De dag dat ik zeker wist dat ik misschien autistisch was

Courtney Love heeft autisme/Asperger en praat daar ook regelmatig over

Er wordt veel geschreven over autisme op een niet-polariserende, en ook troostende manier.
Check bijvoorbeeld het mooie blog DSM meisjes.

Trigger disclaimer: dit is dus niet zo’n stuk.

Ik heb op het punt gestaan dit stuk te schrijven onder mijn echte naam, het account waar ik ook privéles yoga geef.
After all, als er iets is dat er voor heeft gezorgd dat ik geen groepslessen yoga meer geef, en dat ik al bijna tegen mijn two year anniversary van mental turmoil aanzit, dan is het wel dat ik autistisch ben.
De diagnose Asperger wordt (voor wie het nog niet weet) niet meer gegeven.
Maar de mensen die hem hebben gekregen mogen “hem houden”.
Alsof het om de oude kortingskaart van de NS gaat waar je ook in de spits met korting mee kunt reizen.
Je mag hem wel verlengen, maar je kunt geen nieuwe meer kopen.
Een aantal slimme Nederlanders dat geweigerd heeft zich uit te laten roken door aantrekkelijke overstapaanbiedingen, heeft er nog altijd plezier van.

Als ik dus ooit een officiële Autisme Spectrum (AS) diagnose krijg, wat zeer de vraag is maar daar kom ik nog op terug, dan zal dat nooit Asperger zijn.
De tijd dat er een soort “super autist” was ligt achter ons, en ik vind dat prima.
Autisme en Asperger betekenden voor mijn gevoel dat je zelf last ervaart te functioneren in de normale, neuro-typische maatschappij.
Maar bij wat ze vroeger Asperger noemden, ziet de buitenwereld dat minder, of zelfs niet.
Terwijl met een “echte” autist soms geen land te bezeilen valt.

In die zin moet je dus ook echt geen Asperger willen hebben, want het is een “wel de lasten niet de lusten” label. Jij hebt wel last, maar de wereld ziet je als normaal.
Nou, daar heb ik na 47 jaar natuurlijk geen behoefte aan, dus ik vind het niet erg dat ik geen officiele Asperger meer kan zijn. Maar waarschijnlijk krijg ik dus helemaal geen diagnose.
De reden is dat ik wel de loop inga, om uit te laten vogelen wat er aan de hand is. Maar ik word er gewoon de hele tijd aan de andere kant weer uitgegooid.
Niet letterlijk natuurlijk.
Want dan zouden ze zorg weigeren, en dat mag niet.
Maar dan word ik teruggestuurd naar wat vroeger eerstelijns hulp heette. Dat is psychotherapie met zwakke of geen diagnoses en alleen gericht op behandeling. Ik heb die sites bekeken en persoonlijk eindig ik nog liever met mijn voeten in een emmer cement op de bodem van de Waal dan dat ik daar mijn tijd ga verdoen.
Met je Rationeel Emotieve Therapie.
Al mijn “behandelaars” (in dit stadium is de benaming “hindernissen”, “poortwachters” of het wat mildere “chronisch overbelaste zorgverleners” meer op zijn plek)  zijn op de hoogte dat ik suïcidale gedachtes heb. Ik heb er natuurlijk niet heel veel verstand van, maar volgens mij moet je dan met zwaarder geschut komen.
Mijn eerste huisarts probeerde mijn suïcidaliteit zelfs te normaliseren. Ik herhaalde zijn woorden om te checken of ik hem goed begrepen had. Dit bleek het geval.
Waarop ik zei:
“Tja weet je. Ik vind het zelf ook heel normaal dat ik niet meer wil leven als ik mijn purpose work niet kan doen, en in plaats daarvan 40+ uur per week voor een baas moet werken.
Mij hoef je niet te overtuigen.
Maar ik zie om me heen dat het toch een vrij atypische reactie is.”
Hij antwoordde dat anderen ook vaak klaagden over hun werk omdat het zo zwaar viel, dus dat het verschil echt niet zo groot was.
Ik had er nog een hele dobber aan, maar uiteindelijk vond ik de goede woorden, en als beloning had ik mijn eerste entreebewijs voor de loop
Wat later ongeldig bleek te zijn trouwens.
Altijd oppassen voor valse tickets!

Inmiddels zit ik – in principe – bij een uitstekende psychiater waar ik zeer veel vertrouwen in heb en die me niet heeft terugverwezen naar de eerstelijns.
Dat kan ook niet, want ik heb een verwijzingsbrief waarin staat dat ik getest moet worden op drie zware jongens namelijk autisme, persoonlijkheidsstoornissen en hoogbegaafdheid.
Autisme is van deze drie natuurlijk verreweg de meest knuffelbare.
Maar met een persoonlijkheidsstoornis ben ik weer lekker weerbaar.
Bij hoogbegaafdheid zit je vooral jezelf in de weg, naar de buitenwereld heb je nog steeds geen vlot lopend verhaal.
Dus ik hoop niet dat ik hoogbegaafdheid heb, want ik wil liever een label waardoor de buitenwereld me eng vindt en op zijn tenen wegloopt.
Zodat ik lekker mijn eigen gang kan gaan omdat de rapen natuurlijk gaar zijn als ik ontplof.
Of dat nou narcissistic rage is, of een autistic meltdown?
Ach.
Tomaytoes, tomahtoes hoor. I ll take it.
En zo heel slim ben ik nou ook weer niet, dus dat hoogbegaafdheid in de zin van een hoog klassiek intellect, dat heb ik vast niet.

In Groningen kende ik een kleuter die vanuit het stoeltje in zijn winkelwagentje de weegschaal van de supermarkt kon deprogrammeren. Dit was in de jaren 90, de beveiliging van die apparaten zal wel zijn opgeschroefd, maar ik heb me nooit met programmeren of coderen beziggehouden. 
Ik ben wel hoogbegaafd, in de zin van dat ik heel veel verschillende talenten heb, en die allemaal kan combineren. Zelfs moet combineren anders word ik gek. Dit wordt door Paula Prober The Rainforest Mind (ook boek) genoemd.
Maar echt hoge intelligentie?
Mwah.
Ik ga er echt vanuit dat dat wel meevalt.
Maar op dit moment ligt er dus een volledige en juiste verwijzing bij een zeer capabele psychiater, die mij ook geaccepteerd heeft als patiënt maar waar ik al bijna twee weken niets van heb gehoord sinds we in de fase zitten dat we een afspraak gaan maken.
We staan voor 2020 voor de intake, en dat wist ik, maar nu ligt het dus stil.
Na een week heb ik nog een email gestuurd, om te controleren of de afspraak wellicht pas tegen die tijd wordt ingepland en bevestiging te krijgen dat ik wel nog steeds in de loop zat.
Maar ook daar heb ik niks op gehoord.
Het kan dus zijn dat ik er weer uit lig, en dat ik begin 2020 niet ineens een magisch telefoontje krijg dat ik alsnog mag komen.
De coulance waarmee mijn hulpvraag wordt geïnterpreteerd geeft aan dat ik naar alle waarschijnlijkheid een hoogbegaafde Asperger ben, want zelfs psychiaters vinden blijkbaar dat ik t zelf op kan lossen.
En misschien is dat ook zo.
Want voor ik ga uitleggen waarom gisteren de dag was dat ik wist dat ik autist formerly known as Asperger was, ga ik eerst uitleggen waarom het misschien wel niet voor niets is dat Aspergers en Hoogintelligente mensen geen hulp krijgen en niemand er rekening mee wil houden:
Omdat ze normaal zijn.
Maar ho!

Niet normaal in de zin van neuro-typisch, of gemiddeld.
Maar normaal in de zin van heel erg logisch, voorspelbaar, consistent, transparant. Normaal in de zin van dat ze de waarden hebben die we allemaal zeggen te waarderen.

Aspergers gedragen zich zoals we allemaal zeggen dat we ons willen gedragen maar niet doen.
Ze volgen hun hart, verdragen geen onrechtvaardigheid, ze liegen niet.
En in elk geval de vrouwen – maar het zou me helemaal niets verbazen als ze het allemaal doen! – zijn extreem gevoelig en empathisch.
Vrouwelijke Aspergers, Aspergirls zoals Rudy Simone ze noemt (ook een boek), maken echt contact, en voelen de wereld om hen heen feilloos aan. 
Aspergers zijn dus hele morele en reine mensen – iets wat we allemaal zeggen te zijn of te willen.
But there’s a catch!
Ze functioneren alleen op dat niveau.
En DAT is waar het misgaat.
Want zeggen dat je eerlijkheid en transparantie waardeert, is a whole different ball game dan oog in oog staan met iemand die dwars door je heen kijkt, en die gewoon weigert te reageren op je subliminal messaging.
Niet omdat we die niet begrijpen.
Maar omdat we geen subliminal response kunnen terugsturen. 
Het is één op één vergelijkbaar met het belangrijke verschil tussen mannen en vrouwen waarin vrouwen als ze het over een probleem hebben, aandacht, empathie en verbinding willen.
Terwijl mannen de oplossing aandragen voor het probleem.
Proberen gratis een diepere behoefte mee te sturen met een ogenschijnlijk onschuldige vraag of neutraal probleem, is iets dat niet werkt bij mannen en ook niet bij autisten.
En ik ga helemaal afwijken van de aanname dat die mannen of autisten die behoefte niet zien.
DIE ZIEN ZE WEL.
De reden dat ze er niet aan voldoen is tweezijdig.
1. Mannen en autisten kunnen niet de subliminal message sturen die precies voldoet aan jouw behoefte.
Misschien kan je vriendin of je moeder met een kopje thee precies de diepere aandacht en liefde geven waar je zo op zit te springen.
Mannen?
Autisten?
Ik?
No can’t do.
Er is een onvermogen de gepaste reactie, verpakt in een reciprocal, gratis en voor niks, subliminal message terug te sturen. 
2. Mannen en autisten en definitely moi, weigeren het gewoonweg
Je zag het al een beetje aan het gebruik van het woord “gratis” maar ik ben er ook gewoon op tegen.
Als je iets van me nodig hebt, dan wil ik dat je daarvoor uit komt. Ik wil helder hebben wie er aan het investeren is, aan het geven is, en wie er staat te ontvangen.
Als ik ergens een tyfushekel aan heb (pardon my French, ik word hiervoor behandeld. Of nou ja, waarschijnlijk dus niet) dan is het als iemand net doet alsof hij iets komt brengen – met andere woorden een behoefte van mij komt vervullen – terwijl hij eigenlijk iets komt halen.
De behoefte ligt dus bij hem of haar.
Autisten, Aspergers, mannen, en zéker moi:
We zijn een soms pijnlijke herinnering, dat als jij niet voor je eigen verlangen of behoefte gaat staan en ons daarom aanspreekt met oppervlakkige dingen, maar je reageert WEL als door een wesp gestoken als we Nee zeggen omdat we je voor jouw gevoel op je diepere behoefte afwijzen?
Dat dat niet ONS probleem is.
Ik snap heel goed, dat we de Aspergers, de Autisten, en moi – die in staat zijn met zo n vergrootglas naar sociale verhoudingen te kijken, en precies weten wat eraan rammelt, het liefste onbehandeld laten rondlopen.
Je moet ze niet wijzer maken dan ze zijn natuurlijk.
Ik denk dus dat er altijd een zekere – maar geen absolute! – strijd zal zijn tussen de neuro-typische mens en Aspergers en Autisten.
De neuro-typische mens heeft er gewoon helemaal geen belang bij om transparant te zijn.
Dat gezegd hebbende zijn er steeds meer mensen die wel echt een behoefte hebben zichzelf te laten zien. Om van mens tot mens écht contact te maken.
En voor hen zal contact met iemand met Autisme, en zeker een Aspergirl een zegen zijn.
Ik heb een nieuwe vriendin die Asperger heeft. We hebben elkaar een tijd geleden zakelijk leren kennen, en elkaar veel ruimte en beslismomenten gegeven om te kiezen of we ook buiten de zakelijke context contact wilden.
En nu hebben we dus één date gehad, en dat was heel fijn.
Aan haar heb ik mijn vragen voorgelegd, waarom ik twijfelde aan mijn werkdiagnose autistisme.
Zij legde me uit dat autisme wel degelijk kon, omdat ik vrouw ben.
En dat na het lezen van het boek Aspergirls van Rudy Simone, me meer duidelijk zou worden.

Uiteraard kan zij als Asperger vrouw geen diagnose stellen van mij.
Noch kan ik het zelf.
Feit is dat alleen de psychiater waar ik dus wel of niet een afspraak mee heb, dat zou kunnen.
Maar er was één ding wat mijn nieuwe vriendin vertelde, aan het einde van onze date, waardoor de schellen van mijn ogen vielen, en ik wist:
Ik ben het.
Want op onze zakelijke afspraak zag ze direct bij binnenkomst dat ik anders was.
Ze vertelde: “Ik dacht meteen, “Oh! Dit gaan we even anders doen!””
Ik mocht veel langer blijven dan al haar andere afspraken, en ik ging weg zonder dat ze haar formele vragenlijst had afgewerkt of de contracten had geregeld.
Aangezien ik me niet kon herinneren dat ik iets raars of ongebruikelijks had gedaan, vroeg ik of ze kon omschrijven hoe haar andere afspraken zich gedroegen, versus ik.

En dat deed ze.
Ik had geen small talk, en maakte echt contact.
Met haar.

~Lauren

Dit blog in het Nederlands is een uitzondering.
Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

#wetbig2 gaat ons allemaal aan

 

Ik zou eigenlijk willen aanheffen met
“Landgenoten!”
Omdat er iets belangrijks gaande is, en ik graag je aandacht wil.
Dus bij deze.

Lieve Landgenoten!
Op dit moment zijn er lieve, begripvolle verplegers, verpleegsters en artsen met man en macht bezig de Wet Big 2 tegen te houden.
Een nieuw onderwijssysteem dat opleiding leidend maakt in wie welk werk doet, terwijl dat nu (nog) op de werkvloer gebeurt.
Dat betekent dus dat in de praktijk blijkt waar iemand affiniteit en talent voor heeft en dat dan de ene MBOer of HBOer naar een werkplek op een Intensive Care gaat, en de ander in een verzorgingstehuis gaat werken.
De extra trainingen en bijscholingen zijn vanaf dat moment afhankelijk van de werkplek.

In het kort kun je dus zeggen dat iedereen die je nu naast je bed krijgt zich echt in de praktijk heeft bewezen op die functie – je MBO of HBO diploma is een startpunt en daarna ligt alles nog open.
Nou ga ik even totaal voorbij aan hoe of waarom ooit het idee is ontstaan dat dit systeem verandering behoeft, maar suffice to say dat wekenlang artikelen lezen erover me nog helemaal nergens van heeft kunnen overtuigen behalve van wat ongelofelijk rigide de mensen zijn die met #wetbig2 zijn gekomen.
Kijk, dat je decennialang met een wetsvoorstel bezig bent over beroepsdifferentiatie dat geen enkel zichtbaar doel meer dient in 2019, dat kan de beste overkomen.
Ik vergelijk het met dat spelletje dat je in een kring dingen in elkaars oor moet fluisteren en dat er dan na veertig jaar iets heel anders uitkomt dan wat ooit de bedoeling is geweest, dat viel eigenlijk wel te verwachten.
Zeker als je moet opkomen voor een beroepsgroep die zo ongelofelijk overbelast is dat iedereen die op de werkvloer stond in elk geval geen tijd had om naar de vergadertafel te komen, hoewel er ook toen al plenty signalen zijn geweest vanaf de werkvloer, dat dit slecht gedigged zou worden.
Anyway.
Ik dwaal af.
Waar het om gaat is dat waar de reactie had moeten zijn:
“Sorry!”en dan “Hoe kunnen we zorgen dat het vak van verpleegkunde aantrekkelijk wordt of blijft voor nieuwe instroom, we onze bestaande mensen belonen en waarderen, en ook de patient uiteindelijk een kwaliteitsverbetering krijgt?”
Nou het woord kwaliteitsverbetering doet (waarschijnlijk) pijn aan je oren, right? 
En terecht.
Het monster dat Value Based Health Care (VBHC) heet, blaast zijn hete adem al tegen de poort. Het weet dat als #wetbig2 er eenmaal door is, het een peuleschil is om de poort open te stoten en het zijn vernietigende werk kan doen.
Pardon?
Dat hoor ik natuurlijk helemaal niet te zeggen!
Ik ben een leek!
Wat weet ik nou van Value Based Health Care!
Nou niet zoveel maar wel twee dingen.
Numero uno.
Het heeft te maken met registratie, protocollen, verantwoording afleggen en het woord Tayloriaans wordt in de mond genomen. Ik heb bedrijfskunde gestudeerd en zelfs in de jaren 90 was Tayloriaans al geen goed woord.

Het stond voor een zielloze opdeling van werk.
En we weten allemaal de voorbeelden van de thuiszorg medewerkers die een bepaald aantal minuten kregen (en soms zelfs nog krijgen!) om iemands haar te wassen en aan te kleden.
Wat me brengt bij het tweede wat ik weet van VBHC:
Ik zou me afschuwelijk voelen als ik wist dat iemand een bepaald protocol moest afdraaien en op geen enkele manier beloond werd om contact te maken, anders dan om iets afgevinkt te krijgen.
Ik heb liever iemand die de foute beslissing maakt, maar dat in alle integriteit samen met mij, op dat moment, heeft gedaan.
Dan iemand die me er als een nummer doorheen rammelt en de juiste beslissing maakt.
De schade op mij als patient is in het tweede geval groter.
Als ik mag kiezen, en een periode als deze waarin de boel open ligt en er grote druk is zowel beroepsdifferentiatie en “value” based health care (welke waarde wordt dan gemeten hè? kun je je afvragen) te accepteren, heb ik het voor het zeggen.
En jij ook.
Wij hebben het allemaal nu voor het zeggen.
En de verpleegsters ook, en die zijn daar leidend in, maar op dit moment zijn zij praktisch de enige die proberen te redden wat er te redden valt.
We kunnen ze niet laten opdraaien voor iets waar we straks allemaal de dupe van worden, als dit net als de zorgverzekeringen in handen van commerciëlen komt.
Want reken er maar op dat er mensen rijk worden van VHBC, en van nieuwe beroepsprofielen en opleidingen. Die mensen gaan zeggen dat ik me er niet mee mag bemoeien omdat ik geen verstand van zaken heb, en de tegenstanders van #wetbig2 napraat.
Maar als ik iets heb geleerd van de afgelopen 11 jaar, sinds de crisis van 2008, dan is het:
Follow the money.
Terwijl alles in de zorg zou moeten beginnen bij:
Follow the patient.
En dat wil de verpleging heel graag doen, maar ze kunnen niet naar ons kijken als er van bovenaf al veertig jaar lang aan hun bevoegdheden en salariëring wordt gezaagd.
Als ik zorg nodig heb dan wil ik iemand die de tijd heeft, rust heeft, en aan wie ik in ieder geval kan vragen:
“Ik weet dat er allemaal regels zijn over welk traject nu ingezet moet worden. Maar als je nu op je intuitie vertrouwt? Als je het helemaal zelf mocht weten, en je zou mij echt de allerbeste kans willen geven om te genezen, wat zegt je gevoel dan?”
En als we dan ook nog in een wereld zouden leven waar voor het eerst in de geschiedenis ruimte is om dáár iets mee te doen?
Dat zou helemaal mooi zijn.

~Lauren

Wil je ook als patient je stem laten horen?

Je kunt helpen door op de social media die je gebruikt te zoeken op #wetbig2 of #wetbig2vantafel, en stukken die je interessant vindt te delen en de schrijvers ervan te gaan volgen.
Of je kunt bijvoorbeeld beginnen bij deze video
of
dit stuk van Syp Wynia

Dit blog over zorg en in het Nederlands is een uitzondering.
Ik werk Engelstalig op:

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

 
Je kunt volgen op

Brief aan Daphne Gakes

Hoi Daphne,

Ik heb je vanavond gezien op Theater Avenue, in Nijmegen, in tentje 2.
En aan het einde van de voorstelling vroeg je of wij met je van gedachten wilden wisselen over wat wij van jou konden leren en andersom;
En of we tegen al onze vrienden wilden zeggen dat je er morgen weer staat.
Van 19.00- 22.00 om het hele uur.
Of nou ja, dat laatste vroeg je niet, maar dat wil ik wel heel graag doen, want ik verwacht niet dat het erg lang gaat duren voor je in het theater staat en er geen stoel meer te krijgen is.
Laat staan een gezellig houten bankje waar we bijna bij je op schoot zitten, en regelmatig een dikke knipoog krijgen van je.
Vandaar ook dat mijn feedback de vorm van deze blogpost heeft gekregen:
Ik denk dat wij voornamelijk iets van jou kunnen leren.
En dat niemand het risico moet willen lopen dat er een uitgever, regisseur of personal coach teveel, zich met jouw leven heeft bemoeid en er per ongeluk wél rust, reinheid en regelmaat in je leven is gekomen.
In plaats van seks, chaos en kattenkwaad.
Ik heb er 13 jaar persoonlijke ontwikkeling opzitten, waarvan ik er minstens drie heb besteed aan het onderzoeken van de mogelijkheden net zo te worden als jij.
Dit bleek volstrekt onmogelijk.
Maar wat je wel van mij kunt leren, is waarom je vooral niets moet veranderen aan wie je bent.
De basis is:
Het gewone leven is uitgevonden voor mensen die niet kunnen wat jij kan.
Als iedereen wel zou varen bij onvoorspelbaarheid en avontuur; Als iedereen een lichaam had waar de gulzigheid naar het leven vanaf spatte;
Als iedere tiener zich achtergesteld voelde omdat ze niet meemochten op inbraken, omdat ze het tutje van de Havo waren?
Dan zou de wereld zoals we die kennen niet bestaan.
Geen monogamie, geen hypotheken, geen gescheiden afvalinzameling, geen bewust ouderschap. Dan zaten we iedere avond met z’n allen bij het kampvuur, en was het een volkomen verrassing wie die nacht bij wie sliep, en zorgden we als stam voor de alle kinderen.
Waarschijnlijk is dit geen nieuws voor je, maar het kan maar even gezegd worden. De Westerse normen en waarden zijn voor snowflakes, Daphne.
Jij kan veel meer.
Op dit moment ben ik vanuit mijn werk als yogadocent heel erg bezig met energie (gaaaap) maar vanuit dat perspectief kan ik je wel vertellen waar je talent ligt.
Jij kunt twee dingen die anderen niet kunnen:
Heel veel energie door je lichaam laten stromen, levensvreugde, genot, plezier, verlangen.
En je kunt dit opwekken of opnemen vanuit dingen die voor zeer veel anderen inclusief ik, te onzeker zijn (ik ben ook een snowflakeje).
Bijvoorbeeld uit seks of avontuur.
Je kunt het vergelijken met je spijsvertering:
De meeste mensen moeten eten met mate en zich van bepaalde voedingsmiddelen bijvoorbeeld gefrituurd voedsel, al helemaal onthouden.
Maar jij zou dan diegene zijn met de spijsvertering als een kanon, en je zet alles om in energie. Alles wat je niet nodig hebt, voert je lichaam probleemloos af.
Dus wat het ook gaat worden met je boek, je relaties, of je wens naar een kind waar je een kleine hint naar maakte van rammelende eierstokken:
Neem nooit advies aan van en voor snowflakes.
Jij bent een bonafide sneeuwstorm.

~Lauren

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

Je kunt volgen op

Het verhaal van het wilde yogadocentje

zo zag het wilde yogadocentje eruit in 2015

Er was eens een wild yogadocentje.
Ze was natuurlijk niet altijd een wild yogadocentje geweest.
Ze was ook ooit een wilde scholier, een wilde student en een wilde jonge werknemer, maar in Nijmegen kende men haar als het wilde yogadocentje.
Vooral in 2018 maakte het yogadocentje het erg bont.
Iedere dag wilde ze iets anders met haar leven. En hoe bozer mensen op haar werden dat ze nu weer haar plannen had gewijzigd, hoe erger het werd.
Eerst ging ze privélessen geven, omdat er met groepslessen geen droog brood meer te verdienen was.
Daarna stopte ze helemaal als ondernemer omdat ze niet meer de puf had haar nieuwe praktijk tot een succes te maken.
Toen ging ze fulltime schrijven, met het vage plan een gewone baan te nemen.
Maar het wilde yogadocentje werd als schrijver zo ongelukkig dat ze zelfs haar wildheid verloor. 
De opluchting dat ze nu in elk geval nog maar één tijdrovende hobby had (namelijk schrijven), en geen yoga meer gaf, hing als een strop om haar nek, samen met de Madonna kruizen afgezet met diamantjes. 
In 2019 ging ze weer yoga geven. Ze was keiblij toen ze erachter kwam dat als ze yoga gaf als hobby, en niet omdat het geld moest opleveren, dat ze het heel leuk vond.
Vooral omdat ze tegen iedereen had gezegd dat ze alleen nog maar kortlopende programma’s gaf, of éénmalige themalessen die ze in gedachten “shows” noemde.
Maar er knaagde iets.
Yogadocentje moest van zichzelf gaan werken, maar bij het idee van een nette baan met haar studie waarbij ze zichzelf van haar minst wilde kant moest laten zien, werd het yogadocentje heel erg verdrietig.
Ze begon zelfs overal ongelukkige werknemers te zien, die door hun bedrijven werden mishandeld en gegaslight
Hoe moest dat nou verder?
En toen kwam er een rockster naar Nijmegen, Jon Bongiovi.
Het wilde yogadocentje leefde helemaal op, want ze kende hem van toen ze nog een wild Havo 3 scholiertje was. 
Ze begon liedjes te zingen, en schreef de ene post na de andere. Ze maakte yogaprogramma’s, videofilmpjes: Het wilde yogadocentje was nog nooit zo productief geweest.
En toen ze op een dag wakker werd, keek ze in de spiegel en zag ze tot haar verbazing dat ze helemaal geen wild yogadocentje was.
En ook geen wilde werknemer, of student, of scholier.
In de spiegel keek een stoere blonde vrouw met grijze ogen haar brutaal aan. Een vrouw die het niet uitmaakte wat haar werk was, want ze zou het allemaal compleet rocken and out of de park knocken.
Zonder het te weten was ze uitgegroeid tot een echte rockster.
En ze leefde nog lang en gelukkig.

~Lauren

My Life in Bon Jovi songs op YouTube

Je kunt volgen op

Dag wishy washy toes in the water! Hallo All-In Ondernemer!!

Kittens Inc: Voor al uw carriereadvies. (foto ter illustratie, mijn katjes willen nog niet op de foto)

Het was maar een eerste oriëntatie.
En mijn post op LinkedIn gaf ook duidelijk aan dat ik alleen op zoek was naar een carrière waarbij ik mijn beide personal brands aan kon houden:
Onder mijn echte naam als yogadocent, YouTuber en tekenaar van een cartoon.
En dit schrijverspseudoniem, waar ik al dertien jaar onder werk.
Dat stond dus wel in die eerste verkenning.

Dat mijn Purpose Work, dus schrijven onder pseudoniem en mijn werk als yogadocent, gewoon moeten kunnen blijven bestaan.
Vooral dat eerste (mijn pseudoniem) sluit alle functies waarbij je een visitekaartje van een bedrijf bent al uit, tenzij het de Canal Pride is (de Waal Pride, hoe cool zou dat zijn), of een functie als nachtburgemeester van Nijmegen.
Dus ik had al zo n vermoeden dat mijn carrièreswitch na 16 jaar ondernemerschap wel eens lastig kon worden.
Stiekem – maar dit is heel stiekem! – vergeleek ik mezelf met Christian Grey, de miljardair uit 50 Shades of Grey.
Omdat hij een traumatische jeugd heeft gehad, is hij nu naar eigen zeggen: “50 Shades of fucked up”. Wat waarschijnlijk ook de verklaring is dat hij op zijn 28e als succesvolle vrijgezel toch nog niet aan de vrouw is.
Er zit een steekje los.
Maar Anastacia Steele ziet hierin een buitenkansje om een miljardair aan de haak te slaan, en na wat opstartproblemen weet ze hier haar eigen spin aan te geven, en gaat ze er met de buit vandoor.
Zij wordt Mrs.Grey.

Nou zo zag ik mezelf ook: Ik was me er zeer bewust van dat het voor bedrijven niet ideaal is als iemand zo erg al een eigen gezicht heeft naar buiten toe, en dagelijks zijn eigen messaging doet.
Ik was al 50 Shades of ZZP-er.
Dat kan nogal ontwrichtend werken, zelfs als ik me met geen woord uitlaat over mijn werk, wat ik totaal niet van plan was.
Maar je weet nooit wat mensen tussen de regels door lezen, en tel daarbij op “menen te lezen”, en je hebt de poppen aan het dansen.
Overigens heb ik er helemaal geen blog of personal brand voor nodig om de poppen aan het dansen te krijgen want dat heb ik al als ik één keer “door het beeld loop”.
Dus wat dat betreft verleen ik de wereld een dienst met dit uitgesproken pseudoniem, want daarmee geef ik gedupeerden in elk geval iets om hun grieven aan op te hangen.
Maar ik dwaal af!
Even dit verhaallijntje van Christian Grey afhechten, maar zoals hij miljardair is in harde dollars, zo ben ik dat emotioneel.
Ik ben zeer vermogend. Zo kan ik:
Echt contact maken.
Aandacht geven.
Mensen lezen.
Begrijpen.
Laten groeien.
Maar ik doorzie ook zeer complexe machtsstructuren, omdat ik weet wat iemand beschermt (welk belang) zonder dat ik dat kan weten.
Als je dat combineert met mijn talent al te ontwrichten door “door het beeld” te lopen, kan een bedrijf me inzetten als een ware Two-Puncher:
Een soort geheim agent, die slechts bij hoge uitzondering wordt ingezet.
Dan loop ik eerst loop ik door het beeld, waardoor de bestaande machtsverhoudingen aan diggelen vallen.
En dan maak ik met de juiste persoon contact en vraag ik hem naar een voorstel te kijken, wat ik graag aan hem wil laten zien.
Het werkt beter bij hems dan bij haars.
En het werkt ook alleen als ik zelf hart voor de zaak heb, want ik ben heel empathisch dus ik zal nooit iets verkopen als ik denk dat die persoon er zelf geen belang bij heeft.
Maar goed, dan heb je ook wat.
Verder kun je mij inzetten als HR medewerker zonder enkele formele macht, en dan ga ik praten met alle mensen die hun kont tegen de krib hebben gegooid. Want dat zijn echt mijn lievelingsmensen.
Of machtige mannen, waarvoor iedereen siddert van angst. Die vind ook leuk.
Ik heb ook een speciaal gebaar, dat ik mijn tien vingers ophoud en met ze beweeg een beetje alsof ik aan het typen ben.
En daar hoort een opgewonden gezichtje bij van: “Lekker ontrafelen! Leuk!”
Ook mijn tijdelijke programma VICE – strategie en relatieadvies, is hier opgebaseerd:
Vertel me je probleem.
En ik help je de macht terug te pakken.
Hoe ingewikkelder, hoe leuker. En je mag ook echt heel erg boos zijn op die andere persoon, dat maakt me niks uit. Waarschijnlijk geef ik je nog groot gelijk ook nog.
Maar daarna gaan we zoeken hoe je dit probleem op een fijne manier op kunt lossen. Want ik werk niet met geweld ofzo:
Harmonie is niet altijd haalbaar, maar je hoeft geen olie op het vuur te gooien.
Maar die tien enthousiaste vingertjes, en die blos op mijn wangen als ik eraan dacht dat voor een werkgever te mogen doen?
Die zorgden er dus ook voor dat ik echt enthousiast was om te gaan werken!
Het was niet alleen maar een soort “Oh! Verlos me van mezelf en mijn bestaan als ondernemer!”
Er was oprechte interesse.
En op die maandag dat ik die verkenning op mijn LinkedIn zette, was ik dus ook wel degelijk intrinsiek gemotiveerd.
Het leek me zelfs goed voor mijn werk als yogadocent én als coach, om zelf ook een gewone baan te hebben, omdat ik dan beter zou begrijpen wat er speelt bij mijn klanten.
Tot zover de theorie.
Want toen kwam de dinsdag, moest ik afscheid nemen van mijn logeerkat, en kwamen mijn twee nieuwe katjes en toen?
Was.
Alles.
Anders.
Ten eerste krijg ik geen slaap meer, want de eerste nacht heeft er eentje de hele nacht gehuild. Het was te zielig voor woorden, dus ik lag met een gebroken hart tot na vier uur wakker terwijl ik er woensdag uiterlijk om 7 uur eruit moest.
En inmiddels huilen ze niet meer, maar is het s nachts wel Cirque du Soleil hier, én heeft er één naar alle waarschijnlijkheid Giardia waardoor ik vanaf volgende week twee keer per dag antibiotica moet gaan geven.
Oh, en even mijn trauma’s mag gaan verwerken dat ik waarschijnlijk mijn beide katten die ik hiervoor had, in de laatste levensfase allebei aan Giardia heb verloren.
Dus toen ik vandaag achter de computer ging zitten, op een riante 5,5 uur slaap maar nadat ik alweer twee keer verontrustend ruikende poep had opgeruimd?
En ik ging de links bekijken die mensen me hadden gestuurd van werving en selectie hier in Nijmegen, en ik nam eens een kijkje op de Randstad site?
Toen werd het mij al heel snel duidelijk dat ik hier helemaal geen tijd voor had.
Het idee mezelf na zo n ervaring als yogadocent en schrijver, te moeten gaan verkopen om ergens intrinsiek gemotiveerd aan de slag te mogen gaan?
ALS het me al zou lukken, dan hoefde er maar “dit!” te gebeuren of de boel, de baan, de zorgplicht voor mijn poezenkinders en het fundament voor mijn geestelijke rust hingen weer aan een zijden draadje.
Een nieuwe baas, een overname door een ander bedrijf, een ontslagronde en ik kon weer van voren af aan beginnen.
Het prijskaartje voor de uitdaging ook als werknemer zeer succesvol te worden, werd wel heel hoog.
Dan maar geen ego, waar ik dat op kan bijschrijven.
Dan maar geen persoonlijke ontwikkeling van: “Nou en toen ben ik in 2019 werknemer geworden, en daar ben ik toen ook heel goed in geworden. Net als in mijn liefdesleven, dit was mijn tweede pad.”
Ook de intellectuele uitdaging van de complexe machtsstructuren van groepen, het enige dat ik nooit zou kunnen realiseren in mijn 1-op-1 werk, verloor zijn glans.
Het enige waar ik aan kon denken, waren die kleine katjes hier, die gewoon de komende 15 jaar een mama nodig hebben die én financieel voor hen kan zorgen én bij voorkeur veel thuis is, maar op zijn minst flexibel is als ze ziek zijn.
Bijvoorbeeld omdat er ééntje keivieze Giardia poep heeft die je niet zomaar moet laten liggen, of omdat ze s ochtends eerste de boel op stelten zetten voor je ze eindelijk hebt gevangen voor hun medicijnen, en ja – je moet bij Giardia altijd alle katten behandelen, niet alleen degene met klachten.
Ik zag mezelf dat al uitleggen als ik om half tien helemaal bezweet op mijn werk verscheen.
Wat maandag nog een goed idee had geleken – een vast inkomen, een intellectuele uitdaging, een ontwikkeling – dat werd met de komst van mijn twee nieuwe katjes een rampscenario.
Nou begrijp me niet verkeerd.
Ik zeg niet dat ik nooit een baan zal nemen, want ik wil wél die financiële zekerheid.
Maar het idee dat ik daar intrinsiek gemotiveerd voor moet zijn is kolder van de bovenste plank.
Ik ben gewoon ondernemer, yogadocent, schrijver, coach. En dáár heb ik jaren ervaring in, en dáár ga ik mijn leven op bouwen.
En voor de rest ben ik een gun for hire, als dat voor kortere of langere tijd nodig zou moeten zijn, maar ik stap helemaal van het idee af, dat ik dat voor mezelf doe.
Ik heb in het verleden weleens gezegd dat ik, als dat zou moeten, kernkoppen zou verkopen als dat betekent dat ik mijn katjes een goed leven kan geven.
Maar blijkbaar was ik ergens van het pad afgeraakt, en had ik geen duidelijk beeld meer van mijn motieven.
Ik heb nieuwe katten (te lang?) uitgesteld omdat ik mijn inkomen niet op de rit had én omdat ik na het overlijden van mijn laatste katje Max wist dat er binnen een jaar een giga verbouwing in mijn huis zou zijn, waarin ik er niet kon wonen.
Met twee katten op drift zijn dat leek me niks.
En hoewel ik al langere tijd wist dat de prijs van 16 maanden zonder katten veel te hoog was geweest, en zeker vele malen hoger dan drie weken een kat-vriendelijk vakantiehuisje huren, had ik niet door dat ik tot en met de laatste dag voordat ze kwamen VOLLEDIG DE WEG KWIJT WAS.
Hoe heb ik ooit kunnen denken, dat een werkgever beter in staat is voor me te zorgen, dan dat ik dat zelf kan?
Na 16 jaar ondernemerschap, 20 jaar, als je mijn vorige bedrijf er ook nog bijrekent?
Gekkenwerk, echt gekkenwerk.
Nogmaals, ik sluit niet uit dat ik in de toekomst bij tijd en wijle ernaast werk. Want de katten komen op 1 en ik doe wat ik moet doen.
Maar mijn doel, mijn leven, alignment:
Schrijven, yoga, ondernemen.
En die conclusie heb ik de afgelopen weken al meerdere keren getrokken, en ook dat die driehoek onbreekbaar is. Ik kan van schrijven, yoga, ondernemen er niet één uittrekken.
Maar ik lijk nu pas te betekenen wat dat betekent.
* kijkt op Lingobal *
“En werknemer staat ….. niet op de kaart!”

~Lauren

Ik kom snel met een geweldig yoga aanbod voor Zeg maar Lauren!
Ik kan het bijna niet voor me houden, maar ik doe het toch.
Subscribe op dit blog als je het eerste yogaprogramma van Zeg Maar Lauren Yoga wilt ontvangen.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

overig aanbod:

VICE
strategie en relatieadvies

Je kunt volgen op

Boeken 

Te koop via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen

Copy of YOU MUST WAKE UP AND FIND YOUR PURPOSE!
klik op de foto voor VICE

VICE strategie en relatieadvies Nijmegen

foto 2007 Rob Maartense

Gisteren heb ik een vergelijkbare post geschreven.
Drie uur van mijn leven ingestopt!
In de laatste fase sloeg ik de draft op, logde uit van WordPress, en weer in onder mijn eigen naam/ andere account waar ik een verborgen post had staan die over een vergelijkbaar onderwerp ging.
Kwam ik terug: Alles foetsie!
Er waren nog 56 woorden over, en volgens mij heb ik een kwartier doelloos heen en weer geklikt en naar het scherm zitten staren, tot ik dacht:
“Dit betekent iets. Waarschijnlijk is het niet de bedoeling dat ik dit post.”
Een uur later, op de fiets naar een afspraak in de stad, kreeg ik iets waarvan ik al minimaal een jaar hoopte dat het kwam.
Iets waarvan ik dacht: “Als DAT toch eens zou gebeuren! Dan heb ik mijn hele leven direct op de rit!”
Dat “iets” dat was zin in een baan. Dus niet langer als yogadocent/ondernemer. En zeker niet als schrijver, want als ik iets heb geleerd, dan is het dat de hele dag in mijn eigen hoofd zitten zonder interactie, zelfs mij als introvert horendol maakt.
Nee, een baan met mijn studie Technische Bedrijfskunde maar dan uitgewerkt naar menselijke interactie. Inmiddels ben ik er namelijk van overtuigd dat mijn kennis van menselijke interactie eerder is geworteld in natuurkunde dan in psychologie of soft skills.
Bij het idee complexe machtsstructuren te mogen analyseren, ging mijn bloed sneller stromen!!
Nog steeds!
Dus ineens vond ik het helemaal niet erg dat die blog post gisteren, met mijn nieuwe aanbod, door God was opgegeten en dat hij 56 woorden had laten liggen zodat ik wist dat ik niet gek was geworden.
Maar dat hij iets beters wist.
En van de gedachte aan een echte baan, word ik ook echt blij.
Er zijn natuurlijk wel beperkingen, want ik blijf privéyogadocent en wil alleen in Nijmegen werken. Maar dat leek me geen bezwaar met wat ik een werkgever te bieden heb.
Om te onderstrepen hoe blij ik was met deze nieuwe ontwikkelingen schreef ik groot in mijn dagboek-per-pagina dat ik ging werken en er ongelofelijk veel zin in had. En dat was vannacht om 1 uur.
Edoch!
Wat schetst mijn verbazing?
Vanmorgen om vijf uur ben ik klaarwakker, en stroom over van enthousiasme om dit oude idee, namelijk Vice coaching – gebaseerd op de film Vice van begin dit jaar – ook uit te werken.
En dat ik dat aanbied via deze site Zeg Maar Lauren, waar God gisteren nog mijn vierduizend woorden in de ether had laten verdwijnen.
Misschien gaf het me ook kracht, de wetenschap dat als Vice strategie- en relatieadvies niet de bedoeling is, God ook vandaag gewoon weer alles opeet.
Dus bij deze mijn aanbod aan jou:
Heb je een ingewikkeld probleem, op het gebied van relaties?
Maak dan een afspraak met me.
Het hoeft niet per se een probleem te zijn: Het kan ook een ambitie zijn!
Dat je bijvoorbeeld plezier wilt beleven aan menselijk contact in plaats van stress. Of iedereen voor je wilt kunnen winnen.
Ik werk op basis van empathie.
Ik leef helemaal met je mee, dus ik heb echt skin in the game. Ik sta helemaal aan jou kant als we het op gaan lossen.
Een echte Vice dus.
Maar dat betekent ook dat er een klik moet zijn, we moeten voor elkaar kiezen.
Om te bepalen of je je goed voelt bij me, kun je een duik nemen in mijn werk:
YouTube waar ik op dit moment een serie My Life in Bon Jovi songs aan het opnemen ben.
– de huidige site die je nu leest is Zeg Maar Lauren, waar ik een aantal jaren over film en boeken heb geblogd
mijn yogasite/ echte naam, waar je ook mijn diploma’s en yogalessen op YouTube kunt vinden
Mocht je nog dieper down the rabbit hole willen:
– mijn Engelstalige blog Lauren Harteveld.com
– oude site lsharteveld.nl waar zowel Nederlands als Engels staat
Als je denkt: “Die mevrouw die ligt me wel,” kun je mailen naar:
Lauren info@lsharteveld.nl
Mijn tarief is €119 per uur,  inclusief 21% btw.

VICE strategie- en relatieadvies is een tijdelijk aanbod t/m zondag 16 juni, 2019.
Als deelnemer kun je daarna bijboeken.

Hoe werkt het?

Inmiddels weet ik hoe het komt dat ik zo goed ben met menselijke relaties. Voor een deel is het omdat ik ze zie als een soort natuurkundige formules van verwachtingen en belangen die tussen mensen spelen.
Maar met dit talent werk ik helemaal niet als jij en ik samen zijn, want ik zie alleen jou.
Dus hoe werkt het dan?
Dat is eigenlijk heel simpel, gelukkig.
Je kunt het wellicht zelf al oplossen.
Het heeft ermee te maken dat alles wat een wens, behoefte of verwachting is, je manipuleerbaar maakt.
Bijvoorbeeld met de verwachting dat iemand rekening met je houdt, geef je de macht al uit handen.
Een probleem is dus alleen een probleem zolang je iets van die ander nodig hebt, hetzij een want, hetzij een need.
De oplossing is je zoveel mogelijk te ontdoen van deze needs en wants, en zeker van de emotionele lading die het voor je heeft of iemand er wel of niet aan tegemoet komt.
Zelf pel ik mijn relaties helemaal af, tot ik ze net zo zuiver heb als mijn relatie met katten:
Dat ik van ze kan genieten, zonder dat ik iets van ze verlang. Ze hoeven niet lief of leuk te zijn, om er te mogen zijn.
En op dezelfde manier zijn mensen waar ik een relatie mee heb mij ook niets verplicht. Ze mogen zichzelf zijn.
Ik eindig een verzoek altijd met:
“Mocht dit niet lukken, geef dit dan aan, dan zoek ik naar een andere oplossing.”
Of bij een uitnodiging zet ik:
“Ik zou het superleuk vinden als je komt, maar kijk hoe het bij jou uitkomt.”
De oplossing van ieder probleem is een ander vrij laten in zijn of haar reactie, en er voor jezelf geen emotie aan koppelen.
Uiteraard geldt dit ook voor werkrelaties: geef een ander gelegenheid te reageren vanuit zijn of haar eigen belang of inzichten, en schenk die ander altijd het vertrouwen dat zij weten wat voor hen goed is.
Sterker nog, geef aan dat je erop rekent dat de ander zijn eigen belangen behartigt, want dat jij niet kunt werken als jij voor de ander moet denken.
Uiteraard gaat bovenstaande uit van gelijkwaardige relaties:
Ongelijkwaardige relaties zijn moeilijker, zeker als iemand afhankelijk is van jou. Wat dan kan helpen is je behoefte om er voor die persoon te zijn, los te koppelen van je behoefte leuk en aardig gevonden te worden.
Ook weer net als katjes dus:
Ik zorg voor ze, omdat dat mijn taak is. En dat alleen al geeft me een gevoel van voldoening.
Ik hoop dat deze tips je al een beetje geholpen hebben, om met mededogen naar jezelf te kijken, en wellicht zelfs al naar “de ander”.
We doen allemaal ons best, en we zijn zoals we zijn.
Als je het leuk vindt af en toe iets van me te lezen kun je subscriben op dit blog.
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

Je kunt volgen op

Wat ik heb is zo simpel als 1+1. Tot de macht 474, maal pi en dan daar de wortel van.

bonus hint: Deze vrouw lijdt aan dezelfde aandoening als ik

Het begon zoals alles altijd begint bij mij:
Dat ik het zag in andere mensen.
En in het bijzonder in mensen van de andere sekse, waar ik heel erg verliefd op ben, was, en dus waarschijnlijk nog steeds ben.
Dat soort dingen gaan bij mij eigenlijk nooit over.
(dit is alvast een hint)
Eerst zag ik dat er meer was dan alleen het uiterlijk, waarom ik een man leuk vond.
Een soort liefdes-Ietsisme waar ik mijn vinger niet op kon leggen, maar ik me wel ineens met een schok (nou ja, na het luisteren van 300 Bon Jovi liedjes) realiseerde dat Jon Bongiovi een hele boeiende man was.
Heel bewust van zijn binnenwereld.
Ook met lange haarlak-manen en gescheurde jeans, had hij daar al prima woorden aan weten te geven.
En dat wij meisjes indertijd waarschijnlijk niet zozeer bevangen waren door zijn uiterlijk, als door de emotionele diepgang die daaronder zat.
In de jaren 80 had ik me nog gerust laten stellen door foto’s waarin de band met sponzen strippers stond te wassen, een shoot die ooit voor de promotie van hun Slippery When Wet album was gemaakt.
Maar nu ik terugluister denk ik:
“Hoe hebben we dit- in vredesnaam!- kunnen missen?”
Hoe heeft er ooit één tienermeisje, één muziekjournalist, één DJ, of wie-dan-ook die ooit eens een gitaar heeft vastgehouden, kunnen denken dat Bon Jovi vergelijkbaar was met Poison, Europe, Motley Crue.
Maar dan met een knappere zanger.
Dat hun muziek oppervlakkig was.
En een kwestie van geluk.
Hoe, hoe, hoe?
En hetzelfde gold voor alle mannen waar ik echt heart and soul verliefd op was geweest, en dat ook was gebleven.
Of waarvan de verliefdheid misschien een klein beetje was gezakt, maar waarvan ik wist dat ze hem zo weer zouden kunnen oproepen, als ze zouden willen:
Er was more than meets the eye.
Er was ALTIJD more than meets the eye.
In een Engelstalige blogpost probeerde ik er een draai aan te geven door te suggereren dat er misschien mensen waren die wel puur op uiterlijk konden vallen.
Men? voegde ik er niet eens met een knipoog aan toe.
Maar de blogpost maakte wel duidelijk dat ik erachter was gekomen, dat hoe mooi de man ook was (en dat waren ze, zijn ze), het uiteindelijk iets heel anders was waarom ik op ze viel.
En ik dit naar alle waarschijnlijkheid al had aangevoeld voor we een woord hadden gewisseld.
Want ik was nog nooit op iemand afgestapt die een enorme druif of hork bleek te zijn en ging er dan ook vanuit dat deze intuïtieve communicatie onderdeel was van een sub-species van mensen, die helemaal in contact waren met hun diepste gevoelens en emoties.
Als walvissen, onhoorbaar voor de buitenwereld, praatten onze onderbuikjes met elkaar, en zeiden ze dingen als:
“Hé wat leuk, jij bent net als ik.”
“Ja! Ik kom even naar je toe! Wacht!”
En dan stapte ik op een man af, en hoewel ik altijd zenuwen kon voelen, waren ze prettig. Het was meer opwinding, zoals een achtbaan.
Ik verwachtte niet dat de ander zou zeggen: “Nou, wat doe jij nou hier, gek wijf.”
Want woordeloos hadden we alles al gezegd.
Dus dat er een soort Nieuwetijdse, intuïtieve basis was, waarop onze grenzeloze, diepe gesprekken plaatsvonden, dat wist ik inmiddels.
En ook dat ik zo’n gesprek niet zou hebben met Brett Michaels (Ik heb deze naam niet geGoogled: dit is de tweede hint over waar deze blogpost over gaat!) van Poison, maar wel met Jon Bongiovi.
Wat ik alleen nog niet wist in dit stadium (en überhaupt-ik had ook nog niks op mezelf betrokken hè? Mijn inzicht stond nog in de kinderschoenen!) Maar wat ik dus nog niet wist, was dat er niet zo gek veel spiritueels aan was.
En dat het OOK niet mijn eerste hunch was, namelijk iets seksueel.
Mijn hele leven, of in elk geval vanaf de pubertijd, ben ik ervan uitgegaan dat mannen mij aantrekkelijk vinden omdat ik denk ik meer van seks houd.
En dat heb ik altijd vrij irritant gevonden, moet ik zeggen.
Omdat ze ook als ik totaal geen signaal teruggaf doorgingen met hints. Ook als, zoals een vriendin dat ooit formuleerde, ik inmiddels de stekels uit mijn rug had groeien om ze af te weren.
Nou ben ik gelukkig vrij agressief van karakter, dus als de non-verbale en neutrale afwijzingen niet het gewenste effect hadden, dan was ik vrij snel met schelden en dreigen. Waar ik dan ook nog wel een kick van kreeg omdat er maar zelden mensen zo dom zijn om me uit te dagen.
Maar goed, ik schaarde dit dus allemaal onder een soort hokje:
Ik ben een lekker ding.
En misschien ben ik ook wel een lekker ding, maar wat ik tot dan toe niet had ingezien, dat was dat mijn aantrekkingskracht met mannen die ik wel leuk vond, hier waarschijnlijk bijzonder weinig mee te maken had.
Dat zij zich net zomin uitsluitend tot mijn fysieke kenmerken aangetrokken hadden gevoeld, als ik tot die van hen.
Maar ik loop op de zaken vooruit.
Resumé:
Mijn hele leven ging ik ervan uit dat ik gewoon een lekker ding was, wat betekende dat je na 9 uur s avonds niet in een kroeg moest gaan zitten, maar wat als voordeel had dat als ik een man wél leuk vond, het dan (presumably door mijn Lekker Ding kaart) altijd zo in kannen en kruiken was.
Dus dat was één.
Het Lekker Ding scenario was alles wat ik te zeggen had over waarom mijn liefdesleven eigenlijk altijd kat in bakkie was.
Niet heel erg verfijnd allemaal.
En sinds een paar dagen had ik daar dus een spiriwiri appendix aangehangen, de Walvistheorie.
Dat ik met mijn beau’s op een diepere gevoelslaag had gecommuniceerd.
En dat ik moet constateren dat ik op het innerlijk van een man val, en niet op zijn uiterlijk.
Dit is voor mij net zo schokkend als voor jou.
Mijn lieve vriendin Marieke, met wie ik altijd speel dat we jongetjes zijn en dat we dan Zaza en Pluk zijn en over onszelf praten in de derde persoon,
die reageerde toen ik een keer zei dat ik bij het daten toch meer voor het innerlijk wilde gaan:
“Zaza vindt dit een beetje eng.”
(Deze kinderlijke omgangsvorm van Marieke en mij, is de derde aanwijzing over waar deze blogpost naartoe gaat!)
Even op de half-way marker van deze blogpost, heb je al een idee aan welke “aandoening” ik lijd?
In elk geval, ik vond mezelf een hele pief dat ik erachter was dat de mannen op wie ik verliefd was geweest helemaal niet zo eenvoudig in elkaar hadden gezeten.
Ik schaamde me ook een beetje.
Niet voor mezelf, want ik had weinig illusies over mijn eigen diepgang, maar ik schaamde me voor wat ik hen aan had gedaan.
Ik vond het erg in de buurt van objectivering komen, als dat een Nederlands woord is. Dat ik hen als object, als een Lekker Ding, had gezien.
En volledig voorbij was gegaan, aan hun menselijkheid en uniciteit.
Ik kreeg een beetje buikpijn als ik daaraan dacht, maar goed, beter laat dan nooit. When you know better, you do better.
Ik zou nooit meer de fout maken te denken dat ik op een man viel omdat hij aantrekkelijk was in de klassieke zin van het woord.
Ook niet, of dus vooral niet, als hij dat wel was.
En toen gebeurde het.
Binnen een paar dagen nadat ik het oppervlakkige beeld van mijn Liefdesleven met de Walvisappendix al drastisch had moeten bijstellen, kwam er op Twitter een post voorbij:
Ben jij Sapioseksueel?
Met daarin de verlossende woorden:

“Een sapioseksueel is iemand voor wie de primaire factor voor aantrekkingskracht de intelligentie van andere mensen is.”
Holy.
Fucking.
Christ!
Alles valt op zijn plek! Alles!
Vooral met de tweede omschrijving, waarbij handen en voeten wordt gegeven wat dit in de praktijk betekent:
“de zoektocht naar een verrassing in een goede dialoog en het zich concentreren op onderwerpen als filosofie, natuurkunde, kunst of literatuur. Die intellectuele stimulatie zal zich vertalen in seksuele opwinding en spanning, net als die wordt ervaren door de meerderheid van de mensen.”
Nou heb ik niet zoveel op met wetenschap, maar ik heb laatst nog geconstateerd dat ik historici aantrek als bijen op de honing.
Of misschien eerder dat ik dan de bij ben, en zij de honing.
Hetzelfde geldt voor psychologen. Ik ben dól, op psychologen.
Een psycholoog in het wild ontmoeten, dat is alsof je gratis snoep krijgt, dat ook nog eens goed is voor je tanden.
Vaak kunnen zij woorden geven, aan dingen die je niet begrijpt.
Er is trouwens één iemand anders die dat ook kan, en dat is mijn moeder.
Die zei jaren geleden al dat de reden dat ik vaak moeite heb met mannen én tegelijkertijd juist veel mannelijke vriendschappen heb (ik ben dol op ze!) (lekker kletsen!) veel meer is, dan dat ze aangeven in mij geïnteresseerd te zijn, zonder daarin een poging te doen afgestemd te zijn of het wederzijds is.
Zelfs als het wel wederzijds zou zijn, dan nog, kom met wat beters zeg!
Onafgestemd tegen mij zeggen dat je mij leuk vindt, dat werkt als een rode lap op een stier.
Dan denk ik:
“Ja en nu? Nu ga ik op mijn rug liggen met mijn pootjes in de lucht?!
WERKT DIT OOIT?! IS ER OOIT 1 VROUW ONDER DE INDRUK GEWEEST HIERVAN? DIT HAD ZO LEUK KUNNEN ZIJN! IK WILDE SAMEN NAAR DE KROEG EN VRIENDSCHAP EN NU MOET JIJ HET ZO NODIG WEER VERPESTEN MET JE SLAPPE COMPLIMENT DIT WORDT DUS NOOIT WAT!!!”
Nou op zo n moment, dan grinnikte mijn mama en zei ze:
“Dit gaat heel ergens anders over. Dit zit veel dieper.”
En dan hing ik aan haar lippen. Wel erg dus, dat mijn moeder tijden geleden al heeft uitgelegd hoe ik in elkaar zit, maar goed.
Dus ik vroeg:
“Hoezo dan, mama? Dat is toch echt onwijs stom als ze denken dat zo n slap complimentje werkt? Dat is toch irritant?”
Zij vertelde me dat ik op zoek was naar een goed gesprek, en een intellectuele match zocht.
“En zo n man valt gewoon direct door de mand.”
Oh.
Oké.
Ja, dat is misschien wel zo. Dacht ik dan.
En nu wéét ik dat het zo is.
Dat ik die mannen niet zozeer heb uitgekozen omdat ze in contact staan met hun gevoel, hoewel ze dat honderd procent zeker weten ook wel doen.
Maar om goede gesprekken met ze te voeren.
Daarom ben ik ook zo dol op mijn mannelijke vrienden.
We zijn geen minnaars maar toch hebben we op onze eigen manier een soort intellect seks door de goede gesprekken. En zoals ik al liet doorschemeren, zijn deze gesprekken bijna zonder uitzondering minder persoonlijk dan met vriendinnen.
De mannelijke vrienden vertellen me over de geschiedenis van Nijmegen, geopolitieke bewegingen, of bieden een verklaring voor iets waar ik zelf niet uit kom. Ze maken grapjes waarvan ik schuddebuikend onder de tafel eindig, en die ik tien jaar later nog kan hervertellen.
Het zijn mannen die blijven staan in mijn aanwezigheid, niet terugdeinzen. Ze knipperen nog niet met hun ogen als ik ze vraag of we een keer uitgaan, maar als ze instemmen dan zijn ze er ook.
De laatste maanden begon ik me al te realiseren dat ik selectiever moest zijn wie ik in mijn omgeving toeliet.
En dat in die context mannen die uit zichzelf al afzeiden of moeilijk deden, zelfs degene waar ik indertijd bij mijn moeder geheime tirades over hield, dat die groot gelijk hadden dat ze niet kwamen opdagen.
Want dat het gevaarlijk voor ze was.
Dat tenzij je bestand bent tegen mijn VOLLE aanwezigheid, dat we elkaar dan ook moeten vermijden, want ik word er doodongelukkig van de hele tijd op eieren te lopen.
Precies binnen de lijntjes te blijven van wat jij intimiderend vindt.
En voor jou is het ook niet gezond.
Dus ik was al zover dat ik me ervan bewust was dat ik iets zorgvuldiger moest zijn met wie ik toeliet. En niet alleen voor mijn eigen veiligheid, maar je moet geen Golden Retrievers bij de leeuwin zetten.
Zet daar maar een historicus of een psycholoog neer, die kalmeren dat beestje zo met een spannend verhaal over de piramide van Geops of pareren mijn stelling dat het Stockholm syndroom een sociaal smeermiddel binnen gezinnen is.
Nou, laatste kans.
Weet je al wat ik heb?
Weet je al waarom ik gedurende de jaren heb gespeeld met de gedachte dat ik autistisch, hooggevoelig, of narcistisch was?
Of waarom het me meer dan tien jaar heeft gekost om mijn seksualiteit uit te vogelen en ik uiteindelijk erop uit ben gekomen dat ik een minnares ben:
Mijn liefde moet iedere keer opnieuw gewonnen worden.
En ik wil iedere keer die van hem moeten winnen.
Het mag nooit een vanzelfsprekendheid zijn.
Dat ik hem leuk vind, en hij mij, dat is een gegeven dat er bijna niet toe doet, omdat het slechts een startpunt is.
Of zoals mijn moeder het zegt:
“Dan heb je nog niks.”
Dus waarom heb ik van alle relatievormen de meest ingewikkelde, die van een minnares, gekozen? En die heb ik (leuk weetje) (of misschien wel heel verontrustend weetje) ook nog opgespiced met een spannend spel, of dat hebben we eigenlijk samen gedaan:
Consent play.
Je kunt dan denken aan doktertje spelen of play rape-je spelen.
Dus dat is een spelletje waarbij alles zogenaamd tegen mijn zin gebeurt. Op een dieper liggende laag (interessante woordkeus in dit verband) is er een “Ja”.
En die voedt hij, maar zonder dat ik ook echt “Ja” ga zeggen.
En zeker geen “ja meester!”
Ha ha ha .
Dus hij doet het tegen mijn zin in. Voor de taalpuristen, ook die laatste grammaticaal overbodige “in” van tegen de zin (in) is onderdeel van wat wij samen hebben. Ook onze eigen wereld.
Maar goed, tijdens het spelen zelf gebeurt er dus niets kinderachtigs en ziet het er van buitenaf waarschijnlijk behoorlijk fout uit. Maar hij voelt precies aan wat ik wil, en ik heb hem ook echt nodig.
Normale seks kan ik volgens mij niet eens meer. Het moet echt heel erg spannend zijn.
De gemiddelde man was allang afgehaakt. En terecht! LOL
Ben je er al uit wat het is?
Of zoals Theo en Thea zeggen:
“Ben je er al achter, wat we uitgebeeld hebben?”
THE THING dat alles verklaart, van de ingewikkelde spelletjes in bed tot de fantasiewereld van Pluk en Zaza waar ik met mijn vriendin in woon.
Van mijn sapioseksualiteit tot mijn conclusie dat ik een gevaar oplever voor mensen die mij niet aankunnen.
Hoewel ik altijd opkom voor de zwakkeren, altijd.
Ik heb een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor rechtvaardigheid als het de zwakkeren betreft, maar zelf ben ik voor de duvel niet bang.
Sterker nog, geef mij maar de duvel.
Is tenminste een waardige tegenstander.
Nou?
Any thoughts?
En alleen al het feit dat je helemaal tot onderaan deze blogpost hebt gelezen, betekent dat het iets is, dat jij ook hebt.
Dat ook bij jou vermoedelijk kan verklaren waarom heel veel dingen (Small talk!! Ieuw!!) echt totaal niet lekker lopen. Of waarom mensen je, terwijl je niks met hen te maken hebt (juist dan!) aanvallen.
Waar ik via de omweg van Jon Bongiovi, en al mijn exen, en mijn sapioseksualiteit, en zelfs Catherine Tramell, de hoogbegaafde schrijver/mindfuck serial killer uit de Basic Instinct films achter ben gekomen is dit:
Ik ben zelf heel intelligent.
En mocht ik het al lachwekkend hebben gevonden dat ik bij mannen op hun intelligentie zou vallen (wat ik dus absoluut doe):
De gedachte dat zoiets aards en volstrekt eenvoudigs als mijn eigen hoge intelligentie, mijn lot tot op grote hoogte heeft bepaald?
En niet vermeend autisme, hooggevoeligheid, en zelfs narcisme?
Mind. Blown.
Seriously.
Ik ben ook totaal niet slim, als ik het vergelijk met mijn andere drie familieleden.
Ik bedoel, DUH!
Ik was degene die naar Bon Jovi luisterde, en zich afvroeg wanneer seks nou begon, in plaats van die saaie middelbare school.
Ik heb Havo gedaan, en daarna pas het VWO, twee jaar in één.
Versneld dus twee jaar in één.
Dat lijkt misschien een dead-ringer dat ik mezelf intelligent zou moeten vinden, maar ik gaf de credits aan de school waar ik zat, waar ze een voortraject van vier maanden hadden, dat je inging nog voor je de uitslag van je Havo examen had. Extra tijd dus.
We waren in september nog met 20 leerlingen en er zijn er 18 geslaagd.
Daar ging ik mezelf geen extra props voor geven.
Vervolgens heb ik twee keer zo lang over mijn universitaire studie gedaan, en heb ik gefaald in mijn academische carrière. Ik nam de baan zelfs alleen maar zodat mijn vader zich geen zorgen over me hoefde te maken.
Toen hij stierf, verviel de noodzaak voor de baan.
Poef!
Baan weg.
Maar niet heel goed voor mijn zelfvertrouwen.
Toen ging ik de yogaopleiding doen.
In vier jaar, wat er ook voor stond dus dat lijkt heel normaal. Maar van de 50 eerstejaars waren er welgeteld 2 die dat haalden.
Dit keer verklaarde ik het rappe studietempo door mijn antagonistische karakter.
De opleiding had ons namelijk aangemoedigd er lang over te doen. Ze krijgen daar geen extra geld voor ofzo. Het is echt goedbedoeld.
Bij de anderen had dat de gewenste dempende werking, en had de kennis vast beter in kunnen dalen. Maar mijn reactie was:
“DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN GODDAMN IT! VIER JAAR EN GEEN DAG LANGER AL WORDT HET MIJN FUCKING DOOD!”
Ik leefde en ademde die emotie tot ik de handtekening op mijn yogadiploma zette.
En nu is het 2019, en ik heb net vorige week mijn yogapraktijk opnieuw opgezet. Voor privélessen, en daar word ik blij van, maar ik draag nog steeds de sporen van mijn ondernemingsavontuur als gewone yogadocent.
Waarbij ik na vijftien jaar ondernemerschap nou niet bepaald als slimste yogadocent van Nijmegen uit de bus was gekomen, dat ik me de kaas van het brood liet eten door de jongere garde.
Toch moest zelfs ik achteraf toegeven dat er talloze redenen waren waarom yoga groepsles voor mij een slecht idee was. Ik was me ervan bewust dat ik heel goed ben in 1-op-1, omdat ik dan echt contact kan maken.
Maar dat ik ongeschikt ben als generieke yogadocent.
Nu zou ik daar zelfs nog wat aan toe willen voegen: Gevaarlijk.
Tenzij je als deelnemer (3 opties)
Valt onder mijn Robin Hood reddersinstinct;
Of we een intellectuele klik hebben;
Of we samen Pluk en Zaza kunnen spelen omdat jij ook een hele fantasiewereld met een eigen taal in je hoofd hebt?
Dan moet je helemaal niet bij mij zijn.
Ik heb heel lang en vaak gedacht, en dit was zo n moment dat ik dacht dat ik narcistisch was:
“Mensen moeten niet op zoek zijn naar yoga.
Mensen moeten op zoek zijn naar mij.”
En mijn nieuwe praktijk voor privélessen is daar ook op gebaseerd.
Ik presenteer mezelf alleen als persoon en heb geen pagina over alle voordelen van yoga en privélessen, omdat ik ervan overtuigd ben dat als yoga an sich je aanspreekt, we er nog niet zijn.
“Dan heb je nog niks,” in de woorden van mijn moeder.
Yoga is het spirituele Lekkere Ding: Het lijkt vrij generiek, maar er komt heel wat bij kijken voor er ook op andere vlakken een match is.
En net zoals het uiteindelijk verkeerd afloopt met mannen die zich tot me aangetrokken voelen omdat ik een Lekker Ding ben.
Zo heeft het verhaal net zomin een happy end, als je voor het generieke idee van yoga komt.
Het roept totaal verkeerde verwachtingen op, die ik niet waar kan maken. Want het contact gaat bepaald worden door iets dat vele malen dominanter is:
Mijn intellect.
Mijn brein zet een veel grotere stempel op mijn sociale contacten, mijn problemen, mijn hele leven, dan welk yogadocentschap of welke seksualiteit dan ook.
Twee plus twee, tot de macht 474, maal pi en dan daar de wortel van, keer zo grote stempel.
Mezelf zien als de domste van de familie was een fout.
Mezelf zien als yogadocent ook.
En de kwalificatie Lekker Ding is ronduit lachwekkend.
Ze passen net zo min bij mij, als dat ze bij de complexe Catherine Tramell uit Basic Instinct passen.
Het goede nieuws is dat ik een stuk minder moordlustig ben dan Catherine, en dat het aan mijn zijde, in mijn bed, les, of met mij op date, de veiligste plek op aarde is, als we elkaar ontmoeten op basis van onze menselijkheid, onze kwetsbaarheid.
En het goede nieuws is ook dat het aan mijn zijde, in mijn bed, les of met mij op date, zelfs een hele bruisende en geweldige plek is, wanneer we door elkaar geboeid zijn.
Maar voor iedereen daartussen, is contact met mij niet zonder risico.
En ik zou zelfs zeggen:
Het is ronduit gevaarlijk.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Sex, mannen en macht: Zeg Maar Lauren is terug! (Op de kop af 1 maand na t opheffen)

Er was een tijd dat een standaard blogpost bij WordPress begon met de woorden:
“Be careful with your readers.”
Ik vond dat nogal neerbuigend, maar het probleem bleek nog veel groter.
Ik kan dat niet, zelfs al zou ik het willen.
Ik weet zelf namelijk helemaal niet welke kant het opgaat.

Het is voor mij net zo n grote verrassing als voor jullie, en daar hoort bij dat ik dingen definitief stop, en weer oppak, en dan weer stop.
Dat is niet omdat ik een lelijk karakter heb (hoewel ik dat waarschijnlijk ook heb) maar omdat ik altijd verander.
Bovendien zijn er natuurlijk genoeg bloggers die wel consistent zijn, net zoals er genoeg yogadocenten zijn die jaar in jaar uit hetzelfde doen trouwens (aan beide is geen gebrek) dus ik voel ook geen morele noodzaak om de stabiele factor in je leven te worden.
Maar goed, ik kan het dus ook gewoon niet.
Je kunt het vergelijken met het verschil dat ik preservers en creators noem.
Preservers– mensen die opbouwen en behouden.
Dit zijn de ondernemers (opbouwers), en zeker ook de meeste yogadocenten: Zij behouden en bouwen op. Ik heb weleens ergens gelezen dat de grootste denkfout van deze tijd is dat wij een obsessie hebben met productiviteit en  nieuwe dingen creëren: terwijl het gros van het werk dat gedaan moet worden onderhoud is!
Maar het water loopt ons in de mond bij het idee dat we iets nieuws gaan opbouwen, right? Allemaal goed en aardig, maar wie gaat dat dan onderhouden?
Het meeste geld, banen, behoefte aan, is om dingen te onderhouden, voor dingen zorgen. En binnen de preservers heb je dan nog een kleine groep die mogen bouwen, dus de ondernemers en met name de nieuwe ondernemers.
Toch noem ik dit allemaal preservers.
Daar tegenover staat iets heel anders…
(drumroffel)
Namelijk een vrij kleine groep creators.
Misschien is een betere naam creatives. Mensen die iets nieuws creëren maar door een cyclus gaan van opbouw en afbraak. Een echte kunstenaar is altijd ook de vernietiger van zijn eigen werk, al is het maar omdat hij zijn bewustzijn eruit haalt en door gaat met het nieuwe.
Daarom is de kunstenaar als ondernemer ook zo’n ramp: tegen de tijd dat hij iets moet verkopen is hij er zelf al helemaal klaar mee. 
Nou zo is het hier dus ook:
Tegen de tijd dat ik iets heb geschreven, ben ik er klaar mee.
(reden 1 Waarom Zeg Maar Lauren 1 maand geleden stopte)
En ik voel me zeer ongemakkelijk bij iets opbouwen wat geacht wordt consistent en duurzaam te zijn. De verwachting dat ik blijf schrijven voor Zeg Maar Lauren ervaarde ik als zo beklemmend dat het alleen daarom al prettig was ermee te stoppen.
Dit is natuurlijk een taboe.
En dat ik het beklemmend vond dat mijn yogastudio al 15 jaar hetzelfde was, en het alleen daarom al in 2018 goed voelde hem weg te doen, tja daar heb ik het wel moeilijk mee gehad.
Naar mijn cursisten toe voelde ik me schuldig dat het ook een opluchting was het juk van de verwachtingen van me af te mogen gooien.

Als je van WordPress al de waarschuwing krijgt Be careful with your readers, dan is Be careful with your yoga clients al helemaal vanzelfsprekend.
Yogadocent, schrijver, coach, mijn weerzin ertegen kwam allemaal op hetzelfde neer:
Het idee 1 message te hebben, 1 beeld naar buiten toe, 1 verhaal dat ik keer na keer vertel?
Het idee een preserver te zijn, in plaats van de creative
Gadvergielekes!
En net zoals ik in de laatste drie jaar afschuwelijke dingen met mijn yogastudio heb gedaan…. (ja, ik beken schuld) heb ik afschuwelijke dingen met Zeg Maar Lauren gedaan.
Het was een soort Wreck This Journal, maar dan met dit blog.
Dit is wat ik heb gedaan:
In één maand heb ik Zeg Maar Lauren achtereenvolgens:
– Opgeheven, omdat ik helemaal geen zin had om bekend te staan als die vrouw met die spannende blogs over Nijmegen. Of over mannen. Of over seks.
Bij nader inzien had ik helemaal geen zin om bekend te staan in Nederland, period.
Ja, als die vrouw die altijd binnenkomt in de kroeg waar je onmogelijk een praatje mee kunt aanknopen tenzij ze jou uitverkoren heeft. Een ijskonijn dat de touwtjes strak in haar pootjes houdt en zelf bepaalt bij wie ze ontdooit.
Zo wil ik wel bekend staan.
Maar: “Hu, hu, spannend blogje.”
Net iets te makkelijk. 
*hop. Stekker eruit.*
– Twee weken later: Stekker erweer in en Zeg Maar Lauren in de slipstream van mijn werk als online coach voor LS Harteveld, weer opgestart als docent privélessen hier in Nijmegen.
Ondertussen…
Ondertussen!
Voelde ik me dus steeds meer bekeken op Twitter en ook qua blogs. Ik ervaarde mijn verantwoordelijkheid: 
– als yogadocent (ook al hadden mijn privéyogalessen als Lauren Harteveld niets met seks te maken)
– en coach (ook al was ik ervan overtuigd dat alleen vrouwen die net zo dachten als ik door mij gecoacht zouden willen worden)
Maar dat ik nu een beroep had als Lauren Harteveld (anders dan schrijver van whatever the fuck I want) dat voelde beperkend.
Ik voelde me beperkt in wat ik nog mocht schrijven, of vinden, of mocht twitteren. Ik stopte ook praktisch met Twitter omdat ik toch niet kon doen wat ik wilde. Wat betekende: Pornosterren volgen, af en toe iets shockerends zeggen. Het tapijt ergens onder vandaan trekken als de boel net iets te politiek correct en bourgeoisie werd.
Dat deed ik niet meer.
En ik was al gestopt met dagboek schrijven, omdat de hele tijd in mijn eigen leefwereld zitten me na een half jaar als fulltime schrijver horendol had gemaakt.
Er was geen lust meer me nog te uiten, en ondertussen moest er eindelijk weer eens geld verdiend worden.
Ik moest mijn opruiende praatjes maar ergens anders gaan spuien want LS Harteveld die moest mainstream genoeg zijn om niet iedereen op de kast te jagen.
Maar dat was natuurlijk allemaal heel slecht van mij.
Alles.
Het hele idee hier geld te willen verdienen, the whole fucking thing.
Niet verwonderlijk dus dat ik na drie en een halve week, tadaa!
– Stekker uit alle nieuwe business activiteiten LS Harteveld
Ik had het hier nog niet verteld, maar het was een done deal.
Ik zou al mijn LS Harteveld sites gaan aanpassen (dat ga ik ook nog doen, maar heb ik dus nog niet gedaan), naar 100% schrijver, en al mijn coaching en yoga eraf halen. Of nou ja, dat ik voor €1000 een publiek optreden geef, dat is misschien wel handig, want dat filtert goed.
Maar op dit blog Zeg Maar Lauren zou ik dus deze week met het slechte nieuws komen dat er geen privéyoga door Lauren Harteveld kwam.
En dat ik óók niet terug ging naar schrijven over Nijmegen, mannen, macht en geld..
Mijn voornemen een onbenaderbaar ijskonijn te zijn was ongewijzigd.
Schrijven in het Nederlands was definitief van de baan.
Het was waarschijnlijk niet zo gek dat ik ondanks mijn lelijke karakter er niet naar uitkeek deze boodschap te gaan brengen.
Be careful with your readers.
En ik wist dat ik het mijn lezers de afgelopen maand al zo moeilijk had gemaakt, ik wilde niemand nog verder teleurstellen…
Ik had een paar pagina’s in mijn notebook waarop ik aantekeningen had gemaakt voor een allerlaatste Zeg maar Lauren blogpost die ik van mezelf moest schrijven. Een waardig afscheid, waarin ik ook echt mijn excuses aanbood voor wat er was gebeurd. 
Maar al deze notities? Die waren dus in het Engels.
Alleen al die pagina’s gaven aan hoe moeizaam mijn relatie was met schrijven in het Nederlands: ik denk over veel onderwerpen direct in het Engels.
Ook dit zou ik aandragen als argument:
Kijk.
Ik maak zelfs mijn aantekeningen in het Engels.
Ik kan onmogelijk doorschrijven in het Nederlands.
Maar toen kwam de redding, in de vorm van een natte (??!!) droom!

klik op de foto voor Menno’s TedX talk

Over mannen waar ik blijkbaar nogal wat gevoelens voor heb waar ik hier niet helemaal eerlijk over ben geweest:
Menno de Bree.
De rockster filosoof uit Groningen.
(die overigens een rasechte creator is, met een zeer sterk ontwikkeld gevoel voor destructie, en die desondanks bij preservers op de payroll staat.
Creators, leer hiervan!
Wij zijn grappig en origineel! Monetize that shit!) 

En de andere man in mijn droom die dit blog van de ondergang heeft gered, was een succesvolle ondernemer van 28, een blonde man. Hij leek op Ryan Phillippe, wat me eraan herinnert dat ik die lekkere film Cruel Intentions maar weer eens moet gaan kijken.
De droom bestond uit een aantal scenes en locaties, de volgorde weet ik niet precies meer, maar de spil was dat ik een soort interview had met Ryan Phillippe terwijl we over een plein liepen dat me deed denken aan het plein met de bomen voor Des Indes in Den Haag.
Terwijl we gewoon doorliepen (ik droeg hakken en nog was hij groter dan ik), hield ik mijn hand tegen de zijne, nieuwsgierig of hij de uitnodiging aan zou nemen. Tot mijn verbazing deed hij dat en pakte hem vast.
Hield hem vast, ook toen ik hem lachend aankeek, zo van: “Seriously?!”
Ik gaf een knikje naar Des Indes en toen was de zaak beklonken.
Details weet ik niet meer maar wel dat ik hem de rekening liet betalen (van het hotel, ik was gratis) en dat ik me later zijn naam niet meer herinnerde, toen ik hem en Menno de Bree tegenkwam in dezelfde zonnige conferentiezaal waar we alledrie een inspirerende maar vooral ook goedbetaalde presentatie zouden houden.
Dus glimlachte ik maar naar hem, en zei alleen tegen Menno de Bree:
“Hé Menno!”
Ik was benieuwd of dit mijn waarde naar Ryan Phillippe zou schaden, dat ik juist hem niet met naam begroette. Terwijl er in Des Indes met een beetje geluk van alles was gebeurd wat dit felle zonnige licht niet kon verdragen.
Of dat deze uit nood geboren cold shoulder, er juist voor zou zorgen dat we elkaar over een uur tussen de coulissen, de kleren van het lijf zouden trekken. 
Het was de eerste keer dat ik Menno in levenden lijve zag.
En ik voelde dat daar ook het laatste blog nog niet over geschreven was.
Ja, bij nader inzien was ik toch wel blij dat ik deze week mijn slecht-nieuws blog voor Zeg Maar Lauren had uitgesteld. Nog geen poging had gedaan al die pagina’s Engelse aantekeningen tot een congruent verhaal te maken, om daarmee mijn Nederlandstalige carrière met een eloquent Mea Culpa af te sluiten.
Want dit verhaal was nog langer niet klaar.
Naar alle waarschijnlijkheid was Zeg Maar Lauren pas net begonnen.

~Lauren/ LS Harteveld

Nieuwe Nederlandse posts + boekaankondigingen verschijnen allemaal op dit blog!
De subscribe of volg button zit ergens op deze pagina,
waarschijnlijk rechtsboven.

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!

Light & Easy

studio van Tara Stiles in New York, de foto die alles veranderde

Nee….
Dit was niet zoals ik dacht dat het zou gaan.
Na vijftien jaar yoga had ik mijn oude, normale yogapraktijk achter me gelaten, en zelfs mijn hele onderneming opgeheven.
En nu in april 2019 zou ik FROM SCRATCH!!! opnieuw beginnen!
Ter illustratie, mijn voormalig cursisten zou ik het yogaprogramma van Zeg Maar Lauren niet eens laten zien, omdat het zo radicaal afweek van alles wat ik met hen had gedaan, dat ik niet dacht dat ze me zouden willen volgen.
De overgang van groepslessen naar privélessen was überhaupt niet voor iedereen interessant, maar ook de plannen die ik met Zeg Maar Lauren had, sloten op geen enkele manier aan bij wat “men” bij yoga verwacht.
Rauwer.
Echter.
Eerlijker.
Krachtiger!
Zeg Maar Lauren leek meer op een revolutie, dan een yogales, en op woensdag 3 april had ik dan ook mijn halve post al geschreven over deze full-on yoga experience!
Een transformatie, zo zag ik het voor me.
Ik had zelfs mijn oproep al geplaatst om met meer vrouwen te kunnen praten over wat hun ideeën waren over hoe we de beperkingen, de ketenen, de gouden kooi waarin we langzaam weg zaten te kwijnen en braaf zaten te zijn, open konden breken en BOEM!
Als supervrouwen zouden we terugkomen, als amazones die te paard langs de Waal stormen. Als heldinnen waar iedereen zich aan op kon halen, en die het goede voorbeeld zouden geven van in je kracht staan en iedereen aan je spies rijgen die het lef heeft ervoor te gaan staan.
Nou ja, nadat je ze er op gewezen had dat ze voor je troon stonden natuurlijk.
Want we waren wel redelijk.
Nou dat plan?
Dat leek dus tot gistermiddag een uitgemaakte zaak, dat dat er zou komen.
Alleen…. het kwam er niet.
Door een samenloop van omstandigheden, werd ik ineens helemaal een andere kant opgetrokken.
In deze post staat een foto van een yogastudio:
Een lichte grote ruimte, waar de yogi’s pauze lijken te hebben. Misschien is de les nog niet begonnen? In het silhouet van de vrouw linksachter die iets op haar mat neerlegt, meen ik Tara Stiles te herkennen:
Mijn eerste yogaidool.
Natuurlijk, ik had sinds 1998 Madonna al, maar die was veel meer dan alleen een yogaidool.
En op één van mijn yogaopleidingen had ik Shiva Rea leren kennen, dé yogadocent van begin deze eeuw, wat toen betekende dat ze uitverkochte retreats verkocht en via haar cd’s en dvd’s een wereldwijde fanbase had.
Ik leed aan wat ik noem “Dutch escapism”: Ik vond mijn inspiratie bij Amerikaanse leraren, niet in India of Nederland.
Ik las Yoga Journal, kocht dvd’s, cd’s.
En toen Tara Stiles yogafilmpjes voor YouTube ging maken, werd zij mij eerste yogaidool.
Bij Shiva Rea ging het nog om yoga, maar bij Tara voelde ik veel meer de energie, van waaruit ze lesgaf.
Licht en luchtig.
Ik heb haar ooit in het echt mogen ontmoeten, en ze was een buitenaards mooi. En heel ontspannen.
Een soort elfje, van 1 meter 80.
Letterlijk a breath of fresh air.
Zomer 2009 ging ik naar New York, wat mijn laatste grote reis zou zijn.
Mijn kat Willem had diagnose suikerziekte gekregen, een paar dagen voor mijn vertrek.
Samen met mijn beste vriendin Marieke, hadden we (met een vervangende arts ook nog) moeten leren insuline prikken, en Marieke’s relatief ontspannen oppasweek voor de poezen veranderde ineens in iedere ochtend om 08.00 in een spel “Waar is de poes?” als ze de opdracht had om Willem binnen een time-window van 15 minuten te laten eten, wachten tot hij at (want je mag niet prikken op een lege maag) en hem dan zijn laatste natvoer te geven en te prikken.
Ze vertelde er collega’s over alsof ze met een spuit, vastgehouden als een mes in een horrorfilm, achter hem aanging maar dat was natuurlijk niet zo.
Want net als Tara Stiles was Marieke echt te lief voor woorden, dus het was dan ook een vredige week.
Ondertussen liep ik rond in New York, en voor mij was dat YOGA New York.
Misschien al wel Tara Stiles New York, hoewel ik dat niet zeker weet, wanneer ik haar ben gaan volgen.
Maar de yogastudio’s in hoge gebouwen, de Bikram studio’s op iedere hoek van de straat, de mensen die met yogamatjes over straat liepen:
Ik vond het allemaal even fascinerend.
Battery Park, de locatie die volop gebruikt wordt in de 1985 film met Madonna Desperately Seeking Susan.
Alles kwam bij elkaar.
Hoe mensen naar India konden reizen, of op een schapenvacht in een omgebouwde boerderij voor spiritueel groepswerk, hun energie konden vinden, terwijl je het hier in New York zo op kon snuiven in de metro of van je bagel kon likken?
Ik begreep er niets van.
Toen ik thuis kwam, gooide ik mijn tas neer, hoorde van Marieke dat alles goed was gegaan, en wijdde me aan mijn katten met een overgave waar ik zelf ook regelmatig versteld van stond.
Na drie jaar was Willem genezen van zijn suikerziekte, en hoefde ik niet meer iedere ochtend te prikken, zijn bloedwaardes in de gaten te houden, en hoefde hij geen afgepaste hoeveelheden eten meer.
Willem overleed in juni 2015 en mijn andere katje de lieve Max, begin 2018.
And then the downfall began….
Nu ik niet meer bezig was met Max, moest ik erkennen dat het geven van groepslessen zo niet langer meer ging. Het bracht niet meer genoeg op en eerdere wat je “marketing efforts” zou kunnen noemen, brachten niet meer cursisten.
Het waren ook geen marketing inspanningen: Ik schreef voor mijn yogastudio omdat ik een schrijver ben. Ik maakte YouTube video’s omdat ik een YouTuber ben, iemand die het leuk vindt te delen.
“Je bent zo zichtbaar!” zeiden mensen vol bewondering.
Dat was ook zo.
Maar het jasje van de verwachtingen die rondom yoga hingen, begon steeds strakker te knellen, en voor de overstap naar privélessen bleek ik helemaal geen energie meer te hebben.
Ik stelde iedereen teleur, althans zo ervaarde ik dat.
Eerst mijn cursisten, omdat ik de yogastudio door mijn vingers had laten glippen en niet meer kon leven van mijn groepslessen, en daarom hun lessen ook niet meer kon geven.
Vervolgens stelde ik mezelf teleur door ook als privéyogadocent niet te slagen.
En na uitschrijving bij de Kamer van Koophandel volgenden vijf maanden waarin ik ervan overtuigd was dat ik first and foremost schrijver was.
Een schrijver die er een baan bij moest nemen waarschijnlijk (want ik wilde alleen schrijven waar ik zelf zin in had); Maar schrijver none the less.
Tot de volgende teleurstelling zich aandiende:
Schrijven bracht geen voldoening meer.
Ik zat dagen achter mijn bureau, ik schreef, natuurlijk schreef ik!
En ik publiceerde boeken, of althans dat probeerde ik, want er kwam niet veel van.
En ondertussen werd er ook nog verbouwd, maand na maand na maand. Met als crecendo begin dit jaar toen mijn hele huis midden in de winter drie weken onbewoonbaar was.
Dit was ook de reden dat ik na het overlijden van Max geen nieuwe katten had genomen: omdat ik niet wist hoe ik in 2019 in vredesnaam ergens onderdak moest vinden als ik ook nog twee diertjes in mijn kielzog had.
Toch denk ik wel eens, had ik het maar gedaan.
Was 2018 dan anders gelopen?
Was ik niet een heel jaar kwijtgeraakt om vervolgens voorjaar 2019 weer precies uit te komen, waar ik was gebleven?
Herfst 2018 heb ik hier een logeerkat gehad, en toen ging het veel beter met me. En ook nu heb ik een short-stay kat hier.
Misschien dat daarom alles weer op zijn plek valt.
De basis is een katje hier in huis, en dan pas de rest van mijn leven.
En de rest van mijn leven, kwam!
Ik kreeg weer zin om yoga te gaan geven, en ik kreeg inzicht dat schrijven, ondernemerschap én yoga geven, met elkaar verbonden waren geweest.
Daarom gaf het schrijven geen voldoening meer, sinds ik geen onderneming meer had. Daarom maakte schrijven me gek…
In januari ben ik een boek begonnen over een heel diepgravend, seksueel onderwerp. Nou na 7 dagen moest ik er echt mee kappen, want mijn hele leven stortte in. Relaties liepen spaak, de hele mikmak.
Ik dacht dat het met het onderwerp te maken had – te heftig, zeker midden in een verbouwing – maar nu zie ik dat het veel simpeler was.
Schrijven kan alleen bestaan als er een onderneming is, als er yoga geven is. En naar alle waarschijnlijk, ook alleen als er een katje is.
Dus misschien is het ook niet zo gek, dat ik nu ik weer begin met lesgeven, ik helemaal niet begin met een yoga waar alles inzit wat ik in die 15 jaar heb geleerd.
En ook niet met een yoga die op wat voor manier dan ook hemelbestormend is.
Maar heel simpel, bij iets lichts en luchtigs.
Iets wat in de binnenstad van Nijmegen zit: de plek waar ik energie krijg van de inner city buzz.
New York buzz.
Ik heb een hele fijne lichte werkruimte gevonden, en daar geef ik vanaf 17 april Light & Easy privélessen.
En als ik zo de afgelopen tien jaar bekijk, dan begrijp ik het ook eigenlijk wel:
Logisch, dat mijn baanbrekende yogawerk, er niet nu uitkomt.
Ik wil spelen, lachen, vrij zijn.
Dus Nijmegen moet het maar even zonder nieuwe leiders, en visionairs doen.
Wij gaan lekker yoga doen.

Light & Easy

Blije, lichte yoga voor als het lang genoeg serieus is geweest.

Light & Easy               6 lessen 75 minuten     €600
12 weken geldig

inschrijving

Heb je zin om te komen?
Stuur dan een mailtje met iets over jezelf
en wat je aanspreekt in Light & Easy
naar Lauren info@lsharteveld.nl

wie wat waar

Light & Easy is in een nieuwe werkruimte, die ik per dagdeel huur.
We zitten in de buurt van de van Welderenstraat.
In het kader van “Light” zijn ze overdag!
En ook omdat ik nog moet onderzoeken of de ruimte überhaupt geschikt is om s avonds les te geven.

Ik gebruik geen formules, of vaste prijzen:
Light & Easy is dan ook een tijdelijk programma.
Tot we weer zin hebben in iets anders.

De werkruimte is geschikt voor coaching maar ook groot genoeg voor yoga:
Ik neem dus de yogaspullen mee voor ons.
Je kunt een mat gebruiken van mij, maar ik raad aan om een yogamat mee te nemen. Deze kun je bijvoorbeeld kopen
bij Othala, ook in de van Welderenstraat.
Zij hebben een ruim assortiment, je kunt gewoon de eerste roze mat kopen die je tegenkomt (dat doe ik meestal) maar ze hebben ook stoere robuuste matten.
Let bij het uitzoeken op de stroefheid van de mat. In de winkel kunnen ze je helpen.

De eerste lessen zijn woensdagmiddag 17 april, en vrijdagochtend 19 april.
Dan zouden we dus onze eerste les kunnen doen.

Ik ga op dit blog Zeg maar Lauren yogafilmpjes posten, die ik speciaal voor Light & Easy maak, en die niet te zien zijn op mijn YouTube.
Dus subscribe op dit blog voor deze Light & Easy yogafilmpjes.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Tot snel!

~Lauren
Keep it light

Vertel! :) Females only. Uitnodiging gesprek over jouw visie op macht, seks, en dat soort zaken.

Ik werd vandaag gebeld door de Gelderlander, en hoewel dat onderwerp helemaal niets hiermee te maken had, was zo ongeveer het eerste wat ik tegen die journalist zei:
“Ik vind dat nogal een sturende vraag!”
Desondanks merk ik dat ik er nu moeite mee heb, niet te gillen:
“OMG! Denk jij ook echt dat vrouwen niet aan de top komen omdat het voor ons seksleven gewoon geen fuck uitmaakt?
Ik bedoel ja toch?
Echt niet dat we dan ineens aantrekkelijker zijn.”
Maar ja.
Dat zou wel een HEEL sturende vraag zijn!
En truth be told, weet ik ook niet of dat nou het meest interessante is wat jij en ik kunnen bespreken.
Vandaag maakte ik een aankondiging, dat ik opnieuw yoga ga geven.
Privélessen aan vrouwen, maar dat het dan wel afgelopen moet zijn met seks daar geen plaats in te geven, want dat we gewoon niet van yoga kunnen verwachten dat we daar energie van krijgen als we ondertussen onszelf spannende avontuurtjes ontzeggen.
En ik heb vandaag nog dit oorverdovende interview gelezen uit 2014
Monogamie nekt het vrouwelijk libido
Dus voor we het weten zitten we in de gevarenzone, en voelen we onze kracht/ seksuele kracht niet meer.
Ik merk het zelf al, dat als iemand vindt dat ik te hard praat, of dat ik toch niet aan iedereen hoef te vertellen dat ik een geheime minnares ben, “want dat is toch nergens voor nodig”, weet je hoe ik me dan voel?
Ik krimp.
Het doet gewoon fysiek pijn.
Ik vraag me af: “Met wie zit ik hier en wat heb ik er voor over om door deze persoon acceptabel gevonden te worden?”
En ik zie ineens voor me dat dit zo niet langer kan.
Bij mij niet, bij jou niet, bij “ons” niet:
We zijn hier op aarde gekomen om iets te doen, en iedere keer als we onszelf laten shamen omdat we AANWEZIG ZIJN, en de potten energie waar mannen met volle teugen van zouden lurken (tenminste dat hoop ik voor hen) ontzeggen, omdat we aardig en waardig gevonden willen worden, dan leveren we al onze energie in, die bedoeld is om dat glazen plafond op te blazen.
Of de wereld te redden.
Of je kinderen tot weerbare volwassenen op te voeden.
Of in mijn geval, om in april mijn nieuwe yogapraktijk op te zetten, nadat ik de vorige na 15 jaar vorig jaar heb gecancelled omdat .. ja om duizend redenen.
Dat het me klein hield was niet eens de voornaamste, maar het speelde wel mee.
Anyway, ik ben voor deze nieuwe praktijk op zoek naar vrouwen die met mij hun visie willen delen over seks, macht, en je plaats in deze wereld.
Het mag zelfs over yoga gaan!
Over je ervaring met jezelf klein voelen worden, en een eerlijk gesprek over waarom we onszelf dat aandoen.
En hoe het anders kan.
Want ik heb al hele delen van de puzzel, en die zal ik met je delen, maar ik heb het gevoel dat het geheel nog veel complexer is dan ik dacht.
Ben je een sterke vrouw, en heb je zin om jouw visie te delen?
Dan kun je mailen naar info@lsharteveld.nl
Of via Twitter  of Facebook contact met me opnemen.
Ik weet niet of je ervaring hebt met onduidelijke aanbiedingen van “ontbijt coaches” of free first sessions bij een coach?
Dat zijn vaak verkoopgesprekken, hoewel de coaches ook vaak gewoon heel lief kunnen zijn hoor.
Maar anyway, dat is dit niet.
Ik ga je niet aan het einde van het gesprek aanbieden van dat ik veel voor je kan betekenen als privéyoga docent of coach. En als ik schrijf over mijn bevindingen dan antidateer ik, en geef ik geen herkenbare beschrijving.
Wel zal ik aan je refereren als “client” en niet als “iemand die was ingegaan op mijn uitnodiging om van gedachten te wisselen en met wie ik het vervolgens veels te laat heb gemaakt en we rolden om 2 uur de kroeg uit.”
Maar dat is omdat het anders zo lang wordt.
Mijn yoga en coachingsaanbod zal ik in april op deze site zetten, en je bent van harte welkom, maar ik heb met deze uitnodiging dus absoluut geen dubbele agenda.
Het gaat me echt om jouw ervaringen.
Mijn werknaam is Lauren Harteveld (mijn echte zal ik je mailen), en ik ben schrijver geweest van 2006 tot eigenlijk vorige week….
Na een jaar overspannen te zijn geweest, een jaar waarin ik dus ook mijn eerdere yoga onderneming heb beindigd, heb ik me vanaf december fulltime op het schrijverschap gericht, maar ik merk dat dit me naar de strot grijpt.
Het is niet gezond meer.
Achteraf gezien heb ik dat schrijven al die jaren kunnen doen, juist omdat ik een bedrijf had.
Maar schrijven kan in mijn geval niet in plaats van een onderneming. Vanachter mijn schrijftafel weet ik dan op een bepaald punt mijn plaats niet meer in de wereld.
Dus daarom heb ik ervoor gekozen opnieuw yogadocent en coach te worden, maar dan met alle kennis die ik, mede door mijn schrijverschap dat om mijn reis als single en mijn seksleven draaide, heb ontwikkeld.
Dus yogadocent en coach 2.0
Waar we het wel over alles kunnen hebben, elkaar versterken en bevestigen, en wel op die Queen troon plaatsen, en onze plaats innemen in de wereld.
En ik maakte maar een grapje over dat 2 uur s nachts:
Zo ben ik helemaal niet.
Helaas.

~Lauren

Facebook  
Twitter 
en ik zit op Linkedin

LEVERING IN NEDERLAND

De goedkoopste manier om mijn werk te kopen is via de uitgeverij –
of je kunt via deze pop-up shop een beroep op yours truly doen!