking thing.
Niet verwonderlijk dus dat ik na drie en een halve week, tadaa!
– Stekker uit alle nieuwe business activiteiten LS Harteveld
Ik had het hier nog niet verteld, maar het was een done deal.
Ik zou al mijn LS Harteveld sites gaan aanpassen (dat ga ik ook nog doen, maar heb ik dus nog niet gedaan), naar 100% schrijver, en al mijn coaching en yoga eraf halen. Of nou ja, dat ik voor €1000 een publiek optreden geef, dat is misschien wel handig, want dat filtert goed.
Maar op dit blog Zeg Maar Lauren zou ik dus deze week met het slechte nieuws komen dat er geen privéyoga door Lauren Harteveld kwam.
En dat ik óók niet terug ging naar schrijven over Nijmegen, mannen, macht en geld..
Mijn voornemen een onbenaderbaar ijskonijn te zijn was ongewijzigd.
Schrijven in het Nederlands was definitief van de baan.
Het was waarschijnlijk niet zo gek dat ik ondanks mijn lelijke karakter er niet naar uitkeek deze boodschap te gaan brengen.
Be careful with your readers.
En ik wist dat ik het mijn lezers de afgelopen maand al zo moeilijk had gemaakt, ik wilde niemand nog verder teleurstellen…
Ik had een paar pagina’s in mijn notebook waarop ik aantekeningen had gemaakt voor een allerlaatste Zeg maar Lauren blogpost die ik van mezelf moest schrijven. Een waardig afscheid, waarin ik ook echt mijn excuses aanbood voor wat er was gebeurd. 
Maar al deze notities? Die waren dus in het Engels.
Alleen al die pagina’s gaven aan hoe moeizaam mijn relatie was met schrijven in het Nederlands: ik denk over veel onderwerpen direct in het Engels.
Ook dit zou ik aandragen als argument:
Kijk.
Ik maak zelfs mijn aantekeningen in het Engels.
Ik kan onmogelijk doorschrijven in het Nederlands.
Maar toen kwam de redding, in de vorm van een natte (??!!) droom!

klik op de foto voor Menno’s TedX talk

Over mannen waar ik blijkbaar nogal wat gevoelens voor heb waar ik hier niet helemaal eerlijk over ben geweest:
Menno de Bree.
De rockster filosoof uit Groningen.
(die overigens een rasechte creator is, met een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor destructie, en die desondanks bij preservers op de payroll staat.
Creators, leer hiervan!
Wij zijn grappig en origineel! Monetize that shit!) 

En de andere man in mijn droom die dit blog van de ondergang heeft gered, was een succesvolle ondernemer van 28, een blonde man. Hij leek op Ryan Phillippe, wat me eraan herinnert dat ik die lekkere film Cruel Intentions maar weer eens moet gaan kijken.
De droom bestond uit een aantal scenes en locaties, de volgorde weet ik niet precies meer, maar de spil was dat ik een soort interview had met Ryan Phillippe terwijl we over een plein liepen dat me deed denken aan het plein met de bomen voor Des Indes in Den Haag.
Terwijl we gewoon doorliepen (ik droeg hakken en nog was hij groter dan ik), hield ik mijn hand tegen de zijne, nieuwsgierig of hij de uitnodiging aan zou nemen. Tot mijn verbazing deed hij dat en pakte hem vast.
Hield hem vast, ook toen ik hem lachend aankeek, zo van: “Seriously?!”
Ik gaf een knikje naar Des Indes en toen was de zaak beklonken.
Details weet ik niet meer maar wel dat ik hem de rekening liet betalen (van het hotel, ik was gratis) en dat ik me later zijn naam niet meer herinnerde, toen ik hem en Menno de Bree tegenkwam in dezelfde zonnige conferentiezaal waar we alledrie een inspirerende maar vooral ook goedbetaalde presentatie zouden houden.
Dus glimlachte ik maar naar hem, en zei alleen tegen Menno de Bree:
“Hé Menno!”
Ik was benieuwd of dit mijn waarde naar Ryan Phillippe zou schaden, dat ik juist hem niet met naam begroette. Terwijl er in Des Indes met een beetje geluk van alles was gebeurd wat dit felle zonnige licht niet kon verdragen.
Of dat deze uit nood geboren cold shoulder, er juist voor zou zorgen dat we elkaar over een uur tussen de coulissen, de kleren van het lijf zouden trekken. 
Het was de eerste keer dat ik Menno in levenden lijve zag.
En ik voelde dat daar ook het laatste blog nog niet over geschreven was.
Ja, bij nader inzien was ik toch wel blij dat ik deze week mijn slecht-nieuws blog voor Zeg Maar Lauren had uitgesteld. Nog geen poging had gedaan al die pagina’s Engelse aantekeningen tot een congruent verhaal te maken, om daarmee mijn Nederlandstalige carrière met een eloquent Mea Culpa af te sluiten.
Want dit verhaal was nog langer niet klaar.
Naar alle waarschijnlijkheid was Zeg Maar Lauren pas net begonnen.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Het Boekenfeest

“Zou jij daar iets voor voelen, eigenlijk? Om op te treden op het Boekenfeest?”
Voor mij zat een nieuwe man, waarvan ik nog niet wist of hij een vriend kon worden ja of nee.
De meeste mannen kwamen überhaupt niet tot de vierde date.
Derde, als ik onze eerste chance encounter in de Lux niet meereken.
Maar ondanks het feit dat hij al ver was gekomen, had ik nog geen final verdict durven vellen.
Ik was er nog niet zeker van dat hij kon leven met het feit dat we niet met elkaar naar bed zouden gaan.
Iets waar overigens alle mannen aan moeten voldoen, ook als ik wel met hem naar bed zou willen. Maar dat was sinds ik een geheime minnaar had niet meer voorgekomen.
Het was voor mij belangrijk dat een date nooit het S woord (seks), het N woord (naakt), of het T woord (thuis afspreken) gebruikte voor zover het de context van hem en mij betrof.
Want in the unlikely event dat ik wel verliefd was, dan was dit hierna direct over. En in alle andere gevallen blééf ik aan het afwijzen. 
Nee, ik wil niet bij je thuiskomen.
Nee, ik wil niet naar de sauna.
Hoewel één man me daar een keer bijna toe verleid heeft trouwens! Toen we aankwamen, bleek de sauna dicht.

Hier zag ik een teken in van het Universum, dat dit niet de manier was waarop ik uit mijn broekje wilde gaan.
Maar zo’n opstartende vriendschap vergde dus nogal een investering van beide kanten. Om teleurstellingen te voorkomen waarschuwde ik dan ook binnen vijf minuten dat ik alleen seks had met mijn geheime minnaar.
Mijn disclaimer bleek echter zo’n “accepteer voorwaarden” pop-up, die totaal geen effect had omdat hij ondanks mijn goede bedoelingen altijd ongezien werd geaccepteerd.

Ik was deze man bij de film Vice tegengekomen.
Die film gaat over Dick Cheney, vice-president van George Bush-junior.  “Vice” was het koosnaampje dat Georgie voor Dickie gebruikte.
Of George besefte dat “Vice” ook zonde betekende, het tegenovergestelde van virtue, een deugd, dat weet ik niet.
Maar sinds die film was ik gefascineerd met het idee ook Vice te worden:
Een positie waar niemand ooit de potentie van in had gezien, maar die ik zou weten te benutten om een gigantische impact te hebben.
Ook George Bush wilde graag impact.
En het liefst nog een beetje meer als zijn vader maar hij wist niet hoe dat moest. Dus toen oude rot in het vak Dick Cheney aanbood achter de schermen al het werk te doen, zodat de zaak op rolletjes verliep, zag Junior dat wel zitten!
“So are we gonna do this thing?” vraagt George Bush dan ook.
Ze zijn overeengekomen dat Dick Cheney als Vice President ook Buitenlandse Zaken krijgt en Defensie, en bovendien alles naar zich toe mag trekken wat hij belangrijk vindt.
“Is this happening?” vraagt George Bush hoopvol.
“I believe…” bouwt Dick Cheney de spanning langzaam op. “I believe we can make this work.”
De nieuwe vriend, deze nieuwe man, leek zelf ook wel een beetje op een Vice. Maar ja, ik was al Vice. Dus die naam kon ik hem niet geven.
Daarom noemde ik hem De Gelaarsde Kat: Omdat hij iedereen kende, en nooit opgaf.
Als de ene weg was afgesloten, dan nam hij de andere. Hij verspilde ook nooit energie, dat bewonderde ik in hem. Waar andere mannen blijven mokken als ik nee zeg tegen S, N of T, haalde De Gelaarsde Kat er zijn schouders over op.
Zelf weten.
Onze vriendschap ging heel gelijkwaardig op.
Hij wist inmiddels van mijn no go areas S (seks),N (naakt) en T (thuis afspreken), en was ook op de hoogte dat ik geen eten deel.
In ieder café waar ik regelmatig kom weten ze dat ze geen twee bestekjes voor de door mij bestelde flamkuchen hoeven neer te leggen.
Als andere mensen pizza’s bestellen om hun vrienden te voeren, dan moeten ze dat helemaal zelf weten, maar LS Harteveld does not share food.
De Gelaarsde Kat respecteerde dat.
Bovendien was ik aangenaam verrast door zijn kennis over Sex and the City. De Gelaarsde Kat had theorieën over Carry maar ook over Mr.Big, die een dominante moeder had die hij graag wilde plezieren. Daarom kon Mr.Big volgens De Gelaarsde Kat zo slecht voor Carry kiezen.
Ik was in de twee weken dat ik De Gelaarsde Kat nu kende erg gesteld geraakt op zijn gezelschap en hoopte dat ik zo snel mogelijk een All Clear On Tha Boundaries kon geven.
Pas dan waren we uit de gevarenzone.
De kernkwaliteit van De Gelaarsde Kat was dat hij mensen bij elkaar bracht, en in een mum van tijd wist in wie je geïnteresseerd zou zijn.
Zo bleken er in zijn vriendenkring een Nijmeegse Jan Wolkers te zitten, én een Nijmeegse Willem Frederick Hermans; twee mannen waar ik door de verhalen van De Gelaarsde Kat volkomen door geobsedeerd raakte.
Ik moest dan ook mijn uiterste best doen me niet te laten verleiden mee te gaan naar een presentatie waar ze allebei zouden zijn.
Hoewel de Nijmeegse W.F.Hermans het waarschijnlijk na vijf minuten voor gezien zou houden, want die hield niet van sociale gelegenheden.
Net als ik.
Met pijn in mijn hart zei ik tegen De Gelaarsde Kat dat ik niet mee zou gaan. Zijn netwerk zat te dicht aan tegen iemand die ik zeer waardeerde, maar waar ik enige afstand gepast vond.
En ik hield er niet van bekend te staan als “de introducée van”. Of misschien zelfs “vriendin van”, want De Gelaarsde Kat was single dus dat was extra oppassen.
Moest ik daar weer voor op mijn qui-vive zijn.
Nee, als het de bedoeling was, dan zou Het Universum mij deze Jan Wolkers en Willem Frederick op een andere manier laten ontmoeten.
Zonder dat ik op de agenda van De Gelaarsde Kat terecht kwam.
Maar nu vroeg De Gelaarsde Kat dus iets nieuws.
Het boekenfeest.
Zou ik daar eigenlijk willen voorlezen?
Ik weet niet eens meer of het een soort hypothetische vraag was, omdat hij een vriend van een vriendin d’r schoonmoeder d’r achterbuurvrouw kende.
Of omdat hij met iemand een gesprek had over een gat in de programmering dat moest worden opgevuld.
Ik weet alleen nog dat ik een diepe, maar dan ook echt hele diepe zucht slaakte.
Dit had werkelijk waar de potentie om onze vriendschap weer helemaal bij fucking scratch te laten beginnen. En dan ook nét nu we de grenzen bijna zuiver hadden, hè?
Bovendien had ik al jaren niets meer met het Boekenfeest.
De ticketprijs was meer dan verdubbeld vergeleken met vroeger, en het literair gehalte ook.
Dat was voor literatuurliefhebbers natuurlijk geen probleem, maar voor mij was het geen ideale situatie.
Met weemoed vertelde ik De Gelaarsde Kat over de eerste edities.
Dat ik verliefd was geworden op Jaap Robben, die nu een boekenkanon bij de Geus is, maar toen was hij gewoon een leuke jongen met krullen die met een dichtbundeltje in zijn kontzak voor je stond om een drankje te bestellen.
En dat in 2009 Nico Dijkshoorn en Herman Brusselmans mij met hun voordracht praktisch hadden gereanimeerd, toen ik op sterven na dood was, omdat ik die dag had gehoord dat mijn beste vriendin al vijf maanden lag te ketsen met de man die, om tot dan toe onduidelijke redenen, onze relatie had beeindigd.
Kijk dat hij, en geliefden in het algemeen, er nogal ruime interpretaties op na houden van wat wel en niet kan, daar heb ik geen problemen mee.
Daar ben ik zelfs voorstander van.
Maar ontrouwe vriendinnen, dat is hoogverraad.
In een poging iets voor me te kunnen betekenen had een nieuwe vriendin, Marieke – die vanaf dat moment tevens mijn beste vriendin zou worden en die dat ook nog steeds is – me met een bloedend hart over de drempel van het Boekenfeest gesleept. In een ware two-puncher hadden Herman Brusselmans en Nico Dijkshoorn het weer tot leven gepompt.
Herman met een verhaal over Yolanthe Cabau van Kasbergen.
En Nico met een relaas over sierwortelen snijden bij de Chinees.
Ik was schuddebuikend onder de stoelen van de Vereeniging beland. En daar had ik nog steeds liggen gieren van het lachen, als mijn nieuwe beste vriendin (dit is het moment dat vriendschappen gesmeed worden) me niet nog net stuiptrekkend naar buiten had getrokken voor de literaire hoofdact begon, waar de echte boekenlezers voor kwamen.
Ja dat waren nog eens tijden, drukte ik De Gelaarsde Kat op het hart.
Maar sindsdien viel er weinig meer te lachen in de Vereeniging.
De line-up leek ieder jaar serieuzer te worden, en inmiddels nam ik niet meer de moeite om te kijken wie er kwamen.
Bovendien keek ik geen tv meer, dus hoe zou ik ze überhaupt moeten kennen, die nieuwe schrijvers?
Ik herinnerde me ineens mijn Thierry Baudet boek, dat ik voor De Gelaarsde Kat had meegenomen. Ik haalde het uit mijn tas.
Ik had het gelezen en vond het een ontroerend en mooi boek. Ik had al vaak op het punt gestaan het weg te doen, zodat het ook door anderen gelezen kon worden. Maar ik had nooit het risico willen lopen dat het weggegooid zou worden of dat iemand er aanstoot aan zou nemen, als ik het bij mijn spullen voor Het Goed zou doen.
De Gelaarsde Kat zou goed voor Thierry zorgen, daar twijfelde ik niet aan.
Hij vertelde me over het optreden van Thierry Baudet. Zevenhonderd man in de Schouwburg van Arnhem, voornamelijk mannen in pak. Ik ben dol op mannen in pak, en ik vind Thierry ook heel leuk.
Note to Self: als Thierry ooit op het Boekenfeest zou komen, zou ik weer zou gaan.
En ik moest er maar gewoon vrede mee hebben dat er anno 2019 gewoon niks meer te lachen viel.
De Gelaarsde Kat vertelde dat hij mijn stuk zo leuk had gevonden, Nijmeegse Vintage. De Gelaarsde Kat had alle blogs doorgespit die ik de afgelopen tien jaar voor kortere of langere tijd had bijgehouden. Vier archieven vol, die hij liefdevol “schatten” noemde.
Maar mijn Zeg Maar Lauren blog was veruit zijn favoriet, en op het verhaal “Nijmeegse Vintage” kwam hij vaak terug. Hij vond het hilarisch.
Dat zou echt perfect zijn om voor te lezen, op Het Boekenfeest.
En ineens had ie me.
Hij wees me op een kans zelf humor terug te brengen, op het Boekenfeest.
Of om iemand verliefd te laten worden, die misschien wel net uit een lange termijn relatie was gestapt, en voorzichtig weer op vrijersvoeten was.
Net zoals ik in 2007.
Iemand die dat nodig had, dat alles even heel lief en eenvoudig was, hoewel hij of zij dan bij mij misschien niet helemaal aan het juist adres was. Maar ik ging mijn uiterste best doen.
Maar lachen zouden we!
Iedereen die een rotweekend had, omdat zijn of haar boezemvriend of vriendin achter zijn of haar rug lag te kieren met je geliefde, die zou ik over de grond laten rollen van het lachen.
Tot ze ons tot stilte kwamen manen, omdat de mensen die echt van boeken hielden Jan Siebelink niet meer konden verstaan.
Maar we zouden ze niet meer horen.
Dronken van het lachen zouden we naar huis gaan, met een hart dat gestopt was te bloeden, en we zouden het niet eens merken.
Pas tien jaar later, als iemand je vraagt of je meegaat naar het Boekenfeest en je met weemoed terugdenkt aan 2019.
Toen had een nog volkomen onbekende schrijfster op 23 maart, 2019 in de Vereeniging gevraagd:
“Wil je iets te drinken van me?”
Of:
“Plak jij ook plaatjes van Yolanthe Cabau van Kasbergen?”
En:
“Kan ik je misschien een plezier doen met een sierwortel?”
Ik keek De Gelaarsde Kat aan en ik wist dat hij door de ballotage was.
Vanaf nu zou hij mijn vriend zijn.
“Weet je Poesje?”
En ik bouwde spanning op.
“I think we can make this work.”

~Lauren/ LS Harteveld

Het Boekenfeest
wordt het laatste hoofdstuk in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Nijmeegse Vintage

kademuur Honigcomplex, Nijmegen foto Sjaak Snetselaar

Dit wordt zo n ongelofelijke hack job!
Je ziet het er waarschijnlijk niet aan af maar ik doe zo zes uur over deze Zeg maar Lauren blogposts.
En nadat ik verregend als een nat konijn thuiskwam heb ik eerst nog een uur met mijn vriendin Marieke in Amerika gebeld.
Dus nu is het al 19.00 uur.
Over drie uur moet de computer uit!
En dan bijtijds naar bed, zodat ik morgen weer fris en fruitig ben voor de nieuwe werkweek.
Dat betekent dat ik drie uur heb om te schrijven over:
– twee vintage sales
– twee Nijmeegse vintage muren
– twee mannen die allebei nog sneller praten dan ik
– twee nieuwe hippe koffietentjes
– friet bij Credible
– en één verloren biggetje.

Dus laat ik maar snel beginnen.

Atomic Blonde (2017)

Gisteren ben ik met fotograaf Sjaak Snetselaar op het Honigterrein geweest om foto’s te maken voor mijn Berlin 1989 Atomic Blonde inspired photoshoot.
Dit was de tweede keer, want van de eerste keer zijn de foto’s verloren geraakt.
En pas toen ik vandaag in de stromende regen, voor de derde keer in 24 uur (!!!) weer over de Waalbandijk fietste (dit keer op zoek naar mijn verloren biggetje) met een in de haast aangeschafte windvaste paraplu van €5 van het Kruidvat die al drie keer binnenstebuiten was geklapt, pas toen dacht ik:
Natuurlijk.
NATUURLIJK zijn die foto’s die we DAAR gemaakt hebben kwijt.
Net zoals ik NATUURLIJK mijn pluche biggetje DAAR kwijtraak.
En om 10 uur s ochtends DAAR op een vintage sale-per-kilo sale sta, die ik niet eens betreed omdat ik daar helemaal niet wil zijn.
Natuurlijk.
Natuurlijk.
Natuurlijk.
Want het was allemaal op de Honig!
Na de sluiting van de fabriek in 2012 is er bij gebrek aan beter, én bij aanwezigheid van recessie, besloten aan de tochtige rand van de stad naast de Waal, tijdelijke, hippe bedrijvigheid te openen.
En nu willen die natuurlijk niet meer weg.
En voor de bewoners in de nieuwbouw is het óók leuk dat er voorzieningen zijn. En ze niet net als andere nieuwbouwwijken tot in de lengte van dagen verstoken blijven van stadse gezelligheid.
“De stad” komt zelfs naar de Honig toe, zo gezellig is het er!
Behalve ik dan, want ik vind de Honig stom. En ik ga bijna nooit naar een horeca gelegenheid buiten het centrum.
Dus toen mijn fotograaf voor de shoot de Honig voorstelde als locatie waar ze een mooie muur hadden, had ik direct moeten zeggen:
“Ik heb heel slecht karma op de Honig, dus ik weet niet of we dat wel moeten doen!”
En toen ik een date ging maken met mijn vriend De Archeoloog en ik zei dat ik de hele zondag kon, en alleen om 10 uur s ochtends naar een vintage sale wilde (“Maar dan zit jij toch nog in de kerk,” grapte ik) en hij onverwacht zei:
“Dan ga ik mee!”
Toen had ik moeten zeggen:
“Disclaimer, de vintage sale is op de HONIG! Dus waarschijnlijk wordt dat niks!”
Maar pas toen ik om vijf uur met de angst om mijn hart dat ik Cookie kwijt was, in de stromende regen over de effing Waalbandijk fietste, op zoek naar mijn pluche vriendin, viel het kwartje.
“Kind, wat doe jij een heel weekend uitgerekend op de Honig?!”
Gisteren was ik er dus met de fotograaf, voor onze tweede shoot.
En vanmorgen om tien uur fietste ik met De Archeoloog weer over de Waalbandijk.
Ik wapperde met mijn hand richting wat ik “het Rotterdams Kwartier” van Nijmegen noemde.
Rondom de Waalhaven en op de plek waar de Gelderlander stond.
Het is helemaal herbouwd met sjieke appartementen zonder balkons en met ramen die niet open kunnen. Zo trending dat zelfs Loetje, de Amsterdamse biefstukformule, er wil zitten.
“Daar om de hoek bij Loetje zit een nieuw koffietentje,” zei ik tegen de Archeoloog. “Het heet Blommers. Dus als je het niet meer volhoudt bij de vintage sale, dan moet je zeggen: “Ik ga koffiedrinken.” En dan vind ik je hier weer.”
Maar dat bleek niet nodig.
Het was andersom; Ik hield het zelf niet vol.
Om te beginnen stond er een rij bij de vintage sale.
Hierdoor hadden we ruim de tijd de schoonheid van het terrein te bewonderen want ik heb namelijk een zwak voor lelijke gebouwen.

319_fullimage_honiggebouw
Talis gebouw op de Honig

Met name het Talis gebouw: een jaren 70 gebouw met donkere spiegelende ramen. Geweldig!
De andere locatie waar we gisteren foto’s hadden gemaakt, was hiermee vergelijkbaar:
Metterswane, recht tegenover station Nijmegen.
Het deed me denken aan het inmiddels gesloopte communistische cultuurhuis Palast der Republik in het voormalige Oost Berlijn.
Ook het gouden gebouw Metterswane bij het station wacht de sloopkogel, en de Archeoloog dacht dat de kans groot was dat het Talis gebouw er ook aan zou gaan.
Eeuwig zonde.
Die jaren 70 architectuur is uiteraard een acquired taste, en not for the faint at heart, maar ik zie het als een grote fout dat deze periode zo gewetenloos gesloopt wordt.
Hier gaan we echt spijt van krijgen.
Na deze architectonische analyse was de rij voor de vintage per kilo sale opgeschoven en zag ik dat je bij de ingang je tas, jas, of spullen in moest leveren.
En ineens was ik er nu al klaar mee.
Het zal heus wel getriggerd zijn door dat inleveren van je spullen (waar moest mijn biggetje Cookie dan blijven?), én ik vond de muziek die ze draaiden en die zo hard stond dat hij buiten te horen was ook niet leuk.
Maar ik werd me vooral ineens heel bewust van de sfeer.
De energie van heel veel vrouwen in een kleine ruimte die hetzelfde leuk vonden als ik. Ik kreeg 50 Shades of Grey première flashbacks!
{ meer lezen: 50 Shades of Hell bij Ladies Night }
Een ervaring die ik ook had beëindigd nog voor ik er goed en wel aan was begonnen.
“Kom we gaan,” trok ik de Archeoloog aan zijn mouw.
Maar die wilde daar helemaal niets van weten.
Hij was net lekker gemaakt door mijn belofte dat er daarbinnen kleding was die 30 jaar geleden in de mode was.
Bovendien was ik degene geweest die hem op dit onchristelijke tijdstip uit zijn bed had gehaald om als eerste bij de vintage sale te zijn, dus ik stond niet erg sterk.
We gingen naar binnen.
Maar toen greep God in, wat echt heel bijzonder was, want die komt normaal niet op de Honig. God is overal, maar daar niet, dat weet ik echt zeker.
Maar nu vond zelfs hij het welletjes.
De engeltjes bij de entree (die echt heel erg lief waren, ik kan niet anders zeggen) vertelden ons namelijk dat het pas om 11 uur begon.
Er was nu alleen Early Bird.
Daar had je je apart voor aan moeten melden.
Dat wist ik, want dat had ik zien staan! Maar desondanks had ik begintijd 10.00 uur in mijn agenda gezet. Dus nu legden ze uit dat we ons op hadden moeten geven, en dat we dan voor €5 naar binnen hadden gekund.
Opgelucht ritste ik mijn rugzak weer dicht.
Blij dat ik geen beslissing hoefde te maken welke bezittingen ik al koopjesjagend in mijn hand moest vasthouden. Mijn forse portomonnee, mijn telefoon én Cookie waren allemaal belangrijk voor me.
Maar gelukkig mochten we er niet in. Tas dicht, omdraaien en klaar.
Maar dat ging zomaar niet!
“Als we nou €5 betalen, dan kunnen we toch naar binnen?” zei de Archeoloog die zijn portemonnee al uit zijn binnenzak haalde.
Ik zuchtte diep en ik denk dat ik ook gromde.
Opnieuw werd van hogerhand ingegrepen.
Ze zaten al op het maximumaantal Early Bird reserveringen en waren niet omkoopbaar. Tenminste, ik bleef niet lang genoeg om dat uit te vinden.
“Je gaf wel snel op hoor,” zei de Archeoloog, die nog netjes afscheid had genomen van de dames. “Ik was net lekker op dreef.”
“Ik trek dat gewoon niet, al die vrouwen.”
Ik kon nu eindelijk mijn hart luchten want het plein tussen de gebouwen was uiteraard (zoals ik al zei!) door God verlaten.
“Ik voel mijn energie gewoon uit me lekken tussen zoveel vrouwen. Dan moet ik denk ik de rest van de middag gegangbanged worden, om dat nog goed te krijgen.”
Als ze nou allemaal een man mee hadden genomen, dan had het nog wel gekund. Niet die gangbang bedoel ik, maar dan was de energie 50/50 geweest.
Dat is wel oké.
Maar ja, ik kon t ze niet kwalijk nemen, want de Archeoloog was ook geleend. Die was ook niet van mezelf.
“Kom we gaan even kijken naar het fort!” zei de Archeoloog, die toch niet meteen rechtsomkeert wilde maken naar de koffiebar achter Loetje.
“Het fort staat daar!” Wees hij trots naar een bouwplaats met gravers, heuvels, zand, en een hek dat openstond.
“Tenminste als je weet waar je moet kijken.”
De strijd om de Romeinse resten hadden de archeologen verloren van de projectontwikkelaars. Ze hadden hun woningen tot op de centimeter diep de grond in geheid, nét boven de bodemschatten.
Nét boven de grens dat er kostbare maanden verloren zouden gaan aan archeologisch onderzoek.
Maar het fort lag veel minder diep, en hier boekten de archeologen meer succes.
De muren van het fort waren altijd zichtbaar gebleven, vanaf de waal. Ze vormden de kade.
En nu lag ook de binnenkant bloot.
Er zou een park komen, een groenvoorziening waar stukken van het fort zichtbaar zouden blijven.
Na deze excursie wilde de archeoloog ook nog achter de Honig doorfietsen, precies de plek waar ik de foto’s had laten maken gisteren. Bij Klein Berlijn.
Als de Waalhaven het Rotterdams Kwartier is, dan is de muur achter de Meesterproef bij de Honig, Klein Berlijn.
Zelfs de stroken betonnen pre-fab muur zijn even breed.

de muur met het Berlijns allure, waar ontsierende plantenbakken voor staan (rechts nog net in beeld) foto Sjaak Snetselaar

Ondanks mijn gesputter (“Honig! Boehoe!”) had ik de fotograaf dan ook achteraf uitvoerig bedankt voor zijn suggestie!
En voor het vasthouden daaraan, ondanks mijn gezeur.
De locatie was geniaal om mijn Berlijnse vintage foto’s te maken.
Behalve dan dat we om de plantenbakken heen moesten werken.
Hoe kwam het dat ze uitgerekend deze charmante muur van plantenbakken dachten te moeten voorzien?
De Archeoloog wilde terugfietsen langs deze muur, en ik vond het best.
Zolang ik maar niet terug hoefde naar de vintage sale.
Bij de muur aangekomen vertelde hij over de Honig silo, en welk stuk van de fabriek beschermd was omdat het was aangemerkt als industrieel erfgoed.
En ineens zagen we dat hier ook een heel leuk koffietentje was.
“Zullen we hier gaan zitten?” zei hij, of ik, of allebei.
En ineens gilde ik:”OMG DAT IS HETZELFDE TENTJE ALS BIJ LOETJE!!!”
Beide waren Blommers café. Ik herkende ze aan de Duitse adelaar, wat ongetwijfeld voor whomever dat logo had bedacht geen Duitse adelaar was, maar wat koren op de molen van mijn Berlijn fetisj was.
We gingen naar binnen, en vintage heaven just opened its doors!
Fantastisch!
Zo leuk ingericht.
Met chesterfield banken en schoolstoeltjes. Jaren 70 salontafels en een prachtige industrial look all over.
De Blommers in het Rotterdam Kwartier op Kaaisjouwerskade, waar ik de dag daarvoor door mijn fotograaf mee naartoe was genomen, was modern en urban.
Maar Blommers op het Honigterrein was balsem voor de ziel voor iedereen die net door ingrijpen van hogerhand een sale-per-kilo heeft gemist.
Super!
We zaten er tot diep in de middag.
De Archeoloog en ik dronken heel veel koffie, die ik allemaal weer vergat af te stempelen op mijn Blommers stempelkaart. Ik heb er nu vier gedronken, en zes afgerekend, en nog steeds een lege spaarkaart. Maar niets kon de pret meer drukken.
We aten hetzelfde overheerlijke appelgebak als ik gisteren met de fotograaf had gehad. En ook nu weer koos ik voor de mildere koffie met citrustonen, en mijn date voor de robuustere soort.
Toen ik zat te speuren naar een alcoholvrij biertje vroeg ik aan de Archeoloog of hij misschien wist wat gemberbier was.
“Dat is heel lekker, maar er zit wel zo’n kick in,” antwoordde hij. “Net als echte gember. Je moet ervan houden.”
Ik stelde hem gerust dat ik iedere dag minimaal één gemberbol zo los uit de pot eet, dus dat ik wel iets kan hebben.
En nu lust ik dus ook gemberbier.
We braken de zitting op, en ik fietste veel te lang mee met de Archeoloog, omdat we nog steeds honderduit aan het kletsen waren.
Uiteindelijk sloeg ik af bij het gouden gebouw tegenover het station, richting binnenstad.
Want ik had namelijk een middagprogramma bedacht!
Om mezelf te troosten dat ik geen vintage sale had gehad, en misschien ook om mezelf te overtuigen dat het écht een kwestie van gevoeligheid voor het publiek was geweest, en geen hekel aan vintage – ging ik naar een winkel hier in Nijmegen die ik al heel lang wilde zien.
De vintage shop Fabrics & More, in de Derde Walstraat.
Een daar was alles zoals ik het graag heb!
Ze draaiden leuke muziek (een live concert van de Rolling Stones), het rook er lekker, en het was er rustig en ruim.
Binnen een half uur had ik een eighties zonnebril; eighties ski-handschoenen in mijn favoriete kleuren wit met rood; een prachtige rode leren handtas én een praktisch nieuwe zwarte leren rugzak van een nog zwaardere kwaliteit dan die ik in de jaren 80 als schooltas gebruikte.
Ik was spontaan verliefd op zijn robuuste uiterlijk!
“Op deze stond geen prijs” gaf hem af bij de kassa. “I think I m fucked!”
Ik kneep mijn ogen dicht omdat ik niet wilde nadenken over hoeveel pijn deze prijs ging doen.
“Hij is € 40,” zei ze.
Wat me honderdduizendprocent meeviel, als dat wiskundig mogelijk was geweest dan.
High van mijn leuke dag én de tas met vintage aankopen ging ik naar Credible voor frietjes, nog meer gemberbier, en lekker in mijn notebook schrijven voor dit blog.
Which reminds me – ik zal er eens even inkijken of alles nou in dit blog staat.
Oh! Alleen de piramide van Geops niet.
Ik had de archeoloog verteld dat ik de eerste Nederlandse 7-Figure Rock Star Writer wilde worden, naar aanleiding van een artikel uit de krant over de malaise bij Nederlandse schrijvers.
Dat het mij al snel duidelijk was geworden dat je in elk geval niet het reguliere pad moest bewandelen, maar radicaal iets volledig nieuws in moest zetten.
Ik had berekend dat er in Nederland precies plek was voor één 7-Figure Rock Star Writer.
En die was er nog niet, dus dat werd ik.
Maar als je naar mijn aanpak keek, dan zag je niets wat anderen deden.
“En het is zo tof!” zei ik. “Want als ik faal, dan heb ik gefaald om een 7-figure Rock Star Writer te worden. Maar dat is veel minder erg, dan dat je gefaald hebt om €20.000 per jaar verdienen.”
Dit was een verwijzing naar het artikel waarin had gestaan dat er 123 Nederlandse schrijvers een krappe €20.000 per jaar of meer verdienen met de verkoop van hun boeken.
“Jouw aanpak is als de piramide van Geops,” zei de Archeoloog.
En hij vertelde hoe iedereen zich stond te verdringen om de Koningskamer, en hoe de “entree” er naartoe tot in den treure werd geanalyseerd.
Maar dat daarachter, als je naar beneden ging, een Koninginnekamer was.
Hier was vrijwel niets over bekend.
“De weg naar beneden, is de weg omhoog,” zei hij.
En we spraken over Jezus en van Gogh.
Wanneer de weg naar beneden niet eindigt in gered worden, en ook niet in 7 Figures, maar in de dood.
Tijdens mijn gesprek met Marieke uit Amerika was ik nog steeds door het dolle heen van mijn leuke dag én van de kers op de taart;
Cookie stond gewoon thuis.
Nadat ik vanuit Credible in paniek mijn hele route terug had afgespeurd op zoek naar Cookie –  langs Fabrics & More, Blommers, en zelfs de vertrekkende dames van de vintage per kilo die me ook niet verder konden helpen – was ik naar huis gegaan waar Cookie op het plankje van de hal op me wachtte.
“Ik ben zo blij dat ik Cookie weer heb!” stuiterde ik aan de telefoon.
“Ach, zij wilde gewoon ook niet naar die vintage sale,” zei Marieke.
Dat vond ik een plausibele verklaring.
“Ik denk dat zij ook meer met mannen heeft,” zei ik.
Ook vertelde ik Marieke dat de vermissing van Cookie eigenlijk de druppel was. Want dat ik gewoon veel eerder had moeten inzien dat ik niet naar de Honig moet gaan.
“Want weet je nog, dat we daar jaren geleden waren?” herinnerde ik Marieke aan een middag op één of andere eetmarkt die we helemaal verkleumd hadden doorgebracht.
“En dat er een rij van meer dan een half uur stond bij de koffie?”
Marieke wist dat nog precies.
“Maar dat was de Vasim hoor.”

~Lauren/ LS Harteveld

facebook links: Fabrics & More Nijmegen,
(hun vestiging in Arnhem!)
Blommers Bar (“Rotterdam’s Kwartier”)
;
Blommers Coffee (“Klein Berlijn”);
Vintage per Kilo (de volgende is Utrecht);
Altijd balsem of friet voor de ziel: Credible

En het Honigcomplex, dat ik wel een heel groot excuus verschuldigd ben na deze post!

De foto’s van onze Atomic Blonde shoot in Klein Berlijn en het gouden gebouw tegenover het station komen op: 
LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

.
Over Zeg maar lauren

Ik schrijf hier voornamelijk over mannen, films, boeken en biggen.
De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer

dagboeken en erotica 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica bestellen bij de uitgever.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.

Star Maker

Het begon allemaal met een paar groene schoenen op Facebook.
Nou staat groen, samen met bruin, op nummer 1 in mijn Top 175 van kleuren die ik nooit zou dragen, dus de kans dat dit verhaal goed afloopt voor de groene schoenen is redelijk klein.
Toch viel ik meteen voor deze brutale laarsjes die naar ik aannam Italiaans waren.
Ten eerste omdat ik mijn allerduurste schoenen, zwarte laklaarzen met naaldhakken, in dezelfde winkel had gekocht.
Het waren mijn LS Harteveld laarzen. Ik had ze gekocht voor het enige feestje dat ik ooit als LS Harteveld had gegeven. En dat was al 6 jaar geleden.
Ze hadden mij het gevoel gegeven dat mijn nieuwe leven als schrijver toen al zou beginnen. Maar het zou nog 5 jaar duren voor ik mijn tien boeken zou publiceren.
En dus nog 6 jaar voor ik, nu, kies voor het schrijverschap.
Maar die laarzen waren een voorbode. Ik voelde het al.
Nou en dié laarzen?
Die waren dus Italiaans.

De tweede reden dat ik dacht dat de groene schoenen Italiaans waren was omdat de kwaliteit ervan af straalde.
En de derde reden omdat ik ervan begon te kwijlen, wat meestal betekent dat iets of iemand een overdosis aan charme bezit, waardoor het zonder enige vorm van screening in het;
OMG YES DOE MIJ DIE deel van mijn hersenen terecht komt.
Daar zaten nu dus groene schoenen.
In my defense: Ze hadden wel hakken.
Anders was t ze ook niet gelukt.
De enige platte schoenen die ooit in mijn OMG Yes centrum terecht zijn gekomen, zijn Pantofola d’Oro sneakers, en die kwamen ook uit Italië realiseer ik me nu.
Maar over het algemeen word ik zwaar ongelukkig op platte schoenen.
Ik heb meerdere keren in mijn leven, in een willekeurige stad, straat of dorp, waar ik op dat moment was, halverwege de middag een paar hakken gekocht omdat ik dacht dat als ik nog vijf minuten langer rond moest lopen op platte schoenen, ik de wil om te leven zou verliezen.
Dankzij de groene schoenen was ik vanmiddag in één keer wél in de tweedehandswinkel waar ik al lange tijd bewust niet naartoe was gegaan. Want met een zwakke weerstand tegen designer merken moet je in het jaar dat je je yogastudio opdoekt, en nog in-between-jobs zit, daar uiteraard niet naar binnen gaan.
Maar ik had een week geleden definitief besloten onder de naam Lauren Harteveld verder te gaan. Dat kon als schrijver zijn, maar zelfs als ik ervoor koos een baan te accepteren om niet onder de Waalbrug te eindigen? Ook dan zou het Lauren zijn die ergens ging werken.
Die kon dat aan, keeping her eye on the prize.
Onder mijn eigen naam viel er geen land meer met me te bezeilen.
Daar tekende ik alleen nog maar verhalen over een keilief eendje, met verhaaltjes erbij in mijn kinderhandschrift. En een vrije interpretatie van de Nederlandse taal die nog het meest leek op Elmo van Sesamstraat.
Ik was dus niet in-between-jobs; Ik was Lauren Harteveld, full-time schrijver.
En vooral full-time personality.
Want Lauren was niet voor de poes!
Niet alleen kon zij zich vrij bewegen, omdat haar naam niet voorkwam bij mensen die uit hoofde van hun functie haar naw gegevens kenden;
Lauren hoefde ook geen rekening te houden met “haar” familie, “haar” ex-yogacursisten, en “haar” hele sociale omgeving.
Want die waren niet van haar.
Lauren Harteveld was een nieuwe identiteit voor een nieuw leven.
Een artiestennaam zodat ik los kon.
Achteraf denk ik dat de schoenen op Facebook een cue waren dat het hoog tijd was dat Lauren Harteveld een poweroutfit ging shoppen bij 2ndMas.
En zo geschiedde.
Ik paste de groene laarsjes en was direct verkocht.
Ik vond een roze jasje, dat net iets te klein was maar dat ik daarom “mijn dieetjasje” noemde.
“Of ik nou dit koop om mezelf te inspireren, of een dieetboek? Ik denk dat dit beter werkt.”
Mas zelf heeft de looks en de lengte van een mannequin. Met ranke polsen waar ik altijd gefascineerd naar kijk als ze mijn aankopen in vloeipapier vouwt voor ze de tas ingaan.
Sinds ik Lauren Harteveld ben, merk ik nog meer dan daarvoor dat één van mijn eerste levensbehoeftes inspiratie is.
Ik dacht eerst dat het sociale contacten waren.
En hoewel vriendschap en geborgenheid natuurlijk een groot goed zijn, merk ik dat mijn echte zucht, mijn begeerte, zit in het krijgen van inspiratie.
Interessante mensen ontmoeten.
Terwijl ik aan Mas vroeg of ze de pilotenbril voor mij uit de vitrine wilde halen (“Ik pas nooit aviators, maar ik hoop nog steeds op een wonder.”) vroeg ik of ze bij de ondernemersvereniging was.
Ik was haar weleens ergens tegengekomen, in een groep waarvan ik bijna zeker wist dat het een ondernemersborrel was.
De ondernemersvereniging was de enige groep waar ik inspiratie bij voelde, terwijl ik mezelf helemaal geen ondernemer vind.
Was t maar zo’n feest!
Ik had een innerlijke noodzaak tot schrijven, zoals andere mensen ademen. Als ik daarvoor betaald werd? Toppie!
Zo niet, dan werd het de Waalbrug of Lauren ging werken.
Wat Lauren in elk geval niet ging doen was schrijven in opdracht, want dan kreeg je dezelfde frustratie als de yogastudio. Dat je passie een verdienmodel wordt, en je dienst aan bepaalde verwachtingen moet voldoen.
Been there, done that, en nu nam ik een hele nieuwe identiteit aan om ervan los te komen. Die route was uitgesloten.
Maar echte ondernemers hebben een verdienmodel.
Ik had alleen een schrijfverslaving, die me tot nu toe alleen een onderneming had gekost.
Ondanks mijn falen als business owner, voelde ik me thuis bij wat we hier in Nijmegen (zo’n linkse stad dat het Havana aan de Waal wordt genoemd) “ballententen” noemen. Alles dat alternatief is, vind ik hoogst verdacht.
Dus van de ene kant zijn mijn opvattingen zo links dat een Jesse Klaver me vriendelijk zou verzoeken de partij te verlaten. Aan de andere kant doe je me geen groter plezier dan me tussen de VVDers te zetten.
Ondanks deze voorkeuren, dwong ik mezelf rond te vragen of iemand ook netwerken voor creatieven en kunstenaars kende.
Tot nu toe lagen alle creatieve clubjes waar ik van had gehoord er min of meer uit. Er was in geen maanden iets georganiseerd.
“Zit of zat jij bij de ondernemersvereniging?” vroeg ik nu ook aan Mas. “Als Lauren Harteveld ben ik op zoek naar nieuwe dingen om te doen. Mensen die bij me passen zoals ik ben.”
Mas was inderdaad bij de ondernemersvereniging geweest. Maar ze had al zo weinig tijd voor haar vriendinnen, haar sociale leven. Uiteindelijk had ze daarvoor gekozen.
Dat kon ik me voorstellen.
“Jij praat ook al met mensen, hier in de winkel. Ik zit als schrijver alleen. Ik moet echt flink aan de bak, om dat te compenseren.”
Mas vertelde ook dat de ondernemersvereniging echt een mannenclub was. Daar begon ik direct van te stralen.
“Als er nou één groep is, die Lauren Harteveld leuk vindt, dan zijn het wel mannen!”
We stonden op het punt om af te rekenen – de aviators hingen inderdaad op mijn wangen en lagen weer terug in de etalage – toen ik bekende:
“Ik durf het bijna niet te vragen. Maar die aqua tas in de etalage?”
Mas knikte als teken dat ze precies wist welke designerbag ik bedoelde.
“Die praat tegen me!” fluisterde ik samenzweerderig.
Het was een merk waarvan ik wist dat ik een hele goede smoes voor mezelf moest gaan bedenken om deze aankoop te verantwoorden. Maar somehow wist ik dat ik t moest doen.
Een vluchtige ontmoeting met de tas, zou me ogenblikkelijk laten weten of dit Mijn Tas was. Of niet.
Mas kroop opnieuw de etalage in, terwijl ze me inlichtte over de historie van de tas.
“Dit soort stukken komt hier normaal niet terecht. Het is een buitenkansje. Via een personal shopper uit Amsterdam, voor BNers.”
Zowel de prijs die hij nieuw had, als de prijs die hij nu had, gaven een aangename duizeling in mijn hoofd.
Mas liet me de echtheids certificaten zien, en vertelde dat personal shopper natuurlijk wel echt een droomberoep was.
“Waarom ben jij dat dan niet?” vroeg ik. “Of is daar geen markt voor in Nijmegen?”
“We hebben hier nauwelijks BNers.”
Ik lachte.
“Nou binnenkort in elk geval één! Ik neem hem!”
Mas was zichtbaar verbaasd. Ze had er duidelijk niet op gerekend hem zo snel te verkopen.
Het enige nadeel was dat ik de schoenen teruglegde, met spijt in mijn hart. Maar groen en aqua paste niet bij elkaar.
Terwijl Mas de aqua designertas met haar elegante handen liefdevol inpakte in vloeipapier, vertelde ik waarom ik hem had gekocht.
Dit was mijn nieuwe identiteit.
De tas die bevestigde dat Lauren Harteveld bestond en direct aangaf wie ze was.
“Weet je Mas,” concludeerde ik. “Misschien shoppen die mensen in Amsterdam wel voor die sterren. Maar jij biedt iets veel mooiers.
Bij jou kunnen mensen shoppen, om ster te worden.”
.
Ook een ster worden?
2ndMas is open van maandag t/m zaterdag en zit in de van Welderenstraat in Nijmegen 
.
~Lauren
.
Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog. De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.
.

LEVERING IN NEDERLAND

Nog voor het einde van het jaar heb ik mijn eigen webwinkel klaar maar,
de goedkoopste manier om mijn werk te kopen blijft
 via de uitgeverij

vurige tip: Bon Jovi in de Goffert 13 juni 2019

Ben je er nog niet overuit of je naar Bon Jovi wilt op 13 juni?
Deze album presentatie van hun laatste album This House is Not for Sale is de perfecte manier om er weer in te komen.
Ik heb This House is Not for Sale direct gekocht!
Wat een dijk van een plaat!
En de eerste zonder Richie Sambora.
De presentatie is een live concert in een theater op broadway en je hoort de emotie in de spreekstem van Jon Bongiovi.
Hij leidt alle songs in, en het is gewoon net alsof je thuis bij hem voor de open haard op schoot zit.
Nou dat heb ik erbij verzonnen, want daarvoor is het een beetje te up tempo.
Hoewel dat ook weer perspectieven biedt…
Anyway:
De album presentatie van House for Sale, is de ideale touch up met Bon Jovi als je vroeger fan was, en misschien zie ik je dan 13 juni.
~Lauren
13 juni in de Goffert
Er staat 2018 bij de YouTube video, dat is niet zo.
Het zal 2015 geweest zijn denk ik
Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechts.
.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
In verband met problemen met de pakjesdiensten én mijn eigen postbus,
kan ik helaas geen boeken meer opsturen.
Maar ik doe nog wel in person afleveringen!

Je kunt hier beneden de beschrijvingen lezen of mijn boeken
bekijken via de webwinkel en daarna bestellen via mail:
onder mijn eigen naam
Suzanne s_beenackers@hotmail.com
Betaling is vooraf via mijn privérekening, en overdracht op het station van Nijmegen.
Signeren gratis uiteraard!

Minimale bestelling € 10
Als je een bon wilt, moet je via de uitgeverij bestellen, en niet via mij.

Hieronder het oeuvre en de prijzen.
alle boeken zijn handzaam A5, behalve Het Boek Benjamin, dat is groot studieboek formaat (soft cover) dat je open moet leggen.

Het Boek Benjamin €45
Verzameld werk boek 1 mango t/m 8 Big

losse boeken

1. Mango, een novelle  €15
Seksuele safari, van de jaren 80 tot de zero’s.
Een stoer, technisch meisje groeit op met alleen een moeder, in de roerige jaren 80. Roken is nog van alle leeftijden, drinken idem, en seks ook zolang je bestand bent tegen voorlichtingsfolders over aids waarbij het woord AIDS in bloedspatten is geschreven.

Dat blijkt helaas teveel van ‘t goede.
Vermengd met een verleden in Afrika, en een overleden vader, ontwikkelt deze arrogante tiener een angststoornis waar geen psycholoog haar bij kan helpen. Maar ze blijft aangetrokken tot mooie jongens en homoseksuele mannen.

2. Dutch American Diary (2008-2009) €15
Yoga teacher Lauren is in love with two men; One cunning wizard and one half her age.
 The affair was secret so Lauren called him; He Who Must Not Be Named. After the dark wizard in the Harry Potter series. She tried to get over this American but after a year she only has her mistakes to show for. Including dating an Israeli spy and a Buddhist photographer.

Now her wizard obsession is back full throttle and the next disaster has already emerged;  an attractive yoga student. Young enough to be her son.
Faced with nothing but diabolic choices, Lauren confides in her best friend; the warm and friendly Lara. Despite having the same nationality as He Who Must Not Be Named, and working at the same office coven, Lara seems to lack his foul nature.
Or does she?
Once you’ve read Dutch American Diary? You’ll never ever in your life make the mistake of messing with a yoga teacher. 
~Dutch American Diary part 1

3. 22 Erotische Verhalen €15
Literaire pornografie in de geest van Anais Nin en Isabel Allende.
Ze komen en gaan; de kleurrijke personages in deze dromerige erotische wereld, waar ze je één verhaal lang deelgenoot maken van hun diepste verlangen en hun ergste pijn. Die vaker wel dan niet op magische wijze met elkaar verbonden blijken.

Grenzen worden genegeerd, lusten gebotvierd, wonden geheeld.
Sinds Anais Nin heeft geen schrijver zo onbevreesd het grijze gebied durven te betreden tussen het verbodene, het gruwelijke en het goddelijke. De lezer krijgt naast onversneden liefde en zinderende ontknopingen, ook een spiegel voorgehouden die je laat zien wat er zich afspeelt in de donkerste delen van je ziel. 

 4. LS Diary (2012-2013) €10
About three dark men and Lauren getting naked on stage. Not necessarily together.
 Being dark, smart, and handsome, a Dutch writer bears the characteristics Lauren only knows  too well. He looks exactly like her male muse and unwanted protagonist in the majority of her writing.

A published writer and sought-after talk show guest, the Dutch writer has succeeded where blogger Lauren is failing year after year. After year. She feels the weight of her unpublished manuscripts, and her failed attempts to become a writer. To make matters worse she already has one ill-natured stalker. As if the liabilities of being famous have preceded its benefits.
Lauren gets her shit together prioritizing her work, ignoring men, sex and stalkers. But will it work?  Star struck Lauren meets the celebrity in real life, and soon enough her supposedly highly efficient sex-free life includes a naked guest appearance on stage, a blow-job in a parking garage and a seven month relationship.
~LS Diary can be read as standalone or as Dutch American Diary part 2

5. De Candystop (2013) €10
Waar de Nederlandse literatuur tot stilstand komt door een Marokkaanse lekkernij.
Getergd door een rits onduidelijke medische klachten, besluit Lauren geen suiker meer te eten, geen Chardonnay meer te nemen, en geen latte macchiato’s meer te drinken.

Na een paar weken is ze zo apathisch dat ze zelfs vergeet te masturberen.
Tot een jonge Marokkaanse god op tv verschijnt die tegen Lauren zegt;
“LauRRRen! WakkeRRR woRRRden! Ik ben ook schRRRijveRRR en ik heb ook een leuk leven!”
Dat is zo. Sam doet de vier s’en. Hij schrijft, hij sport, hij sekst en hij slaapt.
Ineens weet Lauren nog steeds niet waar het naartoe moet met haar leven, maar ze is wel klaarwakker. Zeker als ze erachter komt, dat Sam binnen een week een optreden geeft bij haar om de hoek.
Sam doet haar denken aan een verboden relatie met haar leerling, iets waar ze gemengde gevoelens over heeft. Sam wil die best met haar onderzoeken, maar hij vraag een prijs…

6. Bedtime Stories (2014) €15
Facing her demons and her muse, Lauren’s sexual history gets its worthy finale.
Lauren is corresponding with Elliot, but somewhere between The Netherlands and Vegas, things have stranded. To get their project back on track Lauren resorts to strong measures: making the whole damn thing public.

Sharing eight months of her life, Lauren’s third diary reintroduces all popular characters, such as writer Rafael and his legendary mythical counterpart Benjamin. Young writer Sam and his ghost twin Valentino.
Closing the Dutch American Diary trilogy, the 1991 story lines are finally tied together. With an extremely satisfying ending. Although not in a way anyone saw coming.
 ~LS Diary can be read as standalone or as Dutch American Diary part 3

7. Mirage (2014) €5
Giving you a little dessert, with all gorgeous writers from previous books.
Lauren, the former hedonistic cougar, is home bound, mothering her little ones, sick with worry and about to get dumped by her lover. Together with autumn setting in, Lauren needs her annual Cute Writer Fix more than ever. And this year there’s five of them.
Including a lunch date with the most famous author of the Netherlands; her youth love Henry.
~Mirage can be read as standalone or as the epilogue to the Dutch American Diary trilogy.

8. Big, diaries & erotica (2015-2016)  €20
The crown to Lauren’s life; a secret affair with her Biggie.
Ten years and ten lovers have taught Lauren two things.

One: single life is a disaster.
And two: men suck at anal sex.
So when Mr.Big comes along and succeeds where all the others have failed, Lauren is euphoric. She immediately picks up her pen to write about it, and her first story is indeed called “The Biggie”, about his flawless performance.  
For two years Lauren documents her secret affair with the married business man. She writes about their explosive encounters, her unwavering love, and her powerful insights. Gradually, Lauren changes. From an scarred single, to a woman totally owning her worth and her true nature. Ten years after ending her relationship in order to explore love and sex in all their forms, Lauren Harteveld becomes the ultimate mistress.

los verkrijgbaar, niet in Het Boek Benjamin:

Witte Tijgerin €5
Gids voor solitaire vrouwen die een geweldig seksleven willen en plenty energie.
Een Witte Tijgerin is een alleenstaande, onafhankelijke vrouw. Haar contact met mannen is erop gericht dat ze er energie van krijgt. Stel je voor! Nooit meer gehannes met beginnende relaties die het toch nét niet zijn. Nooit meer die morning-after backlash. Geïnspireerd op het klassieke Taoïstische werk De Witte Tijgerin van Hsi Lai, onthult deze gids;
– hoe je de touwtjes in handen houdt
– hoe je je liefdesleven gebruikt voor je plezier
– hoe je met seks je jeugdigheid herstelt.
Hij zal niet kunnen wachten om weer met je af te spreken! 

3 redenen om vrijdag 1 december in Nijmegen (or any other time) naar Johan Fretz te gaan

door LS Harteveld

Voor we beginnen!
Want als je hier gevoelig voor bent, dan zijn we in één regel klaar; Bekijk de foto hiernaast.
Of hierboven, afhankelijk van je browser.
Het is een bruine man met Westerse trekken, hij is hier eind twintig, tafelheer bij DWDD, en hij heeft een blauw vest aan.
Gevonden?
Koop dan hier kaarten voor Johan Fretz’ solovoorstelling de Zachtmoedige Radicaal, aanstaande vrijdag in Nijmegen.
Of bekijk hier zijn speellijst.
Heb je meer redenen nodig? Lees dan door.

3. Niet natgespoten met pudding

Ik weet niet of Waardenberg en de Jong ermee begonnen zijn, maar ik associeer het woord Theatermaker met het reële risico dat de brandslang op het publiek wordt gezet; een perfectly well-behaved betalende bezoeker voor lul wordt gezet (bij voorkeur na hem of haar eerst het podium op te lokken); of iemand die op een hele vieze manier iets eet.
En in t ergste geval een combinatie van al die elementen.
Naar een cabaretier slash theatermaker slash stand-up comedian gaan die je niet kent, is als in een ongecontroleerde kermisattractie stappen;
een deel van het avontuur is simpelweg dat je het hebt overleefd.
Nou al die dingen? Die doet Johan niet.
Vroeger al niet, toen hij een duo vormde met Marcel Harteveld. Geen familie van mij, want Harteveld is alleen mijn schrijversnaam. Ik wilde al zo heten vanaf dat ik kind was maar wilde niet trouwen met de jongetjes die Harteveld heetten. Dit was trouwens voor ik Marcel kende, maar dat kon ook niet want die was nog niet geboren.
Anyway- vroeger was Johan dus een duo.
En toen was hij ook al de lieve van de twee.
Want de naam Harteveld blijkt toch gepaard te gaan met een zekere voorkeur voor het banale, daar weet ik alles van. Maar daar heb je bij Johan geen last van.
Hij gooit niet met pudding.
Hij praat met twee woorden.
En die ene keer dat hij me aansprak midden in de voorstelling zei hij “u” tegen me.
Johan is een man waar je mee thuis kan komen om hem aan je moeder voor te stellen, maar hij heeft al jaren gelukkige verkering dus dat doet ie niet.
Al met al kun je gerust naar zijn voorstelling zonder #metoo in any way shape or form.
Ook geen gewenste.

2. Eigenzinnig schrijver

Johan Fretz is naast theatermaker ook schrijver. Dat begon met een pamflet dat hij voor een protestmars schreef, tegen bezuinigingen in de culturele sector.
En daarna verkreeg hij bekendheid met zijn boek Fretz 2025.
Het gaat over de verkiezingsnacht van 2025 waarin hij wel of niet wordt verkozen tot minister-president van Nederland. Fictie op basis van werkelijkheid. Want Johan en zijn vrienden “spelen” zichzelf. Maar dan ouder.
Het boek was goed geschreven, en hij kreeg dan ook een contract voor een tweede boek. Er verschenen voorstukjes, en soms las hij voor.
Toen kwam er een hele tijd niets.
Publicatie data werden gemist.
En ineens was Johan er weer!
Hij had zijn hele manuscript (en voorschot?) overboord gegooid, en zich helemaal op zijn Surinaamse roots gestort. In de spaarzame interviews die hij erover gaf vertelde hij dat hij zich eerst had laten verleiden een “echt” boek te schrijven.
Literair.
Met een hoofdpersoon die niet op de schrijver leek.
Etcetera.
Tot hij zich realiseerde: “Ik wil dit helemaal niet schrijven.”
Hij nam zijn moeder mee naar Suriname, er verschenen lieve filmpjes op Facebook, en columns in het Parool. En op 22 januari 2018 wordt zijn tweede roman Onder de Paramariboom gepresenteerd.
Iedere schrijver die ervan afziet een boek te schrijven zoals het hoort, of verwacht wordt? Iedere schrijver die de huid heeft verkocht voor de beer is geschoten, maar die nooit zijn ziel verkoopt?
Die schrijver steun ik!
En bij voorkeur door er blogposts over te schrijven zoals deze waarin ik alle regels breek over hoe een column of een theater recensie eruit moet zien.
Want verwachtingen zijn er om genegeerd te worden. En regels om te breken. Wat me brengt bij de nummer 1 reden om naar zijn eerste solo voorstelling te gaan.

1. De Zachtmoedige Radicaal

Wie de speech leest op de laatste pagina’s van Fretz 2025 weet het al; Johan Fretz is een politiek dier. Alleen geen soort waar we veel ervaring mee hebben.
Hij verzoent, verbroedert, beslecht.
Na Fretz 2025 heeft hij van zich laten horen in columns, die voor zijn doen achteraf te uitgesproken waren. Of te gevat probeerden te zijn.
Hij was te zien in tv programma’s als er ergens verkiezingen waren.
Maar ook daar wrong de krappe schoen van de politiek.
Het zoeken naar zijn vorm, al ingelijfd in de media, was een pijnlijk proces. Maar vooral, of misschien wel uitsluitend, voor Johan zelf.
Daar kwam hij later achter.
Want toen hij zijn pen en hart de vrije teugel gaf, zijn columns milder werden, zijn boek persoonlijker, en de theatervoorstelling werd teruggebracht tot de essentie van Johan, zonder de grappen van Marcel Harteveld?
Veranderde er niets.
Nog steeds lezen dezelfde lezers zijn columns, wilden dezelfde theaters hem boeken, werd hij door dezelfde televisieprogramma’s uitgenodigd en hielden dezelfde mensen hem.
De wereld had al die tijd al de ware Johan gezien;
Een zachtmoedige radicaal.

~zegmaarLauren

Koop hier kaarten voor Johan Fretz “De Zachtmoedige Radicaal” vrijdag 1 december in de Lindenberg in Nijmegen. Ik ben er ook, maar ik ben gratis.

klik op de foto voor de volledige speellijst

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog (zoek de “volg dit blog button” ergens op deze pagina)
volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

Of browse door dit blog naar de banalere stukken die ik normaal schrijf ;)

 

de Nijmeegse waterpomp van Jan Wolkers

Vandaag heb ik drie uur in een boekhandel gezeten die door een andere schrijver die er was, “de waterpomp van Nijmegen” werd genoemd.
Om aan te geven dat iedereen elkaar ontmoet, het nieuws bespreekt en nieuwe vrienden maakt. Dat is al 40 jaar zo, maar sinds de boekhandel pakjes aanneemt voor als je niet thuis bent als de bezorger langskomt, is het helemaal zoete inval.
En iedereen blijft plakken.
Als je komt voor iets zakelijks, mag je gerust vijf keer zo lang uittrekken voor je de boel hebt geregeld.
Behalve als je een boek wilt kopen, of een pakje komt ophalen; dat kan ook heel snel.
Ik was vandaag bij deze boekhandel De Feeks, a.k.a. de Nijmeegse waterpomp, om af te spreken hoe we dat volgende week gingen doen. Met mijn boeklezing.
Woensdagavond 22 november lees ik voor uit;
– mijn origin story Mango
– mijn bundel 22 erotische verhalen
En ik sluit af met een toetje, maar wat dat is vertel ik nog niet. Dat is een verrassing.
Toen ik wegging, was alles geregeld, had ik twee nieuwe vrienden gekregen, vijf koffie, één boterham met pindakaas, en heel veel zin in 22 november.
Op weg naar buiten zag ik de nieuwe biografie van Jan Wolkers liggen.
“Die heb ik gewonnen bij de Wereld Draait Door,” zei ik tegen de eigenaar van de winkel. “Je moest vertellen wat Jan Wolkers voor je betekende.”
En terwijl ik dacht dat alles toch wel zo n beetje gezegd was, en we wel waren uitgekoffieleut, kwam er ineens nog een heel verhaal achteraan.
Over dat Jan Wolkers een echte ster was, die je mocht bewonderen.
En dat hij heel aardig was als je een handtekening in je boek liet zetten.
En een kei in lezingen. En in vragen beantwoorden van het publiek.
Terwijl ook bij hem bijna niemand een vraag stelde, ook niet als er vijfhonderd man in de zaal zat.
“Maar daar maakte Jan dan een grapje van,” zei ik. “Zo van: soms vraagt niemand wat. En soms moet de brandweer eraan te pas komen om iedereen met de brandslang naar buiten te spuiten.”
Ik denk dat ik dat ook maar doe, de 22e.
En we zitten in ieder geval dicht bij de waterpomp.

~zegmaarLauren

LEZING LS HARTEVELD

Op woensdag 22 november om 19.00 (SHARP!)
geef ik een lezing over Mango en 22 erotische verhalen;
in boekhandel De Feeks in Nijmegen.

MANGO

Je kunt Mango en 22 Erotische Verhalen kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

BONUS:
ik heb een digitale versie van Mango online gezet,
dus als je wilt kun je direct beginnen met lezen.
Mango, gratis online editie | boek van maand oktober 2017

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog
volg dan LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook Mango inzit,
bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.