de film Instinct (2019): Handleiding voor een “foute” relatie

Waarschuwing:
Deze post bevat spoilers voor de film Instinct. De oorspronkelijke titel van deze post was:
Instinct (2019): Het einde verklaart.
Daarin zou ik illustreren dat Instinct zo eindigt omdat de hoofdpersonen niet weten hoe ze een foute relatie tot een succes kunnen maken. 
“Het einde verklaart” refereert aan het Engelstalige “The Ending explained”.
Op YouTube circuleren talloze video’s van eerst een filmtitel en dan “The Ending Explained”. Meestal gaat het om films waarbij tijdlijnen, dimensies of perspectieven door elkaar hebben gelopen, waardoor de kijker het spoor bijster is geraakt.

Of omdat de dubbelspion een drievoudige blijkt te zijn, die naast voor de Britten en de Russen ook nog voor de CIA werkt. 
Een film over het spel tussen man en vrouw die een the ending explained nodig heeft, is een zeldzaamheid. Waarschijnlijk omdat dit op het oog uiteindelijk eendimensionaal is. Krijgen ze elkaar wel of niet. Overleeft iedereen het. Kiezen ze voor de ware liefde, voor veiligheid, of toch voor avontuur.
Door deze ééndimensionale bril bekeken heeft Instinct dan ook een redelijk voorspelbaar einde. Afgerond loopt het voor beide partijen slecht af.
Terwijl dat totaal niet had gehoeven.
En de enige reden dat wij dit slechte einde geloofwaardiger zullen vinden, dan wat er in potentie mogelijk is als je slimmer speelt, is omdat er verrekte slecht wordt gespeeld.
“Het spel” tussen man en vrouw ligt na decennia verwaarlozing en shaming, zelf rillend in de foetushouding op de bank. Of wordt veilig opgeborgen in de long-stay afdeling van de TBS inrichting.
Want we houden er niet van, van dat spel. Emancipatie, #MeToo, Vrouwen van Venus Mannen van Mars, een heel bataljon foute mannen dat zich tegen riante betaling opwerpt als coach om vrouwen te versieren:
Allemaal hebben ze hun sporen achtergelaten op het spel dat zich in het verborgene, in het ongezegde, in het niet-transparante, afspeelde. Een spel dat maar moeizaam op gang komt anno 2019. Als iets geen kaders kent, geen afspraken en geen duidelijk doel, dan voelt het voor ons onveilig.
En wat onveilig is, ontkennen we liever.
Ontkennen dat je een sterke behoefte hebt aan onveiligheid en spanning is de eerste en belangrijkste reden dat de film fout afloopt. Deze behoefte is per definitie sterk, zodra deze waargenomen wordt, omdat een zwakke of matige behoefte aan onveiligheid of spanning wordt weggeduwd en niet naar buiten komt. Bij een hanteerbaar verlangen naar avontuur wordt netjes binnen de lijntjes gekleurd. Hier worden geen risico’s voor genomen.
Mannelijke hoofdpersoon Idris erkent zijn behoefte aan agressie tijdens de seks niet. Hij toont geen enkel inzicht waarom hij een vrouw met wie hij ook normale seks had kunnen hebben, omdat hij haar wekenlang had verleid, bruut verkracht heeft.
Ook psychiater Nicoline erkent niet dat ze alleen seksueel functioneert als ze overmeesterd wordt. Haar andere sekspartner in deze film, ook een stoere vent waar ongetwijfeld meer in had gezeten als zij explicieter had gecommuniceerd wat ze nodig had, doet meerdere pogingen om contact met haar te maken als ze tijdens de seks zo kronkelt en beweegt dat duidelijk is dat ze wil spelen dat ze tegen haar zin wordt genomen.
Maar zij haakt af als deze partner contact zoekt. Terwijl het voor hem vermoedelijk alleen maar diende als een check-in om te kijken of hij haar goed had begrepen. Dat zij eerst voor haar verlangen moet uitkomen, voor hij het kan vervullen is al teveel voor haar.
Dat kan ze niet.
Les 1 voor het hebben van een foute relatie is dus:
Erken in jezelf je behoefte eraan.
En wees je bewust dat dit een sterk verlangen is, want zoals ik al zei als het niet sterk was, dan had je het gewoon genegeerd.
Dit kan ruwe seks zijn, maar ook een verlangen naar een bezette partner, een foute vrouw of man, of iemand anders die emotioneel of anderzins onbeschikbaar is. Allemaal zijn ze geworteld in een sterk verlangen naar avontuur én in een verlangen naar dat ene kenmerk waar hij of zij voor jou voor staat.
Overmeestering.
Het verbodene.
Gevaar.
Soms zelfs verlangen om de dood in de ogen te mogen kijken of het risico te lopen verminkt te worden.
Allemaal verlangens die je volledig in jezelf moet erkennen, om een succesvolle foute relatie aan te kunnen gaan.

door Henry Leverseege

Ik heb een visitekaartje waarop een schilderij staat van Roodkapje en de Wolf. Het is duidelijk dat Roodkapje geen kind is, en ze heeft een geinteresseerde houding naar de wolf. Alsof ze doelbewust haar mandje heeft ingepakt en het bos is ingelopen omdat ze gehoord had dat de wolf goed was met meisjes dingen laten doen die ze van huis uit niet mochten.
Roodkapje erkent haar verlangens.
De wolf erkent de zijne.
Dat heeft wel kans van slagen.

Dit brengt me bij het tweede element voor een geslaagde foute relatie: 
Vertrouwen in de ander.
Niet omdat die ander je vertrouwen verdient, er geen misbruik van zal maken, of een andere objectieve reden. Maar vertrouwen als strategie. 
Strategie om te krijgen wat je wilt, namelijk een geslaagde foute relatie.
En strategie om de spanning in de relatie te houden.
Want wat is er nou spannender dan het schenken van het vertrouwen zelf?
Juist als degene een schimmige reputatie heeft, en je niet zeker weet of hij of zij je vertrouwen zal schaden. Dat is de hele thrill ervan. Je weet het niet.
Maar je voelt het wel.
Misschien kun je voelen dat je de ander kunt vertrouwen.
Maar zelfs als je dat niet kunt voelen, dan kun je iets anders voelen:
Dat je hem of haar wilt vertrouwen, omdat je een spannende relatie wilt en die kan pas beginnen als je hem of haar vertrouwt. 
In de film Instinct vertrouwen Idris en Nicoline elkaar niet.
Nicoline vertrouwt er niet op dat Idris haar niet bruut zal verkrachten, en blijft hangen in een behoefte aan bevestiging dat hij dat niet zal doen. Voordat zij uitkomt voor haar verlangen, voordat zij hem vertrouwt, moet hij bewijzen dat hij haar vertrouwen waard is.
Dat is het paard achter de wagen spannen.
Zij had sowieso uit moeten komen voor haar verlangen naar hem, en had moeten inzien dat zij geen andere keus had dan hem haar fysieke veiligheid toe te vertrouwen.
Aan de andere kant vertrouwt Idris er niet op dat Nicoline zijn hart niet zal breken. Voordat hij zijn gevoelens opbiecht heeft hij behoefte aan bevestiging dat zij hem echt wil. Voordat hij haar vertrouwt moet zij bewijzen dat zij zijn vertrouwen waard is.
Ook Idris spant daarmee het paard achter de wagen.
Hij had sowieso moeten uitkomen voor zijn verlangen naar haar, en moeten inzien dat hij geen andere keus had dan om haar zijn hart toe te vertrouwen.
Ik heb lange tijd gedacht dat een foute relatie risicovoller was dan een gewone relatie. Een gewone relatie wordt gekenmerkt door vorm, grenzen, en afspraken.
Een foute relatie wordt gekenmerkt door passie, risico’s, een honger om elkaar te ontdekken en daarin het Zelf te overstijgen. 
We hebben allemaal een bijna onbedwingbare behoefte om een foute relatie, in termen van een risicovolle relatie die niet door de buitenwereld wordt erkend, om te turnen in een “goede” relatie.
Omdat we denken dat fout een waardeoordeel is.
Nu zie ik dat anders.
Het woord “fout” in de term foute relatie is geen waarde oordeel, maar staat voor erkenning dat er fouten gemaakt gaan worden.
Dit gaat pijn doen, omdat je er beide voor hebt gekozen het spel te spelen dat op de grens zit van wat je aankan.
Maar onder die wetteloosheid, die absentie van bevestiging van de ander, en de afwezigheid van vorm, is een geslaagde foute relatie juist heel erg veilig.
Juist omdat er geen vorm is om je achter te verbergen.
De vorm wordt bepaald door het verlangen naar elkaar.
Een foute relatie vraagt van je, dat je je alleen richt op dat wat is, in het moment zelf.
Keer op keer.
En dat is uiteindelijk niet alleen heel veilig, het kan zelfs een zeer geslaagde relatie opleveren.
In de recensies van Instinct lees ik veel de vergelijking kat en muisspel, jager en prooi.
Maar een geslaagde “foute” relatie kent geen verliezers en geen winnaars.
Er vallen geen dooien en er raakt zelfs niemand gewond.
Het beste spel tussen man en vrouw kan eeuwig doorgaan. Ze spelen beide met de regels, ze dagen elkaar uit.
Ze weten dat ze elkaar kunnen vertrouwen en niet uit zullen schakelen, want dan hebben ze niemand meer om dit leuke te spel te spelen.
Het is jammer dat Idris en Nicoline dat niet wisten.

~Lauren

Zeg maar Lauren is mijn Nederlandse blog, over mannen, macht, en films.
De subscribe button van dit blog zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Dag wishy washy toes in the water! Hallo All-In Ondernemer!!

Kittens Inc: Voor al uw carriereadvies. (foto ter illustratie, mijn katjes willen nog niet op de foto)

Het was maar een eerste oriëntatie.
En mijn post op LinkedIn gaf ook duidelijk aan dat ik alleen op zoek was naar een carrière waarbij ik mijn beide personal brands aan kon houden:
Onder mijn echte naam als yogadocent, YouTuber en tekenaar van een cartoon.
En dit schrijverspseudoniem, waar ik al dertien jaar onder werk.
Dat stond dus wel in die eerste verkenning.

Dat mijn Purpose Work, dus schrijven onder pseudoniem en mijn werk als yogadocent, gewoon moeten kunnen blijven bestaan.
Vooral dat eerste (mijn pseudoniem) sluit alle functies waarbij je een visitekaartje van een bedrijf bent al uit, tenzij het de Canal Pride is (de Waal Pride, hoe cool zou dat zijn), of een functie als nachtburgemeester van Nijmegen.
Dus ik had al zo n vermoeden dat mijn carrièreswitch na 16 jaar ondernemerschap wel eens lastig kon worden.
Stiekem – maar dit is heel stiekem! – vergeleek ik mezelf met Christian Grey, de miljardair uit 50 Shades of Grey.
Omdat hij een traumatische jeugd heeft gehad, is hij nu naar eigen zeggen: “50 Shades of fucked up”. Wat waarschijnlijk ook de verklaring is dat hij op zijn 28e als succesvolle vrijgezel toch nog niet aan de vrouw is.
Er zit een steekje los.
Maar Anastacia Steele ziet hierin een buitenkansje om een miljardair aan de haak te slaan, en na wat opstartproblemen weet ze hier haar eigen spin aan te geven, en gaat ze er met de buit vandoor.
Zij wordt Mrs.Grey.

Nou zo zag ik mezelf ook: Ik was me er zeer bewust van dat het voor bedrijven niet ideaal is als iemand zo erg al een eigen gezicht heeft naar buiten toe, en dagelijks zijn eigen messaging doet.
Ik was al 50 Shades of ZZP-er.
Dat kan nogal ontwrichtend werken, zelfs als ik me met geen woord uitlaat over mijn werk, wat ik totaal niet van plan was.
Maar je weet nooit wat mensen tussen de regels door lezen, en tel daarbij op “menen te lezen”, en je hebt de poppen aan het dansen.
Overigens heb ik er helemaal geen blog of personal brand voor nodig om de poppen aan het dansen te krijgen want dat heb ik al als ik één keer “door het beeld loop”.
Dus wat dat betreft verleen ik de wereld een dienst met dit uitgesproken pseudoniem, want daarmee geef ik gedupeerden in elk geval iets om hun grieven aan op te hangen.
Maar ik dwaal af!
Even dit verhaallijntje van Christian Grey afhechten, maar zoals hij miljardair is in harde dollars, zo ben ik dat emotioneel.
Ik ben zeer vermogend. Zo kan ik:
Echt contact maken.
Aandacht geven.
Mensen lezen.
Begrijpen.
Laten groeien.
Maar ik doorzie ook zeer complexe machtsstructuren, omdat ik weet wat iemand beschermt (welk belang) zonder dat ik dat kan weten.
Als je dat combineert met mijn talent al te ontwrichten door “door het beeld” te lopen, kan een bedrijf me inzetten als een ware Two-Puncher:
Een soort geheim agent, die slechts bij hoge uitzondering wordt ingezet.
Dan loop ik eerst loop ik door het beeld, waardoor de bestaande machtsverhoudingen aan diggelen vallen.
En dan maak ik met de juiste persoon contact en vraag ik hem naar een voorstel te kijken, wat ik graag aan hem wil laten zien.
Het werkt beter bij hems dan bij haars.
En het werkt ook alleen als ik zelf hart voor de zaak heb, want ik ben heel empathisch dus ik zal nooit iets verkopen als ik denk dat die persoon er zelf geen belang bij heeft.
Maar goed, dan heb je ook wat.
Verder kun je mij inzetten als HR medewerker zonder enkele formele macht, en dan ga ik praten met alle mensen die hun kont tegen de krib hebben gegooid. Want dat zijn echt mijn lievelingsmensen.
Of machtige mannen, waarvoor iedereen siddert van angst. Die vind ook leuk.
Ik heb ook een speciaal gebaar, dat ik mijn tien vingers ophoud en met ze beweeg een beetje alsof ik aan het typen ben.
En daar hoort een opgewonden gezichtje bij van: “Lekker ontrafelen! Leuk!”
Ook mijn tijdelijke programma VICE – strategie en relatieadvies, is hier opgebaseerd:
Vertel me je probleem.
En ik help je de macht terug te pakken.
Hoe ingewikkelder, hoe leuker. En je mag ook echt heel erg boos zijn op die andere persoon, dat maakt me niks uit. Waarschijnlijk geef ik je nog groot gelijk ook nog.
Maar daarna gaan we zoeken hoe je dit probleem op een fijne manier op kunt lossen. Want ik werk niet met geweld ofzo:
Harmonie is niet altijd haalbaar, maar je hoeft geen olie op het vuur te gooien.
Maar die tien enthousiaste vingertjes, en die blos op mijn wangen als ik eraan dacht dat voor een werkgever te mogen doen?
Die zorgden er dus ook voor dat ik echt enthousiast was om te gaan werken!
Het was niet alleen maar een soort “Oh! Verlos me van mezelf en mijn bestaan als ondernemer!”
Er was oprechte interesse.
En op die maandag dat ik die verkenning op mijn LinkedIn zette, was ik dus ook wel degelijk intrinsiek gemotiveerd.
Het leek me zelfs goed voor mijn werk als yogadocent én als coach, om zelf ook een gewone baan te hebben, omdat ik dan beter zou begrijpen wat er speelt bij mijn klanten.
Tot zover de theorie.
Want toen kwam de dinsdag, moest ik afscheid nemen van mijn logeerkat, en kwamen mijn twee nieuwe katjes en toen?
Was.
Alles.
Anders.
Ten eerste krijg ik geen slaap meer, want de eerste nacht heeft er eentje de hele nacht gehuild. Het was te zielig voor woorden, dus ik lag met een gebroken hart tot na vier uur wakker terwijl ik er woensdag uiterlijk om 7 uur eruit moest.
En inmiddels huilen ze niet meer, maar is het s nachts wel Cirque du Soleil hier, én heeft er één naar alle waarschijnlijkheid Giardia waardoor ik vanaf volgende week twee keer per dag antibiotica moet gaan geven.
Oh, en even mijn trauma’s mag gaan verwerken dat ik waarschijnlijk mijn beide katten die ik hiervoor had, in de laatste levensfase allebei aan Giardia heb verloren.
Dus toen ik vandaag achter de computer ging zitten, op een riante 5,5 uur slaap maar nadat ik alweer twee keer verontrustend ruikende poep had opgeruimd?
En ik ging de links bekijken die mensen me hadden gestuurd van werving en selectie hier in Nijmegen, en ik nam eens een kijkje op de Randstad site?
Toen werd het mij al heel snel duidelijk dat ik hier helemaal geen tijd voor had.
Het idee mezelf na zo n ervaring als yogadocent en schrijver, te moeten gaan verkopen om ergens intrinsiek gemotiveerd aan de slag te mogen gaan?
ALS het me al zou lukken, dan hoefde er maar “dit!” te gebeuren of de boel, de baan, de zorgplicht voor mijn poezenkinders en het fundament voor mijn geestelijke rust hingen weer aan een zijden draadje.
Een nieuwe baas, een overname door een ander bedrijf, een ontslagronde en ik kon weer van voren af aan beginnen.
Het prijskaartje voor de uitdaging ook als werknemer zeer succesvol te worden, werd wel heel hoog.
Dan maar geen ego, waar ik dat op kan bijschrijven.
Dan maar geen persoonlijke ontwikkeling van: “Nou en toen ben ik in 2019 werknemer geworden, en daar ben ik toen ook heel goed in geworden. Net als in mijn liefdesleven, dit was mijn tweede pad.”
Ook de intellectuele uitdaging van de complexe machtsstructuren van groepen, het enige dat ik nooit zou kunnen realiseren in mijn 1-op-1 werk, verloor zijn glans.
Het enige waar ik aan kon denken, waren die kleine katjes hier, die gewoon de komende 15 jaar een mama nodig hebben die én financieel voor hen kan zorgen én bij voorkeur veel thuis is, maar op zijn minst flexibel is als ze ziek zijn.
Bijvoorbeeld omdat er ééntje keivieze Giardia poep heeft die je niet zomaar moet laten liggen, of omdat ze s ochtends eerste de boel op stelten zetten voor je ze eindelijk hebt gevangen voor hun medicijnen, en ja – je moet bij Giardia altijd alle katten behandelen, niet alleen degene met klachten.
Ik zag mezelf dat al uitleggen als ik om half tien helemaal bezweet op mijn werk verscheen.
Wat maandag nog een goed idee had geleken – een vast inkomen, een intellectuele uitdaging, een ontwikkeling – dat werd met de komst van mijn twee nieuwe katjes een rampscenario.
Nou begrijp me niet verkeerd.
Ik zeg niet dat ik nooit een baan zal nemen, want ik wil wél die financiële zekerheid.
Maar het idee dat ik daar intrinsiek gemotiveerd voor moet zijn is kolder van de bovenste plank.
Ik ben gewoon ondernemer, yogadocent, schrijver, coach. En dáár heb ik jaren ervaring in, en dáár ga ik mijn leven op bouwen.
En voor de rest ben ik een gun for hire, als dat voor kortere of langere tijd nodig zou moeten zijn, maar ik stap helemaal van het idee af, dat ik dat voor mezelf doe.
Ik heb in het verleden weleens gezegd dat ik, als dat zou moeten, kernkoppen zou verkopen als dat betekent dat ik mijn katjes een goed leven kan geven.
Maar blijkbaar was ik ergens van het pad afgeraakt, en had ik geen duidelijk beeld meer van mijn motieven.
Ik heb nieuwe katten (te lang?) uitgesteld omdat ik mijn inkomen niet op de rit had én omdat ik na het overlijden van mijn laatste katje Max wist dat er binnen een jaar een giga verbouwing in mijn huis zou zijn, waarin ik er niet kon wonen.
Met twee katten op drift zijn dat leek me niks.
En hoewel ik al langere tijd wist dat de prijs van 16 maanden zonder katten veel te hoog was geweest, en zeker vele malen hoger dan drie weken een kat-vriendelijk vakantiehuisje huren, had ik niet door dat ik tot en met de laatste dag voordat ze kwamen VOLLEDIG DE WEG KWIJT WAS.
Hoe heb ik ooit kunnen denken, dat een werkgever beter in staat is voor me te zorgen, dan dat ik dat zelf kan?
Na 16 jaar ondernemerschap, 20 jaar, als je mijn vorige bedrijf er ook nog bijrekent?
Gekkenwerk, echt gekkenwerk.
Nogmaals, ik sluit niet uit dat ik in de toekomst bij tijd en wijle ernaast werk. Want de katten komen op 1 en ik doe wat ik moet doen.
Maar mijn doel, mijn leven, alignment:
Schrijven, yoga, ondernemen.
En die conclusie heb ik de afgelopen weken al meerdere keren getrokken, en ook dat die driehoek onbreekbaar is. Ik kan van schrijven, yoga, ondernemen er niet één uittrekken.
Maar ik lijk nu pas te betekenen wat dat betekent.
* kijkt op Lingobal *
“En werknemer staat ….. niet op de kaart!”

~Lauren

Ik kom snel met een geweldig yoga aanbod voor Zeg maar Lauren!
Ik kan het bijna niet voor me houden, maar ik doe het toch.
Subscribe op dit blog als je het eerste yogaprogramma van Zeg Maar Lauren Yoga wilt ontvangen.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

overig aanbod:

VICE
strategie en relatieadvies

Je kunt volgen op

Boeken 

Te koop via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen

Copy of YOU MUST WAKE UP AND FIND YOUR PURPOSE!
klik op de foto voor VICE

Wat ik heb is zo simpel als 1+1. Tot de macht 474, maal pi en dan daar de wortel van.

bonus hint: Deze vrouw lijdt aan dezelfde aandoening als ik

Het begon zoals alles altijd begint bij mij:
Dat ik het zag in andere mensen.
En in het bijzonder in mensen van de andere sekse, waar ik heel erg verliefd op ben, was, en dus waarschijnlijk nog steeds ben.
Dat soort dingen gaan bij mij eigenlijk nooit over.
(dit is alvast een hint)
Eerst zag ik dat er meer was dan alleen het uiterlijk, waarom ik een man leuk vond.
Een soort liefdes-Ietsisme waar ik mijn vinger niet op kon leggen, maar ik me wel ineens met een schok (nou ja, na het luisteren van 300 Bon Jovi liedjes) realiseerde dat Jon Bongiovi een hele boeiende man was.
Heel bewust van zijn binnenwereld.
Ook met lange haarlak-manen en gescheurde jeans, had hij daar al prima woorden aan weten te geven.
En dat wij meisjes indertijd waarschijnlijk niet zozeer bevangen waren door zijn uiterlijk, als door de emotionele diepgang die daaronder zat.
In de jaren 80 had ik me nog gerust laten stellen door foto’s waarin de band met sponzen strippers stond te wassen, een shoot die ooit voor de promotie van hun Slippery When Wet album was gemaakt.
Maar nu ik terugluister denk ik:
“Hoe hebben we dit- in vredesnaam!- kunnen missen?”
Hoe heeft er ooit één tienermeisje, één muziekjournalist, één DJ, of wie-dan-ook die ooit eens een gitaar heeft vastgehouden, kunnen denken dat Bon Jovi vergelijkbaar was met Poison, Europe, Motley Crue.
Maar dan met een knappere zanger.
Dat hun muziek oppervlakkig was.
En een kwestie van geluk.
Hoe, hoe, hoe?
En hetzelfde gold voor alle mannen waar ik echt heart and soul verliefd op was geweest, en dat ook was gebleven.
Of waarvan de verliefdheid misschien een klein beetje was gezakt, maar waarvan ik wist dat ze hem zo weer zouden kunnen oproepen, als ze zouden willen:
Er was more than meets the eye.
Er was ALTIJD more than meets the eye.
In een Engelstalige blogpost probeerde ik er een draai aan te geven door te suggereren dat er misschien mensen waren die wel puur op uiterlijk konden vallen.
Men? voegde ik er niet eens met een knipoog aan toe.
Maar de blogpost maakte wel duidelijk dat ik erachter was gekomen, dat hoe mooi de man ook was (en dat waren ze, zijn ze), het uiteindelijk iets heel anders was waarom ik op ze viel.
En ik dit naar alle waarschijnlijkheid al had aangevoeld voor we een woord hadden gewisseld.
Want ik was nog nooit op iemand afgestapt die een enorme druif of hork bleek te zijn en ging er dan ook vanuit dat deze intuïtieve communicatie onderdeel was van een sub-species van mensen, die helemaal in contact waren met hun diepste gevoelens en emoties.
Als walvissen, onhoorbaar voor de buitenwereld, praatten onze onderbuikjes met elkaar, en zeiden ze dingen als:
“Hé wat leuk, jij bent net als ik.”
“Ja! Ik kom even naar je toe! Wacht!”
En dan stapte ik op een man af, en hoewel ik altijd zenuwen kon voelen, waren ze prettig. Het was meer opwinding, zoals een achtbaan.
Ik verwachtte niet dat de ander zou zeggen: “Nou, wat doe jij nou hier, gek wijf.”
Want woordeloos hadden we alles al gezegd.
Dus dat er een soort Nieuwetijdse, intuïtieve basis was, waarop onze grenzeloze, diepe gesprekken plaatsvonden, dat wist ik inmiddels.
En ook dat ik zo’n gesprek niet zou hebben met Brett Michaels (Ik heb deze naam niet geGoogled: dit is de tweede hint over waar deze blogpost over gaat!) van Poison, maar wel met Jon Bongiovi.
Wat ik alleen nog niet wist in dit stadium (en überhaupt-ik had ook nog niks op mezelf betrokken hè? Mijn inzicht stond nog in de kinderschoenen!) Maar wat ik dus nog niet wist, was dat er niet zo gek veel spiritueels aan was.
En dat het OOK niet mijn eerste hunch was, namelijk iets seksueel.
Mijn hele leven, of in elk geval vanaf de pubertijd, ben ik ervan uitgegaan dat mannen mij aantrekkelijk vinden omdat ik denk ik meer van seks houd.
En dat heb ik altijd vrij irritant gevonden, moet ik zeggen.
Omdat ze ook als ik totaal geen signaal teruggaf doorgingen met hints. Ook als, zoals een vriendin dat ooit formuleerde, ik inmiddels de stekels uit mijn rug had groeien om ze af te weren.
Nou ben ik gelukkig vrij agressief van karakter, dus als de non-verbale en neutrale afwijzingen niet het gewenste effect hadden, dan was ik vrij snel met schelden en dreigen. Waar ik dan ook nog wel een kick van kreeg omdat er maar zelden mensen zo dom zijn om me uit te dagen.
Maar goed, ik schaarde dit dus allemaal onder een soort hokje:
Ik ben een lekker ding.
En misschien ben ik ook wel een lekker ding, maar wat ik tot dan toe niet had ingezien, dat was dat mijn aantrekkingskracht met mannen die ik wel leuk vond, hier waarschijnlijk bijzonder weinig mee te maken had.
Dat zij zich net zomin uitsluitend tot mijn fysieke kenmerken aangetrokken hadden gevoeld, als ik tot die van hen.
Maar ik loop op de zaken vooruit.
Resumé:
Mijn hele leven ging ik ervan uit dat ik gewoon een lekker ding was, wat betekende dat je na 9 uur s avonds niet in een kroeg moest gaan zitten, maar wat als voordeel had dat als ik een man wél leuk vond, het dan (presumably door mijn Lekker Ding kaart) altijd zo in kannen en kruiken was.
Dus dat was één.
Het Lekker Ding scenario was alles wat ik te zeggen had over waarom mijn liefdesleven eigenlijk altijd kat in bakkie was.
Niet heel erg verfijnd allemaal.
En sinds een paar dagen had ik daar dus een spiriwiri appendix aangehangen, de Walvistheorie.
Dat ik met mijn beau’s op een diepere gevoelslaag had gecommuniceerd.
En dat ik moet constateren dat ik op het innerlijk van een man val, en niet op zijn uiterlijk.
Dit is voor mij net zo schokkend als voor jou.
Mijn lieve vriendin Marieke, met wie ik altijd speel dat we jongetjes zijn en dat we dan Zaza en Pluk zijn en over onszelf praten in de derde persoon,
die reageerde toen ik een keer zei dat ik bij het daten toch meer voor het innerlijk wilde gaan:
“Zaza vindt dit een beetje eng.”
(Deze kinderlijke omgangsvorm van Marieke en mij, is de derde aanwijzing over waar deze blogpost naartoe gaat!)
Even op de half-way marker van deze blogpost, heb je al een idee aan welke “aandoening” ik lijd?
In elk geval, ik vond mezelf een hele pief dat ik erachter was dat de mannen op wie ik verliefd was geweest helemaal niet zo eenvoudig in elkaar hadden gezeten.
Ik schaamde me ook een beetje.
Niet voor mezelf, want ik had weinig illusies over mijn eigen diepgang, maar ik schaamde me voor wat ik hen aan had gedaan.
Ik vond het erg in de buurt van objectivering komen, als dat een Nederlands woord is. Dat ik hen als object, als een Lekker Ding, had gezien.
En volledig voorbij was gegaan, aan hun menselijkheid en uniciteit.
Ik kreeg een beetje buikpijn als ik daaraan dacht, maar goed, beter laat dan nooit. When you know better, you do better.
Ik zou nooit meer de fout maken te denken dat ik op een man viel omdat hij aantrekkelijk was in de klassieke zin van het woord.
Ook niet, of dus vooral niet, als hij dat wel was.
En toen gebeurde het.
Binnen een paar dagen nadat ik het oppervlakkige beeld van mijn Liefdesleven met de Walvisappendix al drastisch had moeten bijstellen, kwam er op Twitter een post voorbij:
Ben jij Sapioseksueel?
Met daarin de verlossende woorden:

“Een sapioseksueel is iemand voor wie de primaire factor voor aantrekkingskracht de intelligentie van andere mensen is.”
Holy.
Fucking.
Christ!
Alles valt op zijn plek! Alles!
Vooral met de tweede omschrijving, waarbij handen en voeten wordt gegeven wat dit in de praktijk betekent:
“de zoektocht naar een verrassing in een goede dialoog en het zich concentreren op onderwerpen als filosofie, natuurkunde, kunst of literatuur. Die intellectuele stimulatie zal zich vertalen in seksuele opwinding en spanning, net als die wordt ervaren door de meerderheid van de mensen.”
Nou heb ik niet zoveel op met wetenschap, maar ik heb laatst nog geconstateerd dat ik historici aantrek als bijen op de honing.
Of misschien eerder dat ik dan de bij ben, en zij de honing.
Hetzelfde geldt voor psychologen. Ik ben dól, op psychologen.
Een psycholoog in het wild ontmoeten, dat is alsof je gratis snoep krijgt, dat ook nog eens goed is voor je tanden.
Vaak kunnen zij woorden geven, aan dingen die je niet begrijpt.
Er is trouwens één iemand anders die dat ook kan, en dat is mijn moeder.
Die zei jaren geleden al dat de reden dat ik vaak moeite heb met mannen én tegelijkertijd juist veel mannelijke vriendschappen heb (ik ben dol op ze!) (lekker kletsen!) veel meer is, dan dat ze aangeven in mij geïnteresseerd te zijn, zonder daarin een poging te doen afgestemd te zijn of het wederzijds is.
Zelfs als het wel wederzijds zou zijn, dan nog, kom met wat beters zeg!
Onafgestemd tegen mij zeggen dat je mij leuk vindt, dat werkt als een rode lap op een stier.
Dan denk ik:
“Ja en nu? Nu ga ik op mijn rug liggen met mijn pootjes in de lucht?!
WERKT DIT OOIT?! IS ER OOIT 1 VROUW ONDER DE INDRUK GEWEEST HIERVAN? DIT HAD ZO LEUK KUNNEN ZIJN! IK WILDE SAMEN NAAR DE KROEG EN VRIENDSCHAP EN NU MOET JIJ HET ZO NODIG WEER VERPESTEN MET JE SLAPPE COMPLIMENT DIT WORDT DUS NOOIT WAT!!!”
Nou op zo n moment, dan grinnikte mijn mama en zei ze:
“Dit gaat heel ergens anders over. Dit zit veel dieper.”
En dan hing ik aan haar lippen. Wel erg dus, dat mijn moeder tijden geleden al heeft uitgelegd hoe ik in elkaar zit, maar goed.
Dus ik vroeg:
“Hoezo dan, mama? Dat is toch echt onwijs stom als ze denken dat zo n slap complimentje werkt? Dat is toch irritant?”
Zij vertelde me dat ik op zoek was naar een goed gesprek, en een intellectuele match zocht.
“En zo n man valt gewoon direct door de mand.”
Oh.
Oké.
Ja, dat is misschien wel zo. Dacht ik dan.
En nu wéét ik dat het zo is.
Dat ik die mannen niet zozeer heb uitgekozen omdat ze in contact staan met hun gevoel, hoewel ze dat honderd procent zeker weten ook wel doen.
Maar om goede gesprekken met ze te voeren.
Daarom ben ik ook zo dol op mijn mannelijke vrienden.
We zijn geen minnaars maar toch hebben we op onze eigen manier een soort intellect seks door de goede gesprekken. En zoals ik al liet doorschemeren, zijn deze gesprekken bijna zonder uitzondering minder persoonlijk dan met vriendinnen.
De mannelijke vrienden vertellen me over de geschiedenis van Nijmegen, geopolitieke bewegingen, of bieden een verklaring voor iets waar ik zelf niet uit kom. Ze maken grapjes waarvan ik schuddebuikend onder de tafel eindig, en die ik tien jaar later nog kan hervertellen.
Het zijn mannen die blijven staan in mijn aanwezigheid, niet terugdeinzen. Ze knipperen nog niet met hun ogen als ik ze vraag of we een keer uitgaan, maar als ze instemmen dan zijn ze er ook.
De laatste maanden begon ik me al te realiseren dat ik selectiever moest zijn wie ik in mijn omgeving toeliet.
En dat in die context mannen die uit zichzelf al afzeiden of moeilijk deden, zelfs degene waar ik indertijd bij mijn moeder geheime tirades over hield, dat die groot gelijk hadden dat ze niet kwamen opdagen.
Want dat het gevaarlijk voor ze was.
Dat tenzij je bestand bent tegen mijn VOLLE aanwezigheid, dat we elkaar dan ook moeten vermijden, want ik word er doodongelukkig van de hele tijd op eieren te lopen.
Precies binnen de lijntjes te blijven van wat jij intimiderend vindt.
En voor jou is het ook niet gezond.
Dus ik was al zover dat ik me ervan bewust was dat ik iets zorgvuldiger moest zijn met wie ik toeliet. En niet alleen voor mijn eigen veiligheid, maar je moet geen Golden Retrievers bij de leeuwin zetten.
Zet daar maar een historicus of een psycholoog neer, die kalmeren dat beestje zo met een spannend verhaal over de piramide van Geops of pareren mijn stelling dat het Stockholm syndroom een sociaal smeermiddel binnen gezinnen is.
Nou, laatste kans.
Weet je al wat ik heb?
Weet je al waarom ik gedurende de jaren heb gespeeld met de gedachte dat ik autistisch, hooggevoelig, of narcistisch was?
Of waarom het me meer dan tien jaar heeft gekost om mijn seksualiteit uit te vogelen en ik uiteindelijk erop uit ben gekomen dat ik een minnares ben:
Mijn liefde moet iedere keer opnieuw gewonnen worden.
En ik wil iedere keer die van hem moeten winnen.
Het mag nooit een vanzelfsprekendheid zijn.
Dat ik hem leuk vind, en hij mij, dat is een gegeven dat er bijna niet toe doet, omdat het slechts een startpunt is.
Of zoals mijn moeder het zegt:
“Dan heb je nog niks.”
Dus waarom heb ik van alle relatievormen de meest ingewikkelde, die van een minnares, gekozen? En die heb ik (leuk weetje) (of misschien wel heel verontrustend weetje) ook nog opgespiced met een spannend spel, of dat hebben we eigenlijk samen gedaan:
Consent play.
Je kunt dan denken aan doktertje spelen of play rape-je spelen.
Dus dat is een spelletje waarbij alles zogenaamd tegen mijn zin gebeurt. Op een dieper liggende laag (interessante woordkeus in dit verband) is er een “Ja”.
En die voedt hij, maar zonder dat ik ook echt “Ja” ga zeggen.
En zeker geen “ja meester!”
Ha ha ha .
Dus hij doet het tegen mijn zin in. Voor de taalpuristen, ook die laatste grammaticaal overbodige “in” van tegen de zin (in) is onderdeel van wat wij samen hebben. Ook onze eigen wereld.
Maar goed, tijdens het spelen zelf gebeurt er dus niets kinderachtigs en ziet het er van buitenaf waarschijnlijk behoorlijk fout uit. Maar hij voelt precies aan wat ik wil, en ik heb hem ook echt nodig.
Normale seks kan ik volgens mij niet eens meer. Het moet echt heel erg spannend zijn.
De gemiddelde man was allang afgehaakt. En terecht! LOL
Ben je er al uit wat het is?
Of zoals Theo en Thea zeggen:
“Ben je er al achter, wat we uitgebeeld hebben?”
THE THING dat alles verklaart, van de ingewikkelde spelletjes in bed tot de fantasiewereld van Pluk en Zaza waar ik met mijn vriendin in woon.
Van mijn sapioseksualiteit tot mijn conclusie dat ik een gevaar oplever voor mensen die mij niet aankunnen.
Hoewel ik altijd opkom voor de zwakkeren, altijd.
Ik heb een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor rechtvaardigheid als het de zwakkeren betreft, maar zelf ben ik voor de duvel niet bang.
Sterker nog, geef mij maar de duvel.
Is tenminste een waardige tegenstander.
Nou?
Any thoughts?
En alleen al het feit dat je helemaal tot onderaan deze blogpost hebt gelezen, betekent dat het iets is, dat jij ook hebt.
Dat ook bij jou vermoedelijk kan verklaren waarom heel veel dingen (Small talk!! Ieuw!!) echt totaal niet lekker lopen. Of waarom mensen je, terwijl je niks met hen te maken hebt (juist dan!) aanvallen.
Waar ik via de omweg van Jon Bongiovi, en al mijn exen, en mijn sapioseksualiteit, en zelfs Catherine Tramell, de hoogbegaafde schrijver/mindfuck serial killer uit de Basic Instinct films achter ben gekomen is dit:
Ik ben zelf heel intelligent.
En mocht ik het al lachwekkend hebben gevonden dat ik bij mannen op hun intelligentie zou vallen (wat ik dus absoluut doe):
De gedachte dat zoiets aards en volstrekt eenvoudigs als mijn eigen hoge intelligentie, mijn lot tot op grote hoogte heeft bepaald?
En niet vermeend autisme, hooggevoeligheid, en zelfs narcisme?
Mind. Blown.
Seriously.
Ik ben ook totaal niet slim, als ik het vergelijk met mijn andere drie familieleden.
Ik bedoel, DUH!
Ik was degene die naar Bon Jovi luisterde, en zich afvroeg wanneer seks nou begon, in plaats van die saaie middelbare school.
Ik heb Havo gedaan, en daarna pas het VWO, twee jaar in één.
Versneld dus twee jaar in één.
Dat lijkt misschien een dead-ringer dat ik mezelf intelligent zou moeten vinden, maar ik gaf de credits aan de school waar ik zat, waar ze een voortraject van vier maanden hadden, dat je inging nog voor je de uitslag van je Havo examen had. Extra tijd dus.
We waren in september nog met 20 leerlingen en er zijn er 18 geslaagd.
Daar ging ik mezelf geen extra props voor geven.
Vervolgens heb ik twee keer zo lang over mijn universitaire studie gedaan, en heb ik gefaald in mijn academische carrière. Ik nam de baan zelfs alleen maar zodat mijn vader zich geen zorgen over me hoefde te maken.
Toen hij stierf, verviel de noodzaak voor de baan.
Poef!
Baan weg.
Maar niet heel goed voor mijn zelfvertrouwen.
Toen ging ik de yogaopleiding doen.
In vier jaar, wat er ook voor stond dus dat lijkt heel normaal. Maar van de 50 eerstejaars waren er welgeteld 2 die dat haalden.
Dit keer verklaarde ik het rappe studietempo door mijn antagonistische karakter.
De opleiding had ons namelijk aangemoedigd er lang over te doen. Ze krijgen daar geen extra geld voor ofzo. Het is echt goedbedoeld.
Bij de anderen had dat de gewenste dempende werking, en had de kennis vast beter in kunnen dalen. Maar mijn reactie was:
“DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN GODDAMN IT! VIER JAAR EN GEEN DAG LANGER AL WORDT HET MIJN FUCKING DOOD!”
Ik leefde en ademde die emotie tot ik de handtekening op mijn yogadiploma zette.
En nu is het 2019, en ik heb net vorige week mijn yogapraktijk opnieuw opgezet. Voor privélessen, en daar word ik blij van, maar ik draag nog steeds de sporen van mijn ondernemingsavontuur als gewone yogadocent.
Waarbij ik na vijftien jaar ondernemerschap nou niet bepaald als slimste yogadocent van Nijmegen uit de bus was gekomen, dat ik me de kaas van het brood liet eten door de jongere garde.
Toch moest zelfs ik achteraf toegeven dat er talloze redenen waren waarom yoga groepsles voor mij een slecht idee was. Ik was me ervan bewust dat ik heel goed ben in 1-op-1, omdat ik dan echt contact kan maken.
Maar dat ik ongeschikt ben als generieke yogadocent.
Nu zou ik daar zelfs nog wat aan toe willen voegen: Gevaarlijk.
Tenzij je als deelnemer (3 opties)
Valt onder mijn Robin Hood reddersinstinct;
Of we een intellectuele klik hebben;
Of we samen Pluk en Zaza kunnen spelen omdat jij ook een hele fantasiewereld met een eigen taal in je hoofd hebt?
Dan moet je helemaal niet bij mij zijn.
Ik heb heel lang en vaak gedacht, en dit was zo n moment dat ik dacht dat ik narcistisch was:
“Mensen moeten niet op zoek zijn naar yoga.
Mensen moeten op zoek zijn naar mij.”
En mijn nieuwe praktijk voor privélessen is daar ook op gebaseerd.
Ik presenteer mezelf alleen als persoon en heb geen pagina over alle voordelen van yoga en privélessen, omdat ik ervan overtuigd ben dat als yoga an sich je aanspreekt, we er nog niet zijn.
“Dan heb je nog niks,” in de woorden van mijn moeder.
Yoga is het spirituele Lekkere Ding: Het lijkt vrij generiek, maar er komt heel wat bij kijken voor er ook op andere vlakken een match is.
En net zoals het uiteindelijk verkeerd afloopt met mannen die zich tot me aangetrokken voelen omdat ik een Lekker Ding ben.
Zo heeft het verhaal net zomin een happy end, als je voor het generieke idee van yoga komt.
Het roept totaal verkeerde verwachtingen op, die ik niet waar kan maken. Want het contact gaat bepaald worden door iets dat vele malen dominanter is:
Mijn intellect.
Mijn brein zet een veel grotere stempel op mijn sociale contacten, mijn problemen, mijn hele leven, dan welk yogadocentschap of welke seksualiteit dan ook.
Twee plus twee, tot de macht 474, maal pi en dan daar de wortel van, keer zo grote stempel.
Mezelf zien als de domste van de familie was een fout.
Mezelf zien als yogadocent ook.
En de kwalificatie Lekker Ding is ronduit lachwekkend.
Ze passen net zo min bij mij, als dat ze bij de complexe Catherine Tramell uit Basic Instinct passen.
Het goede nieuws is dat ik een stuk minder moordlustig ben dan Catherine, en dat het aan mijn zijde, in mijn bed, les, of met mij op date, de veiligste plek op aarde is, als we elkaar ontmoeten op basis van onze menselijkheid, onze kwetsbaarheid.
En het goede nieuws is ook dat het aan mijn zijde, in mijn bed, les of met mij op date, zelfs een hele bruisende en geweldige plek is, wanneer we door elkaar geboeid zijn.
Maar voor iedereen daartussen, is contact met mij niet zonder risico.
En ik zou zelfs zeggen:
Het is ronduit gevaarlijk.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Sex, mannen en macht: Zeg Maar Lauren is terug! (Op de kop af 1 maand na t opheffen)

Er was een tijd dat een standaard blogpost bij WordPress begon met de woorden:
“Be careful with your readers.”
Ik vond dat nogal neerbuigend, maar het probleem bleek nog veel groter.
Ik kan dat niet, zelfs al zou ik het willen.
Ik weet zelf namelijk helemaal niet welke kant het opgaat.

Het is voor mij net zo n grote verrassing als voor jullie, en daar hoort bij dat ik dingen definitief stop, en weer oppak, en dan weer stop.
Dat is niet omdat ik een lelijk karakter heb (hoewel ik dat waarschijnlijk ook heb) maar omdat ik altijd verander.
Bovendien zijn er natuurlijk genoeg bloggers die wel consistent zijn, net zoals er genoeg yogadocenten zijn die jaar in jaar uit hetzelfde doen trouwens (aan beide is geen gebrek) dus ik voel ook geen morele noodzaak om de stabiele factor in je leven te worden.
Maar goed, ik kan het dus ook gewoon niet.
Je kunt het vergelijken met het verschil dat ik preservers en creators noem.
Preservers– mensen die opbouwen en behouden.
Dit zijn de ondernemers (opbouwers), en zeker ook de meeste yogadocenten: Zij behouden en bouwen op. Ik heb weleens ergens gelezen dat de grootste denkfout van deze tijd is dat wij een obsessie hebben met productiviteit en  nieuwe dingen creëren: terwijl het gros van het werk dat gedaan moet worden onderhoud is!
Maar het water loopt ons in de mond bij het idee dat we iets nieuws gaan opbouwen, right? Allemaal goed en aardig, maar wie gaat dat dan onderhouden?
Het meeste geld, banen, behoefte aan, is om dingen te onderhouden, voor dingen zorgen. En binnen de preservers heb je dan nog een kleine groep die mogen bouwen, dus de ondernemers en met name de nieuwe ondernemers.
Toch noem ik dit allemaal preservers.
Daar tegenover staat iets heel anders…
(drumroffel)
Namelijk een vrij kleine groep creators.
Misschien is een betere naam creatives. Mensen die iets nieuws creëren maar door een cyclus gaan van opbouw en afbraak. Een echte kunstenaar is altijd ook de vernietiger van zijn eigen werk, al is het maar omdat hij zijn bewustzijn eruit haalt en door gaat met het nieuwe.
Daarom is de kunstenaar als ondernemer ook zo’n ramp: tegen de tijd dat hij iets moet verkopen is hij er zelf al helemaal klaar mee. 
Nou zo is het hier dus ook:
Tegen de tijd dat ik iets heb geschreven, ben ik er klaar mee.
(reden 1 Waarom Zeg Maar Lauren 1 maand geleden stopte)
En ik voel me zeer ongemakkelijk bij iets opbouwen wat geacht wordt consistent en duurzaam te zijn. De verwachting dat ik blijf schrijven voor Zeg Maar Lauren ervaarde ik als zo beklemmend dat het alleen daarom al prettig was ermee te stoppen.
Dit is natuurlijk een taboe.
En dat ik het beklemmend vond dat mijn yogastudio al 15 jaar hetzelfde was, en het alleen daarom al in 2018 goed voelde hem weg te doen, tja daar heb ik het wel moeilijk mee gehad.
Naar mijn cursisten toe voelde ik me schuldig dat het ook een opluchting was het juk van de verwachtingen van me af te mogen gooien.

Als je van WordPress al de waarschuwing krijgt Be careful with your readers, dan is Be careful with your yoga clients al helemaal vanzelfsprekend.
Yogadocent, schrijver, coach, mijn weerzin ertegen kwam allemaal op hetzelfde neer:
Het idee 1 message te hebben, 1 beeld naar buiten toe, 1 verhaal dat ik keer na keer vertel?
Het idee een preserver te zijn, in plaats van de creative
Gadvergielekes!
En net zoals ik in de laatste drie jaar afschuwelijke dingen met mijn yogastudio heb gedaan…. (ja, ik beken schuld) heb ik afschuwelijke dingen met Zeg Maar Lauren gedaan.
Het was een soort Wreck This Journal, maar dan met dit blog.
Dit is wat ik heb gedaan:
In één maand heb ik Zeg Maar Lauren achtereenvolgens:
– Opgeheven, omdat ik helemaal geen zin had om bekend te staan als die vrouw met die spannende blogs over Nijmegen. Of over mannen. Of over seks.
Bij nader inzien had ik helemaal geen zin om bekend te staan in Nederland, period.
Ja, als die vrouw die altijd binnenkomt in de kroeg waar je onmogelijk een praatje mee kunt aanknopen tenzij ze jou uitverkoren heeft. Een ijskonijn dat de touwtjes strak in haar pootjes houdt en zelf bepaalt bij wie ze ontdooit.
Zo wil ik wel bekend staan.
Maar: “Hu, hu, spannend blogje.”
Net iets te makkelijk. 
*hop. Stekker eruit.*
– Twee weken later: Stekker erweer in en Zeg Maar Lauren in de slipstream van mijn werk als online coach voor LS Harteveld, weer opgestart als docent privélessen hier in Nijmegen.
Ondertussen…
Ondertussen!
Voelde ik me dus steeds meer bekeken op Twitter en ook qua blogs. Ik ervaarde mijn verantwoordelijkheid: 
– als yogadocent (ook al hadden mijn privéyogalessen als Lauren Harteveld niets met seks te maken)
– en coach (ook al was ik ervan overtuigd dat alleen vrouwen die net zo dachten als ik door mij gecoacht zouden willen worden)
Maar dat ik nu een beroep had als Lauren Harteveld (anders dan schrijver van whatever the fuck I want) dat voelde beperkend.
Ik voelde me beperkt in wat ik nog mocht schrijven, of vinden, of mocht twitteren. Ik stopte ook praktisch met Twitter omdat ik toch niet kon doen wat ik wilde. Wat betekende: Pornosterren volgen, af en toe iets shockerends zeggen. Het tapijt ergens onder vandaan trekken als de boel net iets te politiek correct en bourgeoisie werd.
Dat deed ik niet meer.
En ik was al gestopt met dagboek schrijven, omdat de hele tijd in mijn eigen leefwereld zitten me na een half jaar als fulltime schrijver horendol had gemaakt.
Er was geen lust meer me nog te uiten, en ondertussen moest er eindelijk weer eens geld verdiend worden.
Ik moest mijn opruiende praatjes maar ergens anders gaan spuien want LS Harteveld die moest mainstream genoeg zijn om niet iedereen op de kast te jagen.
Maar dat was natuurlijk allemaal heel slecht van mij.
Alles.
Het hele idee hier geld te willen verdienen, the whole fucking thing.
Niet verwonderlijk dus dat ik na drie en een halve week, tadaa!
– Stekker uit alle nieuwe business activiteiten LS Harteveld
Ik had het hier nog niet verteld, maar het was een done deal.
Ik zou al mijn LS Harteveld sites gaan aanpassen (dat ga ik ook nog doen, maar heb ik dus nog niet gedaan), naar 100% schrijver, en al mijn coaching en yoga eraf halen. Of nou ja, dat ik voor €1000 een publiek optreden geef, dat is misschien wel handig, want dat filtert goed.
Maar op dit blog Zeg Maar Lauren zou ik dus deze week met het slechte nieuws komen dat er geen privéyoga door Lauren Harteveld kwam.
En dat ik óók niet terug ging naar schrijven over Nijmegen, mannen, macht en geld..
Mijn voornemen een onbenaderbaar ijskonijn te zijn was ongewijzigd.
Schrijven in het Nederlands was definitief van de baan.
Het was waarschijnlijk niet zo gek dat ik ondanks mijn lelijke karakter er niet naar uitkeek deze boodschap te gaan brengen.
Be careful with your readers.
En ik wist dat ik het mijn lezers de afgelopen maand al zo moeilijk had gemaakt, ik wilde niemand nog verder teleurstellen…
Ik had een paar pagina’s in mijn notebook waarop ik aantekeningen had gemaakt voor een allerlaatste Zeg maar Lauren blogpost die ik van mezelf moest schrijven. Een waardig afscheid, waarin ik ook echt mijn excuses aanbood voor wat er was gebeurd. 
Maar al deze notities? Die waren dus in het Engels.
Alleen al die pagina’s gaven aan hoe moeizaam mijn relatie was met schrijven in het Nederlands: ik denk over veel onderwerpen direct in het Engels.
Ook dit zou ik aandragen als argument:
Kijk.
Ik maak zelfs mijn aantekeningen in het Engels.
Ik kan onmogelijk doorschrijven in het Nederlands.
Maar toen kwam de redding, in de vorm van een natte (??!!) droom!

klik op de foto voor Menno’s TedX talk

Over mannen waar ik blijkbaar nogal wat gevoelens voor heb waar ik hier niet helemaal eerlijk over ben geweest:
Menno de Bree.
De rockster filosoof uit Groningen.
(die overigens een rasechte creator is, met een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor destructie, en die desondanks bij preservers op de payroll staat.
Creators, leer hiervan!
Wij zijn grappig en origineel! Monetize that shit!) 

En de andere man in mijn droom die dit blog van de ondergang heeft gered, was een succesvolle ondernemer van 28, een blonde man. Hij leek op Ryan Phillippe, wat me eraan herinnert dat ik die lekkere film Cruel Intentions maar weer eens moet gaan kijken.
De droom bestond uit een aantal scenes en locaties, de volgorde weet ik niet precies meer, maar de spil was dat ik een soort interview had met Ryan Phillippe terwijl we over een plein liepen dat me deed denken aan het plein met de bomen voor Des Indes in Den Haag.
Terwijl we gewoon doorliepen (ik droeg hakken en nog was hij groter dan ik), hield ik mijn hand tegen de zijne, nieuwsgierig of hij de uitnodiging aan zou nemen. Tot mijn verbazing deed hij dat en pakte hem vast.
Hield hem vast, ook toen ik hem lachend aankeek, zo van: “Seriously?!”
Ik gaf een knikje naar Des Indes en toen was de zaak beklonken.
Details weet ik niet meer maar wel dat ik hem de rekening liet betalen (van het hotel, ik was gratis) en dat ik me later zijn naam niet meer herinnerde, toen ik hem en Menno de Bree tegenkwam in dezelfde zonnige conferentiezaal waar we alledrie een inspirerende maar vooral ook goedbetaalde presentatie zouden houden.
Dus glimlachte ik maar naar hem, en zei alleen tegen Menno de Bree:
“Hé Menno!”
Ik was benieuwd of dit mijn waarde naar Ryan Phillippe zou schaden, dat ik juist hem niet met naam begroette. Terwijl er in Des Indes met een beetje geluk van alles was gebeurd wat dit felle zonnige licht niet kon verdragen.
Of dat deze uit nood geboren cold shoulder, er juist voor zou zorgen dat we elkaar over een uur tussen de coulissen, de kleren van het lijf zouden trekken. 
Het was de eerste keer dat ik Menno in levenden lijve zag.
En ik voelde dat daar ook het laatste blog nog niet over geschreven was.
Ja, bij nader inzien was ik toch wel blij dat ik deze week mijn slecht-nieuws blog voor Zeg Maar Lauren had uitgesteld. Nog geen poging had gedaan al die pagina’s Engelse aantekeningen tot een congruent verhaal te maken, om daarmee mijn Nederlandstalige carrière met een eloquent Mea Culpa af te sluiten.
Want dit verhaal was nog langer niet klaar.
Naar alle waarschijnlijkheid was Zeg Maar Lauren pas net begonnen.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Het Boekenfeest

“Zou jij daar iets voor voelen, eigenlijk? Om op te treden op het Boekenfeest?”
Voor mij zat een nieuwe man, waarvan ik nog niet wist of hij een vriend kon worden ja of nee.
De meeste mannen kwamen überhaupt niet tot de vierde date.
Derde, als ik onze eerste chance encounter in de Lux niet meereken.
Maar ondanks het feit dat hij al ver was gekomen, had ik nog geen final verdict durven vellen.
Ik was er nog niet zeker van dat hij kon leven met het feit dat we niet met elkaar naar bed zouden gaan.
Iets waar overigens alle mannen aan moeten voldoen, ook als ik wel met hem naar bed zou willen. Maar dat was sinds ik een geheime minnaar had niet meer voorgekomen.
Het was voor mij belangrijk dat een date nooit het S woord (seks), het N woord (naakt), of het T woord (thuis afspreken) gebruikte voor zover het de context van hem en mij betrof.
Want in the unlikely event dat ik wel verliefd was, dan was dit hierna direct over. En in alle andere gevallen blééf ik aan het afwijzen. 
Nee, ik wil niet bij je thuiskomen.
Nee, ik wil niet naar de sauna.
Hoewel één man me daar een keer bijna toe verleid heeft trouwens! Toen we aankwamen, bleek de sauna dicht.

Hier zag ik een teken in van het Universum, dat dit niet de manier was waarop ik uit mijn broekje wilde gaan.
Maar zo’n opstartende vriendschap vergde dus nogal een investering van beide kanten. Om teleurstellingen te voorkomen waarschuwde ik dan ook binnen vijf minuten dat ik alleen seks had met mijn geheime minnaar.
Mijn disclaimer bleek echter zo’n “accepteer voorwaarden” pop-up, die totaal geen effect had omdat hij ondanks mijn goede bedoelingen altijd ongezien werd geaccepteerd.

Ik was deze man bij de film Vice tegengekomen.
Die film gaat over Dick Cheney, vice-president van George Bush-junior.  “Vice” was het koosnaampje dat Georgie voor Dickie gebruikte.
Of George besefte dat “Vice” ook zonde betekende, het tegenovergestelde van virtue, een deugd, dat weet ik niet.
Maar sinds die film was ik gefascineerd met het idee ook Vice te worden:
Een positie waar niemand ooit de potentie van in had gezien, maar die ik zou weten te benutten om een gigantische impact te hebben.
Ook George Bush wilde graag impact.
En het liefst nog een beetje meer als zijn vader maar hij wist niet hoe dat moest. Dus toen oude rot in het vak Dick Cheney aanbood achter de schermen al het werk te doen, zodat de zaak op rolletjes verliep, zag Junior dat wel zitten!
“So are we gonna do this thing?” vraagt George Bush dan ook.
Ze zijn overeengekomen dat Dick Cheney als Vice President ook Buitenlandse Zaken krijgt en Defensie, en bovendien alles naar zich toe mag trekken wat hij belangrijk vindt.
“Is this happening?” vraagt George Bush hoopvol.
“I believe…” bouwt Dick Cheney de spanning langzaam op. “I believe we can make this work.”
De nieuwe vriend, deze nieuwe man, leek zelf ook wel een beetje op een Vice. Maar ja, ik was al Vice. Dus die naam kon ik hem niet geven.
Daarom noemde ik hem De Gelaarsde Kat: Omdat hij iedereen kende, en nooit opgaf.
Als de ene weg was afgesloten, dan nam hij de andere. Hij verspilde ook nooit energie, dat bewonderde ik in hem. Waar andere mannen blijven mokken als ik nee zeg tegen S, N of T, haalde De Gelaarsde Kat er zijn schouders over op.
Zelf weten.
Onze vriendschap ging heel gelijkwaardig op.
Hij wist inmiddels van mijn no go areas S (seks),N (naakt) en T (thuis afspreken), en was ook op de hoogte dat ik geen eten deel.
In ieder café waar ik regelmatig kom weten ze dat ze geen twee bestekjes voor de door mij bestelde flamkuchen hoeven neer te leggen.
Als andere mensen pizza’s bestellen om hun vrienden te voeren, dan moeten ze dat helemaal zelf weten, maar LS Harteveld does not share food.
De Gelaarsde Kat respecteerde dat.
Bovendien was ik aangenaam verrast door zijn kennis over Sex and the City. De Gelaarsde Kat had theorieën over Carry maar ook over Mr.Big, die een dominante moeder had die hij graag wilde plezieren. Daarom kon Mr.Big volgens De Gelaarsde Kat zo slecht voor Carry kiezen.
Ik was in de twee weken dat ik De Gelaarsde Kat nu kende erg gesteld geraakt op zijn gezelschap en hoopte dat ik zo snel mogelijk een All Clear On Tha Boundaries kon geven.
Pas dan waren we uit de gevarenzone.
De kernkwaliteit van De Gelaarsde Kat was dat hij mensen bij elkaar bracht, en in een mum van tijd wist in wie je geïnteresseerd zou zijn.
Zo bleken er in zijn vriendenkring een Nijmeegse Jan Wolkers te zitten, én een Nijmeegse Willem Frederick Hermans; twee mannen waar ik door de verhalen van De Gelaarsde Kat volkomen door geobsedeerd raakte.
Ik moest dan ook mijn uiterste best doen me niet te laten verleiden mee te gaan naar een presentatie waar ze allebei zouden zijn.
Hoewel de Nijmeegse W.F.Hermans het waarschijnlijk na vijf minuten voor gezien zou houden, want die hield niet van sociale gelegenheden.
Net als ik.
Met pijn in mijn hart zei ik tegen De Gelaarsde Kat dat ik niet mee zou gaan. Zijn netwerk zat te dicht aan tegen iemand die ik zeer waardeerde, maar waar ik enige afstand gepast vond.
En ik hield er niet van bekend te staan als “de introducée van”. Of misschien zelfs “vriendin van”, want De Gelaarsde Kat was single dus dat was extra oppassen.
Moest ik daar weer voor op mijn qui-vive zijn.
Nee, als het de bedoeling was, dan zou Het Universum mij deze Jan Wolkers en Willem Frederick op een andere manier laten ontmoeten.
Zonder dat ik op de agenda van De Gelaarsde Kat terecht kwam.
Maar nu vroeg De Gelaarsde Kat dus iets nieuws.
Het boekenfeest.
Zou ik daar eigenlijk willen voorlezen?
Ik weet niet eens meer of het een soort hypothetische vraag was, omdat hij een vriend van een vriendin d’r schoonmoeder d’r achterbuurvrouw kende.
Of omdat hij met iemand een gesprek had over een gat in de programmering dat moest worden opgevuld.
Ik weet alleen nog dat ik een diepe, maar dan ook echt hele diepe zucht slaakte.
Dit had werkelijk waar de potentie om onze vriendschap weer helemaal bij fucking scratch te laten beginnen. En dan ook nét nu we de grenzen bijna zuiver hadden, hè?
Bovendien had ik al jaren niets meer met het Boekenfeest.
De ticketprijs was meer dan verdubbeld vergeleken met vroeger, en het literair gehalte ook.
Dat was voor literatuurliefhebbers natuurlijk geen probleem, maar voor mij was het geen ideale situatie.
Met weemoed vertelde ik De Gelaarsde Kat over de eerste edities.
Dat ik verliefd was geworden op Jaap Robben, die nu een boekenkanon bij de Geus is, maar toen was hij gewoon een leuke jongen met krullen die met een dichtbundeltje in zijn kontzak voor je stond om een drankje te bestellen.
En dat in 2009 Nico Dijkshoorn en Herman Brusselmans mij met hun voordracht praktisch hadden gereanimeerd, toen ik op sterven na dood was, omdat ik die dag had gehoord dat mijn beste vriendin al vijf maanden lag te ketsen met de man die, om tot dan toe onduidelijke redenen, onze relatie had beeindigd.
Kijk dat hij, en geliefden in het algemeen, er nogal ruime interpretaties op na houden van wat wel en niet kan, daar heb ik geen problemen mee.
Daar ben ik zelfs voorstander van.
Maar ontrouwe vriendinnen, dat is hoogverraad.
In een poging iets voor me te kunnen betekenen had een nieuwe vriendin, Marieke – die vanaf dat moment tevens mijn beste vriendin zou worden en die dat ook nog steeds is – me met een bloedend hart over de drempel van het Boekenfeest gesleept. In een ware two-puncher hadden Herman Brusselmans en Nico Dijkshoorn het weer tot leven gepompt.
Herman met een verhaal over Yolanthe Cabau van Kasbergen.
En Nico met een relaas over sierwortelen snijden bij de Chinees.
Ik was schuddebuikend onder de stoelen van de Vereeniging beland. En daar had ik nog steeds liggen gieren van het lachen, als mijn nieuwe beste vriendin (dit is het moment dat vriendschappen gesmeed worden) me niet nog net stuiptrekkend naar buiten had getrokken voor de literaire hoofdact begon, waar de echte boekenlezers voor kwamen.
Ja dat waren nog eens tijden, drukte ik De Gelaarsde Kat op het hart.
Maar sindsdien viel er weinig meer te lachen in de Vereeniging.
De line-up leek ieder jaar serieuzer te worden, en inmiddels nam ik niet meer de moeite om te kijken wie er kwamen.
Bovendien keek ik geen tv meer, dus hoe zou ik ze überhaupt moeten kennen, die nieuwe schrijvers?
Ik herinnerde me ineens mijn Thierry Baudet boek, dat ik voor De Gelaarsde Kat had meegenomen. Ik haalde het uit mijn tas.
Ik had het gelezen en vond het een ontroerend en mooi boek. Ik had al vaak op het punt gestaan het weg te doen, zodat het ook door anderen gelezen kon worden. Maar ik had nooit het risico willen lopen dat het weggegooid zou worden of dat iemand er aanstoot aan zou nemen, als ik het bij mijn spullen voor Het Goed zou doen.
De Gelaarsde Kat zou goed voor Thierry zorgen, daar twijfelde ik niet aan.
Hij vertelde me over het optreden van Thierry Baudet. Zevenhonderd man in de Schouwburg van Arnhem, voornamelijk mannen in pak. Ik ben dol op mannen in pak, en ik vind Thierry ook heel leuk.
Note to Self: als Thierry ooit op het Boekenfeest zou komen, zou ik weer zou gaan.
En ik moest er maar gewoon vrede mee hebben dat er anno 2019 gewoon niks meer te lachen viel.
De Gelaarsde Kat vertelde dat hij mijn stuk zo leuk had gevonden, Nijmeegse Vintage. De Gelaarsde Kat had alle blogs doorgespit die ik de afgelopen tien jaar voor kortere of langere tijd had bijgehouden. Vier archieven vol, die hij liefdevol “schatten” noemde.
Maar mijn Zeg Maar Lauren blog was veruit zijn favoriet, en op het verhaal “Nijmeegse Vintage” kwam hij vaak terug. Hij vond het hilarisch.
Dat zou echt perfect zijn om voor te lezen, op Het Boekenfeest.
En ineens had ie me.
Hij wees me op een kans zelf humor terug te brengen, op het Boekenfeest.
Of om iemand verliefd te laten worden, die misschien wel net uit een lange termijn relatie was gestapt, en voorzichtig weer op vrijersvoeten was.
Net zoals ik in 2007.
Iemand die dat nodig had, dat alles even heel lief en eenvoudig was, hoewel hij of zij dan bij mij misschien niet helemaal aan het juist adres was. Maar ik ging mijn uiterste best doen.
Maar lachen zouden we!
Iedereen die een rotweekend had, omdat zijn of haar boezemvriend of vriendin achter zijn of haar rug lag te kieren met je geliefde, die zou ik over de grond laten rollen van het lachen.
Tot ze ons tot stilte kwamen manen, omdat de mensen die echt van boeken hielden Jan Siebelink niet meer konden verstaan.
Maar we zouden ze niet meer horen.
Dronken van het lachen zouden we naar huis gaan, met een hart dat gestopt was te bloeden, en we zouden het niet eens merken.
Pas tien jaar later, als iemand je vraagt of je meegaat naar het Boekenfeest en je met weemoed terugdenkt aan 2019.
Toen had een nog volkomen onbekende schrijfster op 23 maart, 2019 in de Vereeniging gevraagd:
“Wil je iets te drinken van me?”
Of:
“Plak jij ook plaatjes van Yolanthe Cabau van Kasbergen?”
En:
“Kan ik je misschien een plezier doen met een sierwortel?”
Ik keek De Gelaarsde Kat aan en ik wist dat hij door de ballotage was.
Vanaf nu zou hij mijn vriend zijn.
“Weet je Poesje?”
En ik bouwde spanning op.
“I think we can make this work.”

~Lauren/ LS Harteveld

Het Boekenfeest
wordt het laatste hoofdstuk in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

I ll have what she’s having: Godin, Held.

Eens per jaar verschijnt er zo n boek dat je gelezen moét hebben. En hoogstwaarschijnlijk mis is dat dan, want ik koop namelijk geen boeken. Wel word ik zo nu en dan verliefd op een mooie schrijver die ik per toeval tegen het bevallige lijf loop bijvoorbeeld wanneer ik in de AH een “Flow Weekly” uitzoek; Een schattig schriftje waar je een planning in kunt maken.
Ik ben net zo dol op planningen als op mooie mannen, maar over je urenregistratie kun je geen sappig blog schrijven, tenzij je escort Avery Moore bent. Wie niet uit de kleren gaat en geen $ 1000 per uur verdient heeft geen erg opwindende jaarcijfers.
Direct achter de Flow Weekly stond een springlevende Michael Jackson op de cover van Vrij Nederland. “Liefde is de enige mythe die we nog hebben,” sprak hij in vlekkeloos Nederlands.
Thuis surfte ik naar Blendle waar de acht pagina lange fotoloze versie niet kon verbergen dat het hier om een bloedmooie man ging, die naar alle waarschijnlijkheid een briljant boek had geschreven;
Godin, held.
Met veel seks zodat ik als tegenstribbelende Net 5 kijkster ook een gokje kon wagen.
Ik moest inmiddels vechten om een eerste editie van Godin, held, want De Wereld Draait Door had het uitgeroepen tot boek van de maand. Maar inmiddels heb ik Gustaaf Peek’s Godin Held, is mijn ademloos uitgelezen eerste druk gesigneerd, en schrijf ik over hem in mijn kleinste, en waarschijnlijk intrigerendste boekje, Mirage.
Er staan geen foto’s in, en we hebben onze kleren aangehouden, dus ik denk niet dat daar heel veel op geklikt wordt.
Maar zijn boek!
Zelden is er een roman waarvan je direct weet: ik ga hem herlezen. En niet ooit, op een regenachtige dinsdag als ik met twee gebroken benen in bed lig, maar nu.
Direct.
Zodra ik deze achterstevoren vertelde liefdesgeschiedenis over Marius en Tessa uit heb, ga ik teruglezen. Van achter naar voren. In wat de goede volgorde zou zijn. “En daarna misschien nog een derde keer,” zei mijn moeder al. “Weer van voor naar achter om te kijken hoe het in elkaar valt.”

Ja. Precies.
Want het intrigeert. 
Het achteruit vertellen, dat ik in de door filmkenners alom geprezen film Memento nog een draak van een stijl truc vond, werkt op papier uitstekend. Bam. Mevrouw Tessa ligt dood in haar kist. De lezer wordt bij de lurven gepakt en achterwaarts het verhaal ingesleurd over deze schrijfster op leeftijd die mij aan Annie MG Schmidt deed denken.
“Mensen geven altijd helemaal hun eigen leven op als ze gaan trouwen,” mopperde Annie een keer. “Ze doen niet meer wat ze leuk vonden. Vreemd gaan bijvoorbeeld.”
Het had een uitspraak van de straf doorrokende Tessa kunnen zijn.
Tessa overlijdt in 2036. Marius is dan al jaren dood. Maar de herinneringen aan hem blijven levend. De uren, nachten en zelfs weken die ze wist te organiseren weg van haar man en zoon, het is die tijd die ze zich herinnert in haar laatste levensjaren.
Ik denk dus dat ik er niet onderuit kom ook een geheime minnaar op te nemen in mijn planning.
En dan worden die blogs ook vanzelf beter.

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 13 november 2014 ]

I ll have what she’s having: Godin, Held.
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

“Hoi Laurrrrrren.” En ze rilde aangenaam.

Feromonen!
De hormonen die je neus opvangt van the opposite sex.
Je beschikt over éénpuntig denken namelijk het woord JA.

En je wilt het NU.
Als je er niet zo smachtend bij zuchtte zou je het verlichting kunnen noemen.
Als hij niet op de televisie was, maar in het echt, dan zou het allemaal nog te verklaren zijn.
Met feromonen.
Maar Mano Bouzamour was wel op de televisie.
En mijn miniatuur flatscreen was voorzien van 23 verschillende media poorten,
maar niet van een geurdispenser.

En dus was er geen verklaring waarom ik kwijlend van de bank gleed toen hij op maandag 4 november, 2013 zijn televisiedebuut maakte bij Pauw en Witteman.
Nou kan er daarna nog van alles gebeuren.
Een gezonde dosis deceptie. De real-life wake-up call. Anything.
Want mensen van tv vallen in ’t echt toch altijd tegen?
Nou, ik weet niet wie die onzin heeft bedacht maar trust me;
Johan Fretz is in het echt nog aaibaarder dan op tv
Danny de Munk speelt zijn geringe lengte gewoon weg.
Ronald Giphart heeft HET nog steeds.
En van Brad Pitt heb ik het charisma achter zijn hielen opgelikt in de Handboogstraat.
Tegenvallen my ass.
Het laatste wat helpt voor je realiteitszin is iemand in t echt zien.
En ook bij Mano Bouzamour ging het uiteraard helemaal mis.
Het grote postuur ademde 6 keer per week sportschool.
Zijn verfijnde motoriek zaaide homo-erotische opwinding.
Het autobiografische knaldebuut De Belofte van Pisa flaneerde zelfreflectie.
En dan die stem.
Laurrrrrren.
Een tongpunt r schijnt het te heten, een typisch Amsterdams talent.
Op de L klakt de tong….
De eu wordt een ui.
De z is een ZZZZ; de s een ZZZZ.
De k een KAA zo oorverdovend dat je hart omhoog schiet.
De dictie is staccato, ieder woord een stoot.
Ik was volkomen weerloos.
Het was heerlijk.
Uiteraard heeft Mano Bouzamour zijn rol als muze met verve gespeeld (alles voor de literatuur) en heb ik hartstochtelijk veel over hem geschreven in mijn boek De Candystop;
Een verslag van mijn tot mislukken gedoemde poging om gezonder te worden door geen suiker te eten én alle hoofdstukken naar snoepgoed noem.
In hoofdstuk 11 van De Candystop, getiteld Mon Cheri,kom ik Mano Bouzamour tegen.
Dat heet een meet-cute.
Heb ik van Ronald Giphart geleerd.
Die zich trouwens zojuist voor mijn nieuwsbrief heeft opgegeven maar zijn lidmaatschap nog niet heeft bevestigd.
Ik zal mijn roddels over Ronald dus over twee weken doen, als hij gezellig mee kan lezen.
Want afgezien van deze nieuwsbrief is het natuurlijk allemaal geheim, over wie ik schrijf. 
Niet dat het nou zo heel moeilijk te raden is, want hoeveel Marokkaanse sekssymbolen hebben najaar 2013 hun debuut gepubliceerd?
Maar toch.
Daar mag de lezer best een beetje moeite voor doen.

En daarna mogen ze mijn charisma oplikken uit de Handboogstraat.
Dat ligt daar namelijk gewoon nog.

Liefs, 

je idool Lauren

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 20 maart 2014 ]

“Hoi Laurrrrrren.” En ze rilde aangenaam.
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Jonge Meisjesharten 1995

zomer 1995

Er was een tijd dat ik geen boeken las. 
Geen Jan Wolkers, want daar had ik na het havo- en vwo- examen mijn bekomst van.
Geen Johan Fretz, want die rende nog met zijn jongenslijfje over de uitgestrekte Almeerse velden.
Geen Mano Bouzamour want die speelde nog in zijn luier op de stoepranden van de Pijp.
Bovendien studeerde ik Technische Bedrijfskunde, waardoor ik met zoiets als literatuur nooit meer in aanraking hoefde te komen. 

De toekomst lachte mij toe.
Maar toen kwam er een nieuwe huisgenoot, en deelde ik het huis met twee Friezinnen; de nieuwe, en één die accountancy studeerde.
Die tweede was dus een hele goede vriendin.

De eerste daarentegen studeerde Mediaevistiek. 
– wat vijftien jaar later geredubbed werd tot Mediëvistiek waarschijnlijk om verwarring met de scandaleuze Media studies van In Holland te voorkomen.  
Mediaevistiek bestudeert de Middeleeuwen (en als het om literatuur gaat beperkt zich dit tot de late Middeleeuwen, zoveel heb ik er nog net van meegekregen) maar dit Famke had ook een directe lijn met de hedendaagse literatuur.
En hoe ze het voor elkaar heeft gekregen, geen idee (waarschijnlijk lag ik met twee gebroken benen acht weken op bed) maar ze kreeg mij aan de Ronald Giphart.

Ronald Giphart.
En dan niet het veelbejubelde, gevoelige, persoonlijke, hartverscheurende debuut Ik ook van jou.
Neen.
Famke kwam met grof geschut en gooide het knalroze, kapotgelezen Giph op mijn gegipste benen. Ook de achterflap was veelbelovend:

“Neuken, neuken en nog eens neuken.”
Tom van Deel in de Trouw

Toen mijn revalidatie begon, bungelden de eindeloos herlezen pagina’s moedeloos aan hun laatste restjes lijm.
Ik kocht een nieuw exemplaar voor Famke.
En toen mijn verbrijzelde benen waren genezen signeerde Ronald Giphart, 29 jaar oud, mijn exemplaar.

                “Voor de allergeilste Lauren van de hele wereld.”

Ronald en ik mailen nog wel eens, ik schrijf over hem, en ik heb hem de foto’s gestuurd die ik dat jaar van hem maakte.
Hij ontfermt zich over nieuwe schrijvers Johan en Mano, zodat ze jonge meisjesharten en dat van mij laten kloppen, en ze zich niet per ongeluk doodsnuiven in de Jimmy’s.
Afgelopen dinsdag twitterde Ronald over een Amsterdam’s fenomeen: 
jongmensen zoenen elkaar bij hippe literaire avondjes maar één keer. Links op de wang. 
Ronald vond het geweldig.
Ik was op drie keer neuken ingehaakt en daar was 20 jaar later nog één zoen van over.

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 3 april 2014 ]

Jonge Meisjesharten 1995
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

de film Vice is de foute man in al zijn glorie


Oohhh, dit viel te verwachten!
Een film in Lux Nijmegen, die volgens het praatje vooraf, van een spannende hoogleraar van de Radboud Universiteit (Die zelf ook wel iets van een wolf weghad…. of misschien meer een vos?) zo genuanceerd is, dat Republikeinen het portret van Dick Cheney karikaturaal vinden;
En Vice volgens Democraten juist te menselijk is.

Dat ik er dan twee uur en tien minuten verlekkerd naar kijk, en me pas daarna realiseer dat we er ook nog iets van moeten vinden.
Behalve dan “Jezus wat een lekker ding die Christian Bale! Net Michael Madsen!”
En dat ik daarna diep in gedachten verzink hoe het komt dat ik die gelijkenis niet eerder heb gezien.
Zijn het alleen de extra kilo’s die Christian Bale voor de rol van Dick Cheney is aangekomen?

boven: Christian Bale als een jonge Dick Cheney. onder: Michael Madsen

Of is het toch die bedachtzame manier van praten, die hij heeft aangeleerd? Een spraak die sinds de jaren 80 in de vergetelheid is geraakt en nu nog door weinigen wordt beheerst.
Want die communicatieve mannen van tegenwoordig.

Bah, bah. 
Ik was nog in deze gedachten verzonken toen een man die ook naar Vice was geweest, min of meer uit beleefdheid omdat we naast elkaar stonden te wachten en uit dezelfde film kwamen, vroeg wat ik van de film vond.
Ik kon aan hem zien dat hij wel normen en waarden had, maar desondanks maakte hij een prettige, zakelijke indruk.
Niet zo iemand die meteen je handen vastpakt en zegt dat hij masseur is.
Dus ik zei dat ik het een geweldige film vond. Na een minuut raving review realiseerde ik me, dat ik me misschien even moest uitspreken over het morele niveau van de hoofdpersoon. Voor hij me definitief in het bakje met Femme Fatales zou gooien.
Ik probeerde ook heel hard te bedenken of ik dat erg vond in die illustere mand te belanden, dus ik moest echt mentaal multitasken. Toen ik eenmaal had besloten mijn opmerking toch enigszins moreel te kaderen, maakte ik het eigenlijk alleen maar erger.

Want mijn: “Ja, het was natuurlijk wel een foute man.”
Werd al snel aangevuld met:
“Ik hou eigenlijk wel van foute mannen.”
Dit was tevens een test, of hij nu nog met mij wilde praten, aangezien hij en ik allebei wisten dat hij niet in die categorie viel.
En al vrij snel droomde ik:
“Wist je dat in de jaren 50 alle mannen zo waren? Wat geweldig hè? Waar zijn ze gebleven? Gedomesticeerd door vrouwen vrees ik.”
Ik nam een extra grote slok Chardonnay om dit verdriet te verwerken, en liet een dramatische stilte vallen terwijl ik in de verte tuurde. 
“Eeuwig zonde.”
Als de mannen het dan af lieten weten om zich als ondoordringbare vestingen door het leven te bewegen, dan deed ik het zelf wel.

De Goede Man daarentegen, liet zich zomaar niet wegjagen, en knikte begripvol bij mijn loflied op foute mannen.
En ik heb zelden in één avond zoveel over mezelf geleerd.
Hij kwam echt met nieuwe intel.
Want ondanks de grote hoeveelheid tijd die ik besteed aan persoonlijke ontwikkeling, ken ik mezelf verrassend slecht. Vooral omdat ik alles ook weer vergeet. Iedere keer ben ik weer verbaasd dat ik zo n zwak heb voor foute mannen, en seksueel gezien een onderdanig, Roodkapje achtig meisje blijk te zijn, dat graag het bos ingaat om met de wolven haar krachten te meten.
“Dat is interessant!” zei de man, die inmiddels mijn visitekaartje bestudeerde. Op de achterkant stond een schilderij van Roodkapje en de Wolf.

Eén van zijn vele interessante observaties van die avond, was dat ik me in mijn relatie als het kind opstelde. Ik leg alle verantwoordelijkheid bij mijn geheime minnaar.
Dat is ook echt zo.

Hij is mijn toegang naar seks in de echte mensenwereld. Zelf heb ik alleen mijn fantasie, mijn innerlijke seksualiteit. Maar daar komt geen man aan te pas. 
Die hoef ik ook niet meer.
Voor ik mijn geheime minnaar ontmoette, was ik single en had ik bijna uitsluitend seks met beschikbare, aardige mannen.
Maar ik weet nu beter.
Ik moet écht verliefd zijn, voor ik seks wil. 

En de mannen waar ik nu nog verliefd op ben, dat zijn wolven. 
Alfamannetjes die ondanks hun macht nooit iets tegen je zin in zullen doen. Dat is zwaar onder hun niveau. Een
 Wolf vindt de uiteindelijke verovering alleen tellen als Roodkapje er letterlijk om smeekt.
En hierin is de Wolf veel geduldiger dan andere mannen want hij heeft lijntjes met meerdere vrouwen lopen. De Wolf heeft zijn eieren niet allemaal in één mandje, dus hij kan zo’n risico investering als Roodkapje er wel naast hebben.
Het eerste signaal dat Roodkapje aan het ontdooien is, is als ze op een date verzucht:

“Ik zou wel een keer jouw huis willen zien. En thee met koekjes krijgen.”
Min of meer toevallig (want zo willen ze het allebei graag spelen) komen ze inderdaad bij de Wolf thuis. Roodkapje kijkt voorzichtig om zich heen, of ze tekenen ziet dat de Wolf vrouwen verkracht en tegen hun zin vasthoudt.
Want dan kan ze het nog op een lopen zetten.
Maar ze ziet eigenlijk niks.
En de Wolf vraagt vanuit de keuken wat voor thee ze wil.
Als ze op de bank zitten, maakt de Wolf grapjes en Roodkapje moet heel erg lachen. Wat een leuke Wolf!
Op precies het goede moment trekt de Wolf haar dichterbij, en kust haar.
“Hmmm!” zegt hij daarna, alsof hij een lekker hapje op heeft. “Wat zoen jij lekker!”

achterkant visitekaartje: Little Red Riding Hood by Henry Leverseege

Roodkapje krijgt er een rode wangetjes van, en ze trekt haar neus op in een grijns.
Na de zoen gaat de Wolf gewoon door met kletsen, en hij vraagt of ze nog thee wil. 
Roodkapje loopt door de grote woonkamer, en vraagt nieuwsgierig waar zijn slaapkamer is.
“Of mag ik die niet zien?” steekt ze haar kapje om de hoek van de keuken.
De Wolf lacht haar weer toe.
“Nee. Pas als je geen draad meer om je lijf hebt.”
Onverstoorbaar gaat de Wolf verder met zijn huishoudelijke taken. Hij lijkt bijna te vergeten dat er een opgewonden meisje staat, dat niet zo goed weet hoe het nou verder moet.
“En wanneer is dat dan?” vraagt Roodkapje.
“Ik zou het niet weten,” zegt de Wolf. “Volgens mij kwam er iemand voor thee en koekjes.”
En ineens viel het Roodkapje op, dat de Wolf heel erg op Michael Madsen leek.

~Lauren/ LS Harteveld

De biopic Vice over Dick Cheney draait in verschillende bioscopen, en voor wie per se wil weten wat dit stuk met de film te maken heeft;
Als je oplet zie je dat Dick Cheney zich nooit met geweld iets toeeigent. 
Hij maakt gebruik van wegen die anderen niet bewandelen, om te krijgen wat hij wil.
En hij omdat hij zich afstandelijk opstelde, alsof het hem niet uitmaakte hoe het balletje rolde, kreeg hij werk en macht naar zich toegeschoven.

tijdelijk geen verzendkosten dagboeken en erotica + 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica dit weekend zonder verzendkosten bestellen.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.
Gebruik code ONESHIP bij het afrekenen voor de gratis verzending binnen Nederland. 

.
Over Zeg maar lauren

Ik schrijf hier over films, wolven en Chardonnay. 
De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer

Mannen met baarden

Gisteren kwam ik hem weer tegen op de bouwplaats; De man met de baard.
We kwamen op elkaars pad toen ik heel moeilijk deed over het afstaan van mijn sleutels voor de verbouwing van mijn woning, en hij dit soort problemen blijkbaar geacht werd op te lossen.
Geen idee of dit uit hoofde van zijn functie was, of omdat hij de beste people skills had, maar onverwacht stond er een dik ingepakte man met een baard, een bril en een muts in mijn hal. Niet echt een killer outfit zou je zeggen.
Toch was ik zo blown away dat ik spontaan zijn naam vergat hoewel ik zeker weet dat hij zich voorstelde.
Meestal ben ik degene die haar hand uitsteekt maar dit ging op zijn initiatief. Waarschijnlijk stond ik nog naar lucht te happen.
Misschien was het een Pavlov reactie omdat ik die weken ook de serie van baard- en brildrager Martin Koolhoven volgde:
de Kijk van Koolhoven.
Daar zit zoveel opwinding in dat je de Kijk van Koolhoven van de NPO alleen tussen 22.00 en 06.00 mag zien. Hoewel ik hem uitsluitend voor Martin Koolhoven kijk want ik heb een echte SBS6 filmsmaak. Of zelfs RTL7, de meer-voor-mannenzender met actiefilms.
Ik heb in elk geval niets met kwaliteitsfilms of obscure film genres.
Maar als Martin Koolhoven over Italiaanse giallo’s praat, dan hang ik aan zijn bebaarde lippen.
Op dezelfde manier heb ik in de jaren 90 (was het geloof ik) de allereerste serie van Jeroen Krabbé voor de Nederlandse televisie gevolgd. Volgens mij ging het over de geschiedenis van de schilderkunst in Nederland.
Vol trots vertelde ik aan mijn moeder dat ik een echte kunstserie volgde. Mijn ouders hebben tevergeefs geprobeerd mij cultureel te vormen, door mij in de zomers langs de meesterwerken van Europese musea te slepen. Dus ik wilde ze laten weten dat er toch nog iets van terecht was gekomen.
Het was opgenomen in het atelier van Jeroen Krabbé, waar hij dan in een schilderstuinbroek stond met zijn armen over elkaar, rustend op een stevige buik. Met warme stem verhaalde hij over Rembrandt tot Corneille.
Mijn moeder luisterde aandachtig en zei toen niet zonder liefde in haar stem:
“Volgens mij kijk jij meer naar Jeroen Krabbé, dan naar de kunst.”
En uiteindelijk denk ik dat we inderdaad moeten concluderen dat hun opvoeding in niet veel meer heeft geresulteerd (nou ja, noem het maar niets!) dan dat ik schoonheid in mannen kan zien.
Zij zijn mijn muzen.
Zonder mannen zou ik geen letter op papier krijgen en niets hebben om voor te leven. Ik zou op mijn knieën vallen voor God:
“Neem mij dan ook maar meteen mee!!”
En niet eens de moeite nemen er een blogpost over te schrijven.
Which is saying something.
Het is niet alleen zo dat ik kunst alleen interessant vind als het door een aantrekkelijke man wordt gemaakt; Wat hij maakt is slechts een manier om hem te leren kennen.
De man zelf, is de kunst.
Dus dat ik met mijn mond vol tanden stond toen de opzichter, teamleider of projectcoördinator zich aan mij voorstelde, was niet zo gek.
Iemand hoeft voor mij geen kunstenaar te zijn.
Il est l’art.
Dat ik weet dat hij een leidinggevende functie had, was omdat hij het had over “de jongens”.
Anyway, dat was dus maanden geleden. Mijn blown away moment met deze man van de bouwplaats.
Als een echte leider bezegelde hij onze vredesonderhandelingen over de sleutel met een handdruk en woorden:
“Ach ja, we moeten er toch gewoon een beetje uitkomen met elkaar.”
In de daarop volgende weken vertelde ik aan iedereen in mijn omgeving die ook eindeloze dramaverhalen moest aanhoren over niet functionerende radiatoren en talloze monteurs waar ik voor thuis moest blijven, ook het verhaal van de man met de baard:
“Dus toen ging ik zeuren over de sleutels en toen stond er ineens een hele leuke man in mijn hal!”
Het was een manier om mijn geëmmer waarmee ik mijn vriendschappen onder druk zette, toch op een positieve noot af te kunnen sluiten.
Verder had ik niet de illusie dat de stoere man en ik elkaar nou zoveel te melden hadden, maar ik vergat het incident ook niet.
Weken later kwam hij een bouwkeet uit, net toen ik daar rondliep met de bewonersbegeleider, die dozen en afdekzeilen voor me uit de opslag ging halen.
Ik groette hem, en hij groette vriendelijk terug, zonder teken van herkenning.
Maar ook zonder geïntimideerd te zijn.
Wat zo ongeveer de meest sexy manier is om mij een tweede keer tegen te komen.
Een soort:
“Pfoe, moet ik die ook weer groeten. Nou, t moet niet gekker worden hoor.”
Daar doe ik het heel goed op.
Dus met een 6 verhuisdozen, twee afdekzeilen en een fascinatie rijker liep ik in gedachten het bouwterrein af.
Niet alleen omdat hij glansrijk naar het volgende level ging (mannen die de tweede keer ook nog leuk zijn) maar ook omdat ik helemaal niet van baarden hou.
Waarom viel ik er dan wel op?
In de zomer van 2018 heb ik nog een filmpje gemaakt, met mijn oproep voor een tweede minnaar. Mijn eisen waren streng maar rechtvaardig:
Hij moest al een vriendin of vrouw moest hebben, want ik wilde geen hoofdleverancier zijn.
En hij mocht geen baard of snor hebben.
Dus waarom waren er dan mannen met baarden waar ik voor viel?
De eerste die ik me herinner was Jeff Bridges in de film The Big Lebowski.
De film is uit 1998 maar ik heb hem pas veel later gezien, dus dat zal begin deze eeuw geweest zijn.
De tweede leuke man met een baard was een date die ik in mijn blogs Hagrid noemde. We kenden elkaar via een datingsite, en ik viel in die tijd op gladde mooiboys.
Nog steeds eigenlijk wel, maar toen waren ze ook nog heel jong.
Hagrid viel dus totaal buiten de boot.
Bovendien had Hagrid een harem, waar ik ook niet zo van gediend was. Ik was er niet op tegen, en ik kon mijn vinger er ook niet precies opleggen wat het was, maar het sprak niet voor hem.
Achteraf zie ik dat het gewoon een hele praktische overweging was dat ik hem niet als potentiele partner kon zien, omdat ik dat soa-technisch te riskant vond.
Ik was ook herstellende van een soa-fobie, die me 17 jaar in vaste relaties gevangen had gehouden, en ik was nog lang niet klaar voor Hagrid.
En nee ook niet met condoom, want daar kan nog van alles langs of mee mis gaan, waar ik nog niet mee kon dealen.
Maar Hagrid maakte me ongelofelijk aan het lachen de hele tijd.
Ik herinner me dat we videocalls hadden.
Misschien via de datingsite, of MSN. Geen Skype in elk geval.
Maar ik herinner me ze nog, ook omdat zijn katten de hele tijd door het beeld liepen, wat natuurlijk ook vertrouwen gaf dat je misschien toch niet gegangbanged op de GHB zou eindigen. Maar ik vond het toch niet helemaal vertrouwd.
Ik vroeg hem of hij nog op date wilde nu hij wist dat hij mijn type niet was.
Hij antwoordde: “Ja, ik weet ook niet waarom, maar doe maar.”
Daar moest ik hartelijk om lachen.
Tijdens de date was ik toch wel nieuwsgierig wat al die andere vrouwen in hem zagen. Ook daar was Hagrid was daar heel laconiek over.
“Jij blockt je gevoelens gewoon.”
Nu, een jaar of tien later, zie ik dat hij gelijk had. En daarmee was Hagrid de eerste man met de baard die ik in levende lijve ontmoette, en waar ik gevoelens voor had. Al waren ze dan diep weggestopt.
Een andere man uit diezelfde periode was Jan Heemskerk.
Net als Hagrid een reus van een vent, hoofdredacteur van Playboy, en hij is inmiddels twintig of dertig kilo afgevallen, maar toen zat dat er allemaal nog aan.
En in all fairness, daar hou ik gewoon van.
Ik kan vast ook van een slanke Jan houden, maar rond 2010 ging het allemaal wel heel makkelijk.
Anyway, Jan heb ik alleen een keertje op een boekenpresentatie gezien, en daar was hij net zo leuk als op tv.
Dus Hagrid en Jan waren de mannen twee en drie, met een baard.
Dat was alle ervaring die ik had met mannen met baarden, daarna is het stilgevallen. En ik maak ook heel veel hipstergrappen waarbij ik rare gezichten trek, dus ik ben echt niet a bearded man’s best friend.
Misschien dus uiteindelijk niet zo verwonderlijk, dat ik in de videooproep van deze zomer, zei dat ik zonder snor en baard wilde.
Ook de man met de baard van de bouwplaats ontmoette ik pas eind 2018, dus ik kon niet weten dat er beweging zat in die hoek.
Gisteren kwam ik hem weer tegen.
Ik was op de bouwplaats om iets te bespreken met de bewonersbegeleider, maar haar keet zat op slot.
“Goedemiddag,” hoorde ik achter me.
Ik herstelde me redelijk snel ( Na: “Oh jij bent het hoooi!!!”) en legde uit waar ik voor kwam. Hij gaf me antwoord en zei dat het in orde zou komen.
“Hoef ik dat nergens doorgeven?” vroeg ik.
“U bent toch de mevrouw van nummer ( ) ?”
Ik knikte verbaasd. Ik stond er met een grote muts tot over mijn oren, een sjaal, een bril, en ik had een ski-jack aan waarin niemand mij ooit in gezien heeft, en die ook totaal niet lijkt op wat ik normaal draag.
Ik droeg een spijkerbroek en bergschoenen.
Ik zag eruit alsof de fashionpolice me tot diep in de Himalaya zou achtervolgen.
“Ja dat ben ik,” antwoordde ik, me ervan bewust dat ik me nooit meer zonder contactlenzen, hakken en dansende krullen op de bouwplaats mocht vertonen als ik mijn kansen ook maar enigszins open wilde houden.
Hij knikte dat het dan dus geregeld was.
In gedachte schoof ik hem door naar level 3. 

~Lauren/ LS Harteveld

tijdelijk geen verzendkosten dagboeken en erotica + 25% korting—

Je kunt mijn dagboeken en erotica dit weekend zonder verzendkosten bestellen.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven de winkel Nederland selecteren.
Gebruik code ONESHIP bij het afrekenen voor de gratis verzending binnen Nederland. 

.
Over Zeg maar lauren

Ik schrijf hier voornamelijk over boeken van mooie mannen,
en films over stoere vrouwen.

De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, 7- Figure Rock Star Writer