I ll have what she’s having: Godin, Held.

Eens per jaar verschijnt er zo n boek dat je gelezen moét hebben. En hoogstwaarschijnlijk mis is dat dan, want ik koop namelijk geen boeken. Wel word ik zo nu en dan verliefd op een mooie schrijver die ik per toeval tegen het bevallige lijf loop bijvoorbeeld wanneer ik in de AH een “Flow Weekly” uitzoek; Een schattig schriftje waar je een planning in kunt maken.
Ik ben net zo dol op planningen als op mooie mannen, maar over je urenregistratie kun je geen sappig blog schrijven, tenzij je escort Avery Moore bent. Wie niet uit de kleren gaat en geen $ 1000 per uur verdient heeft geen erg opwindende jaarcijfers.
Direct achter de Flow Weekly stond een springlevende Michael Jackson op de cover van Vrij Nederland. “Liefde is de enige mythe die we nog hebben,” sprak hij in vlekkeloos Nederlands.
Thuis surfte ik naar Blendle waar de acht pagina lange fotoloze versie niet kon verbergen dat het hier om een bloedmooie man ging, die naar alle waarschijnlijkheid een briljant boek had geschreven;
Godin, held.
Met veel seks zodat ik als tegenstribbelende Net 5 kijkster ook een gokje kon wagen.
Ik moest inmiddels vechten om een eerste editie van Godin, held, want De Wereld Draait Door had het uitgeroepen tot boek van de maand. Maar inmiddels heb ik Gustaaf Peek’s Godin Held, is mijn ademloos uitgelezen eerste druk gesigneerd, en schrijf ik over hem in mijn kleinste, en waarschijnlijk intrigerendste boekje, Mirage.
Er staan geen foto’s in, en we hebben onze kleren aangehouden, dus ik denk niet dat daar heel veel op geklikt wordt.
Maar zijn boek!
Zelden is er een roman waarvan je direct weet: ik ga hem herlezen. En niet ooit, op een regenachtige dinsdag als ik met twee gebroken benen in bed lig, maar nu.
Direct.
Zodra ik deze achterstevoren vertelde liefdesgeschiedenis over Marius en Tessa uit heb, ga ik teruglezen. Van achter naar voren. In wat de goede volgorde zou zijn. “En daarna misschien nog een derde keer,” zei mijn moeder al. “Weer van voor naar achter om te kijken hoe het in elkaar valt.”

Ja. Precies.
Want het intrigeert. 
Het achteruit vertellen, dat ik in de door filmkenners alom geprezen film Memento nog een draak van een stijl truc vond, werkt op papier uitstekend. Bam. Mevrouw Tessa ligt dood in haar kist. De lezer wordt bij de lurven gepakt en achterwaarts het verhaal ingesleurd over deze schrijfster op leeftijd die mij aan Annie MG Schmidt deed denken.
“Mensen geven altijd helemaal hun eigen leven op als ze gaan trouwen,” mopperde Annie een keer. “Ze doen niet meer wat ze leuk vonden. Vreemd gaan bijvoorbeeld.”
Het had een uitspraak van de straf doorrokende Tessa kunnen zijn.
Tessa overlijdt in 2036. Marius is dan al jaren dood. Maar de herinneringen aan hem blijven levend. De uren, nachten en zelfs weken die ze wist te organiseren weg van haar man en zoon, het is die tijd die ze zich herinnert in haar laatste levensjaren.
Ik denk dus dat ik er niet onderuit kom ook een geheime minnaar op te nemen in mijn planning.
En dan worden die blogs ook vanzelf beter.

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 13 november 2014 ]

I ll have what she’s having: Godin, Held.
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

“Hoi Laurrrrrren.” En ze rilde aangenaam.

Feromonen!
De hormonen die je neus opvangt van the opposite sex.
Je beschikt over éénpuntig denken namelijk het woord JA.

En je wilt het NU.
Als je er niet zo smachtend bij zuchtte zou je het verlichting kunnen noemen.
Als hij niet op de televisie was, maar in het echt, dan zou het allemaal nog te verklaren zijn.
Met feromonen.
Maar Mano Bouzamour was wel op de televisie.
En mijn miniatuur flatscreen was voorzien van 23 verschillende media poorten,
maar niet van een geurdispenser.

En dus was er geen verklaring waarom ik kwijlend van de bank gleed toen hij op maandag 4 november, 2013 zijn televisiedebuut maakte bij Pauw en Witteman.
Nou kan er daarna nog van alles gebeuren.
Een gezonde dosis deceptie. De real-life wake-up call. Anything.
Want mensen van tv vallen in ’t echt toch altijd tegen?
Nou, ik weet niet wie die onzin heeft bedacht maar trust me;
Johan Fretz is in het echt nog aaibaarder dan op tv
Danny de Munk speelt zijn geringe lengte gewoon weg.
Ronald Giphart heeft HET nog steeds.
En van Brad Pitt heb ik het charisma achter zijn hielen opgelikt in de Handboogstraat.
Tegenvallen my ass.
Het laatste wat helpt voor je realiteitszin is iemand in t echt zien.
En ook bij Mano Bouzamour ging het uiteraard helemaal mis.
Het grote postuur ademde 6 keer per week sportschool.
Zijn verfijnde motoriek zaaide homo-erotische opwinding.
Het autobiografische knaldebuut De Belofte van Pisa flaneerde zelfreflectie.
En dan die stem.
Laurrrrrren.
Een tongpunt r schijnt het te heten, een typisch Amsterdams talent.
Op de L klakt de tong….
De eu wordt een ui.
De z is een ZZZZ; de s een ZZZZ.
De k een KAA zo oorverdovend dat je hart omhoog schiet.
De dictie is staccato, ieder woord een stoot.
Ik was volkomen weerloos.
Het was heerlijk.
Uiteraard heeft Mano Bouzamour zijn rol als muze met verve gespeeld (alles voor de literatuur) en heb ik hartstochtelijk veel over hem geschreven in mijn boek De Candystop;
Een verslag van mijn tot mislukken gedoemde poging om gezonder te worden door geen suiker te eten én alle hoofdstukken naar snoepgoed noem.
In hoofdstuk 11 van De Candystop, getiteld Mon Cheri,kom ik Mano Bouzamour tegen.
Dat heet een meet-cute.
Heb ik van Ronald Giphart geleerd.
Die zich trouwens zojuist voor mijn nieuwsbrief heeft opgegeven maar zijn lidmaatschap nog niet heeft bevestigd.
Ik zal mijn roddels over Ronald dus over twee weken doen, als hij gezellig mee kan lezen.
Want afgezien van deze nieuwsbrief is het natuurlijk allemaal geheim, over wie ik schrijf. 
Niet dat het nou zo heel moeilijk te raden is, want hoeveel Marokkaanse sekssymbolen hebben najaar 2013 hun debuut gepubliceerd?
Maar toch.
Daar mag de lezer best een beetje moeite voor doen.

En daarna mogen ze mijn charisma oplikken uit de Handboogstraat.
Dat ligt daar namelijk gewoon nog.

Liefs, 

je idool Lauren

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 20 maart 2014 ]

“Hoi Laurrrrrren.” En ze rilde aangenaam.
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Jonge Meisjesharten 1995

zomer 1995

Er was een tijd dat ik geen boeken las. 
Geen Jan Wolkers, want daar had ik na het havo- en vwo- examen mijn bekomst van.
Geen Johan Fretz, want die rende nog met zijn jongenslijfje over de uitgestrekte Almeerse velden.
Geen Mano Bouzamour want die speelde nog in zijn luier op de stoepranden van de Pijp.
Bovendien studeerde ik Technische Bedrijfskunde, waardoor ik met zoiets als literatuur nooit meer in aanraking hoefde te komen. 

De toekomst lachte mij toe.
Maar toen kwam er een nieuwe huisgenoot, en deelde ik het huis met twee Friezinnen; de nieuwe, en één die accountancy studeerde.
Die tweede was dus een hele goede vriendin.

De eerste daarentegen studeerde Mediaevistiek. 
– wat vijftien jaar later geredubbed werd tot Mediëvistiek waarschijnlijk om verwarring met de scandaleuze Media studies van In Holland te voorkomen.  
Mediaevistiek bestudeert de Middeleeuwen (en als het om literatuur gaat beperkt zich dit tot de late Middeleeuwen, zoveel heb ik er nog net van meegekregen) maar dit Famke had ook een directe lijn met de hedendaagse literatuur.
En hoe ze het voor elkaar heeft gekregen, geen idee (waarschijnlijk lag ik met twee gebroken benen acht weken op bed) maar ze kreeg mij aan de Ronald Giphart.

Ronald Giphart.
En dan niet het veelbejubelde, gevoelige, persoonlijke, hartverscheurende debuut Ik ook van jou.
Neen.
Famke kwam met grof geschut en gooide het knalroze, kapotgelezen Giph op mijn gegipste benen. Ook de achterflap was veelbelovend:

“Neuken, neuken en nog eens neuken.”
Tom van Deel in de Trouw

Toen mijn revalidatie begon, bungelden de eindeloos herlezen pagina’s moedeloos aan hun laatste restjes lijm.
Ik kocht een nieuw exemplaar voor Famke.
En toen mijn verbrijzelde benen waren genezen signeerde Ronald Giphart, 29 jaar oud, mijn exemplaar.

                “Voor de allergeilste Lauren van de hele wereld.”

Ronald en ik mailen nog wel eens, ik schrijf over hem, en ik heb hem de foto’s gestuurd die ik dat jaar van hem maakte.
Hij ontfermt zich over nieuwe schrijvers Johan en Mano, zodat ze jonge meisjesharten en dat van mij laten kloppen, en ze zich niet per ongeluk doodsnuiven in de Jimmy’s.
Afgelopen dinsdag twitterde Ronald over een Amsterdam’s fenomeen: 
jongmensen zoenen elkaar bij hippe literaire avondjes maar één keer. Links op de wang. 
Ronald vond het geweldig.
Ik was op drie keer neuken ingehaakt en daar was 20 jaar later nog één zoen van over.

[ oorspronkelijk gepubliceerd als private email op 3 april 2014 ]

Jonge Meisjesharten 1995
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

The first cut is the deepest..

Toen ik iemand vertelde dat ik me laat inspireren door de jaren 80, antwoordde deze:
“The first cut is the deepest.”
Nou kun je mijn stoere zwarte leren rugzak, of witte lak Doc Martens, er moeilijk van betichten me met een zakmes achterna te zitten.
Of dat ze op een andere manier kwaadwillend zijn.
Maar ik bedacht me later pas dat er natuurlijk ook pijn zit ja, i
n mijn herinneringen de jaren 80.
Ik denk dat het kwam doordat ik vandaag ineens op miraculeuze wijze genezen ben van een depressie die ongeveer zeven maanden heeft geduurd.
Niet van de hartklachten.
Ik heb net een uurtje geslapen (midden op de dag- ook al geen teken dat ik zo fit ben als een hoentje) en werd wakker van de pijn in mijn borst. Mijn strak zittende bh heb ik in het kader van de retrotrend, net verbrand op het balkon.
Oh nee, dat was jaren 70 hè?
Maar hoewel de hartklachten en wie weet ook de burn-out dus nog niet over zijn, voel ik me zo licht als een veertje. Geen idee waarom ook! Het enige dat ik kan bedenken (grasping at straws here!) is dat ik voor het eerst in jaren weer Lord of the Rings 1, 2 en 3 heb gekeken.
Lord of the Rings is mijn nieuwe/oude theme movie, nu ik mijn vier boeken moet publiceren.
Ik heb hierover geschreven in een Engelstalige post: Do a Frodo
Het is mijn taak de boeken te publiceren, zoals het Frodo’s taak was die ring in die vulkaan te gooien.
Want die boeken moeten hoe dan ook af!
Als ik straks een 7-Figure Rock Star Writer ben, dan heb ik daar geen tijd meer veur.
En als ik dat per ongeluk niet word, en ik ga normaal werk doen, ja hallo!
Dan kan ik ook niet even in de avonduren vier boeken uitgeven want dan wil ik gewoon s avonds schrijven.
En als ik doodneerval omdat het mijn hart toch allemaal teveel wordt, dan is het helemaal belangrijk dat de nieuwe boeken netjes geupload zijn.
Mijn nabestaanden hebben wel wat beters te doen dan mijn werk postuum uit te geven.
De boeken moeten dus sowieso af.
Maar mijn worsteling met die vier boeken was niet eens de reden dat ik uberhaupt depressief was.
Het juiste woord is suïcidaal trouwens, want of ik depressief was weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik vorig jaar nogal van schrok van mijn vrij a-typische reactie op een dreigend arbeidscontract:
“Nou, nu wil ik dus dood.”
Maar laten we het gewoon “depressief” noemen, want anders wordt deze post helemaal zo zwaar op de hand.
En het gaat al over de jaren 80, dus heel veel meer moeten we er niet bij hebben!
Anyway, ik was dus al “depressief” sinds juli vorig jaar, en iedere keer als ik weer nadacht over gewoon werk om mijn geld te verdienen, dan zag ik die Waalbrug al opdoemen. We hebben er ook twee nieuwe bijgekregen de afgelopen jaren, dus je hebt ook echt keus.
Wil je klassiek, pak dan de oude Waalbrug uit 1936.
Ben je voor het milieu, pak dan de charmante Snelbinder, de gecombineerde fietsbrug/ spoorbrug.
Voor de zelfbewuste Nijmegenaar is er de hypermoderne Oversteek, die ter herinnering aan de tweede wereldoorlog is uitgerust met 48 paren masten, die iedere avond van Nijmegen richting Lent worden ontstoken.
Citaat uit Wikipedia:
“Sinds 19 oktober 2014 loopt, als dagelijks eerbetoon, elke avond bij zonsondergang een of meerdere veteranen de zgn. Sunset March over de brug tijdens het ontsteken van de 48 lichten.”
Met een beetje geluk krijg je dus nog een extra moment van bezinning.
Nou, bah!
Wordt het toch nog veel te concreet.
Maar ik denk dat het voor mij verwerking is.
De afgelopen 7 maanden ben ik zo bezig geweest met: “Daar mag ik in elk geval niet eindigen.”
Nu het beter gaat probeer ik er eigenlijk (en eindelijk) luchtig naar te kijken.
Oké, ik was aan het vertellen.
Dus ik 7 maanden depressief, suïcidaal, of ik was gewoon 7 maanden Kortjakje die niet wilde werken; en ineens vandaag?
Poef!
Weg!
Zoals Hans Teeuwen dan brult: “Ha ha ha! Ik ben er alweer overheen!”
Maar ik heb dus geen idee waarom of hoe!
Behalve dan Lord of the Rings, heb ik volgens mij niks gedaan wat ik de afgelopen 7 maanden niet ook al deed.
En ik pak de winst hoor, daar niet van, maar ik ben niet gewend dat het zo vanzelf gaat.
Ik moet gewoonlijk heel bewust on a journey. A quest. Schepen moeten eerst worden verbrand, banden verbroken, doelen gesteld, en boeken geschreven.
Want niets wordt overwonnen zonder er minimaal één boek over te schrijven.
Nou dat heb ik helemaal niet gedaan.
Ik heb eind vorig jaar een Engelstalig dagboek geschreven over twee mannen waar ik verliefd op was, en nu dus 7-Figure Rock Star Writer over dat ik dat ga worden.
Maar verder sukkelde mijn depressie gewoon door en kwam ik niet veel verder dan: “Geen domme dingen doen.”
Er zat niet bepaald power achter mijn genezingsproces.
En nu blijkt dus dat dat ook helemaal niet nodig is. Want poef! Foetsie depressie!
Vanmorgen zat ik in de stad te werken, onder genot van koffie. Oh! Wacht! Dat is het enige dat ik wél anders doe nu!
Ik heb geen enkel werkschema meer!
Dus op deze doordeweekse woensdagmorgen zat ik in een café met koffie en appeltaart lekker in mijn notebook te schrijven, en te bedenken wat ik vandaag eens zou gaan doen.
En ik kreeg helemaal zin om te gaan werken (!!), als straks mijn vier boeken af zijn.
Liever word ik natuurlijk 7-Figure Rock Star Writer, maar als ik gewoon moet werken?
Geen probleem.
Ik weet ook al wat ik wil, broad strokes, en ik dacht:
“Ja maar dan wil ik zeker niet meer die voorraad boeken in huis hebben. Straks ben ik een werkende dame, en dan ga ik geen boeken meer verkopen. Die ga ik nu verkopen.”
Dus ik begon te denken over hoe en wat.
En toen kwam ik erop uit dat ik vandaag (via deze post) “Mango” ging verkopen.
Mijn debuut!
En WAT voor een debuut!
Als je het nou hebt over transformerende reizen, waarbij ik  mezelf écht overtroffen heb, dan is het “Mango”.
Kijk, ik snap best dat je misschien denkt dat ik als vrije seksgodin geboren ben (tenminste, dat zou ik wel heel gepast vinden) maar dat dreigde in de jaren 80, he-le-maal in de soep te lopen!
Het decennium waarin ik puberde werd geteisterd door angst voor aids, en de net veroverde seksuele vrijheid van de jaren 70 werd samen met de illustere kleurencombinatie bruin, oranje, paars, heel erg snel naar buiten geknuppeld.
Naast punk, krakers en werkeloosheid blonken de jaren 80 namelijk ook uit in tuttigheid en burgerlijkheid. Aids werd wat zwangerschap was geweest tot de pil kwam:
Een manier om meisjes braaf  te houden.
Achteraf gezien was ik dan ook niet zozeer bang om aids te krijgen, en dood te gaan. Maar om niet meer geaccepteerd te worden, en dat niemand meer van me hield, basically omdat ik seks had gehad.
Mijn “aids-fobie” was niet zozeer smetvrees of hypochondrie, maar een sociale fobie, in een tijd dat dit nog helemaal niet hip was.
En mocht je nu denken: “Ja maar, ik ben ook opgegroeid in de jaren 80, en ik heb dat heel anders ervaren.”
Gelukkig maar.
En ik had ook in Afrika gewoond, dus ons gezin kreeg daar ook nog een soort backlash van. Dat we achteraf hoorden dat aids in onze achtertuin begonnen was zal de voorlichting er bij ons thuis ook niet vrolijker op hebben gemaakt.
Maar dat kreeg ik dus als puber voorgeschoteld.
En het heeft tot 2006 geduurd voor ik me er los van kon maken, en de wijde wereld in kon trekken om uit te vinden wat ik nou wél was.
Wat ik nou zelf wilde, seksueel gezien.
En of ik alsnog de boel recht kon breien en een seksuele godin kon worden of dat dat schip al gevaren was.
In het eerste jaar van mijn reis, van mijn single zijn, schreef ik een novelle:
Mango.
Over een meisje dat is opgegroeid in Afrika, alleen woont met haar moeder, en het allemaal maar een beetje moet zien te rooien.
Ondanks die eerste cut die pretty deep was, en niemand die zag, omdat ze allemaal vastzaten in hun eigen angsten.
Ze was echt alleen.
Kijk, dat ik daar van genezen ben?
Dat zie ik wel.
Daar heb ik hemel en aarde voor bewogen, om alsnog het seksleven te krijgen waar ik voor geboren ben.
Maar hoe ik vandaag genezen ben, van mijn depressie?
Geen idee.
Maar de cut zal in elk geval een stuk minder diep zijn geweest.

Ja, cut me baby!

Bestel 

Mango, een novelle  €15*
Seksuele safari, van de jaren 80 tot de zero’s.

of

HBB Het Boek Benjamin €45
Verzameld werk inclusief Mango en 5 Engelstalige dagboeken

Beschrijvingen staan hieronder.

Mail je bestelling naar: 
Lauren info@lsharteveld.nl of stuur me een bericht via Facebook
Mocht je me onder mijn echte naam kennen dan mag je daar ook je gegevens naartoe sturen.
And now that we’re at it!
Mijn rekening is ook onder mijn eigen naam,
want ik heb geen zakelijke rekening.
Wie zakelijk wil doen kan direct bij mijn uitgeverij bestellen
Daar hebben ze ook bonnen, facturen enzovoorts. Echt voor grote mensen.
Wij doen gewoon boekwinkeltje spelen, hier.

Dus, wil je boekwinkeltje met mij spelen,
mail me dan je adres en onder welke naam je hebt overgemaakt
naar info@lsharteveld.nl
en maak €15 (First Cut – Mango)
of € 45 (First Cut – HBB)
over naar mijn bankrekening
NL71 RABO 0375 8681 51
ten name van S.L.Beenackers

En dan stuur ik de boeken zodra het geld is bijgeschreven.

BESCHRIJVINGEN MANGO & HBB

Ik verkoop vandaag mijn “first cut” boeken, Mango en Het Boek Benjamin; mijn verzamelde werk waar ook Mango inzit.

Mango, een novelle  €15
CmrjEP5WEAEvYqVSeksuele safari, van de jaren 80 tot de zero’s.
Een stoer, technisch meisje groeit op met alleen een moeder, in de roerige jaren 80. Roken is nog van alle leeftijden, drinken idem, en seks ook zolang je bestand bent tegen voorlichtingsfolders over aids waarbij het woord AIDS in bloedspatten is geschreven.
Dat blijkt helaas teveel van ’t goede.
Vermengd met een verleden in Afrika, en een overleden vader, ontwikkelt deze arrogante tiener een angststoornis waar geen psycholoog haar bij kan helpen. Maar ze blijft aangetrokken tot mooie jongens en homoseksuele mannen.

“Mango”
is ook opgenomen in mijn verzamelboek Het Boek Benjamin:

HBB oftewel, Het Boek Benjamin €45
Het Boek Benjamin CoverVerzameld werk inclusief 5 Engelstalige dagboeken
Een meisje vrijt met een jongen en een homoseksuele man. Naast het overweldigende verlangen, is ze zich hyper bewust van de risico’s. Zal haar lust het winnen van de angst?
Zo opent het magnum opus van LS Harteveld. Na de coming of age novelle Mango, duik je in het dagboek van een yoga docent. En hier blijken de fictieve karakters uit Mango bestaande personen. Benjamin keert zelfs boek na boek weer terug. Maar wat is de waarheid? En wie is Benjamin?
Het laatste boek gaat over haar affaire met een getrouwde man die ze Mr. Big noemt.
Waardoor de vraag rijst; Is hij Benjamin?
Heeft LS Harteveld haar muze in bescherming genomen en zijn identiteit veranderd? Of heeft ze een nieuwe liefde gevonden?
Een vrouw leunt over een tafel. Ze is naakt, op haar blinddoek na. Haar minnaar rekt haar grenzen op tot het uiterste van wat nog passend is, in dit spel der geesten. Misschien gaat hij eroverheen, dat blijft in het midden. Maar 25 jaar na de eerste scene, is één ding duidelijk; de lust heeft gewonnen.

Connect

LS Harteveld Facebook

LS Harteveld Twitter

en ik zit op Linkedin!

Engelstalig dagboek

De subscribe of volg button voor dit blog, zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

columns van Menno de Bree – het eeuwig tekort | vijf sterren

Deze week las ik een artikel van Menno de Bree 
Deze speech is ook als TedX talk te bekijken.
Inmiddels volg ik zijn Fd columns op Linkedin en heb ik zijn nieuwe boek gekocht.
Daarover gaat deze post.

Als er ooit iemand mijn werk analyseert, dan hoop ik dat het opvalt dat ik nooit recensies schrijf over films waar ik niks aan vond.
Of nou dat is niet helemaal waar, want ik vond geen biet aan “Mother” maar heb er één, twee blog posts aan besteed op mijn alleroudste blog waar volgens mij niemand meer komt.
Ik voelde me een beetje een slacker dat dit blog ondanks mijn keus fulltime schrijver te zijn, nog geen nieuwe posts heeft, en dat ik überhaupt niet weet wat ik ermee moet.
Want al mijn Nederlandse posts plaats ik hier.
En mijn Engelstalige dagboek op Lauren Harteveld punt com.
Dus waarom zou ik mijn oude blog aanhouden? Behalve dan dat er nu nog posts opstaan die nog niet in boekvorm zijn verschenen, dus het is een soort magazijn.
Anyway!
Menno de Bree heeft een website waar alleen maar heel groot (wel heel mooi!) Menno de Bree opstaat; dus toen voelde ik me al direct minder schuldig.
Blijkbaar als je heel leuk bent, en er provocerende meningen op na houdt, dan word je ook zonder website gevraagd.
Mits!
Mits je een gewone baan hebt, en voor je werk ook nog wel eens een congresje mag bezoeken, zodat iedereen je tegenkomt en denkt:
“Wat een leuke vent die Menno! En dat voor een filosoof. Kunnen we hem niet vragen voor *vul in willekeurig event of programma* *vraagteken*”
Menno de Bree werkt bij het universitair medisch centrum in Groningen, en daar profiteert iedereen van, want de columns over de werkvloer in zijn boek Het Eeuwig Tekort zijn een feest van herkenning.
Tenminste dat neem ik aan, want ik ben er vijftien jaar niet geweest.
Ik was yogajuf.

Maar ik hou er rekening mee dat ik terug moet naar de werkvloer om mijn nieuwe bestaan als schrijver van whatever-the-fuck-I-want te financieren.
En wat is er dan leuker dan om te lezen dat je je werk ook met frisse tegenzin mag doen?
Dat je collega’s “nutvrienden” zijn, en dat je dus met hen geen activiteiten moet ondernemen die voor je “genotsvrienden” zijn.
Zoals borrelen of dagjes uit.
Niet (te) doen met collega’s.

En van de lijst kwaliteiten waar Menno de Bree sollicitanten op beoordeelt word ik ook vrolijk.
De kandidaat moet het hele leven als speelkwartier zien, en hard vanuit de onderbuik lachen om Gumbah. Een goed gevoel voor absurditeit is essentieel en “gezond verstand” absoluut uit den boze.
Want dan kunnen ze iedereen wel aan gaan nemen bij het Universitair Medisch Centrum.
Ook heb ik eindelijk iemand ontmoet met een nog groter wantrouwen naar trainers, mindfulness, en productiviteitscursussen, en een regelrechte afkeer van werkgevers in het algemeen. Een “doffe haat” die hij tot in de puntjes heeft leren koesteren in zijn twee jaar als neomarxist.
Voor wie nog steeds de illusie heeft dat Menno de Bree ook maar enigszins te kneden is als werknemer, geeft hij ergens een korte omschrijving van zijn weerzinpunten: 
“Ik heb een enorme hekel aan pseudopositiviteit, eufemismen, als objectieve waarheden gepresenteerde persoonlijke voorkeuren, verborgen hiërarchieën, pseudowetenschappelijke bla bla, en kunstmatige opgedrongen gespreksvormen.”
Dat er binnen een chique instelling als het UMC behoefte is aan mensen die schrijven waar ze zin in hebben, inclusief het fileren van de dynamiek op de werkvloer, dat is voor mij het beste nieuws van 2018.
Daar moet ik heel hard om lachen.
Vanuit de onderbuik.

~Lauren/ LS Harteveld

Menno de Bree, Het Eeuwig Tekort, is net uit.
Over liefde, werk, geluk en ander ongemak.

Ik schrijf over boeken, films en waar ik maar zin in heb.
De subscribe staat op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

— mijn boeken zijn voor Nederland tijdelijk zonder verzendkosten én met 25% korting verkrijgbaar bij mijn uitgever. Gebruik code ONESHIP.
Nadat je je eerste boek in het karretje hebt gelegd, kun je met de vlag rechtsboven je winkel Nederland selecteren —-

LS Harteveld Facebook
LS Harteveld Twitter
en ik zit op Linkedin!

Klik hier voor mijn Engelstalige blog, over mijn pad naar het worden van een
7- Figure Rock Star Writer

pop-up shop: bestel nu je LS Harteveld boeken

Hoi!

Zoals je misschien weet heb ik een winkeltje met mijn dagboeken en erotica, bij mijn uitgever.
Nu is het voordeel dat men daar uit de hééééle wereld kan bestellen!
Of je nou in Ouagadougou woont of in Midden-Aarde, het komt altijd aan.

Maar er kleven ook nadelen aan, waar niet iedereen tegenop is gewassen. 
Zo is de levertijd al snel drie weken,
Variëren de verzendkosten sterk. Van niks als er actie is, tot in de tientjes als je t snel wilt hebben.
En de site speelt nogal hard-to-get en weigert eigenlijk fatsoenlijk te functioneren totdat je een inlognaam hebt gemaakt of iets in je karretje hebt gegooid.

Tot die tijd tot moet je bijvoorbeeld voor straf ronddwalen in een Engelstalige shop waar alles in dollars staat.
Velen van jullie slaan dan ook allang op de vlucht voordat er ook maar een LS Harteveld is aangeschaft.
Dat kan natuurlijk veel makkelijker.
Bijvoorbeeld met zo’n leuk Nederlands webwinkeltje!
Maar helaas, daar zit ook een hele riedel aan voorwaarden aan. Alleen ligt het probleem dan bij mij.
Dan moet ik bijvoorbeeld algemene voorwaarden gaan opstellen.
From scratch!
En vijfhonderd standaard emails aanpassen van
“Uw bestelling is verzonden.” naar “Hé, lullo! Het is rond hoor!”

Nou ja, zoiets zou ik natuurlijk niet doen, maar je begrijpt;
Tenzij het je hartstochtelijke ambitie is om internetmiddenstander te worden, schiet het voor geen meter op.
Verkopen via internet lijkt veel makkelijker dan het is.
Maarrrrrrr.
Stel.
Je wilt heel graag mijn Nederlandstalige boeken.
Dan kun je nu wel tijdelijk direct bij mij bestellen.
Ik heb mijn vier Nederlandse boeken + mijn verzamelboek Het Boek Benjamin, allemaal op voorraad.
In mijn verzamelboek zitten óók mijn vijf Engelstalige boeken,
Dutch American Diary, LS Diary, Bedtime Stories, Mirage, en Big (diaries and erotica)
“Waarom koopt er dan iemand losse boeken?!”
Hoor ik je denken!
Nou, omdat Het Boek Benjamin een veel groter formaat is. Meer zoals die grote softcover studieboeken.
Dus het boek Benjamin *zet Beatrix-stem op*
“Heeft een volledig andere bladspiegel.”
En je gooit Het Boek Benjamin niet even in je handtas.
Hoewel het nog lang niet zo dik is als de dichtbundel van wijlen mijn oom.
Dat boek was naar ik meen 5 kilo.
“Als ik zou willen, kon ik er onze kat mee pletten,” schreef Thomas Möhlmann daarover in Awater; poëzietijdschrift.
Dus als je kekke boekjes wil die makkelijk weglezen en waaruit je mij te pas, en bij voorkeur te onpas, citeert, dan moet je de losse exemplaren nemen.
En als je last hebt van ongedierte dan kun je of een kat nemen of goed mikken met het Boek Benjamin.
En voor de volledigheid ook nog dat kleintje De Witte Tijgerin, dan heb je echt mijn volledige werk, en heb je ook nooit meer last van mannen want die kun je dan voor je eigen gewin inzetten.
Dus!
Without further ado!
Hier zijn de Nederlandstalige boeken die ik nu voor je op voorraad heb.

Voor uitgebreide beschrijvingen – scroll naar beneden

Mango, een novelle  €15
Seksuele safari, van de jaren 80 tot de zero’s.

22 Erotische Verhalen €15
Literaire pornografie in de geest van Anais Nin en Isabel Allende.
* + €3 verpak en verzendkosten

De Candystop (dagboek 2013) €10
Waar de Nederlandse literatuur tot stilstand komt door een Marokkaanse lekkernij.

Witte Tijgerin €5
Gids voor solitaire vrouwen die een geweldig seksleven willen en plenty energie.

Het Boek Benjamin €45
Verzameld werk inclusief 5 Engelstalige dagboeken

bestellen

Mail je bestelling naar: 
Lauren info@lsharteveld.nl of stuur me een bericht via Facebook
Mocht je me onder mijn echte naam kennen dan mag je daar ook je gegevens naartoe sturen.
And now that we’re at it!
Mijn rekening is ook onder mijn eigen naam, want ik heb nog geen zakelijke rekening geopend.
Mijn rekening is
NL71 RABO 0375 8681 51
ten name van S.L.Beenackers
Dus stuur me een email info@lsharteveld.nl
1 je bestelling
2 het bedrag dat je hebt overgemaakt + (jouw) naam rekeninghouder
3 en je adres.
En dan stuur ik de boeken zodra het geld is bijgeschreven.
Ik reken op dit moment geen verzendkosten want dat is GEDOE!

Als je een bon wilt, moet je via de uitgeverij bestellen, en niet via mij.
Boeken die niet bij mij op voorraad zijn, zijn ook alleen bij de uitgeverij te bestellen.

Hieronder het oeuvre en de prijzen.
alle boeken zijn handzaam A5, behalve Het Boek Benjamin, dat is groot studieboek formaat (soft cover) dat je open moet leggen.

Het Boek Benjamin €45
Verzameld werk boek 1 Mango t/m 8 Big
HET BOEK BENJAMIN IS BIJ MIJ OP VOORRAAD

losse boeken

1. Mango, een novelle  €15
Seksuele safari, van de jaren 80 tot de zero’s.
Een stoer, technisch meisje groeit op met alleen een moeder, in de roerige jaren 80. Roken is nog van alle leeftijden, drinken idem, en seks ook zolang je bestand bent tegen voorlichtingsfolders over aids waarbij het woord AIDS in bloedspatten is geschreven.

Dat blijkt helaas teveel van ‘t goede.
Vermengd met een verleden in Afrika, en een overleden vader, ontwikkelt deze arrogante tiener een angststoornis waar geen psycholoog haar bij kan helpen. Maar ze blijft aangetrokken tot mooie jongens en homoseksuele mannen.
MANGO IS BIJ MIJ OP VOORRAAD

2. Dutch American Diary (2008-2009) €15
Yoga teacher Lauren is in love with two men; One cunning wizard and one half her age.
 The affair was secret so Lauren called him; He Who Must Not Be Named. After the dark wizard in the Harry Potter series. She tried to get over this American but after a year she only has her mistakes to show for. Including dating an Israeli spy and a Buddhist photographer.

Now her wizard obsession is back full throttle and the next disaster has already emerged;  an attractive yoga student. Young enough to be her son.
Faced with nothing but diabolic choices, Lauren confides in her best friend; the warm and friendly Lara. Despite having the same nationality as He Who Must Not Be Named, and working at the same office coven, Lara seems to lack his foul nature.
Or does she?
Once you’ve read Dutch American Diary? You’ll never ever in your life make the mistake of messing with a yoga teacher. 
~Dutch American Diary part 1

3. 22 Erotische Verhalen €15
Literaire pornografie in de geest van Anais Nin en Isabel Allende.
Ze komen en gaan; de kleurrijke personages in deze dromerige erotische wereld, waar ze je één verhaal lang deelgenoot maken van hun diepste verlangen en hun ergste pijn. Die vaker wel dan niet op magische wijze met elkaar verbonden blijken.

Grenzen worden genegeerd, lusten gebotvierd, wonden geheeld.
Sinds Anais Nin heeft geen schrijver zo onbevreesd het grijze gebied durven te betreden tussen het verbodene, het gruwelijke en het goddelijke. De lezer krijgt naast onversneden liefde en zinderende ontknopingen, ook een spiegel voorgehouden die je laat zien wat er zich afspeelt in de donkerste delen van je ziel.
22 EROTISCHE VERHALEN IS BIJ MIJ OP VOORRAAD

 4. LS Diary (2012-2013) €10
About three dark men and Lauren getting naked on stage. Not necessarily together.
 Being dark, smart, and handsome, a Dutch writer bears the characteristics Lauren only knows  too well. He looks exactly like her male muse and unwanted protagonist in the majority of her writing.

A published writer and sought-after talk show guest, the Dutch writer has succeeded where blogger Lauren is failing year after year. After year. She feels the weight of her unpublished manuscripts, and her failed attempts to become a writer. To make matters worse she already has one ill-natured stalker. As if the liabilities of being famous have preceded its benefits.
Lauren gets her shit together prioritizing her work, ignoring men, sex and stalkers. But will it work?  Star struck Lauren meets the celebrity in real life, and soon enough her supposedly highly efficient sex-free life includes a naked guest appearance on stage, a blow-job in a parking garage and a seven month relationship.
~LS Diary can be read as standalone or as Dutch American Diary part 2

5. De Candystop (2013) €10
Waar de Nederlandse literatuur tot stilstand komt door een Marokkaanse lekkernij.
Getergd door een rits onduidelijke medische klachten, besluit Lauren geen suiker meer te eten, geen Chardonnay meer te nemen, en geen latte macchiato’s meer te drinken.

Na een paar weken is ze zo apathisch dat ze zelfs vergeet te masturberen.
Tot een jonge Marokkaanse god op tv verschijnt die tegen Lauren zegt;
“LauRRRen! WakkeRRR woRRRden! Ik ben ook schRRRijveRRR en ik heb ook een leuk leven!”
Dat is zo. Sam doet de vier s’en. Hij schrijft, hij sport, hij sekst en hij slaapt.
Ineens weet Lauren nog steeds niet waar het naartoe moet met haar leven, maar ze is wel klaarwakker. Zeker als ze erachter komt, dat Sam binnen een week een optreden geeft bij haar om de hoek.
Sam doet haar denken aan een verboden relatie met haar leerling, iets waar ze gemengde gevoelens over heeft. Sam wil die best met haar onderzoeken, maar hij vraag een prijs…
DE CANDYSTOP IS BIJ MIJ OP VOORRAAD

6. Bedtime Stories (2014) €15
Facing her demons and her muse, Lauren’s sexual history gets its worthy finale.
Lauren is corresponding with Elliot, but somewhere between The Netherlands and Vegas, things have stranded. To get their project back on track Lauren resorts to strong measures: making the whole damn thing public.

Sharing eight months of her life, Lauren’s third diary reintroduces all popular characters, such as writer Rafael and his legendary mythical counterpart Benjamin. Young writer Sam and his ghost twin Valentino.
Closing the Dutch American Diary trilogy, the 1991 story lines are finally tied together. With an extremely satisfying ending. Although not in a way anyone saw coming.
 ~LS Diary can be read as standalone or as Dutch American Diary part 3

7. Mirage (2014) €5
Giving you a little dessert, with all gorgeous writers from previous books.
Lauren, the former hedonistic cougar, is home bound, mothering her little ones, sick with worry and about to get dumped by her lover. Together with autumn setting in, Lauren needs her annual Cute Writer Fix more than ever. And this year there’s five of them.
Including a lunch date with the most famous author of the Netherlands; her youth love Henry.
~Mirage can be read as standalone or as the epilogue to the Dutch American Diary trilogy.

8. Big, diaries & erotica (2015-2016)  €20
The crown to Lauren’s life; a secret affair with her Biggie.
Ten years and ten lovers have taught Lauren two things.

One: single life is a disaster.
And two: men suck at anal sex.
So when Mr.Big comes along and succeeds where all the others have failed, Lauren is euphoric. She immediately picks up her pen to write about it, and her first story is indeed called “The Biggie”, about his flawless performance.  
For two years Lauren documents her secret affair with the married business man. She writes about their explosive encounters, her unwavering love, and her powerful insights. Gradually, Lauren changes. From an scarred single, to a woman totally owning her worth and her true nature. Ten years after ending her relationship in order to explore love and sex in all their forms, Lauren Harteveld becomes the ultimate mistress.

los verkrijgbaar, niet in Het Boek Benjamin:

Witte Tijgerin €5
Gids voor solitaire vrouwen die een geweldig seksleven willen en plenty energie.
Een Witte Tijgerin is een alleenstaande, onafhankelijke vrouw. Haar contact met mannen is erop gericht dat ze er energie van krijgt. Stel je voor! Nooit meer gehannes met beginnende relaties die het toch nét niet zijn. Nooit meer die morning-after backlash. Geïnspireerd op het klassieke Taoïstische werk De Witte Tijgerin van Hsi Lai, onthult deze gids;
– hoe je de touwtjes in handen houdt
– hoe je je liefdesleven gebruikt voor je plezier
– hoe je met seks je jeugdigheid herstelt.
Hij zal niet kunnen wachten om weer met je af te spreken!
WITTE TIJGERIN IS BIJ MIJ OP VOORRAAD

Connect

LS Harteveld Facebook

LS Harteveld Twitter

en ik zit op Linkedin!

Engelstalig dagboek

De subscribe of volg button voor dit blog, zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

De drie mooiste schrijvers van Nederland.

video: en kijk eens wie daar haar boek laat signeren op 1 minuut 19! 

{ oorspronkelijk gepubliceerd in 2014, privé nieuwsbrief }

In principe lees ik geen boeken. Dat is natuurlijk niet zo mooi.
Eén tree lager op de ladder der ongeletterdheid en je staat in een oranje mini-jurk, met een Bavaria in je gemanicuurde hand op je Weber barbecue (of nou ja, die van je man dan) hamburgers te bakken.
Maar toen kwam ik erachter dat Harry Mulish ook geen boeken las. Zelfs geen Harry Potter en Twilight. Sindsdien ben ik een schaamteloze non-reader. Zeggen dat je geen boeken leest is grappig, getuigt van zelfrelativering, en ach, als niemand kijkt kun je altijd nog stiekem een boek lezen. Dat is inmiddels een paar keer voorgekomen.

Als heteroseksuele veertiger met een voorliefde voor jonge mannen lees ik (heel verrassend) uitsluitend in Amsterdam wonende in meer of mindere mate getergde woordkunstenaars. Zeg maar het type waar Abdelkader Benali laatst nog een hele rant tegen heeft staan houden. Over dat het allemaal hoogopgeleide, neurotische drop-outs zijn met een veels te klein leefwereldje bla bla bla.
Maar goed, genoeg geluld over mannen boven de 30. We gaan beginnen.

Fretz 2025
door Johan Fretz
door mij ontdekt: oktober 2012

Het begon na een half dozijn tv optredens voor mij pas bij een uitzending van DWDD, laat oktober.
Toen door een garderobe technische reden (een groen sportvest), fabuleuze belichting (de bleekbruine huid glansde als zijde) en een gapend groot verlangen naar een oude liefde, de vlammen om mijn hart sloegen.
Ik kocht het boek en verwarmde mij een grillige herfst lang aan alle clipjes die ik van Johan Fretz kon vinden, en het verhaal van een slanke, elegante bijna veertiger, die terugkijkt op wat ooit zijn grote liefde was, en wat ooit een grote buik.
Dat laatste staat er nu heel grappig maar dat is om te verbloemen dat ik de laatste twee hoofdstukken bijna aan één stuk gehuild heb omdat het mij zo raakte.
Johan Fretz schreef vanuit zijn 20’s het verhaal dat mijn gemiste geliefde geschreven zou kunnen hebben, gedacht zou kunnen hebben, there and now, in de herfst van 2012.
Mijn gemiste geliefde zat ergens in Dubai of Singapore, met een soepel vallend maatpak, in een onbetaalbaar hotel, mijmerend met een trouwring om zijn slanke vinger.
En ik zat thuis te huilen. 

Onlangs vertelde Johan Fretz dat zijn nieuwe boek een heel ander onderwerp heeft.
“Het gaat over een veertiger die zijn grote liefde is verloren. Dus het gaat niet over politiek, of dat ik minister president van Nederland wil worden.”

En ik vroeg mij af wie in hemelsnaam dacht dat Fretz 2025 daar wel over ging.

De Belofte van Pisa
door Mano Bouzamour
door mij ontdekt: november 2013

Het begon met een postzegel-sized zwart-wit foto’tje op de site van Pauw en Witteman, waardoor ik dacht:
“Noooouuuuuu…… dat zou zomaar eens een mooie jongen kunnen zijn.”
Rond de klok van elf zat ik met verse munt thee, dadeldroomballetjes en twee katten verend van opwinding voor de buis.
Een gespierd jeugdig postuur met spannende kuif verscheen in beeld.
“Ik heb hier twee jaar naar uitgekeken,” zei het.
Ik ook.
Ik heb hier ook twee jaar naar uitgekeken.
Ik wist niet dat je bestond, mijn prachtige, sexy, intrigerende Mano Bouzamour, maar ik kijk alsnog met terugwerkende kracht twee jaar naar je uit.       

Wat volgde was een surrealistisch gesprek. En wel om twee redenen.                
Ten eerste zat de tafel vol inmiddels opgewonden vrouwen die waren uitgenodigd om het over de lustpil voor vrouwen te hebben. Eén van de vrouwen had het nog over het Johnny Depp effect, om aan te geven dat gebrek aan lust een relatief begrip is.
Dat noch Pauw noch Witteman benoemden dat het Johnny Depp effect op dat moment volop aan de gang was, geeft aan dat er op de regel verhalen van gasten niet te koppelen, geen uitzonderingen worden gemaakt.
Stoïcijns trokken zij de dames stroef door de voors- en tegens van het libido verhogende middel heen, in plaats van de natuur zijn gang te laten gaan.
Of het natuurverschijnsel toch op zijn minst te benoemen.     

Ten tweede werden er aan de dadeldroomoog- knipperende Mano Bouzamour vragen gesteld zoals hoe het is om als Marokkaanse jongen op te groeien op een elitaire school in Amsterdam Zuid.
Over cultuurverschillen.
Dat soort dingen.
Mano tuitte dan meestal zijn hartvormige mond terwijl hij geduldig luisterde naar Jeroen Pauw, die een zorg en liefde in zijn stem legde, die je ineens deed begrijpen waarom daar 243 keer iemand was ingetrapt. 

Niemand vroeg hoe het was om als homoseksuele jongen op te groeien in een Marokkaanse gemeenschap.
De olifant stond midden op de tafel, tussen de opgewonden vrouwen, voor Jeroen Pauw die op flirtfactor 10 stond.
En naast Mano Bouzamour die zijn prachtige wenkbrauwen fronste toen de olifant op tafel poepte, vlakbij het glas van de altijd rustige en beheerste Paul Witteman. 

Niemand had het over die olifant. 
Waardoor ik, opgewonden maar ook een beetje uitgeput na een uur zulke opwindende televisie, begon te denken dat ik het allemaal gedroomd had. Was Mano Bouzamour dan niet homo?
Ging De Belofte van Pisa helemaal niet over dat het zo lastig is om homoseksueel te zijn in de Marokkaanse gemeenschap?
Het leven liet mij geen keus dan het boek te kopen. Voor ik het in zijn geheel las, scande ik de seksscenes. Het waren allemaal meisjes.

Omdat dit een recensie is, zal ik iets zeggen over de schrijfstijl van Mano.
Die. Jongen. Kan. Schrijven.
Dit is geen half werk. Dit is géén verteller die – zoals ik – zichzelf als uitgangspunt neemt, er dan een olifant of ander fictief figuur bij verzint, het geheel met een bloggerig sausje overgiet en het ego document vol taalfouten bij Prometheus op tafel flikkert.
Hier is aan gewerkt.

Het show don’t tell principe is tot in de laatste allitererende alinea uitgewerkt. De vergelijkingen vliegen om je vagina, so to speak. 
Een paar jaar voor zijn debuut heeft Mano een verhalen wedstrijd gewonnen, het Rozentuin Festival. Vimeo heeft nog een video, die ik hier niet klikbaar maak, want als je hem wil zien dan mag je er moeite voor doen vind ik.
Die twintig minuten theater van een 19 jarige Mano zonder kuif, maar met djellaba, een trommel, en een bewierookte voordracht waar je de woestijn op je huid voelt en de pijn in je hart, maken duidelijk waarom Mano de meest veelbelovende schrijver van zijn generatie is. 

En om te kijken of ik die olifant wel of niet goed had gezien, heb ik Mano opgezocht. Twee weken nadat zijn boek uit was.
En het enige wat ik kan zeggen is: als lustpil voor vrouwen werkt ‘ie uitstekend.

Cirkels zijn alleen mooi als ze rond zijn 
door Yuki Kempees
door mij ontdekt: april 2014

Ik stond op een barbecue. Het ging over voetbal, zoals alles buiten mij bij hem om voetbal leek te gaan. Iemand vroeg of ik een braadworst wilde, iets waar ik als vegetariër-met-uitzonderingen normaal gretig op toehap, maar ik had geen honger.
Ik wilde weg.
Ouders die continu op elkaar reageerden, kinderen die in eenzelfde sociale kluwe de hierarchie uitvochten met goed- of kwaad bedoeld stoei gedrag. Ik had buikpijn. Zelfs de seks waarbij ik vaker klaarkwam dan goed voor mij was, waar ik meer deed dan waarvan ik acte wil hebben, en waarbij ik meer van hem hield dan ik toe kon geven, zelfs die woog niet op tegen de sociale martelgang die ik nu moest ondergaan.
Het enige voordeel was dat ik nooit bang hoefde te zijn dat mijn voetballiefhebbende bedpartner in het incest wereldje van de Amsterdamse schrijvers zat.

“Dat? Oh dat is Yuki,” beantwoordde iemand een vraag waarvan ik vergeten was dat ik hem had gesteld.
“Hij neukt iedereen en schrijft een boek.”

Drie honden en een bal raasden voor de rennende jongen over het veld. Een shirt was met de armen om zijn middel geknoopt. Hij had een wasbordje. Ik besloot hem te haten.

Achteraf was dat natuurlijk dom en onvolwassen. Ik had natuurlijk mijn partner spontaan moeten dumpen en over moeten te stappen op voetballer 2.0 die wel boeken las. Maar dat bracht andere problemen met zich mee, want Yuki was mijn type niet. Ik viel op donkere net iets te stevige mannen (haat aan de personal trainer door wie Johan Fretz er nu al weer 10 kilo af heeft), veel te gespierde mannen (lof voor de personal trainer waardoor Mano er 20 kilo spieren bij heeft), en mannen met grote bruine kinderlijke ogen.
Yuki had kleine ogen, als een roofdier, net als ik.
Hij was blank, net als ik.
Yuki blogde. Net als ik.
En Yuki deed het met iedereen.
Iets waar men mij altijd van verdacht en wat pertinent niet waar was. Als ik het met Yuki deed kon ik net zo goed direct het hele elftal nemen, want mijn reputatie zou dan toch al onherstelbaar beschadigd zijn. De beslissing hem te haten was dus uiteindelijk een weloverwogen keuze. 

En Yuki kende mij niet. Hij zou er niets van voelen.
Fast forward. 2014. 
Ik sta in een Bruna. Ik moet wachten. Lang. Veels te lang. En ondertussen staart het boek van Yuki mij aan vanaf het schap.
Cirkels zijn alleen mooi als ze rond zijn.
Wat een debiele titel. Zal ik de achterflap lezen? Even lekker gruwelen bij de hipsterfoto en dat gezeik uit de Linda, Cosmo of welk ander damesblad ze maar hebben genomen om uit te citeren waarom dat veels te blanke, slungelige luie roofdier Yuki Kempees zogenaamd gelezen moet worden?
Dat kon geen kwaad toch?

En ik draaide het boek om.
En ik las.
En ik zag een man die niet probeert te verbergen wie hij is. Een man die zegt: “Nee, het is niet mooi, maar dit is wie ik ben, en dat is misschien niet iets om trots op te zijn, maar het levert wel een goed verhaal op.”
Ik las het boek van de man die blogt over alles wat hij fout had gedaan, er slordig een literair sausje overheen gooit, en het verhaal vol spelfouten op het bureau van Oscar van Gelderen gooit en er zijn schouders over ophaalt. 

Kom maar op.
Haat me. Veracht me. Bewonder me. Heb me lief.
En ik zal het allemaal met liefde omarmen.

In Yuki zag ik mijzelf.

~Lauren

PS Koop hier het boek van Mano, van Johan en hier van Yuki Kempees. Ja, alle drie ja. Wees blij dat t geen heel voetbalelftal is. 

De drie mooiste schrijvers van Nederland
komt in mijn nieuwe boek
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Gered door Ronald

deze column {januari 2015} komt in mijn eerste boek onder mijn eigen naam Blote Kont – verhalen over mannen, macht en dagjes uit
Soms vergelijk ik t lezen van boeken met anale seks:
In principe doe ik er niet aan.
Niet omdat ‘t door een talentvol iemand met ervaring, én als je er helemaal voor in de stemming bent en er ruim de tijd voor neemt, niet fantastisch kan zijn.
Maar omdat dit meestal niet het geval is.
Ik ken je niet, ik wil je niet, en mocht ik je wel willen dan verwacht ik dat je net doet alsof het je niets interesseert wat ik beslis en moet je zéker niet proberen mijn aandacht te vangen met:
“Als je me de kans zou geven, zou ik je echt iets bijzonders kunnen laten ervaren.”

Want je iets te zelfverzekerde houding vertelt me dan, dat je er nogal aan gehecht bent, of ik me laat meevoeren door jou.
En daar hou ik niet van.
Je moet je gedragen alsof het je werkelijk helemaal niets uitmaakt of ik je ook maar een blik waardig keur.
En dan wil ik het waarschijnlijk nog niet.
.
Dus je snapt: met anale seks moet je bij mij ook niet aankomen.
.
Nu wil het geluk dat ik in de jaren 90 door mijn huisgenoot-nog-steeds-vriendin Famke gered ben voor de literatuur.
Hoewel geluk?
Als mensen mijn licht erotisch getinte oeuvre liever ongepubliceerd zouden zien, dan is dat ook een te respecteren mening. Maar Famke, die kwam dus met Giph van Ronald Giphart en dat heb ik gelezen en toen was ik verliefd op Ronald Giphart.
Een nanoseconde dacht ik nog dat ik nu ook andere schrijvers aankon, zoals Joost Zwagerman die ook heel leuk was. Aldus Famke. Dit was voor ze haar hart verloor aan Hafid Bouazza.
Maar dat bleek niet het geval.
Zowel van Joost als Hafid heb ik wel boeken gelezen, maar het extatische gevoel van blinde adoratie kwam totaal niet op gang.
‘t Werk van Jan Wolkers had ik op de middelbare school al uitgewoond. En hoewel de goede man nog even profiteerde van mijn door Ronald aangezwengelde lust voor boeken (ik heb nog prachtige foto’s van Wolkers’ handen gemaakt) was t toch al vrij snel duidelijk dat t om Ronald ging.
Trouw kocht ik ieder nieuw boek, waar Ronald gevatte opdrachten in schreef als:
“Voor de allerleukste Suzanne van de hele wereld.”
En de slimste.
En de geilste.
Hoewel ik dat laatste waarschijnlijk heb verzonnen. Ik heb nog foto’s van Ronald gemaakt in 1996 maar die zijn erg vaag. Ik worstelde indertijd met een lens waarvan de sluiter bleek te haperen. Maar het kan ook zijn dat de zaak gewoon besloeg als wij onze zoveelste meet cute hadden.
.
Toen verloor ik mijn vader, en er was nog iets met twee torens in New York, en vervolgens kwam Ronald Giphart uit met een dagboek over 2001 dat Het Leukste jaar uit de Geschiedenis van de Mensheid heette.
Wat ik De Meest Onvergeeflijke Titel uit de Geschiedenis van de Mensheid vond. Maar de titel Het Leukste Jaar uit de Geschiedenis van de Mensheid, was ten tijde van de aanslag al definitief.
“Eén van mijn mindere vondsten,” schreef hij zelf ook op 13 september 2001 in dat dagboek, maar dat heb ik dus nooit gelezen. Ik wilde dat boek uit het jaar dat mijn vader was overleden voor geen goud in mijn bezit hebben.
Het was uit tussen Ronald en mij.
.
Tien jaar later vond ik ons break-up book voor een paar euro in een stuiptrekkende De Slegte. Voor die prijs was ik de beroerdste niet. Ik las t en raakte ervan overtuigd dat Ronald Giphart een begaafd dagboek schrijver was. Dit dagboek was nog boeiender dan zijn romans.
En achteraf gezien was die titel een schot in de roos. Juist in t jaar dat voor bijna iedereen een dieptepunt was, getuigt het van een Charlie Hebdo achtig lef dit Het Leukste Jaar te noemen. Je suis Ronald!
Eind 2014. Voor ’t eerst in meer dan 15 jaar ontmoetten we elkaar. Het idool, dat zich nooit De Beste Schrijver van Nederland zal noemen maar het natuurlijk wel lang en breed was. En de fan. Die inmiddels een zeer bescheiden schrijver en nog bescheidener muze was geworden. Hij baseerde ooit een yogalerares met een dubbelleven op mij.
.
Ik kreeg een lieve opdracht in Het Leukste Boek van de Beste Schrijver van Nederland, en beloofde plechtig in januari uit te kijken naar zijn nieuwe roman Harem. In onze emails maakte ik meerdere ongepaste grapjes over de titel maar stiekem zag ik er tegenop een Echt Boek te Lezen. Een roman? Dat was gewoon mijn ding niet. Zo dacht ik, maar ik zei niets.
.
Op een vrijdagmiddag kocht ik t boek Harem, van Ronald Giphart. En na een weekend binge lezen vond ik t spijtig dat ik m al uit had.
.
Over heel veel dingen in t leven heb ik nog steeds mijn bedenkingen. Maar neem nou maar van mij aan: met Ronald Giphart kun je ’t gerust proberen.
.
~Lauren
.
Dit najaar verschijnt mijn eerste boek onder mijn eigen naam
Blote Kont
Verhalen over mannen, macht en dagjes uit
Volg dit blog om op de hoogte gehouden te worden.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.
.
.
Je kunt in mijn boekwinkeltje voordelig shoppen
via mijn uitgever Lulu

Johan Fretz is The Last Jedi

“Dark rises and light to meet it.” 
Supreme Leader Snoke

De legendarische Luke Skywalker is eindelijk getraceerd, op het eiland Ohch-to waar hij jaren geleden terecht kwam. Hij verdween omdat hij na zijn empathische overwinning op het kwaad zwaar had geblunderd en daardoor zeker wist dat hij, en de Jedi, de wereld meer kwaad dan goed deden.
“It is time for the Jedi to end.”
Hij ging op zoek naar zijn wortels, de eerste Jedi tempel; een religie die duizend generaties terug op Ohch-to haar oorsprong bleek te hebben. Het tempel complex bestaat uit drie delen; een mozaïek op de vloer, een gat onder de grond en een walk-in holle boom met de oude boeken van de eerste Jedi.

Aspirant Jedi Rey biedt Luke het lichtzwaard aan.

Aspirant Jedi Rey is degene die hem heeft gevonden en ze legt Luke Skywalker haarfijn uit dat alleen hij, de laatste Jedi Master, de wereld nog kan redden. De oorlog is de laatste fase ingegaan. Het zal niet lang meer duren voor The First Order alles in handen heeft.
Maar Luke wil er niks van weten.
Hij gooit het lichtzwaard dat Rey hem aanbiedt in de openingsscène achteloos over zijn schouder, en vertelt haar dat hij niet naar de andere kant van het Universum is gereisd om ooit nog terug te komen. Bovendien confronteert hij haar genadeloos met de onmogelijkheid van de opdracht.
Luke Skywalker tegen Rey;
“You think I’m gonna walk out with a laser sword and take down the whole First Order?”

Mozaïek uit de eerste Jedi tempel; de Prime Jedi. Hij (of zij) is niet alleen maar óf goed óf kwaad, zoals de Jedi en de Sith. Maar de belichaming van licht en duister in één.

Het is tijd voor de Jedi om uit te sterven.
“I came to this island to die,” zegt hij dan ook.

Ik zou kunnen zeggen “spoilers ahead voor The Last Jedi” maar als je nu nog niet geweest bent dan acht ik de kans klein dat je überhaupt nog gaat. Sterker nog, waarschijnlijk heb je net als ik juist spoilers nodig. Want het was na uren spoiler reviews op YouTube dat ik op stel en sprong, met de hoogste spoed, alleen, op een vrijdagavond dat ik doodmoe was, naar deze film ging.
Maar vooruit; spoilers ahead.
Dus.
Hoe denk je dat na het lezen van die eerste alinea’s, en given the laws of film making die Rian Johnson erg goed beheerst, de film afloopt? Kan dat überhaupt anders zijn dan dat Luke Skywalker in zijn eentje met zijn light saber (dat hij het kinderachtige laser sword gebruikte was ook een leuke touch) de hele First Order verslaat?
Nee.
Natuurlijk niet.
Een film heeft hoop en helden nodig. Mannen die er in de kracht van hun leven van overtuigd raken dat de wereld beter af is als ze in their little corner of the world blijven zitten, dienen alleen als inspiratie. Dat ongeacht hoe erg je aan jezelf twijfelt, en ondanks alles wat je fout hebt gedaan, het nooit te laat is om het goede te doen.

Kylo Ren zet zijn helm af en pronkt met zijn prinsenhaar. (The Force Awakens, deel 7)

Star Wars heeft een Christelijke achtergrond. Het Hope en Redemption thema ligt er metersdik bovenop. Dit is de voornaamste reden dat ik denk dat er nog steeds een kans is dat “hot mess” slechterik Kylo Ren zijn onvermijdelijke verlossing wellicht toch met de dood moet bekopen. Ondanks het feit dat de Star Wars franchise inmiddels van Disney is en ook J.J.Abrams het sprookjesachtige van de nieuwe trilogie benadrukt.
Dus laten we hopen dat het Christendom het moet afleggen tegen Disney, en dat we het mierzoete einde krijgen;
het meisje van eenvoudige komaf Rey en de voormalige dark prince Kylo Ren – als personificatie van het goede en het kwade dat in iedereen zit – heersen samen in harmonie over het universum.
*pakt roze zakdoekje en veegt een traantje weg*

Ik heb me sinds die eerste viewing van The Last Jedi dan ook voornamelijk bezig gehouden met de Rey en Kylo Ren romance, kortweg “reylo” genoemd. Maar ik heb van de andere verhaallijnen ook wel iets meegekregen.
Dat gebeurt vanzelf na vijf keer kijken.
Dus toen ik ineens naar de boekpresentatie van “Onder de paramariboom” van Johan Fretz kon, zat ik daar met een hele andere blik.
Maar dit kwam niet alleen door The Last Jedi.
ik zit een hele andere levensfase.
Een week geleden heb ik namelijk afscheid genomen van mijn katje Max .
Ik ben geen alleenstaande kattenmoeder meer en kan de stad uit zonder dat ik een babysit hoef te regelen die Maxje tussendoor zijn acht uur gegaarde kip geeft.
De boekpresentatie van Johan Fretz was mijn eerste uitje in maanden, en ik zag het als iets dat ik op therapeutische basis deed. Ik wil niet zeggen dat ik mensenschuw ben, maar ik ben mensenschuw.
En helemaal in literair Amsterdam en al die mensen van Twitter die ik heus wel herkende but… just couldn’t bring myself to say hello.
Ik was er nog niet aan toe.
Want mijn eigen schrijverschap, of eigenlijk mijn hele identiteit, was de afgelopen jaren in een heel veilig hoekje geparkeerd. Ik zorgde voor Max dus ik ging toch nergens heen. Mijn boeken, mijn diertje en ik; we zaten op ons eigen eiland Ohch-to. En sinds zeven dagen hoorde ik daar niet meer.
Maar waar ik naartoe wilde wist ik niet.
En nu was ik om te beginnen maar eens naar “iets met Johan Fretz” gegaan want dat was wat ik deed voor ik me had opgesloten.

Al vijf jaar kijk ik naar Johan op een manier waarop niemand dit doet. Hijzelf al helemaal niet. En dit is ook iets waar hij niks van moet weten, dus meestal hou ik mijn mond erover.
The thing is; I know Johan.
En niet zoals alle anderen hem kennen. Niet als vriend, schrijver, columnist, theatermaker, opiniemaker. En dat laatste mogen we nooit meer zeggen. Ik ken hem als de fictieve politicus, uit zijn fictieve boek Fretz 2025 waarin hij in 2025 premier van Nederland wordt. Hij. Een theatermaker die in de toekomst zogenaamd bij De Wereld Draait Door zit als bijna veertiger, en wordt uitgedaagd de politiek in te gaan als hij het allemaal toch zo goed weet. Om eindelijk te doen waar hij al jaren tegenaan schurkt.
En hij doet het, en hij wordt premier van Nederland. Einde.
Behalve dan dat er iets onverwachts gebeurde.
Mensen vertrouwden Johan. Ze luisterden graag naar Johan. Oren en harten die jarenlang waren gegeseld door veel te harde politieke debatten smolten, en t volk pakte zijn roze zakdoekje, pinkte een traantje weg en dacht;
“Ja. Hij is het. Hij is onze verlosser.”
En Johan kwam in programma’s als er politiek was, hij schreef spitse columns, kwam in een identiteitscrisis, kreeg een hekel aan zichzelf, twijfelde, walgde van zijn eigen politieke aspiraties en hij riep:
“Stop! Zo ben ik niet! Ik ben een theatermaker en ik wil lieve verbindende columns schrijven. Ik ben geen politicus, het was fictie.”
En omdat we allemaal heel veel van Johan hielden en graag iets terug wilden doen, lieten we hem gaan.

Johan ging op zoek naar zijn roots, naar het land van zijn moeder. Daar ontdekte hij hoe hij begonnen is, en hij vond er de oude manuscripten van zijn opa.
The ancient Jedi texts.
Zijn moeder nam hem mee naar de grote boom, achterin de tuin van haar voormalige ouderlijk huis. Ze liet Johan een gat graven, diep in de grond, en daarin legde ze zijn navelstreng. Nu was hij geworteld in Suriname.

In een klein en vredig koninkrijk, hier niet zover vandaan, roert het kwaad zich. Een machtige prins is opgestaan;  Een rijzige gestalte met adellijke trekken. De Dark Prince twijfelt niet aan zijn recht op absolute macht en niet aan zijn morele gelijk. Sommigen zien in hem de antichrist, maar hele volksstammen zullen op hem stemmen.
Hij zal het land in volledige duisternis onderdompelen.
Rey vraagt Luke Skywalker te hulp te schieten. Opnieuw weigert hij.
“Dan ga ik wel naar hem,” zegt ze.
Ze denkt dat ze de Dark Prince kan redden, maar Luke wil dit absoluut niet hebben.
En dan biedt ze Luke nog één keer het lichtzwaard aan, dat nog van zijn opa is geweest.
Het is nacht, stromende regen, ze perst haar lippen samen, vurig hopend dat hij het nu wel aanneemt. Maar hij blijft stil.
Ze schudt haar hoofd.
“Then he is our last hope.”

Het nieuwe boek van Johan Fretz – “Onder de paramariboom” – ligt vanaf vandaag bij alle boekhandels en dit is de speellijst van zijn voorstelling De Zachtmoedige Radicaal.

wil je meer?
lees het vervolg op mijn yogablog
De 3 levenslessen van The Last Jedi

Volg LSHarteveld op Twitter en LS Harteveld op Facebook
of abonneer je op dit blog over boeken en films

DTxQ9wCX4AEYMWK
“You think I’m gonna walk out with a laser sword and take down the whole First Order?”