Mannen met baarden

Gisteren kwam ik hem weer tegen op de bouwplaats; De man met de baard.
We kwamen op elkaars pad toen ik heel moeilijk deed over het afstaan van mijn sleutels voor de verbouwing van mijn woning, en hij dit soort problemen blijkbaar geacht werd op te lossen.
Geen idee of dit uit hoofde van zijn functie was, of omdat hij de beste people skills had, maar onverwacht stond er een dik ingepakte man met een baard, een bril en een muts in mijn hal. Niet echt een killer outfit zou je zeggen.
Toch was ik zo blown away dat ik spontaan zijn naam vergat hoewel ik zeker weet dat hij zich voorstelde.
Meestal ben ik degene die haar hand uitsteekt maar dit ging op zijn initiatief. Waarschijnlijk stond ik nog naar lucht te happen.
Misschien was het een Pavlov reactie omdat ik die weken ook de serie van baard- en brildrager Martin Koolhoven volgde:
de Kijk van Koolhoven.
Daar zit zoveel opwinding in dat je de Kijk van Koolhoven van de NPO alleen tussen 22.00 en 06.00 mag zien. Hoewel ik hem uitsluitend voor Martin Koolhoven kijk want ik heb een echte SBS6 filmsmaak. Of zelfs RTL7, de meer-voor-mannenzender met actiefilms.
Ik heb in elk geval niets met kwaliteitsfilms of obscure film genres.
Maar als Martin Koolhoven over Italiaanse giallo’s praat, dan hang ik aan zijn bebaarde lippen.
Op dezelfde manier heb ik in de jaren 90 (was het geloof ik) de allereerste serie van Jeroen Krabbé voor de Nederlandse televisie gevolgd. Volgens mij ging het over de geschiedenis van de schilderkunst in Nederland.
Vol trots vertelde ik aan mijn moeder dat ik een echte kunstserie volgde. Mijn ouders hebben tevergeefs geprobeerd mij cultureel te vormen, door mij in de zomers langs de meesterwerken van Europese musea te slepen. Dus ik wilde ze laten weten dat er toch nog iets van terecht was gekomen.
Het was opgenomen in het atelier van Jeroen Krabbé, waar hij dan in een schilderstuinbroek stond met zijn armen over elkaar, rustend op een stevige buik. Met warme stem verhaalde hij over Rembrandt tot Corneille.
Mijn moeder luisterde aandachtig en zei toen niet zonder liefde in haar stem:
“Volgens mij kijk jij meer naar Jeroen Krabbé, dan naar de kunst.”
En uiteindelijk denk ik dat we inderdaad moeten concluderen dat hun opvoeding in niet veel meer heeft geresulteerd (nou ja, noem het maar niets!) dan dat ik schoonheid in mannen kan zien.
Zij zijn mijn muzen.
Zonder mannen zou ik geen letter op papier krijgen en niets hebben om voor te leven. Ik zou op mijn knieën vallen voor God:
“Neem mij dan ook maar meteen mee!!”
En niet eens de moeite nemen er een blogpost over te schrijven.
Which is saying something.
Het is niet alleen zo dat ik kunst alleen interessant vind als het door een aantrekkelijke man wordt gemaakt; Wat hij maakt is slechts een manier om hem te leren kennen.
De man zelf, is de kunst.
Dus dat ik met mijn mond vol tanden stond toen de opzichter, teamleider of projectcoördinator zich aan mij voorstelde, was niet zo gek.
Iemand hoeft voor mij geen kunstenaar te zijn.
Il est l’art.
Dat ik weet dat hij een leidinggevende functie had, was omdat hij het had over “de jongens”.
Anyway, dat was dus maanden geleden. Mijn blown away moment met deze man van de bouwplaats.
Als een echte leider bezegelde hij onze vredesonderhandelingen over de sleutel met een handdruk en woorden:
“Ach ja, we moeten er toch gewoon een beetje uitkomen met elkaar.”
In de daarop volgende weken vertelde ik aan iedereen in mijn omgeving die ook eindeloze dramaverhalen moest aanhoren over niet functionerende radiatoren en talloze monteurs waar ik voor thuis moest blijven, ook het verhaal van de man met de baard:
“Dus toen ging ik zeuren over de sleutels en toen stond er ineens een hele leuke man in mijn hal!”
Het was een manier om mijn geëmmer waarmee ik mijn vriendschappen onder druk zette, toch op een positieve noot af te kunnen sluiten.
Verder had ik niet de illusie dat de stoere man en ik elkaar nou zoveel te melden hadden, maar ik vergat het incident ook niet.
Weken later kwam hij een bouwkeet uit, net toen ik daar rondliep met de bewonersbegeleider, die dozen en afdekzeilen voor me uit de opslag ging halen.
Ik groette hem, en hij groette vriendelijk terug, zonder teken van herkenning.
Maar ook zonder geïntimideerd te zijn.
Wat zo ongeveer de meest sexy manier is om mij een tweede keer tegen te komen.
Een soort:
“Pfoe, moet ik die ook weer groeten. Nou, t moet niet gekker worden hoor.”
Daar doe ik het heel goed op.
Dus met een 6 verhuisdozen, twee afdekzeilen en een fascinatie rijker liep ik in gedachten het bouwterrein af.
Niet alleen omdat hij glansrijk naar het volgende level ging (mannen die de tweede keer ook nog leuk zijn) maar ook omdat ik helemaal niet van baarden hou.
Waarom viel ik er dan wel op?
In de zomer van 2018 heb ik nog een filmpje gemaakt, met mijn oproep voor een tweede minnaar. Mijn eisen waren streng maar rechtvaardig:
Hij moest al een vriendin of vrouw moest hebben, want ik wilde geen hoofdleverancier zijn.
En hij mocht geen baard of snor hebben.
Dus waarom waren er dan mannen met baarden waar ik voor viel?
De eerste die ik me herinner was Jeff Bridges in de film The Big Lebowski.
De film is uit 1998 maar ik heb hem pas veel later gezien, dus dat zal begin deze eeuw geweest zijn.
De tweede leuke man met een baard was een date die ik in mijn blogs Hagrid noemde. We kenden elkaar via een datingsite, en ik viel in die tijd op gladde mooiboys.
Nog steeds eigenlijk wel, maar toen waren ze ook nog heel jong.
Hagrid viel dus totaal buiten de boot.
Bovendien had Hagrid een harem, waar ik ook niet zo van gediend was. Ik was er niet op tegen, en ik kon mijn vinger er ook niet precies opleggen wat het was, maar het sprak niet voor hem.
Achteraf zie ik dat het gewoon een hele praktische overweging was dat ik hem niet als potentiele partner kon zien, omdat ik dat soa-technisch te riskant vond.
Ik was ook herstellende van een soa-fobie, die me 17 jaar in vaste relaties gevangen had gehouden, en ik was nog lang niet klaar voor Hagrid.
En nee ook niet met condoom, want daar kan nog van alles langs of mee mis gaan, waar ik nog niet mee kon dealen.
Maar Hagrid maakte me ongelofelijk aan het lachen de hele tijd.
Ik herinner me dat we videocalls hadden.
Misschien via de datingsite, of MSN. Geen Skype in elk geval.
Maar ik herinner me ze nog, ook omdat zijn katten de hele tijd door het beeld liepen, wat natuurlijk ook vertrouwen gaf dat je misschien toch niet gegangbanged op de GHB zou eindigen. Maar ik vond het toch niet helemaal vertrouwd.
Ik vroeg hem of hij nog op date wilde nu hij wist dat hij mijn type niet was.
Hij antwoordde: “Ja, ik weet ook niet waarom, maar doe maar.”
Daar moest ik hartelijk om lachen.
Tijdens de date was ik toch wel nieuwsgierig wat al die andere vrouwen in hem zagen. Ook daar was Hagrid was daar heel laconiek over.
“Jij blockt je gevoelens gewoon.”
Nu, een jaar of tien later, zie ik dat hij gelijk had. En daarmee was Hagrid de eerste man met de baard die ik in levende lijve ontmoette, en waar ik gevoelens voor had. Al waren ze dan diep weggestopt.
Een andere man uit diezelfde periode was Jan Heemskerk.
Net als Hagrid een reus van een vent, hoofdredacteur van Playboy, en hij is inmiddels twintig of dertig kilo afgevallen, maar toen zat dat er allemaal nog aan.
En in all fairness, daar hou ik gewoon van.
Ik kan vast ook van een slanke Jan houden, maar rond 2010 ging het allemaal wel heel makkelijk.
Anyway, Jan heb ik alleen een keertje op een boekenpresentatie gezien, en daar was hij net zo leuk als op tv.
Dus Hagrid en Jan waren de mannen twee en drie, met een baard.
Dat was alle ervaring die ik had met mannen met baarden, daarna is het stilgevallen. En ik maak ook heel veel hipstergrappen waarbij ik rare gezichten trek, dus ik ben echt niet a bearded man’s best friend.
Misschien dus uiteindelijk niet zo verwonderlijk, dat ik in de videooproep van deze zomer, zei dat ik zonder snor en baard wilde.
Ook de man met de baard van de bouwplaats ontmoette ik pas eind 2018, dus ik kon niet weten dat er beweging zat in die hoek.
Gisteren kwam ik hem weer tegen.
Ik was op de bouwplaats om iets te bespreken met de bewonersbegeleider, maar haar keet zat op slot.
“Goedemiddag,” hoorde ik achter me.
Ik herstelde me redelijk snel ( Na: “Oh jij bent het hoooi!!!”) en legde uit waar ik voor kwam. Hij gaf me antwoord en zei dat het in orde zou komen.
“Hoef ik dat nergens doorgeven?” vroeg ik.
“U bent toch de mevrouw van nummer ( ) ?”
Ik knikte verbaasd. Ik stond er met een grote muts tot over mijn oren, een sjaal, een bril, en ik had een ski-jack aan waarin niemand mij ooit in gezien heeft, en die ook totaal niet lijkt op wat ik normaal draag.
Ik droeg een spijkerbroek en bergschoenen.
Ik zag eruit alsof de fashionpolice me tot diep in de Himalaya zou achtervolgen.
“Ja dat ben ik,” antwoordde ik, me ervan bewust dat ik me nooit meer zonder contactlenzen, hakken en dansende krullen op de bouwplaats mocht vertonen als ik mijn kansen ook maar enigszins open wilde houden.
Hij knikte dat het dan dus geregeld was.
In gedachte schoof ik hem door naar level 3. 

~Lauren/ LS Harteveld

tijdelijk geen verzendkosten dagboeken en erotica + 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica dit weekend zonder verzendkosten bestellen.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.
Gebruik code ONESHIP bij het afrekenen voor de gratis verzending binnen Nederland. 

.
Over Zeg maar lauren

Ik schrijf hier voornamelijk over boeken van mooie mannen,
en films over stoere vrouwen.

De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer

Macht, manipulatie en andere goede bedoelingen

Madonna, 1984

Vandaag las ik een artikel van Menno de Bree:
Zo geeft de ideologie van kapitalisme je de schuld van falen op je werk
En dit inspireerde deze eerste gedachten over mijn nieuwe onderwerp, namelijk macht en manipulatie. 

In de jaren 90 had je een tekenfilmserie “Pinky and the Brain”
Hierin gingen twee muizen op zoek naar world domination.
Of nou, in elk geval één muis, The Brain.
Dan vroeg Pinky:
“What are we going to do tonight?”
En antwoordde The Brain:
“The same thing we do every night Pinky. Try to take over the world.”
December 2018 zijn machtswellustelingen een stuk minder goed te herkennen, en inmiddels ben ik erachter dat ze vaker wel dan niet uiterst goed vermomd zijn.
Zonder slecht te willen spreken over mijn geheime minnaar weet ik nog dat ik hem jaren geleden zei dat ik nooit iets met hem zou beginnen omdat hij een foute man was.
Dit was ver voor ik wist dat ik eigenlijk uitsluitend foute mannen moet hebben, en andere soorten bij mij uit de buurt gehouden dienen te worden. Dat doen hun vrouwen meestal voor me, dus dat gaat vanzelf.
Ten tijde van dit gesprek was het 8 jaar geleden dat ik mijn hart in vierhonderd stukjes bij elkaar kon gaan rapen, nadat een foute man en mijn inmiddels ex-beste vriendin erop hadden staan dansen.
Ik had het niet zo op foute mannen.
Mijn toekomstige minnaar voelde zich aangevallen door mijn vaststelling dat hij fout was, en drukte me op het hart, waar de lijmresten van de vorige keer nog aanhingen:
“Je moet echt beseffen dat ik nooit iets tegen je zin in zou doen!”
Waarop ik heel hard begon te lachen.
“Natuurlijk niet!” zei ik. “Dat is voor amateurs! Jij rust niet voor ik zo gek op je ben, dat ik je smeek om me te nemen.”
Machtsmisbruik zoals bij Pinky and the Brain herkennen we nog wel.
En tegen mannen die iets tegen je zin doen, daar hebben de meesten van ons ook wel een beeld bij.
Maar mannen die je regelrecht uit je broekje charmeren?
Die je gierend verliefd maken met leuke grapjes, en geanimeerde gesprekken, en je zelfs zo gek krijgen dat je sympathie hebt voor hun persoonlijke situatie;
Problemen op het werk, en thuis, en vijf bloedjes van kinderen uit een eerder huwelijk waar al alimentatie voor moet worden betaald.
Helaas is er geen plek is voor jou, maar dat ligt niet aan jou!
Want ze hebben er gewoon toch zo n puinhoop van gemaakt, ach, ach…
DIE mannen sluit je in je armen.
Want ze zijn zoveel leuker dan die betrouwbare heren die al zenuwachtig worden bij het idee een drankje met je te moeten gaan drinken.
En saai zal het nooit worden, met zo n spannende man.
Dus de muizen en de mannen; dat redden we allemaal nog wel.
Ook zo n spannende maar erg leuke man zal door de meesten wel herkend worden als bad news
Sinds kort heb ik als hobby moeilijke structuren ontrafelen, tot je weet waar de kern zit. De kern is altijd hetzelfde punt, namelijk het moment dat je de verantwoordelijkheid, en daarmee de macht, uit handen hebt gegeven.
En daarna ga ik strategieën bedenken om toch mijn zin te krijgen. Of wat gelukkig ook heel vaak voorkomt – strategieën voor iemand anders bedenken waardoor zij kunnen krijgen wat ze willen.
Met name werkvloer situaties zijn daar heel geschikt voor, maar ik ben ook goed met relaties manipuleren.
Het werkt eigenlijk altijd hetzelfde.

Stap 1 is: herkennen waar die ander je mee gijzelt

Waar ben je aan gehecht? Voorbeelden zijn: je baan, je inkomen, liefde, je eigenwaarde. Maar ook: aardig gevonden worden en een afkeer van het gebruik van methoden a.k.a. wapens die je niet gepast vindt om je gelijk te halen.
Als iemand weet dat je een probleem toch niet doorlekt naar de pers, omdat je je loyaal voelt aan het bedrijf, dan is dat slecht voor je machtspositie.
Als je partner weet dat je toch niet weggaat omdat je twijfelt of je nog wel ooit aan de man of vrouw komt, dan is dat slecht voor je machtspositie.
Maar gijzeling kan ook van onder naar boven: Als jij gehecht bent altijd als Beste Werkgever uit de bus te komen, dan maakt je dat chantabel.
Voor je het weet ga je sturen op individuele gevallen 
Dus ik laat je eerst zien waar je allemaal op manipuleerbaar bent, en waar die ander dus een staak tussen je wiel steekt.
De snelste manier om controle terug te pakken, is door bereid te zijn alles te verliezen. Alleen dat geeft volledige vrijheid, en je trekt er de absolute macht mee naar je toe.
Degene die het meest gehecht is aan een bepaalde uitkomst, betaalt de grootste prijs.
Als het geen optie is je volledig van de uitkomst los te maken, gaan we na hoeveel je bereid bent te betalen voor de uitkomst.
Wat is het losgeld dat je bereid bent te betalen aan de gijzelnemer.

Stap 2: het belang van de ander

Dit is ook een makkie. Want dit gaat altijd om het verkrijgen van, en de controle over, dingen die schaars zijn:
Tijd, geld, liefde, macht, status.
Bovendien heb je al een conflict dus heeft die ander je waarschijnlijk vaak genoeg duidelijk gemaakt waar jullie niet lekker matchen.
Nu komt het aspect verborgen manipulatie om de hoek kijken!
Want als je open en bloot ruzie hebt gemaakt, dan is dit meestal vrij snel duidelijk. Maar sommige mensen vechten door uiterst redelijk te lijken.
Die weten het zo te draaien dat ze net doen alsof er geen tegengestelde belangen zijn, en er een soort hogere ethische waarden zijn, bijvoorbeeld “eerlijkheid”, “transparantie”, “loyaliteit”.
Jesse Klaver die gebrek aan transparantie aanhaalde om het wegsturen van de twee medewerkers met de geheime affaire te rechtvaardigen?
Don’t be fooled guys.
Transparantie is een wapen, net zo hard als achterkamertjespolitiek dat is. Het één is niet beter of slechter dan het ander, en je hebt als partij alle wapens nodig.
Dat Groen Links er twee de laan uitstuurden die juist heel goed waren in het discreet hun eigen agenda doorduwen, dat zal ze nog duur komen te staan.
Wees dus altijd hyperalert als mensen met een gemeenschappelijk doel (een transparante partij) of gemeenschappelijk wapen (transparantie) aankomen.
Net doen alsof er een eenduidige gemeenschappelijke agenda is, is pure manipulatie zodat jij je schuldig gaat voelen als je voor je eigen belang opkomt.
Of je eigen geneugten nastreeft.
Het kan dus zijn dat je bij punt 2, het belang van de ander, even uit het lood geslagen bent omdat het ontmaskeren van “jullie” gezamenlijke agenda voelt alsof je vrijwillig je linkerarm afstaat.
Earth to deceived citizen: Er was helemaal nooit een gemeenschappelijke agenda.
Dat ding was een rookgordijn zodat jij je eigen voeten niet eens meer kon zien, laat staan je eigen belangen.
Oké, punt 2, de belangen van de ander?
Hebben we die helder in termen van geld, liefde en tijd?
In geval van Jesse Klaver was het dat hij geen controle had over hen én geen inschatting kon maken hoeveel kiezers de rug naar de partij zouden keren.
Hij zag ook niet dat deze twee politici hun gewicht in goud waard waren. Met die twee had je de wereld kunnen veroveren, zoveel is duidelijk.
Maar goed, ik zou zeggen stem gewoon op een Marianne Thieme de volgende keer en verder naar punt 3!

Stap 3. Bedenk 2 oplossingen voor het probleem van de tegenstander, beide met behoud van ego voor alle partijen,

Oplossing 1 is een gedeescaleerde versie van wat jullie nu hebben.
Bijvoorbeeld Jesse zegt tegen het liefdespaar:
“De meest voor de hand liggende oplossing is dat jullie beide de partij verlaten.
Dan hoeven we ook niet tot in detail te analyseren, waarom dit mis ging, waar de verantwoordelijkheden van de partij in deze liggen enzovoorts.
Dan gaan we gewoon uit elkaar.
Wat gebeurd is, is gebeurd.”
Alsof hij zich plotseling iets bedenkt leunt Jesse achterover.
“Ik wil toch ook nog een ander voorstel doen! En ik heb dit nog helemaal niet precies uitgedacht, maar ik wil het jullie toch voorleggen.”
En alsof hij het allemaal zo uit zijn mouw schudt, schetst hij een plaatje waarin de voormalig heimelijk geliefden een voortrekkers rol gaan nemen bij de partij.
Ze worden de spindoctors van Groen Links, en creëren rookgordijnen voor alle moves die nog niet naar buiten mogen gekomen.
Ze leren de hele partij over machtsbelangen en over diplomatie, van hoog tot laag. Het ja zeggen nee doen, wordt er onder gelach en soms een traan, in steeds terugkerende rollenspellen ingedrild, tot iedereen er zo bedreven in is dat ze de ganse kamer, en het volledige electoraat om hun poezelige groene vingertjes winden.
Groen Links wordt de grootste partij van Nederland, en daarna de grootste van Europa. En zelfs Engeland komt vragen of ze misschien weer onder Nederland mogen vallen, omdat ze onze manieren zo prettig en verfijnd vinden.
Wij zijn echte gentlemen, en ons accent klinkt zo charmant!
Zo jolly allemaal!
Mogen ze er please bij?
Jesse is weer gaan zitten.
Hij heeft zijn armen met de bekende opgestroopte mouwen op het bureau liggen, staart even naar de tafel alsof hij zelf ook onder de indruk is van zijn bevlogen speech, en schudt dan een lok uit zijn gezicht.
“Ach, het was maar een ideetje.
De keus is uiteraard helemaal aan jullie.”

~Lauren/ LS Harteveld

Ik schrijf over boeken, films en macht.
De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

boekwinkel uitgever | pop-up shop Nederland (tijdelijk)
LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, over mijn pad naar het worden van een
7- Figure Rock Star Writer